"Chcę cię usłyszeć" - Diane Chamberlain

Prawda zawsze wyjdzie na jaw...

   Diane Chamberlain to autorka, która na swoim koncie ma już pokaźną liczbę powieści. Niestety dopiero niedawno rozpoczęłam przygodę z jej książkami. Mówię niestety, bo okazało się, że jej historie są niesamowicie wciągające i intrygujące jak niejeden świetny kryminał. W rodzaju „niby zwyczajne, a jednak nie sposób się od nich oderwać choć na moment”... „Chcę cię usłyszeć” to kolejna powieść Chamberlain, która niedawno zagościła na naszym rynku. Historia, którą przedstawia w swojej książce jest niesamowicie zawiła i krucha: z jednej strony z ogromnym zaciekawieniem śledzimy losy bohaterów, a z drugiej czujemy ogrom emocji, jakie temu towarzyszą. Lektura tego tytułu to z pewnością niebywałe przeżycie. Aż chce się sięgnąć po kolejną powieść autorki!

   Obietnica złożona przez Laurę Brandon umierającemu ojcu była prosta: odwiedziny u starszej kobiety, o której wcześniej nie słyszała, a która nie pamięta nic poza odległą przeszłością. Wizyta u Sarah Tolley wydawała się niewielkim poświęceniem. Rzecz jednak w tym, że obietnica Laury skutkuje kolejną śmiercią. Jej męża. Świadkiem samobójstwa była ich pięcioletnia córka Emma, która nie chce o tym mówić... nie chce wcale mówić. Zdruzgotana, gnębiona poczuciem winy Laura kontaktuje się z jedyną osobą, która może być w stanie jej pomóc. Mężczyzną, którego spotkała tylko raz przed sześciu laty. Który nie wie, że jest prawdziwym ojcem Emmy. Próbując spełnić obietnicę daną ojcu i pomóc własnej córce Laura odkrywa opowieść o miłości i rozpaczy, o odwadze i niewypowiedzianym złu, opowieść okrytą całunem milczenia... [wyd.]

   Książki Chamberlain polubiłam za to, że nie są jedynie kobiecą literaturą. Nie uraczą nas zwykłym romansem, przelotną przygodą, prostą historią. Czytanie ich to niesłychana przyjemność, bo potrafią zaciekawić już od pierwszych stron, a intrygująca fabuła nie tylko pochłania czytelniczki bez reszty – bywa też, że co rusz zaskakuje i zadziwia.

   „Chcę cię usłyszeć” to z pewnością opowieść, która może się podobać. Od samego początku autorka kreuje historię pod aurą tajemnic (obietnica dana ojcu) i mocnych wydarzeń (samobójstwo). A to jedynie wstęp do całości. Każda kolejna strona, każdy kolejny rozdział zdaje się być jeszcze bardziej intrygujący od poprzedniego – to zasługa tego, że prócz bieżących wydarzeń poznajemy historię sprzed lat, która nie tylko szokuje, ale mocno intryguje. Napięcie wzrasta, zadajemy sobie coraz więcej pytań: jak to wszystko się skończy? w jaki sposób te wydarzenia łączą się? Powoli wyczuwamy w sobie to nerwowe oczekiwanie na finał powieści. A im bardziej zagłębiamy się w powieść, tym mocniej czujemy się zaangażowani w tę historię.

   Można również śmiało powiedzieć, że jest to historia bardzo ciepło opowiedziana. Pomimo tych wszystkich wydarzeń, mrocznych tajemnic i szokujących retrospekcji, powieść nie traci na swej delikatności.  Wciąż bawimy się w detektywa, który próbuje połączyć wątki w logiczną całość, próbujemy rozwikłać niezwykłą zagadkę, a jednak pozostajemy pod wpływem subtelnych relacji bohaterów. To zasługa tego, że autorka umiejętnie dawkuje emocje. W odpowiednich momentach pozwala nam je odczuć intensywniej niż w pozostałych fragmentach, a każdemu ważniejszemu wydarzeniu zapewnia odpowiednią atmosferę. Jednak bez względu na to, jaki rodzaj emocji towarzyszy bohaterom, za każdym razem wpływają na czytelnika tak samo: równie intensywnie, wywołując różnorakie reakcje.

   Muszę przyznać, że ta powieść Diane Chamberlain wywarła na mnie ogromnie pozytywne wrażenie. Nie dość, że przemiło się ją czytało, to czułam się niesamowicie zaintrygowana tajemnicą, na której zbudowała całą historię. Wiele kryminałów, które tak uwielbiam, nie wciągnęły mnie tak mocno w rozwikłanie zagadki jak ten tytuł. „Chcę cię usłyszeć”, mówiąc krótko, to świetnie opowiedziana historia, która wzrusza, czasem rozbawi, a nawet zaszokuje. I chociaż pewne jej elementy nie pasują do całego obrazu (romans między bohaterami, który był trochę nazbyt banalny i przewidywalny) to z łatwością można wybaczyć autorce tę wpadkę. Bo jest tak przyjemna w odbiorze i tak niebywale wciąga, że nie sposób się w niej nie zatracić. Polecam!

Autor: Diane Chamberlain

Tytuł: Chcę cię usłyszeć

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 456

"Emma i ja" - Elizabeth Flock

Brutalny świat dziecka...

