"Wyjątkowy rok" - Thomas Montasser

Wielka siła małych historii...

   Ten, kto regularnie i z wielką radością zaczytuje się w książkach, z pewnością zrozumie istotę treści tego tytułu. „Wyjątkowy rok” Thomasa Montassera powstał właśnie z myślą o miłości do literatury, którą ukazuje w prosty, zwięzły i niezwykle urokliwy sposób. Historia, jaką zawarł w tym krótkim utworze, przedstawia kobietę, która początkowo z niechęcią podchodzi do prowadzenia starej księgarni. Jednak to magiczne miejsce i jego „lokatorzy” sprawiają, że nic w jej życiu nie będzie już takie samo… Opowieść z lekka fantastyczna, ale czy nie wydaje nam się dziwnie znajoma?

   Gdy Valerie wchodzi do nieco staroświeckiej księgarni swojej zaginionej bez śladu ciotki, zamierza jak najszybciej zaprowadzić porządek w tym chaosie i zlikwidować sklepik. Ale nie docenia potęgi książek i magii małej księgarni z samowarem. Ta bowiem każdego dnia czymś ją zaskakuje. Otwiera przed nią nowe światy.

   Pewnego dnia Valerie natyka się na dziwną książkę, nie do końca napisaną, którą uznaje za wybrakowaną. Ale w księgarni pojawia się klient, który już od dawna szuka właśnie tej książki... [wyd.]

„Książka jest syntezą sztuk.” [str.45]

   Tytuł ten od początku wydawał mi się czymś intrygującym. Przeczytałam opis i w duchu pomyślałam, że może to być coś ciekawego. I nie pomyliłam się. „Wyjątkowy rok” to krótka, lecz niezwykle urocza historia, która nawiązuje do głębokiej fascynacji literaturą (mole książkowe – skąd my to znamy?). Autor poprzez główną bohaterkę – Valerie – ukazuje siłę, jaką mają w sobie książki: oczarowują nas, fascynują, sprawiają, że odrywamy się od rzeczywistości. Wzbogacają naszą wyobraźnię, a co za tym idzie – po prostu ubarwiają nasze życie. Strona po stronie poznajemy coraz to nowsze i ciekawsze tajemnice małej księgarenki, specyficzne zwyczaje jej starszej właścicielki i jej nietypowych klientów. Momentami mamy możliwość poczuć  na własnej skórze jej świetność: unoszący się w powietrzu kurz, zapach starego papieru i aromat parzonej w samowarze herbaty. Autor ujął to wszystko z lekką fantazją, nieco idealizował tu i tam. Ale dzięki temu historia nabiera leniwego acz uroczego klimatu. Nic tylko wziąć książkę do ręki, usiąść w ciepłym miejscu i oddać się spokojnej atmosferze, jaka panuje w lekturze.

„To, co w książce niezwykłe, znajduje się w jej wnętrzu.” [str.105]

   Być może nie jest to pozycja z górnej półki, nie wciąga jak dobry kryminał, ani nie fascynuje jak niejedno fantastyczne opowiadanie. Ma ona jednak w sobie coś wyjątkowego, coś prawdziwie magicznego, co udziela się czytelnikowi podczas lektury. „Wyjątkowy rok” to prawdziwie oddana siła zwykłej książki – nie jest ona bowiem zlepkiem kartek wypełnionych treścią, a czynnikiem ogromnie wpływającym na nasze życie. Znamy chyba wszyscy powiedzenie, że każda książka przeczytana na danym etapie naszego życia, wpływa na podjęte przez nas decyzje. To świetne, że autor postanowił docenić potęgę literatury. Taki tytuł powinien zagościć u każdego, kto tak jak Thomas Montasser, jest zagorzałym miłośnikiem pisarstwa.

Autor: Thomas Montasser

Tytuł: Wyjątkowy rok

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 152

"Pasażer 23" - Sebastian Fitzek

Morze pochłonie Twoje tajemnice...

   Już dawno nie miałam do czynienia z dobrym thrillerem psychologicznym. Lecz pewnego dnia spotkałam pewnego pasażera. A dokładniej „Pasażera 23” autorstwa Sebastiana Fitzka. Tytuł ten świetnie nadaje się dla każdego żądnego mrożącej krwi w żyłach akcji czytelnika. Może z początku wydaje się niepozorny, jednak nie warto dać się omotać pozorom. Fitzek umiejętnie wabi czytelnika każdym kolejnym rozdziałem, a gdy wpadnie w pułapkę, nie ma już odwrotu – historia, choć mroczna, musi zostać dokończona. W niebywale zajmujący sposób…

   Pięć lat temu żona i synek Martina Schwarza popłynęli na wakacje statkiem wycieczkowym. I na pełnym morzu zaginęli…

   Od tego czasu Martin, policyjny detektyw i psycholog, żyje na dnie rozpaczy. Jedyne, co mu zostało, to ściganie zła. Podejmie się każdego, nawet najbardziej szaleńczego zadania, bo własne życie nie ma już dla niego żadnej wartości. Łamie wszelkie zasady i regulaminy, ale jest przerażająco skuteczny… 

   Po 5 latach Martin nagle dowiaduje się, że na tym statku znikali również inni pasażerowie. Wśród nich była mała dziewczynka, która teraz się odnalazła. Miała ze sobą misia synka Martina. Ale dziecko milczy…[wyd.]

   To moje pierwsze spotkanie z twórczością Fitzka. Jednak po tej powieści wiem, że na pewno nie ostatnie. „Pasażer 23” okazał się niesłychanie zaskakujący, chociaż z początku w ogóle się na to nie zapowiadało. Wsiąkłam totalnie, a po zakończeniu lektury wprost nie mogłam się otrząsnąć. To było naprawdę DOBRE.

   Choć, muszę przyznać, na początku nie było wesoło. Prolog okazał się intrygujący, zwiastował krwawe wydarzenia – autor zaczął naprawdę z grubej rury. Ale okazał się jedynie dodatkiem, który w roli drugoplanowej pasuje do całej fabuły. A jego rozwinięcie i wyjaśnienie znajduje się… w epilogu. To i tak dobrze, bo szczerze powiedziawszy po tylu stronach straciłam nadzieję na dokończenie tego wątku. Dobrze zamknął historię, ale wydaje mi się, że trochę zabrzmiało to zbyt naciąganie. Kolejne strony, te pierwsze rozdziały, również nie wyglądały zachęcająco. Trochę się naczekałam na jakąś konkretną akcję, na te zapowiadane przerażające wydarzenia. Tu niestety potrzeba cierpliwości. Ale – opłaca się. Naprawdę się opłaca.

