"Paskudna historia" - Bernard Minier

Na początku jest strach...

   W thrillerach najbardziej lubię to, że nigdy nie wiem, czym mnie zaskoczą. Ta nuta niepewności zawsze dodaje książce wyraz tajemniczej powieści, nieco nerwowego oczekiwania: czy będzie to dobry koniec, czy też wręcz przeciwnie; czy finał okaże się niespodzianką, czy może z góry przewidzianą akcją? „Paskudna historia” autorstwa Bernarda Miniera to kolejny thriller, który zagościł na mojej półce. Czy udało mu się mnie zaskoczyć? Oczywiście! Szczerze mogę odpowiedzieć, że to jeden z lepszych tytułów, jaki miałam okazję przeczytać w tym roku. Uwielbiam ten gatunek, często czytuję dreszczowce, jednak książka Miniera zdominowała mój umysł. Niesamowicie się w nią wciągnęłam – chociaż historia jest mocno pokręcona – ale finałem to praktycznie mnie dobił: w życiu bym się czegoś takiego nie spodziewała…

   Na jednej z wysp archipelagu San Juan zostają odnalezione zwłoki młodej dziewczyny, która została zamordowana w bestialski sposób. Sprawa przykuwa szeroką uwagę wśród dziennikarzy i mieszkańców, którzy wszyscy nawzajem się znają. Pytanie zatem, kto zgotował nastolatce taki los staje się niezmiernie trudne. Policja wszczyna śledztwo, pojawia się główny podejrzany. Jest jednak ktoś jeszcze, kto szuka sprawcy. I to nie koniecznie z tym samych powodów…

„Orka drapieżna jest jednym z najbardziej okrutnym ze ssaków morskich, ale człowiek wędrowny to najbardziej okrutny ssak na całym świecie. „ [str.14]

   Wczytując się w opis, wiemy niewiele. Taki typowy zwiastun kryminalnej historii. Jednak kiedy sięgniemy po książkę, otrzymamy zawiłą, pełną niespodzianek powieść, która przysporzy niejednemu czytelnikowi zawrotów głowy. Zaczyna się „niepozornie” – krótkie wprowadzenie na temat wyspy i jej mieszkańców, następuje morderstwo i w następstwie oczywiście policyjne śledztwo. Pada jednak tajemnicze stwierdzenie: „Odkryłam, kim jesteś” (str.20). I wtedy każde następne wydarzenie budzi mętlik w głowie i mnóstwo podejrzeń, bo nic do siebie nie pasuje. Autor świetnie poprowadził akcję – raz rozbudzał naszą ciekawość, jednocześnie gubiąc czujność, a wtedy odpalał petardę i bam – znów nowe niespodziewane fakty. Przez całą naszą podróż po fabule otrzymujemy kolejne tajemnice i ich rozwiązania i nic nie jest tak, jak od początku myśleliśmy. Cała ta różnorodność zdarzeń, których się spodziewamy, ale nie mamy zielonego pojęcia, jak się potoczą i czym jeszcze uraczy nas Minier sprawia, że mocno angażujemy się w lekturę. I jest to cholernie dobre.

„[…]przemoc, masakry, niesprawiedliwość i okrucieństwa wypływają z jednego źródła: z nas. Tylko my za nie odpowiadamy.” [str. 195]

   Można napisać dużo, ale ważne, żeby miało to sens. W książce Miniera wszystko jest logiczne i świetnie poukładane. Perfekcyjnie stworzył historię, która kręci się wokół jednego motywu – morderstwa. Ale wokół tego stworzył odrębną, nawiązując do tytułu: paskudną historię, którą daje nam poznać stopniowo. Dlatego właśnie finał książki okazał się niezwykle fascynujący i przede wszystkim zaskakujący. Muszę przyznać, że dawno nie czułam się tak mocno zaintrygowana do samego końca. A przecież trochę thrillerów już poznałam…

„…każdy początek ma swoje źródło w zbrodni.” [str.34]

   Chociaż nie lubię zbyt mocno przeciągniętych opisów, tzw. zbędnego gadania, które pojawiają się miejscowo w tym tytule, to w tym przypadku w ogóle ten fakt mi nie przeszkadzał. A to dlatego, że tutaj wszystko do siebie idealnie pasuje – opisy, dialogi w odpowiednich momentach i też bez zbędnych słów, mnóstwo akcji  i spora ilość niespodzianek. Z pewnością to powieść z charakterem, ma swój indywidualny mroczny klimat, a nagłe zwroty akcji, których nie zdołamy policzyć na palcach obu rąk sprawiają, że fabuła staje się jeszcze bardziej interesująca, a czytelnik coraz bardziej się wciąga. Na długo zapada w pamięć, jest spójna i pełna tajemnic – taka właśnie jest „Paskudna historia”. Gorąco polecam.