   Zazwyczaj szukamy książek, które zapewnią nam rozrywkę i umilą nasz wolny czas. Warto jednak sięgnąć czasem po coś bardziej dramatycznego, coś, co na pierwszy rzut oka sprawia, że czujemy się poruszeni. Przykładem takiej powieści z pewnością możemy nazwać tytuł „Emma i ja” autorstwa Elizabeth Flock. Książka ta, chociaż wypełniona po brzegi cierpieniem i przemocą, potrafi mocno wciągnąć czytelnika. Każda strona, każdy rozdział wywołuje w nim najrozmaitsze emocje. Być może nie dlatego, że została w taki sposób przedstawiona. Ale dlatego, że łatwo zdać sobie sprawę, że historia ta jest bardzo bliska współczesnej rzeczywistości…

   Ośmioletnia Carrie Parker jest podobna do innych dziewczynek w jej wieku. Chodzi do szkoły, lubi się bawić, lubi też sobie pomarzyć o dalekich podróżach. Jednak nawet bogata wyobraźnia nie pozwala jej uciec od bezwzględnych realiów dnia codziennego. Niegdyś w jej domu panowały miłość, radość i spokój to wszystko się zmieniło po tragicznej śmierci ojca. Rządy objął teraz agresywny ojczym, z lubością pastwiący się nad rodziną. Carrie pragnie uchronić przed atakami Richarda młodszą siostrę, złotowłosą, łagodną Emmę. Wie, że na pomoc matki nie ma co liczyć. Dziewczynki łączy wspólny smutny los i nienawiść do ojczyma. Udręczone do granic wytrzymałości, nieświadomie prowokują serię wydarzeń, które prowadzą do nieuchronnej tragedii... [wyd.]

   Wybrałam tę książkę w dwóch powodów: po pierwsze – dawno nie czytałam dramatu obyczajowego i w pewnym momencie doszłam do wniosku, że najwyższa pora to zmienić. A po drugie: coś mi mówiło, żebym ją przeczytała. Czułam, że może okazać się kolejną historią tego gatunku, o której długo nie będę mogła zapomnieć. No i stało się. Książka Elizabeth Flock okazała się trafnym wyborem. I do tego bardzo mocnym przeżyciem.

   Z pewnością nie jest to łatwa historia. Autorka pokazuje brutalny świat oczami małej dziewczynki, która pada ofiarą przemocy ze strony swojego ojczyma. Śledzimy tę relację z perspektywy małego dziecka, które robi wszystko, by tę okrutną rzeczywistość zamienić w coś, co pozwoli jej przetrwać we własnym domu. Robi wszystko, by uchronić siebie i swoją młodszą siostrzyczkę. Niestety to trudne, gdy nawet jej matka nie raczy uchronić jej przed brutalną siłą dorosłego mężczyzny… Jak widać, próżno w tej historii szukać szczęśliwego zakończenia. Kiedy zaczynamy lekturę tego tytułu, z góry wiemy, jak ona się zakończy. Mimo to jest w tej książce coś takiego, że nie sposób się od niej oderwać. Chłoniemy każde słowo, przeżywając losy małej Carrie tak, jakbyśmy mogli coś w nich zmienić. Autorka posłużyła się mocno realistycznymi opisami, wręcz obrazowymi, które wywołują w nas bardzo gwałtowne emocje, które odczuwamy również po skończeniu lektury. I przez dość długi czas ciężko o nich zapomnieć.

   Jest to z pewnością dobra książka. Trudna, ale dobrze napisana. Temat, jaki porusza, jest wciąż ponadczasowy i pewnie dlatego tak silne wywołuje w czytelniku emocje. Autorka nie krępuje się i przedstawia okrutną historię w bardzo rzeczywisty sposób – bez ogólników, często bardzo drobiazgowo. Świetnie podkreśliła, jak krucha jest psychika dziecka, w jaki sposób ciężkie wydarzenia wpływają na jego zachowanie (stąd też można przeżyć pewne zaskoczenie u progu zakończenia tej historii). Pozostawia czytelnika z wieloma pytaniami, z nieco zszarganymi nerwami. Pozwala to stwierdzić, że nie jest to książka dla każdego. Ale z całego serca każdemu polecam ją przeczytać. Porusza dogłębnie i zapada w pamięć. Na długi, długi czas.

Autor: Elizabeth Flock

Tytuł: Emma i ja

Wydawnictwo: HaperCollins

Rok wydania: 2016 [II]

Liczba stron: 304

"Dar morza" - Diane Chamberlain

Czasem lepiej jest nie wiedzieć...

   Diane Chamberlain to znana autorka powieści obyczajowych, która na półkach polskich czytelniczek gości już od dłuższego czasu. Dla mnie była ona zagadką, jednak jej najnowsza powieść „Dar morza” okazała się być zbliżona do moich upodobań. Wiecie, nie tylko zwyczajowa historia, ale z dodatkiem wielu innych interesujących wątków. Co muszę powiedzieć, książka okazała się niebywałym strzałem w dziesiątkę. Prócz tego, że świetnie się ją czytało, byłam ogromnie zaintrygowana zagadką, którą autorka przygotowała. Byłam przyzwyczajona do prostych rozwiązań w tego typu książkach, ale Diane Chamberlain nie poszła przysłowiowo na skróty – stworzyła zawiłą tajemnicę, której finału nikt się nie spodziewa. A to jest to, co uwielbiam najbardziej!

   Daria Cato w dniu swoich 11-stych urodzin znajduje na plaży noworodka. Tożsamości porzuconego dziecka nie daje się ustalić, dlatego też zostaje zaadaptowana przez rodzinę Darii… Dwadzieścia lat później Shelly, nazywana cudownym darem morza, wyrasta na piękną młodą kobietę. Przysparza to wiele trosk Darii, która opiekuje się młodszą siostrą. Zwłaszcza wtedy, kiedy do miasteczka przyjeżdża Rory Taylor, który chce na prośbę Shelly zrobić program o tym, jak przyszła na świat. Ma to pomóc dziewczynie odnaleźć biologiczną matkę i poznać odpowiedź, dlaczego jej matka zostawiła ją na plaży. Jednak im więcej Rory drąży temat, tym bardziej zmienia się atmosfera w rodzinie i sąsiedztwie sióstr Cato. Prawda może okazać się trudna, a najważniejsze jest, by nie zakłócać porządku w życiu bezbronnej Shelly.