   No właśnie, kiedy akcja rozkręca się na dobre, wtedy dopiero rozpoczyna się zabawa. Robi się coraz bardziej tajemniczo, z rozdziału na rozdział sytuacja zmienia się diametralnie. W jednej chwili czujemy się bliżej rozwiązania zagadki, a jednak za moment nasza teoria okazuje się błędna. Napięcie rośnie, a ponura atmosfera udziela się nam coraz mocniej. Tymczasem, dość nagle, nadchodzi koniec. Niespodziewanie i zbyt szybko. Okazuje się, że dobre kilkadziesiąt stron przed nami i to nie może być finał tej historii. No i tak właśnie jest – Fitzek zostawia najlepsze na sam koniec. Ujawnia wszystko w całej okazałości. Kurtyna opada. A prawda okazuje się zupełnie inna i bardziej brutalna.

   Brakowało mi książek, w których finał historii rzeczywiście okazywał się totalnym odwróceniem zaistniałych sytuacji. „Pasażer 23” okazał się być mocno zaskakującą lekturą, chociaż początek nawet na to nie wskazywał. Potrafi nieźle wciągnąć, zaintrygować i sporo namieszać w głowie. Ponadto autor wykreował w niej bardzo klimatyczny obraz – kiedy czytamy jego książkę, na własnej skórze czujemy tę złowieszczą atmosferę. Dobrze i rozsądnie poprowadził fabułę, chociaż oczywiście nieźle przy tym namieszał. Ale dzięki temu możemy przeczytać prawdziwy i bardzo konkretny dreszczowiec. Polecam!

Autor: Sebastian Fitzek

Tytuł: Pasażer 23

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 1 marca 2016

Liczba stron: 352

"Mechaniczne pająki" - Corina Bomann

Zbrodnia wśród wynalazków...

   „Mechaniczne pająki” Coriny Bomann to powieść, która na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajna. Jedynie charakterystyczna okładka przykuwa większą uwagę. Czy ma zatem w sobie coś więcej, coś, co zainteresuje wielu czytelników? Steampunk to słowo intrygujące i w świecie książek coraz częściej powtarzane. Jeśli więc są osoby, które lubią ten nurt, na pewno tytułem nie będą rozczarowani. Szary i mroczny Londyn, który znika pod obłokiem pary i w tłoku maszyn – a pośród tego zbrodnia i wielka zagadka. Interesujące, prawda? Chociaż całość to ulepszona wersja wiktoriańskiego świata wynalazków i maszyn, na pewno nie pożałujecie. Ale ostrzegam – przygody Violet wciągają jak dobrze działające kółka zębate. Jak tylko zaczniesz, nie będzie odwrotu…

   Rok 1888, Londyn. Violet Adair to młoda dziewczyna, która szykuje się do debiutu w kręgach miejscowej arystokracji. Nie jest ona jednak typową przedstawicielką swojego wieku – Violet w tajemnicy przed wszystkimi oddaje się pasji konstruowania wynalazków, które ukrywa w swoim laboratorium. Kiedy podczas balu, który odbywał się w jej domu, dochodzi do przykrego incydentu – jeden z lordów umiera – Violet postanawia rozwikłać zagadkę tej śmierci. Chociaż sprawą zajmuje się sam Secret Service królowej, dziewczyna chce osobiście dowiedzieć się prawdy. Zwłaszcza, że zagrożone jest życie innych lordów i Violet  pragnie chronić swojego ojca…

   Przyznam szczerze, że najbardziej do lektury zachęcił mnie wątek kryminalny – jako miłośnik tego gatunku wprost nie mogłam odpuścić. Czasem miewałam również styczność ze steampunkiem, a poza tym – uwielbiam wiktoriański Londyn. Mimo wszystko jednak do tego tytułu potrzebna jest niejaka rezerwa, bo chociaż wszystko wygląda interesująco, a fabuła niesamowicie wciąga, to zbyt wielkie wymagania mogą popsuć nam wrażenia i co nieco nas rozczarować…

    Przede wszystkim należałoby jednak zaznaczyć, że autorka świetnie wczuła się w klimat – szarość, mrok, pełno maszyn, sztywne zasady… Czuć wyraźnie pasję i zainteresowanie tym nurtem. Fabuła została nakreślona w sposób dobrze przemyślany, intrygujący i w dużej mierze przypominający XIX-wieczny Londyn. A chociaż większość wynalazków i wygląd otoczenia to w większej mierze jedynie wyobraźnia pisarki, wcale a wcale to nie przeszkadza. Mało tego – dostajemy powieść, w której wiele się dzieje, mamy do dyspozycji sporo elementów, które przykuwają naszą uwagę i tym samym lektura staje się dużo bardziej interesująca. Jedynie najwierniejsi fani i znawcy tematu mogą mieć pewne „ale” – ale to nic, w końcu to tylko książka. I bez trzymania się kanonu może powstać coś naprawdę dobrego.

   Warto również przyjrzeć się wątkowi kryminalnemu. Mamy tu do czynienia ze zbrodnią, tajemniczą dodajmy i od razu czujemy, że będą tego konsekwencje. I tak to się właśnie zaczyna – niepozornie, tajemniczo i podejrzanie. Częściej czytuję współczesne kryminały, ale ten wątek wcale nie był od nich gorszy – autorka poprowadziła sprawę w dobrym kierunku, dozując fakty i przedstawiając je w dobrym tempie, podsycając przy tym niesamowicie ciekawość czytelnika. Nie powiem, niespodzianek było sporo i chociaż pod koniec nieco szybko nadchodzi rozwiązanie zagadki, to warto przeczytać tę historię. Ten cały wątek został świetnie wkomponowany w całość, dlatego powieść wydaje się spójna, intrygująca i od początku do końca ciekawa. Tajemniczy zabójca i ciekawe wynalazki? Kto by się nie skusił!

   „Mechaniczne pająki”, mówiąc pokrótce, to świetna i wciągająca powieść, która porwie niejednego czytelnika. Bije od niej czysta pasja autorki, dlatego historia wydaje się być bardziej realistyczna i zobrazowana. Fajnie wygląda wątek kryminalny, świat wiktoriański i wymyślone bądź ulepszone przez pisarkę wynalazki – całość ciekawie się łączy, tworząc intrygującą opowieść. Nie jest to może idealna i wyjątkowa książka, jednak ma w sobie to „coś”. I to „coś” z pewnością Was urzeknie. Polecam serdecznie!

Autor: Corina Bomann

Tytuł: Mechaniczne pająki

Wydawnictwo: Uroboros

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 416

"W czasach, gdy ubywało światła" - Eugen Ruge

Wielka rodzina, wielka historia...

