"Msza żałobna" - Arne Dahl

Tajemnice mogą sięgać głęboko... 

   Arne Dahl to kolejny pisarz, który jest autorem serii kryminalnej. Jego cykl o Drużynie A składa się z siedmiu części i najwyraźniej na tym się nie skończy. Może się wydawać, że po tylu książkach można odczuć coś na kształt przesytu treścią tego samego pokroju, jednak w przypadku tego autora nie mamy co narzekać na cokolwiek. Po tylu częściach wciąż dostajemy nową powieść, ze świeżym spojrzeniem na dana sprawę. Nie inaczej jest z tytułem „Msza żałobna” – pełnym zwrotów akcji i podwójnym wątkiem głównym na czele. Chociaż w pewnym sensie brakuje jej charakteru, z którego słynie Dahl, to wciąż czyta się jego historie z nieskrywaną przyjemnością.

   Napad na bank. Zorganizowane jednostki policji próbują odbić zakładników i jednocześnie rozwikłać powód nietypowego rabunku. Okazuje się, że napad jest jedynie przykrywką prawdziwego powodu, dla którego przestępcy zamknęli się w banku. Prawda sięga głęboko w przeszłość, w czasy II wojny światowej. To we wspomnieniach kryje się rozwiązanie tej zagadki…

   Opis tej książki wydaje się intrygujący. Po zapoznaniu się z jej treścią można odczuć satysfakcję, bowiem wysokie oczekiwania i ciekawość zostają zaspokojone w stu procentach. Arne Dahl nie zwalnia tempa i po raz kolejny serwuje czytelnikom świetnie skonstruowaną powieść kryminalną. „Msza żałobna” okazuje się dobrze rozpisaną historią, która nie tylko tyczy się rabunku na bank. Ciekawie połączenie głównej sprawy – czyli właśnie napaści (włącznie z wzięciem zakładników) z motywem ukrytej tajemnicy z przed lat, jest wręcz fascynujące. Nie jest to jednak rozwiązanie podane na tacy. Na dobre wyjaśnienie musimy poczekać do samego końca, kiedy to wszystkie wątki dobrze się połączą. A zapewniam, że ta łamigłówka jest warta naszego czasu.

   Tak jak na książkę tego rodzaju przystało, nie brakuje jej dobrze usytuowanej akcji czy też szeroko pojętego napięcia. Arne Dahl po części odkrywa przed czytelnikiem prawdę, igrając z nim przez cały czas. Podrzuca mylące tropy, które mieszają się z prawdą. Lektura „Mszy żałobnej” okazuje się całkiem niezłą zabawą, jednak potrzebne jest tutaj skupienie, gdyż niekiedy można się zgubić. Wątki są ze sobą ściśle powiązane, więc przeoczenie chociaż jednego z nich, może nam zepsuć całą zabawę, a co gorsza – zasiać wątpliwość w wysoką wartość jej treści. Dlatego przymierzając się do lektury tej książki należy pamiętać o pełnej uwadze.

   Nie można również nie wspomnieć o samej Drużynie A. Jest to zespół, który działa już od kilku części w tym cyklu i jak dotąd nie można im niczego zarzucić. Są bystrzy, zdolni, mają intuicję, a co więcej: każdy z jej członków jest na swój sposób indywidualny. Razem jednak tworzą zwartą i ciekawą grupę śledczych. Jednak w „Mszy żałobnej” odniosłam niewielkie wrażenie, jakby stali się tłem do istniejących wydarzeń. Niczym się nie wyróżnili, chociaż działają, to w mało efektowny sposób. Nie była to ta sama grupa, którą polubiłam za wcześniejsze historie. Ich blask gdzieś po drodze mocno przygasł…

   Niemniej jednak ta powieść jest godna szerokiej uwagi. Arne Dahl to umiejętny pisarz, który potrafi stworzyć nie tyle intrygującą fabułę, ale również w świetny sposób ją przedstawić. Choć „Msza żałobna” lekko odstaje jakościowo od reszty cyklu, to warto pamiętać, że ma w sobie mnóstwo ciekawych elementów, które decydują o jej wysokiej wartości: płynna akcja, sporo napięcia, a przede wszystkim zagadka, która sięga przeszłych lat. Należy również pamiętać, że jest to powieść o Drużynie A, czyli jednej z lepszych grup śledczych w całej skandynawskiej literaturze (i nie tylko). Z mojej strony zapewniam, że mimo małych potknięć, „Msza żałobna” to bardzo dobra powieść. Dobrze obmyślana i również dobrze napisana. Zachęcam do lektury.