   Brakowało mi lektur obyczajowych. Serio. W ostatnim czasie fantastyka przeplatała się z kryminałem i gdzieś w tym zgiełku zabrakło miejsca na obyczaj. A przecież tak go uwielbiam! „Dar morza” był niezwykłą okazją do powrotu na dobry tor. I bardzo się cieszę, że był to powrót w bardzo dobrym stylu.

   W skrócie, tak na gorąco mogę powiedzieć, że się wciągnęłam. Na maksa się wciągnęłam. Z początku było raczej spokojnie – wstęp do historii, nieco dramaturgii, ale z czasem robiło się coraz bardziej tajemniczo, coraz bardziej intrygująco. Niesamowite, jak prosta historia stała się zawiłą zagadką, którą ciężko jest rozwiązać! Próbowałam dojść do prawdy (wiecie, to taki odruch przez czytanie kryminałów), próbowałam rozłożyć to na czynniki pierwsze, powstało sporo teorii. Ale co z tego, jeśli autorka wciąż mieszała? Igrała ze mną, nie dawała dojść do sedna. Dopiero na końcu poznałam rozwiązanie. I byłam ogromnie zaskoczona! Bo w ogóle nie podejrzewałam takiego biegu sprawy. To udowadnia, jak wszechstronną pisarką jest Diane Chamberlain. Nie dość, że pisze ciekawie, potrafi stworzyć poruszającą historię i zwyczajnych acz sympatycznych bohaterów, to równie dobrze radzi sobie z ukrywaniem prawdy przed czytelnikiem. Po to, aby zrobić mu na finiszu powieści niesamowitą niespodziankę.

    Co również mocno rzuciło mi się w oczy jest fakt, iż autorka kreuje fabułę bez zbędnych środków (nadmierne opisy typu w co jest ubrana, co kupuje w sklepie, tzw. zbędne wyliczanki), w jak najprostszej formie (krótkie zdania, krótkie i konkretne rozdziały),  bez żadnych udziwnień (nie zgrywa poetki opisując np. wygląd plaży). Od samego początku się czuje, że historia jest autentyczna, czytelnik bardziej jest zaangażowany w wydarzenia w powieści, a emocje, których tutaj nie brakuje, można z łatwością odczuć na własnej skórze. Nic nie jest przesadzone, historia jest spójna i dobrze przemyślana, a zakończenie nie tyle zaskakuje, ale również daje nam poczucie spełnionej lektury. Nie ma niedosytu, głód czytelniczy jest w stu procentach zaspokojony.

   Swoją pierwszą przygodę z twórczością Diane Chamberlain mogę zaliczyć do jak najbardziej udanych. „Dar morza” okazał się lekturą wyśmienitą: wciągającą, poruszającą i w pełni dopracowaną, dzięki czemu historia wydaje się przyjemna i prosta. Jej kluczowa tajemnica nie daje czytelnikowi spokojnie odejść od lektury, do samego końca trzyma w ogromnym napięciu. Finał znakomicie zaskakujący i chociaż ubolewam nad tym, że go nie przewidziałam, to cieszę się, że tak się stało. W przeciwnym razie odczułabym niedosyt. Czy polecam? Jasna sprawa! Takich lektur aż szkoda nie przeczytać. 

Autor: Diane Chamberlain

Tytuł: Dar morza

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 448

The best of BBC #5 - "The Village"

   Dzisiejszy wpis będzie krótki i zwięzły. Bo serial, o którym wspomnę, należy do prostych i ciekawych obrazów, o którym nie warto długo rozmawiać - w pozytywnym tego stwierdzenia znaczeniu. "The Village" najlepiej obejrzeć, przyjrzeć się jego postaciom i ciekawej fabule. Bo choć przekaz prosty, krajobrazy szare i błotniste, a bohaterowie to zwyczajni ludzie, jego treść zdecydowanie jest bogata w emocje i głęboki sens.

   Serial przedstawiający losy mieszkańców pewnej angielskiej wioski w hrabstwie Derbyshire na przestrzeni stu lat. Osią opowieści jest życie Berta Middletona (Bill Jones). Dorasta on w skrajnym ubóstwie wraz ze swoim bratem Joe na rodzinnej farmie. Ich matka Grace (Maxine Peake - "Mała Dorrit") robi wszystko, by nie tylko zapewnić przetrwanie swoim synom, ale też by uchronić ich przed wybuchami przemocy ze strony swojego męża (John Simm - "Nałożnica diabła"). Życie Berta na zawsze zmieni się wraz z przybyciem pierwszego w historii wsi autobusu, z którego wysiada piękna i niezłomna Martha (Charlie Murphy - "Wyklęci"). [źródło]

   Tak naprawdę nie pamiętam, co mnie skłoniło do obejrzenia tego serialu. Znajome nazwiska? Gatunek? A może fakt, że to brytyjska produkcja? Faktem jest, że mocno czułam się zaintrygowana, więc musiałam koniecznie go zobaczyć. I co muszę powiedzieć - nie żałuję swojej decyzji. "The Village" to świetna opowieść, która od pierwszego odcinka niesamowicie wciąga. Po raz kolejny możemy dostrzec bardzo dobre oddanie szczegółu w krajobrazie i wyglądzie postaci, w tym przypadku stylizowanej na wiek XX. To dodatkowo dodaje dramaturgii historii, jaka dzieje się na naszych oczach. Strach, miłość, poczucie obowiązku - mieszkańcami przedstawionej tu angielskiej wioski targają różnorakie emocje. I to chyba najbardziej mnie przekonuje: ogrom uczuć i proste acz świetne ich oddanie na ekranie. Poza tym odcinki za każdym razem przynoszą coraz ciekawsze wątki, które uzupełniają poprzednie wydarzenia i zapowiadają kolejne. Głównie koncentrujemy się na rodzinie Middleton'ów, jednak każda poboczna historia nadaje sens i nakręca całą akcję. Żadne pomieszanie z poplątanym, raczej historia kompletna, mocno złożona, ale i zrozumiała. Dla każdego.