   Książki natury historycznej to jedne z moich ulubionych, ale równocześnie rzadko czytanych przeze mnie książek. Jednak dzięki Szmaragdowej Serii, wydawanej przez Wydawnictwo Czarna Owca, mam okazję przynajmniej na chwilę zerknąć w literacką przeszłość. Jak do tej pory nie czuję się zawiedziona tytułami, jakie wyszły w tej serii, ale byłam pewna, że ten stan kiedyś minie. A stało się to przy okazji lektury Eugena Ruge „W czasach gdy ubywało światła”. Ten tytuł nie jest do końca nieudany – to powieść złożona, gdzie przeszłość i teraźniejszość pewnej rodziny nakłada się na siebie, tworząc niezwykle interesujący kolaż. Ale sposób, w jaki zostały przedstawione, pozostawiają wiele do życzenia i to niestety budzi mieszane odczucia co do całej lektury…

   Alexander Umnitzer jest śmiertelnie chory na raka, dlatego decyduje się na podróż do Meksyku, o której marzył od dziecka. Ta wyprawa to wydarzenie dla niego szczególne – wyjazd w tak odległe miejsce to nie tylko chęć spełnienia marzenia, ale również chęć poznania historii rodzinnej, ale być może również rozliczeniem ze sobą samym. Ta podróż ukazuje dzieje jego rodziny, która na przestrzeni lat wyglądała zróżnicowanie. Nie tylko ze względu na polityczne zagrania i poglądy, ale także miłosne historie i osobiste przekonania.

„[…]W Sławie kopali teraz kartofle, dymiły pierwsze ogniska, paliły się łęty, a kiedy palono już łęty, wtedy nieodwołalnie nadchodził ten czas: czas, gdy ubywało światła.” [s. 137]

   Ciężko jest dobrze ocenić ten tytuł. Z jednej strony mamy do czynienia z ciekawą historią pewnej rodziny, która została przedstawiona w często żartobliwym tonie, ale z drugiej czujemy chaos i niepoukładane, czasem niepowiązane ze sobą, wydarzenia. I to drugie mocno wpływa na odczucia po lekturze. Autor miał bardzo dobry pomysł, potrafi również fantastycznie pisać – nieprzypadkowo skończyłam ten tytuł w zaledwie jeden dzień. Czyta się go z przyjemnością, bardzo mocno wciąga, ale cóż z tego, skoro gdzieś po drodze ginie logika przedstawionych wydarzeń?  Wygląd tej powieści jest następujący: poznajemy historię rodziny na przestrzeni lat, począwszy od wczesnych lat wieku XX. Przez całe czterysta stron autor przeskakuje w relacji bohaterów z przeszłości w teraźniejszość i odwrotnie. I te ciągłe przeskoki niesamowicie denerwują, ale dodatkowo gubią czytelnika w całej opowieści. Na domiar złego wiele wątków zostało przedstawionych powierzchownie, jakby brakowało autorowi pomysłu na dopisanie paru szczegółów, lub gorzej – nie wiedział, jak to zrobić. Przyznam szczerze, że do tej pory nie wiem, jaki cel miała podróż Alexandra do Meksyku. Owszem, udał się tam, coś pozwiedzał, ale to by było na tyle w tym temacie. Brak tu istotnych szczegółów, punktów zaczepienia czy tez odnoszeń do całej historii. Ten wątek w ogóle nie funkcjonuje w tej książce.

   Jedynym plusem, który przypadł mi do gustu, jest sposób prowadzenia narracji. Jest on dopasowany do akurat opowiadanej historii, dlatego w łatwy sposób wczuwamy się w daną sytuację. Co prawda braki w opisach niektórych członków rodziny psuje ten charakter w pewien sposób, pozostawia czytelnikowi wiele pytań bez odpowiedzi, to jednak ociepla nieco wizerunek powieści. Dobre wczucie w daną postać oraz pełne humoru wypowiedzi to namiastka tego tytułu. I ten element wyszedł autorowi znakomicie.

   Być może znajdą się osoby, którym ta powieść się spodoba. Być może będą ją uwielbiać do końca. Ja jednak muszę powiedzieć, że autor w wielu elementach poniósł klęskę. Powieść zapowiadała się naprawdę fantastycznie, początek lektury również obiecywał wiele, jednak skończyło się szybko i bez emocji. Zbyt powierzchownie, zbyt chaotycznie i z lekka nudnawo. To tak w skrócie, żeby ująć istotę rzeczy. Miłośnikom tego typu literatury odradzam ze względu na brak różnych detali. Ale jeśli ktoś czuje się zaintrygowany, polecam spróbowania swych sił. A nóż okaże się im bardziej podobać…

Autor: Eugen Ruge

Tytuł: W czasach, gdy ubywało światła

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: wrzesień 2014

Liczba stron: 412

"Syndykat pająka" - Andreas Franz

Pozory często mylą...

   Dobre kryminały od razu kojarzą się ze Skandynawią. Nic w tym dziwnego, prawie większość autorów pochodzi z krajów skandynawskich, a ich powieści cieszą się ogromną popularnością na całym świecie. Nie oznacza to jednak, że pisarze z innych krajów są gorsi. Przynajmniej raz w życiu mieliśmy do czynienia z powieścią kryminalną, która pochodziła z innego państwa jak Szwecja czy Norwegia, a jej jakość była co najmniej dobra. Autorem, którym zajmę się dzisiaj, jest Andreas Franz, niemiecki pisarz powieści kryminalnych i detektywistycznych. Jego najnowsza powieść, która ukazała się w naszym kraju, nosi tytuł „Syndykat pająka”. Czy mamy do czynienia z dobrą historią? O tym w poniższej recenzji…

   W pewnym mieszkaniu luksusowej dzielnicy Frankfurtu, zostają znalezione zwłoki Andreasa Wiesnera i luksusowej prostytutki Iriny. Od razu nasuwa się wniosek, że mężczyzna zabił kobietę, a następnie popełnił samobójstwo. Przynajmniej tak to wygląda. Komisarz Julia Durant ma wątpliwości, czy rzeczywiście tak to wyglądało. Wkrótce odkrywa, że ma do czynienia z podwójnym morderstwem, a są one konsekwencją mafijnych powiązań i zależności. Śledztwo Durant może okazać się bardziej niebezpieczne, aniżeli wydawało się to na początku…

   Widząc opis tej książki, od razu nasuwa się przypuszczenie, iż będzie to coś dobrego. I z początku rzeczywiście tak jest: są trupy, jest śledztwo, a konsekwencji – akcja. Jednak tutaj ta dobroć się kończy. Kiedy przychodzi pewien moment, gdy główna bohaterka, w tym przypadku komisarz Julia Durant, dochodzi do pewnych konkluzji, tempo całkowicie zwalnia. Można odnieść wrażenie, że rozwiązanie podano na tacy nawet nie w połowie, a na początku powieści, a dalej to już pozostają same dopowiedzenia. Co za tym idzie – przeciągłe czytanie i wrażenie nudy. Andreas Franz to pisarz dobry, nawet więcej niż dobry, jednak i jemu powinęła się noga. „Syndykat pająka” to obszerna powieść, licząca prawie sześćset stron,  jednak ledwo dwieście zasługuje na naszą uwagę. Wtedy też dzieje się to, co powinno znaleźć się w dobrym kryminale. Pozostała część to zbędny balast, który psuje ogólny charakter całej historii.