Autor: Arne Dahl

Tytuł: Msza żałobna

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 408

"Trzeci klucz" - Jo Nesbø

Harry Hole na tropie Ekspedytora

   Jeśli ktoś lubi kryminały, z pewnością zna lub przynajmniej kojarzy nazwisko Jo Nesbø. Jego cykl powieści z komisarzem Harry’m Hole niejednego czytelnika zdołał zainteresować. Nic w tym dziwnego – prosta postać, jakim jest śledczy, wzbudza pewne zaufanie i nadaje całej historii swego rodzaju realność. „Trzeci klucz” to kolejna część serii, dokładnie czwarta. W tym momencie można się zastanowić, czy nadal panuje w cyklu dobry poziom i charakter. Odpowiedź prosta – jak najbardziej. Można dodać nawet, że z każdą kolejną częścią lubimy autora i jego książki coraz bardziej. To dobre uczucie. Zwłaszcza, że do końca zostało całkiem sporo tytułów…

   W jednym z norweskich banków dochodzi do napadu. Z rąk bandyty ginie młoda kasjerka. Do akcji wkracza komisarz Harry Hole, który wraz z nową partnerką próbuje rozwikłać zagadkę, kim jest tajemniczy Ekspedytor. Nie jest to jednak proste, kiedy ginie również dawna znajoma śledczego – Anna. Będąc w kręgu nieoficjalnych podejrzeń Hole musi zaczerpnąć wszelkich środków, aby zapobiec kolejnym napadom oraz odsunąć od siebie podejrzenia. Nawet, jeśli oznaczałoby to spółkę z przestępcą. Naprawdę groźnym i skazanym przestępcą…

   „Trzeci klucz” to kolejna już część z cyklu o Harry’m Hole. Zawsze w przypadku serii kryminalnych, z jednym śledczym w roli głównej, czytelnik musi być ostrożny – nigdy bowiem niewiadomo, czy gdzieś po drodze nie zepsuje się cały charakter nie tylko bohatera, ale również jego otoczenia. Jo Nesbø jednak bardzo dobrze dba o to, aby jego bohater wciąż pozostawał niezmienny, cały czas normalny i przede wszystkim prawdziwy. Bo Harry Hole właśnie taki jest – nieidealizowany, zwyczajny człowiek z problemami. Jedyną jego pozytywną cechą, to dobry zmysł śledczego. Za grosz szczęścia. Mnóstwo pechowych związków. I pije na umór, Jim Beam to jego dobry kumpel Jak to wygląda? Mrocznie, niechlujnie, ale zwyczajnie. I prawdziwie. I to właśnie w dużej mierze przyczynia się do dużego sukcesu całej serii.

   Jo Nesbø po raz kolejny udowadnia, że zagadka kryminalna nie musi być mocno skomplikowana, ale za to dobrze ukryta. „Trzeci klucz” właśnie pokazuje ten przykład – popełniono zbrodnię, więc poszukiwany jest przestępca. Poszlaki, tropy, podejrzani, a między tym wszystkim – igranie z czytelnikiem. Nic nie jest bowiem tak proste, jak zakładamy na początku. Wydaje nam się, że już mamy pod nosem rozwiązanie, aż chce się krzyczeć: „no przecież to takie proste!”. Ale jak się okazuje, zostajemy totalnie zaskoczeni. I to nie raz. Bowiem zagadek kryminalnych jest tu dużo więcej, niż w zwyczajnej powieści sensacyjnej czy czysto kryminalnej. Sam główny bohater wplatany jest w brudną sprawę, co nadaje tej powieści jeszcze ciekawszego wyrazu. 

   O tej książce można dużo powiedzieć, pytanie tylko: w jakim celu? Aby przekonać się o jej wartości, należy samemu zaczerpnąć lektury. Bo prócz podstawowych zalet, które wymieniłam, są różnego rodzaju detale, które dla jednych będą ważne, dla niektórych mniej istotne. Ironiczny humor, dużo akcji, poszlak co nie miara, grono podejrzanych, czy też policjant alkoholik z nosem do spraw kryminalnych – tego nie da się prosto i logicznie opisać. Jo Nesbø to pisarz z wielkim talentem i to widać na pierwszy rzut oka. Wystarczy przeczytać, na ten przykład „Trzeci klucz” i już wiadomo, o co chodzi. Zachęcam gorąco do lektury. Naprawdę warto.