   Zdecydowanie mocno klimatyczny serial. Dramatyczny, emocjonalny, naturalny. Obsada świetnie dobrana, każdy radzi sobie ze swoją rolą bardzo dobrze. Z pewnością poleciłabym go fanom obyczajów (ze względu na prostolinijność i różnorakie emocje) i dramatów, ale myślę, że miłośnicy historii również mieliby z tego seansu uciechę. Ja spieszę oglądać sezon 2. Wam polecam jak najszybciej obejrzeć 1... Naprawdę warto.

"Olive Kitteridge" - Elizabeth Strout

Nic, co ludzkie, nie jest nam obce...

   „Olive Kitteridge” to powieść, która na pierwszy rzut oka wydaje się niepozorna. Została jednak nagrodzona w 2009 nagrodą Pulitzer’a, a HBO stworzyło na jej podstawie mini serial. Od razu nasuwa się wiele pytań: dlaczego? za co? czy aby na pewno słusznie? Jak się okazuje, wystarczy sięgnąć po książkę Elizabeth Strout, aby poznać odpowiedzi na te pytania. Być może nie należy ona do kręgu najlepszych na świecie, ma jednak w sobie coś, co urzeka czytelnika. Emocjonalna, subtelna, z charakterem. Jak widać, dobrej książce nie trzeba wiele…

   Sięgając po książkę, byłam pewna, że w pełnej mierze to opowieść o tytułowej Olive Kitteridge. Jak się jednak okazało, jej postać to jedynie łącznik między opowieściami ludzi, z którymi ma styczność. W powieści Elizabet Strout znajdziemy zatem kilka historii, z których wyłania się obraz ich samotności, pragnień i lęków. A pomiędzy tym wszystkim – Olive Kitteridge. Z nakreślonych historii, które opowiadają o losach mieszkańców małego miasteczka, powstaje obraz kobiety, która z zewnątrz przypomina arogancką i silną osobę. Tak naprawdę jednak okazuje się równie cierpiącą i smutną kobietą. Ma swoje wewnętrzne rozterki, które ukrywa pod warstwą surowej i oschłej osobowości, z jakiej słynie w okolicy. Z czasem odkrywanie jej prawdziwej twarzy staje się niemal ciekawym doświadczeniem. Bo oto z aroganckiej i despotycznej kobiety wyłania się intrygująca i ciepła postać. Autorka w świetny sposób przedstawiła portret psychologiczny nie tylko mieszkańców miasteczka, ale głównie samej Kitteridge.

   Mimo wszystko jednak, postać Olive pod każdym względem jest interesująca. Osobiście przekonała mnie do siebie bezceremonialnością, złośliwością czy też osobliwym poczuciem humoru. „- Co to jest, co pani ma na podbródku? (…)- Okruchy- odpowiada jej. – Zostały po małych dziewczynkach, które pożarłam. Lepiej sobie idź, zanim zjem i ciebie.” [str.84] Pośród aury nieszczęść i smutku, które panują wewnątrz historii, aż milej uśmiechnąć się czy też roześmiać w głos. Postać Olive idealnie pasuje do nakreślonych historii, bo podkreśla wszystko to, co ludzkie. A w wielu powieściach typu obyczaj czy dramat brakuje tego typu osobowości. Dlatego cieszę się, że udało mi się poznać ten tytuł.

   Niezdecydowanych spieszę również zapewnić, że uczucia (przeważanie smutne) wcale nie są tak przytłaczające, na jakie wyglądają. Na pierwszy rzut oka może się tak wydawać, sama nie byłam do końca pewna tej powieści. Ale można śmiało powiedzieć, że Strout umiejętnie oddała każdego rodzaju emocje w lekturze. Nie są nachalne, sztuczne, lecz subtelne i potrafią działać na czytelnika. Nie trudno tu zatem o wzruszenie czy nawet rozbawienie. „Olive Kitteridge” to powieść prosta, a jednak porusza. I za to będę ją ciepło wspominać.

   Mówiąc krótko, to powieść warta uwagi każdego czytelnika. Na podstawie opowieści kilku mieszkańców jednego miasteczka oraz osoby, jaką jest Olive Kitteridge, autorka ukazała rozterki i emocje zwykłego człowieka. Zawarła w niej sporo wartościowej treści, którą czyta się jednym tchem. Nie jest ciężka ani trudna, mimo niełatwej tematyki. Napisana została prostym językiem, który dociera do każdego odbiorcy. Wszystko, co ludzkie, zostało zawarte w tej powieści. Dlatego z miejsca serdecznie polecam… 

Autor: Elizabeth Strout

Tytuł: Olive Kitteridge

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 344

"7 psychopatów" - reż. Martin McDonagh

Psychopaci czają się wszędzie...