   Na pewno zbędne okazały się niektóre opisy, które niczego nie wnosiły do całkowitej fabuły. Tak jak w każdej książce, czynności bohatera, nawet takie jak ubiór czy jedzenie, nie powinny sprawiać problemów. Tutaj jednak mamy do czynienia z przewagą takich opisów, bezmyślnych czynności, które wybijają z rytmu. Z jednej strony czytamy ciekawy i mega wciągający fragment, a po chwili pojawia się opis, w którym bohater pije piwo. I w dodatku ma jakieś dziwne przemyślenia, które gubią wątek. Może jedni powiedzą, że przesadzam, inni mogą się ze mną nie zgodzić. Ale „Syndykat pająka”, w moim odczuciu, to niestety zlepek części dobrej historii z bardzo, ale to bardzo zbędnymi fragmentami, które mogły zostać pominięta, lub przynajmniej zastąpione krótką informacją, co się w danej chwili dzieje. W okrojonej wersji powieść wyglądałaby zupełnie inaczej. I znacznie lepiej.

   Mimo iż Andreas Franz to pisarz dobry, z ciekawym piórem i niebanalnymi pomysłami, to jednak ma skłonności do przesady. „Syndykat pająka” to powieść całkiem ciekawa, jednak mnie osobiście zawiodła. Rozwiązanie, choć niejawnie, ukazane zostało jeszcze zanim akcja rozkręciła się na dobre, opisy zbędne przeważały w większości przypadkach, a bohaterowie, choć niewielu, słabo się wyróżniali. Pojawiały się przebłyski, w których można było odnieść wrażenie, iż to tylko fatalna i niewielka wpadka, jednak zaraz znów coś szło nie tak i czar pryskał. Ta historia ma zadatki na świetną opowieść, jednak zasługuje na dokładniejsze przemyślenie fabuły. I lepsze dopracowanie. Dlatego na dzień dzisiejszy zalecam dokładne przemyślenie wyboru…

Autor: Andreas Franz
Tytuł: Syndykat pająka
Wydawnictwo: Świat książki
Rok wydania: 2014
Liczba stron: 592 

"Berlin-Warszawa-Express. Pociąg do Polski" - Steffen Möller

Jak przeżyć podróż z Berlina do Warszawy...

   Kto z nas nie zna słynnego Steffen’a Möller’a, bohatera programu „Europa da się lubić” czy też serialu „M jak miłość”? Ten sympatyczny pan zagościł w Polsce na dość długi czas i najwyraźniej spodobał mu się nasz kraj, bowiem wydał książkę, w której nie tylko państwo, ale nasz naród został pokazany w bardzo korzystnym świetle. „Berlin-Warszawa-Express”, bo taki nosi tytuł, ukazuje prawdziwe oblicze podróży między dwoma stolicami. Steffen Möller w dość szczegółowy sposób i bardzo poważny traktuje swoją książkę, co można dostrzec już na samym początku. Ale nie ma się co zrażać. Jest ona ciekawym i zabawnym, a w szczególności obfitym w prawdę przewodnikiem, który z miejsca zachęci do podróży z serca Warszawy do Berlina.

   „Berlin – Warszawa – Express. Pociąg do Polski” to przewodnik dla podróżujących z dwóch stolic sąsiednich krajów. Autor podkreśla różnice i podobieństwa między kulturami i zwyczajami mieszkańców obu państw europejskich. Nie brakuje w nim szczegółowych danych na dany temat oraz osobistych anegdotek, które wprowadzają lekką atmosferę w ciąg podróży pociągiem.

   Wiele osób pewnie nie spojrzy nawet na ten tytuł. A szkoda, bo warto, o czym sama dobrze się przekonałam. Tytuł ten zachęca nie tylko do odbycia podróży Expressem z Berlina do Warszawy (i na odwrót), ale również na dogłębne zastanowienie się, jak wielkie różnice czy też podobieństwa są między naszymi państwami. Przyznam szczerze, że wciągnęłam się w czytanie tej książki. Niby nie lubię poradników i podobnych im produkcji, jednak tutaj od pierwszej strony chciałam poznać, co więcej do powiedzenia ma słynny Steffen Möller (którego swoją drogą bardzo lubię). Wyszła z tego naprawdę ciekawa książka, pełna ciekawostek, anegdotek, wspomnień i opisów całej podróży, z uwzględnieniem każdego postoju. O zwyczajach Niemców oraz Polaków dowiedziałam się bardzo wiele, porównanie dwóch kultur (podobnych, a jednak innych) wypadło naprawdę interesująco. Mówiąc krótko: tytuł bardzo dobrze napisany.

   Niektóre tego typu książki są sztywno przedstawione przez ich autorów. Obfitują w suchą gadaninę, która po jakimś czasie się nudzi. Tutaj mamy do czynienia ze swobodnym przekazem przeżyć, jakie zgromadził pan Möller podczas podróży Expressem. I nie są one zwyczajne, tylko ubarwione poczuciem humoru i dystansem, jaki autor ma do siebie. Dzięki temu czyta się szybko i z dużym zaangażowaniem.

   Może mniej przypadają do gustu te statystyki, które można znaleźć w książce. Jak sam autor podkreślił, pragnął, aby ta książka była nieco bardziej dokładna, bardziej „poważna”. Jednak czytelnik, widząc tak liczne dane, statystyki, choć wie, że są potrzebne, odczuwa niemałe znudzenie i od razu lektura idzie bardziej opornie. Jest to książka lekka i z humorystycznym akcentem, dlatego te dwa elementy nieco się ze sobą gryzą. Nie widać to na pierwszy rzut oka, ale kiedy wczytamy się mocniej, od razu czuć różnicę.