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Trzeci klucz

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 424

"Ghostman" - Roger Hobbs

Człowiek duch

   Przygodę z literaturą sensacyjną rozpoczęłam już dość dawno i teraz chętnie sięgam po tego typu tytuły. Ostatnim, jaki miałam okazję przeczytać, był „Ghostman” autorstwa amerykańskiego pisarza Rogera Hobbs’a. Sam opis tej książki wprawia czytelnika w zaciekawienie – zapowiada naprawdę wiele emocji i momentów akcji. W wielu książkach opisy stwarzają jedynie pozory, jednak w przypadku tego tytułu jest inaczej – zwiastun fabuły nie oddaje w pełni świetności całej historii. Wciąga i niesamowicie uzależnia, to można z pewnością zagwarantować czytelnikowi.

   Napad na bank w Atlantic City kończy się fiaskiem. Organizator napadu zmuszony jest wezwać na pomoc mężczyznę, którego imię zna niewielu – Jacka. Nikt naprawdę nie wie, kim on jest, ukrywa się. Specjalizuje się w ucieczkach i ukryciach, dlatego staje się idealnym kandydatem do zatarcia wszelkich śladów zorganizowanego napadu. Jack będzie miał trudne zadanie przed sobą – w poszukiwanie zaginionych pieniędzy, prócz FBI, zamieszany jest miejscowy gang, który nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć swój cel…

   Książka Rogera Hobbs’a to kolejny thriller/ powieść sensacyjna, która zagościła na mojej półce. Nie powiem, obawiałam się nieco lektury tego tytułu: ciekawostką jest, że prawa do jej ekranizacji zostały wykupione jeszcze rok przed publikacją. Wydawało mi się, że skoro coś już zostało wykupione, z jednej strony może zwiastować kawał dobrej historii, lecz z drugiej nastawienie się na takie coś mogło skończyć się rozczarowaniem. Dlatego z rezerwą podeszłam do jej lektury. Na szczęście „Ghostman” okazał się nie tyle wciągającą powieścią, lecz niesamowicie uzależniającą. Przyznam, że dawno nie czytałam tak świetnie rozpisanej historii o podłożu sensacyjnym. Wątek podjęty już od pierwszej strony kontynuowany jest do samego końca, w tym czasie dzieje się niesamowicie wiele akcji, wokół fabuły autor stworzył mroczną aurę tajemniczości, co dodatkowo wzbudza zainteresowanie i zaintrygowanie powieścią. Wciąż pojawiają się momenty zaskakujące, co pobudza adrenalinę i tworzy prawdziwe dreszcze na skórze czytelnika.

   „Ghostman” należy do tego typu książek, gdzie w krótkich rozdziałach autor traktuje akcję w pewien sposób prosto i z sensem, nie rozpisując i nie wywodząc na niepotrzebne tematy. Naprawdę łatwo wpasować się w rytm akcji, co pomaga nie tyle w zrozumienie przekazywanej treści, ale również na szybkie czytanie, może nawet wręcz błyskawiczne (jak było w moim przypadku). Ponadto narracja sprzyja fabule – bardzo dobrze czyta się pierwszoosobową wersję, jaką wykreował Hobbs. Luźno, z sensem, jak podkreślałam, oraz z mnóstwem specyfiki, która pojawia się w piórze danego pisarza. Tym razem jest to mocna dawka dobrej sensacji, którą czuć podczas lektury, praktycznie w każdym zdaniu, który opisuje dane wydarzenie.

   Można rzec, że Roger Hobbs odwalił kawał dobrej roboty. Powieść, jaką udało mu się napisać, naprawdę potrafi wciągnąć i nie pozwoli na oderwanie się choćby na moment. „Ghostman” posiada wszystkie cechy literatury sensacyjnej i thrillera – mnóstwo akcji, nieprzewidywalne zdarzenia i przede wszystkim multum zagadek, jakie towarzyszą fabule. Nic więc dziwnego, że producenci filmowi zainteresowali się tym tytułem. Miejmy tylko nadzieję, że ekranizacja tej powieści okaże się w równej mierze tak dobra jak ona sama. Naprawdę świetna książka. Polecam!

Autor: Roger Hobbs

Tytuł: Ghostman

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: marzec 2013

Liczba stron: 340

"Brama zdrajców" - Edgar Wallace

"Brama zdrajców" Edgar Wallace

   „Brama zdrajców” Edgar’a Wallace’a po raz pierwszy wydana została w 1927 roku. Aktualnie mamy szansę poznać historię jeszcze raz, gdyż została wydana tego roku po raz kolejny. Z pewnością ucieszy ona fanów powieści sensacyjnych oraz kryminalno-awanturniczych, w których dzieje się mnóstwo rzeczy. Mnie do przeczytania nie trzeba było dużo namawiać, w końcu zawiera w sobie te elementy, które najbardziej lubię. I muszę przyznać, że mimo swoich kilku wad książka naprawdę potrafi wciągnąć niejednego czytelnika…

   Anglia, XX wiek. Graham Hallowel wraz z kilkoma innymi osobami planuje skok na londyński Tower, aby ukraść królewskie klejnoty. Cała napaść musi zostać dokładnie zaplanowana, gdyż Tower jest najpilniej strzeżonym miejscem w Londynie. Tymczasem brat Grahama, Richard, młody oficer, zamierza oświadczyć się swojej ukochanej, Hope Joyce, jednak nie jest to łatwe. Kobieta, podobnie jak inni, nie potrafią określić przeszłości Hope, co wiąże się z przeszkodami w zawarciu głębszej znajomości. Jak potoczą się losy bohaterów? Czy „wielki skok” się powiedzie? I cz Richard znajdzie sposób, aby być z ukochaną?