   Kiedy nie ma się pomysłu na film, po prostu się go nie kręci. Coraz więcej jednak powstaje produkcji, gdzie fabuła nie ma ładu i składu, a bohaterowie po prostu denerwują na każdym kroku. Prosta zasada: nie wiesz, co nakręcić, nakręć byle co. I powiedz, że to komedia z elementami innych gatunków. Z podobnego założenia z pewnością wychodzili stwórcy filmu „7 psychopatów”. Albo świadomie, albo też nie zrobili obraz, który ni śmieszy, ni bawi, za to człowiek zaczyna zastanawiać się, co takiego myślała osoba, która pisała scenariusz tej produkcji. Gangster, który płacze za psem? Porywanie psów dla okupu. Słaby żart, oj słaby…

   Marty pisze scenariusz. Nieźle mu idzie, ma już… tytuł „7 Psychopatów”. Kiedy weny brakuje, przychodzi mu z pomocą najlepszy przyjaciel Billy – bezrobotny aktor, dorywczo złodziej psów. Za pomocą ogłoszenia w gazecie ściąga do domu największych świrów, jakich świat widział. Wszystko byłoby ok, gdyby nie jeden mały shih tzu – futrzak tragiczny – pupil gangstera neurotyka. Z tego nie może wyjść normalny film.*

   

Opis filmu jest jak najbardziej twórczy – w końcu zachęca do obejrzenia. Osobiście uwielbiam komedie, dlatego wydawało mi się, że ten tytuł może być naprawdę niezły. Niestety po raz kolejny rozczarowałam się fabułą. W tym miejscu należy dodać, że nie tylko ten element nie zachwyca. Obsada, choć można powiedzieć, że obfituje w dobre gusta (m.in. Colin Farrell, Olga Kurylenko czy też Christopher Walken), jednak ich role po prostu są blade. Od razu na myśl nasuwa się wniosek, że musieli być nieźle opłaceni, skoro zechcieli w czymś takim zagrać. Wróćmy jednak do obrazu. „7 psychopatów”, jak sama nazwa wskazuje, skupia się na psychopatach wszelkiej maści. I nie chodzi tu tylko o postaci, których główny bohater chce użyć w swoim scenariuszu do filmu. Po kolei uświadamiamy sobie, kto tak naprawdę odgrywa rolę niestabilnego psychicznie i jakie ma to znaczenie dla filmu. Pewnie miało to wyjść w żartobliwym sensie, bawiąc widza do łez ( w końcu nie co dzień widzimy gangstera w rozsypce z powodu zaginięcia pieska), jednak dostrzeżenie jakiegokolwiek humoru graniczy z cudem. Może nawet z sensem, bo tutaj wcale go nie widać.

   Być może pozostałe elementy filmu typu scenografia czy też muzyka  są jak najbardziej odpowiednie, jednak nie są one dopasowane do fabuły. Szczerze przyznam, że widząc akcję, jaka miała miejsce na

ekranie, czułam lekką zgryzotę. Panował lekki kontrast pomiędzy bohaterami, ich dialogami i scenerią w tle. Po raz pierwszy spotkałam się z produkcją, która miała w sobie aż tyle sprzeczności. Czuć pewien chaos, pewien nieporządek w tym filmie. Może dlatego zgubił się gdzieś sens i logika, a w szczególności poczucie humoru. Dodać należy, że nawet rola Colina Farrella nie nadała mu barw. Przeciwnie, jego bohater zatonął w morzach alkoholu, gasząc wszelakie talenty aktora…

   Doszukując się jakichkolwiek pozytywów w tym filmie, można znaleźć jeden wątek, który potrafi „przemówić”. Jest to miłość Hansa i jego chorej żony. Ten wątek mi przypadł do gustu. Jednak podobne temu części filmu tworzą z niego nie komedię, a dramat, co jest bliskie prawdy niż się można spodziewać. Dramat jako gatunek, ale również dramat jako wykonanie. Niestety. Jeśli jednak ktoś lubi tak proste produkcje, gdzie nie ma nic, nad czym trzeba się zastanawiać, może śmiało obejrzeć „7 psychopatów”. Nie gwarantuję jednak, że sam nie stanie się jednym z tytułowych bohaterów.

*opis wydawcy

Reżyseria: Martin McDonagh

Tytuł: 7 psychopatów

W rolach głównych: Colin Farrell, Olga Kurylenko,Chistopher Walken,Sam Rockwell

Rok produkcji: Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 109 min.

"Z pamiętnika położnej" - reż. Philippa Lowthorpe

[Nie]zwyczajna historia położnej

   Każda produkcja BBC ma to do siebie, że jest ona dopracowana i choćby jej temat powielał istniejące już schematy, to wciąż czuć w nich świeżość i oryginalne momenty. Okazji do obejrzenia filmów i seriali brytyjskiego pochodzenia miałam już wiele i za każdym razem jestem równie zadowolona, a często również zachwycona. Nie ważne, czy są to współczesne adaptacje czy też obrazy kostiumowe, których nie brakuje na koncie BBC. Warto również dostrzec ich wersje ekranizacji różnych powieści, które w dużej mierze oddają treść danych tytułów. Jednym z nich, o którym będzie dziś mowa, jest serial „Z pamiętnika położnej”, produkcji, która powstała na motywach pamiętników Jennifer Worth – brytyjskiej pielęgniarki, która w latach 50-tych ubiegłego wieku pracowała jako położna w dotkniętej ubóstwem dzielnicy Londynu. Samych pamiętników nie miałam okazji poznać, jednak obraz, jaki powstał na ich podstawie, wygląda naprawdę zachwycająco. Z pewnością ucieszy każdego fana produkcji BBC.