   Nie ma co jednak narzekać, bowiem tytuł ten naprawdę jest interesującą lekturą dla podróżujących. Ale nie tylko. Każdy, kto interesuje się kulturami międzynarodowymi, może śmiało przeczytać tę książkę, która z pewnością zaspokoi łaknienie wiedzy na te tematy. Steffen Möller stworzył ciekawy poradnik, ciekawe lekcje, ciekawy dziennik wspomnień z podróży, który powinien zainteresować wielu czytelników. Z mojej strony pragnę zapewnić, że warto zaczytać się w tej książce. Wiele informacji może okazać się dla nas nowych i interesujących. Zachęcam zatem do odkrycia wielu ciekawostek na temat podróży, ale również samych podróżników. Polecam. 

Autor: Steffen Möller

Tytuł: Berlin-Warszawa-Express. Pociąg do Polski

Wydawnictwo: Publicat

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 228

"W roku skorpiona" - Isabell Pfeiffer

"W roku skorpiona" Isabell Pfeiffer

     Jestem wierną miłośniczką lektur przygodowych, jednak mam zasadę, aby wybierać książki o sporej dawce przygód. Lubię, jak wiele się dzieje, wtedy czytanie idzie dużo łatwiej i szybciej, a cały poświęcony czas uważam za niezmarnowany. „W roku skorpiona”, autorstwa Isabell Pfeiffer, skusiło mnie nie tyle co ciekawą okładką oraz tematyką, ale mnóstwo zapowiadającym opisem treści. Po części czuję się zawiedziona, jednak ogólnie wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie.

   Eleni to nastolatka, która w swym życiu zaznała wiele cierpienia. Po śmierci matki, zdana jest na łaskę wujostwa, które nie traktuje jej dobrze. Chcąc pozbyć się problemu, ciotka Eleni chce wydać ją za mąż. Dziewczyna decyduje się na ucieczkę z wioski, wyrusza w świat z Bertotem, który jest wędrownym kuglarzem. Tajemniczy lecz pełen ciepła mężczyzna doprowadza ją do miasta Tikra, gdzie rządzi okrutny Galeazzo, zwany również Skorpionem. Okazuje się, że Eleni ma do wykonania ciężkie zadanie, a wszystko dlatego, że narodziła się w roku Skorpiona…

   „W roku skorpiona” od początku jawiło mi się jako interesująca książka. Intrygujący opis bardzo mocno zachęcił mnie do sięgnięcia po nią. Muszę przyznać, że mimo iż w niewielkim stopniu odczułam niedosyt, to całość wypadła naprawdę dobrze. Po pierwsze bardzo przypadł mi do gustu narrator, który zwięźle i w ciekawy sposób przedstawiał każdy wątek. Niespecjalnie lubię narrację pierwszoosobową, jednak w przypadku tej książki ta forma z miejsca przypadła mi do gustu. Wiedziałam, o co we wszystkim chodzi, a dodatkowo mogłam bez problemu wyobrazić sobie każdą scenę. Mało tego, mimo iż narratorem była nastolatka o niezbyt wyszukanej inteligencji, łatwo wczuć się w sytuację, a co więcej – tekst wygląda przez to atrakcyjniej. 

   Po drugie: stopniowanie wątków. Autorka postarała się przy składaniu każdego wątku w całość. Każdy z nich jest zaczęty, rozszerzony i dokończony, przez co tekst wygląda na spójną całość a nie chatyczną historię. Widać, że pomysł jest przemyślany i to zaowocowało dobrze zbudowaną fabułą. Dodatkowo można zauważyć, że cała przygoda, cała historia Eleni toczy się dość długi czas, który autorka zmieściła na niespełna trzystu stronach. Dzięki czemu szybciej się czyta ale również pozostaje uczucie spełnionej lektury.

   Tak jak wspomniałam, ogólne wrażenie jest jak najbardziej pozytywne. Jednak jest jedna rzecz, która mnie zawiodła w tej książce. A generalnie chodzi tutaj o akcję, której zabrakło. W książkach przygodowych powinno być jej sporo, tymczasem „W roku skorpiona” wygląda jak zwykła i ciągła historia, w której mało się dzieje. Owszem, nieco dynamiki pojawia się pod koniec lektury, jednak jak na typ literatury jaki reprezentuje powinno być jej znacznie więcej. Niektórym być może to nie przeszkadzać, lecz dla bardziej wymagającego czytelnika książka może wydawać się nużąca. Ciekawa, jednak nużąca…

   Podsumowując, „W roku skorpiona” to ciekawa opowieść „przygodowa” nie tylko dla młodzieży. Być może nie chwyta za serce ani nie wzrusza, jednak jest to kawałek świetnie skonstruowanej historii. Połączenie nietypowych wątków z ciekawą narracją dają niezły efekt końcowy, który zadowoli wielu czytelników. Szczególnie polecam ją poszukującym wciągających opowieści, których napędza nie sama akcja lecz bogata treść. Książka Isabell Pfeiffer z pewnością do takich należy i dlatego polecam zapoznać się z jej treścią. Mimo wszystko – naprawdę warto.

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Dreams:

 

Autor: Isabell Pfeiffer

Tytuł: W roku skorpiona

Wydawnictwo: Dreams

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 304

"Nieśmiertelność. Wieża" - Wolfgang Hohlbein

"Nieśmiertelność. Wieża" Wolfgang Hohlbein

   Wolfgang Hohlbein był dla mnie zagadką. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z jego twórczością, jego książki wydawały mi się… ciężkie. Jednak kiedy zapoznałam się z zapowiedzią jego kolejnej książki, która miała niebawem się ukazać w naszym kraju, postanowiłam dać szansę niemieckiemu pisarzowi.  Opis wydawał się więcej niż ciekawy, dlatego nawet większa objętość nie zdołały mnie zrazić. Sięgnęłam po nią i po przeczytaniu mam mieszane uczucia. Niemniej można zaliczyć lekturę do udanych.

   Wieża to ostatni bastion umierającego świata. Nikt nie wie, jak powstała ani co czeka jej mieszkańców. Jest wszechwiedząca i potężna, nawet jej księżniczka, Arion, nie zna tajemnic wieży. Przed koronacją księżniczki Infinity pojawia się zagrożenie. Craiden, przywódca ludu żyjącego w cieniu wieży, chce obalić panowanie Arion. W tajemniczy sposób w jego ręce wpada bardzo niebezpieczna broń, która może pozbawić życia wszystkie istnienia. Co stanie się z wieżą? Czy zostanie zniszczona, a wraz z nią zginie wszelka ludność?