   Do książek, w których dzieje się sporo, mam słabość. Uwielbiam, kiedy dreszcz emocji towarzyszy mi podczas czytania. „Brama zdrajców” zapowiadała się wielce ciekawie, dlatego podjęłam się czytania jej w ostatnim czasie. Z początku wydaje się ona nieco wolna, pisarz dokładnie opisuje plany, które są poczynane w związku ze skokiem na Tower. Można nawet czasem się zgubić, gdyż narrator przeskakuje od jednej sytuacji do drugiej, na szczęście jednak nie zdarza się to tak często. Z każdym kolejnym rozdziałem akcja nabiera tempa i w punkcie kulminacyjnym jest już ona naprawdę rozwinięta. Cała napaść oraz dalsze losy bohaterów wciągają jeszcze bardziej, nie ma szans, aby oderwać się od czytania. Rozczarowujący jest jednak moment, kiedy już wszystko jest jasne i można w duchu pomyśleć, że wszystko potoczyło się gładko i szybko. Ale uśmiech satysfakcji zostaje jeszcze na długo po odłożeniu książki.

   Fabuła rozgrywa się w latach dwudziestych XX wieku, wtedy też żył sam autor powieści. To daje niezliczone plusy, gdyż zarys miejsca akcji oraz obyczaje, a także gwara tamtych lat oddane są z najczulszą starannością. Autor świetnie oddał obraz tamtych lat, kiedy w Anglii panowały sztywne zasady, ale również mająca w sobie mnóstwo uroku. Dlatego ważne jest, że nie tylko miłośnicy kryminałów i powieści awanturniczych znajdą w niej coś dla siebie. Również zwolennicy powieści historycznych oraz wielbiciele XX-wiecznej Anglii mogą śmiało odnaleźć się w tej historii.

   Chociaż książka ma w sobie sporo zalet, pojawiają się również i wady. Głównie chodzi tutaj o niektóre zbyt obszerne opisy sytuacji, które nie wnoszą zbytnio niczego do fabuły. Niektóre wątki bądź postacie wydają się zbędne, autor zamiast skupić się na dwóch głównym wątkach powieści, czyli przygotowania do skoku oraz miłość Richarda i Hope, dodaje również wiele wątków pobocznych, które nieco przeszkadzają w czytaniu i nieco mieszają w odbiorze tekstu. Czytelnik skupia się na całej fabule i dlatego może być to ciut dekoncentrujące. „Brama zdrajców” może odstraszyć niektórych przez to, że punkt kulminacyjny zbiega się dopiero na samym końcu. Wiadomo, brak akcji nuży odbiorcę, więc przebrnięcie przez cały tekst aż do samego końca może czasem się dłużyć. Ale plusem w tym przypadku jest to, że napięcie wzrasta oraz cała akcja jest przedstawiona brawurowo, przez co na nudę nie można narzekać.

   Może i nie jest to książka najwyższych lotów i nie porwie każdego, to muszę przyznać, że naprawdę dobrze mi się ją czytało. Tak jak wspomniałam, można by ominąć parę sytuacji i wyszłoby dużo lepiej. Intrygujące zagadki przeszłości, poczynania do skoku na Tower, pościg, strzelanina oraz wiele innych ciekawych akcji – to wszystko mieści się w zaledwie dwustu stronach. Dlatego, z przymrużeniem oka na niewielkie błędy, można odnaleźć się w tej pasjonującej powieści kryminalnej. Świetnie nadaje się ona na leniwe wieczory oraz wolne chwile, kiedy powiewa nudą i poszukujemy ciekawego tytułu. Zachęcam do sięgnięcia, zwłaszcza miłośników gatunku, ale również rządnych nowych wrażeń, niestrasznym oczekiwaniu na „wielkie bum”. Zapewniam, że to czekanie zostanie nagrodzone bardzo hojnie… 

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Damidos:

Autor: Edgar Wallace

Tytuł: Brama zdrajców

Wydawnictwo: Damidos

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 206