   Młodziutka położna, Jenny Lee, przybywa do Nannatus House – klasztoru w jednej z najbiedniejszych dzielnic Londynu. Zostaje miło przyjęta przez zakonnice i zaprzyjaźnia się z innymi położnymi – rozrywkową Trixie, wrażliwą Cynthią i kolejną nowicjuszką, pochodzącą z bogatej rodziny i zagubioną w nowym środowisku Chummy. Poznajemy miejscową społeczność z perspektywy młodej pielęgniarki, która na rowerze odwiedza swoje kolejne pacjentki. Chociaż świat, do jakiego trafia Jenny jest całkiem różny od tego, do którego przywykła, dziewczyna szybko zanurza się w życiowej plątaninie narodzin, śmierci, romansów i intryg społeczności, którą nauczy się kochać.*

   „Z pamiętnika położnej”, jak sam tytuł wskazuje, skupia się na pracy młodej Jenny, która pracuje w zawodzie położnej. Jednak nie trzeba martwić się o to, że każdy odcinek skupia się na samym odbiorze porodów. To oczywiście jest motyw przewodni, jednakże każdy odcinek opowiada inną historię, która kształtuje charakter postaci. Na ekranie można zobaczyć więc miłość, współczucie, złość, niesprawiedliwość, biedę oraz mnóstwo innych uczuć i relacji, które towarzyszą bohaterom. Dodatkowo zaznaczmy, że bohaterowie, a raczej obsada, która ich tworzy, jest niezwykle dobrze dopasowana do scenariusza. Kilku aktorów można spotkać po raz kolejny, innych po raz pierwszy, jednak wszyscy razem tworzą zgraną ekipę. I to jest zaleta, którą można dostrzec nie tylko w tym serialu.

   Oglądając produkcję można zwrócić uwagę na świetną scenografię, która w najmniejszym detalu

odtwarza lata 50-te i późniejsze. Z resztą, tego można było się spodziewać po BBC. „Z pamiętnika położnej” przenosi nas w ubiegłe lata i pozwala na dokładne zapoznanie się z tamtymi realiami. Widać to na każdym kroku, w każdym ujęciu, jakie zawiera serial: od kostiumów po różnego rodzaju sprzęty (głównie lekarskie) czy też same krajobrazy starego Londynu. Zawarta w niej muzyka, jaka towarzyszy odcinkom, wieńczy jedynie całość świetnie zgranej produkcji.

   Mówiąc krótko „Z pamiętnika położnej” to kolejny udany produkt BBC. Nie ma co się oszukiwać – ich produkcje biją na kolana wiele innych światowych obrazów. Wszystko w niej wygląda zachwycająco – od obsady po scenografię oraz scenariusz, który tworzy wspaniałe odcinki. Ktoś może pomyśleć, że ta tematyka nie jest dla niego – a dla kogo miałaby ona być? Nie ma określonego profilu odbiorcy. To serial dla wszystkich, bez względu na wszystko. Poruszający, wzruszający i mega wciągający  - tak podsumowuję sezon pierwszy. Warto go obejrzeć, uwierzcie. Polecam gorąco!

*opis wydawcy

Reżyseria: Philippa Lowthorpe

Tytuł: Z pamiętnika położnej

W rolach głównych: Jessica Raine, Jenny Aqutter, Pam Ferris, Miranda Hart

Rok produkcji: Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 6 x 50 min.

"Filary ziemi" - reż. Sergio Mimica-Gezzan

Świat średniowiecza bez cenzury.

   Zazwyczaj to książka przekonuje mnie do tego, bym obejrzała jej ekranizację, rzadko odwrotnie. Tymczasem po raz kolejny miałam okazję obejrzeć, w tym przypadku serial, który zachęcił mnie do sięgnięcia po książkę. „Filary ziemi”, które powstały na podstawie powieści Kena Folletta, to przygotowana z rozmachem adaptacja, która wciąga i ciekawi od samego początku. Choć rzecz dzieje się w średniowieczu, z pewnością wciągnie nie tylko miłośników minionej historii…

   Anglia XII w. Na tle budowy monumentalnej katedry Kingsbridge rozgrywa się bezkompromisowa walka o władzę, wpływy i chwałę. Losy władców, lordów, duchownych i zwyczajnych ludzi. Wojna domowa, konflikty na tle religijnym, spór o tron - sensacyjno-przygodowa akcja pełna jest intryg, mrocznych tajemnic i zbrodni, aktów nienawiści, miłości i seksu.*

   Obejrzenie „Filarów ziemi” było niebywałą przyjemnością. Po raz kolejny spotkałam swoich ulubionych aktorów (Eddie Redmayne’a oraz Matthew Macfadyen’a), ale również poznałam niebywale porywającą historię, wcześniej stworzoną przez Kena Folletta. Przyznam szczerze, że od dawna intrygował mnie ten serial, jednak do niedawna wciąż się wahałam, czy jednak go obejrzeć. Obawiałam się przede wszystkim zbyt przesadzonych scen, które będą krzyczały, jak bogaty był budżet produkcji, tłamsząc wiarygodny wizerunek średniowiecznych realiów. Tymczasem, dzięki dobrze dobranej obsadzie, dobremu scenariuszowi czy też dobrej reżyserce serial przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.

   „Filary ziemi” to niebywała historia, do której od początku należałoby przyjrzeć się z uwagą, aby dobrze wszystko zrozumieć. Są one bowiem gromadą wielu wątków, które w całości i osobno wyglądają świetnie. Istnieje ich tak dużo, iż należy być pod wrażeniem, że aż tyle udało się zmieścić w czteroodcinkowym serialu. Jeśli zrozumiemy historię, seans będzie jak najbardziej udany, a jeśli dodatkowo znamy powieść Kena Folletta, możemy porównać różnice i podobieństwa.