   Książka jest bardzo charakterystyczna. Wyróżnia ją przede wszystkim bardzo ciekawy pomysł i jeszcze lepsza jego realizacja. Autor skrupulatnie wyjaśnia każdą sprawę, wplatając w nie nieco tajemnicy, która przyciąga z każdą czytaną stroną. Opisy dominują w powieści, jednakże bez nich ta książka stała by się kompletnie niezrozumiała, więc jest to zdecydowany jej plus. Co więcej w opisach pojawiają się humorystyczne dialogi, śmieszne akcje oraz wpadki bohaterów. Nie jest ich co prawda wiele, jednak stanowią one duże urozmaicenie fabuły, która dzięki nim jest jeszcze lepsza.

   Słysząc mowy o tej książce jako powieść gatunku fantastyki naukowej można nabawić się wątpliwości. To jednak nie jest tak bardzo odczuwalne, chociaż opisy urządzeń oraz sposób prowadzenia narracji przez autora wzbudza niemała trudność i łatwo się w tym wszystkim pogubić. Mimo to akcja, wciąż napędzana przez działania i losy bohaterów, pozytywnie nakręca i w pewnym momencie zaczyna niesamowicie wciągać. Kto z resztą odłożyłby książkę, nie wiedząc, jak potoczą się niewiadome losy postaci?

   Chociaż fabuła ma wiele pozytywnych stron, negatywne również się pojawiają. Przede wszystkim, jak już wspomniałam, chodzi tutaj o specyfikę pióra pisarza, który przedstawia czytelnikowi obraz pisany gwarą, charakterystyczną dla panujących warunków i czasów powieści. Skomplikowane urządzenia, miejsca oraz ludzie mieszkający w cieniu Wieży – o tym wszystkim czasem trudno było czytać, coś było nie do końca zrozumiałe bądź też nie do końca skutecznie opisane. To się tyczy głównie początku, kiedy czytelnik dopiero co poznaje panujące realia i zasady. Z czasem widać już bardziej zrozumiałe i logiczne wątki, co prowadzi do większego zainteresowania.

   Do tej pory miło wspominam książkę pana Wolfganga. Mimo paru niedociągnięć i specyficznych błędów (bądź po prostu niemieckiej literatury, która nie za bardzo przypadła mi do gustu) widać wyraźnie, że „Nieśmiertelność. Wieża” to literatura wysokiego poziomu w gatunku fantasy. Autor zaserwował bowiem kawał dobrej historii, która w dużym stopniu intryguje, a co najważniejsze wciąż pozostawia czytelnika w stanie nieświadomości, co wydarzy się dalej. Mnóstwo tajemnic przewija się przez całą fabułę, dlatego jest tak bardzo wciągająca. Poza tym lektura tej powieści daje pole do popisu naszej wyobraźni i domysłów, co tylko wzbogaca i urozmaica czas, jaki przeznaczamy na czytanie. Dlatego polecam, głównie miłośnikom fantasy/ science-fiction, ale również osobom, które parają się sporą dawką akcji i mnóstwem intrygujących tajemnic. Z tą książką można trochę się pomęczyć, jednak ostatecznie nie zwraca się uwagi na czas, jaki upływa podczas czytania. A czas ten płynie nieubłagalnie szybko.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Telbit:

Autor: Wolfgang Hohlbein

Tytuł: Nieśmiertelność. Wieża.

Wydawnictwo: Telbit

Rok wydania: maj 2012

Liczba stron: 608

"Lucian" - Isabel Abedi

"Lucian" Isabel Abedi

   Kto dziś nie słyszał o książkach, w których śmiertelniczka połączyła się w gorącym uczuciu z nienaturalną istotą? Nie ważne, czy z wampirem, wilkołakiem, aniołem czy innym paranormalnym stworzeniem. Ostatnio takie książki są najbardziej rozchwytywane przez czytelników, zwłaszcza czytelniczki, które uwielbiają przeżywać romanse razem z ich bohaterkami. Jednak ich wysyp zdołał już się „przejeść” niektórym, chociaż i to nie przeszkadza autorom w coraz nowszych projektach o tej tematyce. „Lucian” autorstwa niemieckiej pisarki, Isabel Abedi, należy właśnie do kategorii książek, która mimo swojej coraz bardziej oklepanej kategorii, wciąż zachwyca niejednego czytelnika i wbrew pozorom, wydaje się ciekawa.

Rebeka spotyka na swej drodze Luciana – chłopaka, który nie wie kim jest. Ma on dziwne sny z jej udziałem, a w dodatku oboje czują, że coś ich do siebie przyciąga. Mimo prób trzymania się na dystans wciąż niewidzialny magnes pcha ich ku sobie. Łącząca ich więź wydaje się zbyt silna, aby żyć osobno. Kim w takim razie jest Lucian i co będzie z nim i Rebeką? Czy dadzą się prowadzić niewidzialnej magii przyciągania?

   Czytałam wiele pozytywnych opinii na temat tej książki, więc kiedy nadarzyła się okazja, skorzystałam z niej i chętnie wybrałam pozycję napisaną przez panią Isabel Abedi. Ciekawa okładka jak i tajemniczy opis dodatkowo wzbudziły moje zainteresowanie. Pięćset stron ani trochę mnie nie zraziło. Kiedy więc chwyciłam za nią, miałam wygórowane oczekiwania. Nie mogę powiedzieć, że ich nie spełniła, jednak w pewnym sensie byłam zawiedziona. Ale zaczniemy od dobrych stron. Pozytywnym aspektem książki jest styl autorki, który wciąga i nie pozwala na chwilę się oderwać. Mimo niedociągnięć fabuła mknie do przodu i nim się czytelnik obejrzy, już czyta koniec. Umiarkowana dawka akcji w tym przypadku jest dobrą cechą, ponieważ zwalnia to nieco pęd czytania, więc zrozumienie wszelkich informacji jest ułatwione.  Ponadto niektóre wątki uwydatniają cały pomysł w taki sposób, że retuszują wszelkie powielone schematy, dzięki czemu czytelnik zapomina o nich i odnosi wrażenie, że to zupełnie inna, ciekawsza książka.

   Minusów jest sporo, jednak nad wszystkimi nie będę się rozwodzić. Głównym problemem jest to, że ta fabuła mogłaby być znacznie lepsza, gdyby autorka postarała się wpleść trochę więcej nutki tajemniczości. Tak niestety wyszła przewidywalna historia, nieco banalna, która tylko kilka razy podczas całej pięćset stronowej akcji zdołała zaskoczyć. Ponadto niektóre wątki zostały wyolbrzymione, lekko niezrozumiałe , przez co nie pasowały do całości. A szkoda, ponieważ pomysł i cała książka mają spory potencjał, który niestety nie został dobrze uformowany i wykorzystany.