   Na dodatkowe uznanie zasługuje również odwaga i umiejętność przedstawienia obrazów śmiałych, scen seksu i przejawów nienawiści ludzkiej. Serial nie zawiera cenzury, która w wielu filmach ma swoje miejsce. To również sprawia, obraz jest bardziej wyrazisty i przyziemny, lepiej trafia do widza. Jestem pod wrażeniem przede wszystkich grą aktorów, która w tych sytuacjach pokazywała, jak wiele jest warta.

   W ostatnim czasie widziałam wiele filmów i seriali i szczerze muszę przyznać, że „Filary ziemi” są jedną  z lepszych produkcji, jakie obejrzałam. Wszystkie elementy ze sobą współgrają, tworząc obraz doskonały. Być może czegoś brakowało, jednak ja tego nie dostrzegłam, ale lektura powieści Kena Folletta dopiero przede mną, więc ciężko o tym mówić. Jedno jest jednak pewne: średniowiecze przedstawione w tym serialu wygląda zupełnie inaczej niż w książkach historycznych  – dużo barwniej, wyraźniej i przystępniej. Dla każdego. Nawet dla nie-miłośników minionej epoki. Serdecznie polecam!

Za możliwość poznania serialu dziękuję firmie Best Film:

*opis wydawcy

Reżyseria: Sergio Mimica-Gezzan

Tytuł: Filary ziemi

W rolach głównych: David Barkes-Jones, Matthew MacFadyen, Alison Pill, Eddie Redmayne

Rok produkcji: Kanada/Niemcy 2009

Czas trwania: 409 min (ok. 4x102min)

"Żelazna Dama" - reż. Phyllida Lloyd

"Żelazna Dama"

   Kim była Margaret Thatcher– z pewnością większość osób wie. Wielka postać Wielkiej Brytanii. Jedyna w swoim rodzaju. Dama o silnym charakterze, która znalazła się w świecie, gdzie rządzi męskie spojrzenie na świat. Film Żelazna Dama” przedstawia życie byłej premier Wielkiej Brytanii, który nie tylko intryguje w swoich obrazach, ale również fascynuje widza jego bohaterką. Fantastycznie dobrana obsada jedynie dopełnia całego obrazu, który zapada w pamięć na długi czas.

   Królów było wielu, Żelazna Dama tylko jedna.

 Miała piskliwy głos, własny pogląd na każdy temat i niezwykły tupet. Zanim stała się jedną z najbardziej wpływowych postaci współczesnego świata, jej kapelusz i nieodłączne perły budziły pobłażliwy uśmiech. Na naszych oczach z pyskatej Maggy rodzi się Żelazna Dama, której czarna torebka do dziś jest symbolem rządów silnej ręki.*

   „Żelazna Dama” trafiła do mnie niespodziewanie, ale była to przemiła niespodzianka. Po pierwsze – lubię Meryl Streep, a po drugie – postać Margaret Thatcher naprawdę mi imponuje. Słyszałam o niej bardzo wiele pozytywnych rzeczy, czytałam wiele notek prasowych, jednak film pomógł mi w pełni zobrazować sobie życie byłej brytyjskiej pani premier. Muszę przyznać, że rola, jaka przypadła Meryl Streep, nie była prosta, ale aktorka poradziła sobie fenomenalnie. Po obejrzeniu filmu nie wyobrażam sobie nikogo innego w tej roli. Swoboda, zaangażowanie oraz dobra charakteryzacja – to wszystko świetnie zostało dopasowane i wgrane w film.

   Ponadto, dzięki ciekawej scenografii oraz dbałości o szczegóły (m.in. realia czasowe) obraz wygląda dużo ciekawiej. Film ogląda się z nieskrywaną przyjemnością, ciekawością i fascynacją. Obraz nie skupia się tylko na tym, czym zajmowała się Margaret Thatcher, ale również na jej życiu (od młodocianych poglądów po walkę o miejsce na stanowisku premiera), na tym, jak zmienia się jej osoba po przebytych kadencjach. Produkcja jest plecionką różnych momentów jej życia, które postrzega się bardzo pozytywnie.

       Film ten poleciłabym każdemu. Jest on bowiem naprawdę wciągającą, świetną i fascynującą opowieścią biograficzną ważnej postaci nie tylko dla Wielkiej Brytanii. Bardzo dobra rola Meryl Streep dodatkowo przemawia na korzyść produkcji, co powinno skłonić fanów do obejrzenia jej. Czas spędzony na oglądaniu z pewnością nie będzie stracony, jedynie fantastycznie wykorzystany. Warto poświęcić te 1,5 godziny na seans, bowiem nic tak nie poprawia humoru jak bardzo dobry (lub nawet świetny) film. Polecam.

Za możliwość obejrzenia filmu serdecznie dziękuję firmie BestFilm:

 

Reżyseria: Phyllida Lloyd

Tytuł: Żelazna Dama

W rolach głównych: Jim Broadbent, Meryl Streep

Rok produkcji: Francja/Wielka Brytania 2011

Czas trwania: 105 min.