   Jeśli chodzi o postacie, są one zwyczajne, w żaden sposób się nie wyróżniają. Nawet Lucian, który okazuje się kimś więcej niż człowiekiem. Przedstawiony został w taki sposób, aby czytelniczki mogły odebrać go jako niebezpiecznego i pociągającego mężczyznę, który ostatecznie związuje się z ‘przeciętną’ dziewczyną. Taki schemat jest już znany między innymi ze „Zmierzchu” Stephenie Meyer. Jednakże w pewnym stopniu można go polubić, tak jak Rebekę, która mimo swojej wady wyolbrzymiania każdej sprawy, wydaje się dość sympatyczna.

   Książka ta chociaż nie jest wysokich lotów, to w pewnym sensie można ją uznać za ciekawą i miłą lekturą dla każdego miłośnika fantasy. Może zaskoczyć, lecz w większości może po prostu zawieźć. Jednakże mimo swoich wad śmiało można ją przeczytać. Bardzo szybko się ją czyta, lekko odstraszających pięćset stron wcale a wcale się nie odczuwa i wbrew ilości można pochłonąć ją w jeden dzień. Śmiało mogę polecić, jednakże bardzo wymagającym czytelnikom polecałabym ją chwycić w czasie, gdy już nic lepszego nie będzie pod ręką.

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję wydawnictwu Nasza Księgarnia:

Autor: Isabel Abedi

Tytuł: Lucian

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 528

"Córka kata" - Oliver Pötzsch

"Córka kata" Oliver Pötzsch

   W okresie wieków XVI do XIX w Niemczech istniała najsłynniejsza dynastia katów. Jej potomkiem jest Olivet Pötzsch, który w swej książce „Córka kata” postanowił opisać dzieje Jakuba Kuisla, jednego z rodu słynnych wykonawców wyroków śmierci. Tym samym powstała ciekawa i wciągająca opowieść o kacie Kuislu, tajemniczych zbrodniach i podejrzeniu niewinnej kobiety o czary. Osadzona w realiach XVII-wiecznej biedoty miasta Shongau fabuła dodaje uroku książce, która jednocześnie stała się świetną powtórką lekcji historii: jak się żyło kiedyś.

   W Shongau dochodzi do kilku zbrodni z udziałem dzieci. Na ich ciałach znaleziono symbole czarownic, przez co mieszkańcy podejrzewają, że to dzieło Szatana. Aresztowana zostaje akuszerka Stechlinowa, u której najczęściej bawiły się dzieci. Podejrzaną o czary ma torturować kat Jakub Kusil, jednak ten nie wierzy w jej winę. Razem z młodym medykiem Simonem oraz własną córką Magdaleną przeprowadzają śledztwo, dzięki któremu mają znaleźć prawdziwego winowajcę. Kim okaże się prawdziwy morderca i czy uda się tego dowieźć? Tego można dowiedzieć się, czytając lekturę.

   Do sięgnięcia po tą książkę na pierwszy rzut skłoniła mnie ciekawa okładka. Później, przeczytawszy opis nabrałam na nią jeszcze większej ochoty, bowiem mam słabość do książek, których akcja dzieje się w wiekach XVII-XIX. „Córka kata” mieści się akurat w tamtych czasach, więc nie było mowy o odłożeniu książki na później. Po przeczytaniu okazało się, że kolejnym razem wybór był strzałem w dziesiątkę. Akcja powieści od początku zapowiada tajemnicę, która stopniowo będzie rozwiązywana. W każdym rozdziale przybywa nowych poszlak, jednak nie są one ostateczne i bywają mylące. Dzięki temu fabuła zyskała na nieprzewidywalności, a ciekawość zostaje z czytelnikiem do samego końca. Autor bardzo dobrze poradził sobie z dawkowaniem nowych zagadek i rozwiązaniem ich, przez całą książkę odbiorcy towarzyszą napięcie i oczekiwanie na to, co wydarzy się następnym razem.

   Powieść również zachwyca pod względem licznych opisów otoczenia, ludzi, miejsc oraz każdego działania. Barwne opowiadania o zwyczajach tamtych czasów bawarskiego Shongau oraz ciekawe ujęcie kunsztu katowskiego wypadły bardzo dobrze, można potraktować je jako miła powtórka z lekcji historii. W końcu na lekcjach tego przedmiotu tak szczegółowych informacji nie zawsze można otrzymać.

   Na tle historycznym jak i kulturalnym książka wypadła świetnie. Również kryminalnym wątkom nie można niczego zarzucić, chociaż w niektórych momentach były one nieco nierozwinięte, jednak zagadkowa część nadrobiła owe nieścisłości. Udział także w tym miał dobry styl pisarza, który stosując gwarę wiejską tamtych lat urozmaicił tekst oraz nadał całej fabule realności. Prosty, zwięzły, wciągający język autora dodatkowo pozwala na szybkie i efektowne czytanie, wynikiem czego każda strona pochłaniana jest w ekspresowym tempie.

   Myślę, że można polecić tę książkę wszystkim czytelnikom. Każdy odnajdzie w niej coś dla siebie: od zbrodni po tajemnice, romans, nutkę humoru oraz barwne historyczne tło. Ponadto interesująca tematyka o zawodzie kata i bardzo dobre wykonanie nie tyle co ciekawią, lecz pochłaniają w lekturze. Dlatego zachęcam do przeczytania, aczkolwiek nie ma w niej miejsca na nudę. Każdy czas spędzony z „Córką kata” wart jest jej ceny.

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Esprit:

Autor: Oliver Pötzsch

Tytuł: Córka kata

Wydawnictwo: Esprit

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 479

"Błękit szafiru" - Kerstin Gier

"Błękit szafiru" Kerstin Gier

Kiedy raz stajesz się kimś więcej niż myślisz, ciężko powrócić do zwykłej normalności…

   „Błękit szafiru” to już drugi tom Trylogii Czasu. Tym razem Gwen, główna bohaterka, którą poznaliśmy w pierwszej części, zmierza się z tajemniczą misją osadzoną w czasie na ok. XX wiek, gdzie próbuje rozwiązać zagadkę kradzieży chronografu. Dziewczyna pragnie znów stać się nastolatką, zwykłą, jaką dawniej była. Jednak w jej życiu zawsze znajdują się inne priorytety…

   Ciągłe oskarżenia i podejrzenia o wszystko doprowadzają dziewczynę na skraj. Do tego wkurzająca kuzynka, której rzekomo sprzątnęła fuchę sprzed nosa, denerwuje ją na każdym kroku. Dlaczego? No właśnie, bo to ona miała być Rubinem, nie Gwen. Na domiar wszystkiego między Gwendolyn a Gideonem dochodzi do niejasnych sytuacji, pojawia się na ich drodze „ten trzeci”. I co w tej sytuacji ma zrobić nastolatka? Zostać z oszałamiającym towarzyszem, czy też spędzać czas z nowopoznanym… gargulcem?