"Sklepik z niespodzianką. Adela" - Katarzyna Michalak

"Sklepik z niespodzianką. Adela" Katarzyna Michalak

   O pani Michalak z pewnością większa część czytelników zdołała usłyszeć, recenzje jej powieści przeplatają się na wielu blogach. Usłyszałam o niej dość dawno, jednak dopiero w ubiegłych tygodniach miałam okazję zapoznać się z jej książkami, a dokładniej z serią „Sklepiku z niespodzianką”. Niedawno ukazała się jej druga część, „Adela”, o której było głośno jeszcze przed premierą. Byłam nastawiona na lekką i przyjemną lekturę, tymczasem muszę z bólem stwierdzić, że jestem rozczarowana. Prócz braków w wątkach i infantylnego podejścia do narracji, można łatwo zauważyć, że to, co miało być o Adeli, niestety zdominowała osoba Bogusi…

   Sklepik z niespodzianką to miejsce wyjątkowe dla mieszkańców Pogodnej. Zwłaszcza dla Bogusi, Adeli, Lidki i Stasi – przyjaciółek, które urządzają w nim babskie spotkania. Atmosfera niestety nie jest już tak idealna, jak była. Po powrocie zaginionej Anny, żony Wiktora, wiele spraw się komplikuje. Na jaw wychodzi wiele sekretów, które wstrząsną mieszkańcami Pogodnej. Również między przyjaciółkami dochodzi do kilku spięć, które mogą doprowadzić kobiety na skraj. Ich znajomość zostanie poddana ciężkiej próbie…

 

   Wiele spodziewałam się po kontynuacji „Sklepiku z niespodzianką”. Przede wszystkim miałam nadzieję, że po pierwszej części autorka będzie pisała lepiej, będzie mniej popełniała błędów, jednak przeliczyłam się. „Adela” mieści w sobie jeszcze więcej niedoskonałości, aniżeli jej poprzedniczka. Po pierwsze wciąż denerwujący jest infantylny styl narracji, który przeplata się częściej niż w „Bogusi”. Dodatkowo wielokrotnie można dostrzec brzydkie słowa, przekleństwa, które mnie oczywiście z reguły nie przeszkadzają, jednak w przypadku tej książki ich użycie wygląda okropnie, jakby miały one wyretuszować banalne słownictwo. W niektórych przypadkach było więcej niż zbędne, psuły ogólny charakter, a ja miałam wrażenie, jakby zostały wciśnięte ot tak, aby nadać ‘ostrzejszej’ nuty do fabuły. Może ktoś tego nie zauważy, jednak wyczuleni na infantylność czytelnicy mogą dojść do podobnego wniosku. 

   Po drugie – znów mamy do czynienia z sielanką, która mnie odrzuca. Zgoda, to fikcja literacka, z którą nie trzeba się zgadzać. Jednak postawmy sprawę jasno: jeśli ma to być o zwyczajnym życiu, niech to będzie miało więcej realności, niech nie zmienia się obyczajówka w fantastykę. W „Adeli” ta sielanka była bardziej stonowana, jest więcej dramatyzmu i w ogóle… Ale wciąż można odczuć jej posmak. I w tym przypadku jest podobnie jak w stosowaniu słownictwa: jest wszystko ładnie, pięknie, słodko (mdło) i w końcu pojawiają się wątki, które burzą wszystko, spadają jak grom z jasnego nieba na bohaterów. Do tego nie ma się co czepiać, wszak to książka o życiu, prawda? Jednak te dramatyczne wątki są nieco wyolbrzymione, jakby miały równoważyć się z wątkami przeciwnymi, tymi sielankowymi. Wyszedł niestety efekt odwrotny…

   Trzecią sprawą jest ogólna treść książki. Tytuł zwiastował mi opowieść o Adeli, którą owszem, dostałam, jednak było jej zdecydowanie mało. Znów czytam tylko Bogusia, Bogusia i Bogusia. Spoko, to kontynuacja serii, ciąg zdarzeń i w ogóle. Ale Bogusia zdominowała całą powieść, jej losy przyćmiły Adelę, która powinna być wysunięta na pierwszy plan. Zabrakło mi tej postaci w fabule, po skończeniu lektury wciąż nie wiem, co o niej myśleć. Mam nadzieję, że w części zatytułowanej „Lidka” będzie więcej o tytułowej bohaterce, aniżeli o jej poprzedniczkach. O nich już zdążyłam się naczytać, zwłaszcza o Bogusi.

   Mimo sporych minusów, plusem pozostają niezmiennie barwne postacie powieści. Niektórzy urzekają, niektórzy bawią, a nawet denerwują oraz wzbudzają poruszenie. Jeśli chodzi o ich kreacje, to pani Michalak postarała się o ciekawe dobranie cech osobowości, stworzyła bohaterów, którzy radzą sobie doskonale w dość nieudanej konstrukcji fabuły. To stwarza większe nadzieje na kolejną część serii.

   Ciężko mi podsumować całą książkę. Poszczególne elementy niestety nie współgrają ze sobą, jest wiele minusów, chociaż pojawiają się też przebłyski ciekawych form. To utrudnia mi ocenę całości, z jednej strony mam ochotę powiedzieć: nie, to była kompletna porażka, z drugiej jestem w stanie zachęcić do sięgnięcia po „Sklepik z niespodzianką”. Pewna jestem jednego: że książka mnie zawiodła i z pewnością niejedną osobę, mimo iż wciąż można przeczytać o niej: „Rewelacyjna!”. Nie mogę zgodzić się z tą opinią, do świetności bardzo wiele jej brakuje. Posiada swoje zalety, jednak przeważają w niej wady, które pojawiały się w „Bogusi”, a w „Adeli” jedynie się nasiliły. Szkoda, że większość wątków jest banalnych i przewidywalnych, bo widać, że sam pomysł ma potencjał. Jednak sama idea nie jest w stanie zapracować na sukces książki, który w tym przypadku jest zbyt przesadzony …

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Nasza Księgarnia:

Autor: Katarzyna Michalak
Tytuł: Sklepik z niespodzianką. Adela
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 288