   Nie sądziłam, że tak szybko wezmę się na kontynuację tej serii. Z drugiej jednak strony cieszę się, że akurat czas pozwolił mi na to. Ewidentnie widać poprawę w drugiej części, jest dużo lepiej niż poprzednio. Fabuła wciąż płynie wartkim nurtem, jednak niekiedy zbyt wolno. Plusem książki jest fakt, że nie mamy dużego odstępu czasowego między częściami, „Błękit szafiru” jest dosłowną kontynuacją swojej poprzedniczki. Z każdym kolejnym rozdziałem, każdą kolejną stroną tajemnic przybywa. A z czasem nie poznajemy ich rozwiązania, tylko… znów dostajemy kolejną zagadkę. Można by rzec, że to trochę frustrujące, ale jakby spojrzeć na to pod dobrym kątem: po prostu bardziej wciąga, chcemy poznać te tajemnice. 

   Gwendolyn… Ach, ta nasza bohaterka. Nic się nie zmieniła. Wciąż uparta jak dziecko, patrzy na świat z perspektywy kogoś bardziej dojrzałego. Chociaż czasami zdarzały się momenty, kiedy zachowywała się dosłownie jak jej młodsza, dużo młodsza wersja, co w jej przypadku nie było jakby wskazane. Właśnie takie jej zachowanie przeważnie mnie irytowało, ale z pewnością nie tylko mnie. Drugim irytującym gościem w tej książce jest także Gideon: młody przystojniak, ciacho, jak to zwykle się mówi. Ale jak to też zwykle bywa, takie ciacha wcale a wcale nie są ideałami. Mnie osobiście lubił wprawiać w osłupienie, swoim zachowaniem wywoływał u mnie maślane oczka jak u kotka ze Shreka, ale momentami miałam go dosyć. Podobnie jak Gwen miewał kaprysy niczym dziecko, albo gorzej, starszy mężczyzna. Zmienny, jak pogoda… Jest jeszcze jedna królowa zołz, irytująca nader wszystko. Charlotta. Uch, ona naprawdę potrafiła wkurzać. Przeczytajcie i wtedy zobaczycie, że Gwen słusznie miała jej dość.

   Jeśli chodzi o styl autorki, wciąż odbieram go jakby trochę dziecinny. Jednak w drugiej części wyraźnie zauważyłam coś więcej: autorka w bardzo dobry sposób (i udany) potrafi „namalować” obraz sytuacji swoimi opisami. Byłam pod wrażeniem, nie powiem, bo wciąż miałam w pamięci styl z „Czerwieni rubinu”. I w tym miejscu właśnie należy się ogromny plus dla autorki. Bo potrafiła mnie bardziej przekonać do swojej serii. I z chęcią sięgnę po kolejną część, która nie dość dawno weszła w regularną sprzedaż.

PS. Czy Wy też uważacie, że polski odpowiednik okładek jest w zupełności lepszy od oryginału? 

Autor: Kerstin Gier

Tytuł: Błękit szafiru

Wydawnictwo: Egmont 

Rok wydania: październik 2011

Liczba stron: 364

"Pożeracz snów" - Bettina Belitz

"Pożeracz snów" Bettina Belitz

Sen jest dla nas niczym lekarstwo, które leczy rany nieprzespanych nocy. Podczas snu odpoczywamy, śnimy, marzymy. Jest to złoty środek na nasze złe samopoczucie. Co jednak, gdy ktoś karmi się naszymi snami? Jak to jest, kiedy jest się pozbawionym snów?

Ellie wraz z rodziną przeprowadza się w inne miejsce. Zostawiła za sobą dawne życie, przyjaciół, znajomych, szkołę… Nie potrafi sobie zbytnio z tym poradzić, zamyka się w sobie. Jej nowi rówieśnicy nie są zbyt tolerancyjni, uważają ją za paniusie z miasta, która nie potrafi nic innego niż wywyższanie się. Dziewczyna nie ma pojęcia, co robić, jak się zachować.

Pewnego dnia spotyka Colina, chłopaka, którego uważają za dziwaka. Ellie stara się z nim nawiązać kontakt, chce go bardziej poznać, ale gdy próbuje to zrobić, ten ją odpycha. Jednak w kryzysowej sytuacji, kiedy potrzebuje wsparcia, pomaga jej.

Po ich ostatnim spotkaniu zaczyna mieć dziwaczne sny. Traci poczucie ogólnego czasu, nie może odnaleźć się w rzeczywistości. Stara się dociec cokolwiek w tej sprawie, ale niestety to doprowadza ją do zguby. Dowiaduje się rzeczy, o których nie powinna wiedzieć. Jej bliscy, tudzież ojciec oraz Colin stają się dziwni. Nie są tymi samymi osobami.

Dlaczego tak się dzieje? Czy Ellie grozi jakieś niebezpieczeństwo? I czy Colin coś ukrywa?

W całości książki nie było chyba rzeczy mało interesujących. Fabuła wyszła dosyć oryginalnie, nie powiem. Tematyka snów i nocnej mary po prostu urzekły mnie prostotą i faktem, że to tak naprawdę normalna rzecz, a potrafi zmienić się w coś interesującego. Takie fantasy dla młodzieży w nieco nowym i innym wydaniu. Nie ma w niej standardowego „i żyli długo i szczęśliwie”, a końcówka została tak sprecyzowana, że każdy czytelnik może snuć sobie plany, co tak naprawdę mogło się wydarzyć. CO mogło być jeszcze dalej.

Jeśli chodzi o bohaterów, to główna postać, Ellie, chyba najbardziej przypadła mi do gustu. Jej ciekawość i upór, podobnie wyglądają do moich cech. Utożsamiłam się z nią i ewidentnie lepiej się czytało. Colin również wydawał się ciekawy: arogancki, tajemniczy, cichy… Nic dziwnego, że dziewczyna chciała go poznać bliżej. Przeważnie tak się dzieje.

Styl autorki poprawny. Na początku może ciężej się czyta, jednak z czasem fabuła wciąga niesamowicie. Może akcji nie było zbyt wiele, ale końcówka za to nadrobiła swoje braki. Polecam poczytać każdemu fanowi fantasy i literatury mlodzieżowej.

Autor: Bettina Belitz

Tytuł: Pożeracz snów

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: czerwiec 2011

Liczba stron: 507