Autor: Bernard Minier

Tytuł: Paskudna historia

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 436

"Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA" - Romain Puértolas

Co to była za podróż!

   „Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA”. Moi drodzy – to nie żart. Ta książka nosi właśnie taki tytuł i właśnie o tym opowiada. Romain Puértolas wymyślił prostą historię i zawarł jej sedno w tytule. O czym ona jest? O wielu rzeczach. O zakupach, podróżach, oszustwach i przemianie. Praktycznie po trochę o wszystkim. Nieco komediowa, lekko absurdalna, a nawet dająca do myślenia. Ale przede wszystkim rozrywkowa, świetnie nadająca się na popołudniowy relaks.

   Pewien fakir (oszust, jak się zdaje) wyrusza wprost z Indii do Francji, by specjalny zakup w jednym ze sklepów sieci IKEA. Kiedy postanawia wdrożyć swój plan w życie, całkiem „przypadkowo” trafia do szafy, w której przemierza drogę do… Londynu. W tym właśnie miejscu rozpoczyna się ciąg niespodziewanych podróży po Europie, podczas których jego życie zmieni się całkowicie…

   Najzabawniejsze w tej książce, o dziwo, nie jest sam tytuł, ale prześmieszne zbiegi okoliczności, jakie spotykają głównego bohatera. Z początku opowieść fakira wydaje się być niepozorna, jedynie pomysł na zakupy w IKEI trochę dziwi, ale z czasem historia zaczyna robić się… interesująca. Wydarzenia przybierają niespodziewany obrót, wszystko dzieje się panicznie szybko – raz jesteśmy z bohaterem w Londynie, zaraz lądujemy w Hiszpanii. Tak zdecydowane działania, szybkie podróże, krótkie wrażenia bohatera sprawiają, że czegoś nam może zabraknąć – większej ilości przygód, a może mniej zbiegów okoliczności? Lecz z drugiej strony otrzymujemy rozrywkę w takiej dawce, że nie sposób odłożyć jej na bok. Wciąga, bawi i pozostawia po sobie dobre wrażenie. Idealny tytuł na nudny wieczór.

   W historii jakże niezwykłej zwyczajnego fakira przychodzi jednak moment pewnej przemiany. Nie wiadomo, czy autor miał od początku cel napisać opowieść, w której zachowanie głównego bohatera da czytelnikowi solidnie do myślenia, czy jego przemiana ma stać się wzorem… Jednak z pewnością można rzec, że cały ten komediowy obrazek, perypetie fałszywego fakira, mają w sobie głębszy sens. Po przeczytaniu całości na usta ciśnie się jeden wielki uśmiech, ale w głowie pozostaje pewna myśl, która skłania do zastanowienia się. Być może nad tym, czy ta historia ma jakikolwiek sens, być może coś więcej. Ale na pewno na długo pozostawia ślad w naszej świadomości. I z pewnością jest to pozytywny ślad.

   To krótka opowieść, więc nie ma co się długo nad nią rozwodzić. „Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA” to historia, która z pewnością Was rozbawi. Chociaż jest krótka, to zwariowane przygody fałszywego fakira wciągają niesamowicie. Fajnie skonstruowana, dobrze napisana (z humorem) i przekazana w formie delikatnego absurdu–  wszystko to kryje się pod tytułem francuskiego debiutanta. Świetna rozrywka dla każdego mola książkowego. Polecam!

Autor: Romain Puértolas

Tytuł: Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 240

"Mój przyjaciel Meaulnes" - Alain-Fournier

Prawdziwa przyjaźń przetrwa wszystko...

   Są takie książki, o których łatwo zapominamy. Zasada było-minęło dotyczy wielu tytułów. Są też jednak takie, które swą treścią na długo zapadają w pamięć czytelnikowi. I tym tytułem z pewnością jest książka „Mój przyjaciel Meaulnes” autorstwa Alaina Fournier. Z wielu przyczyn można nazwać ją wyjątkową: jest bogata w poetyckie opisy, barwnych bohaterów czy też bajkowe wręcz krajobrazy. Ale to, co naprawdę zapada w pamięć, jest jej prawdziwość – choć fabuła to czysty wymysł literacki z lekkim nawiązaniem do życia pisarza, to czytelnik wręcz odczuwa każde przeżycia głównych postaci. I są one dotkliwie realne. Na szczęście wywołując nie jeden raz uśmiech, a nie przygnębiające obrazy…

   Francja, tuż przed I wojną światową. Młody Augustyn Meaulnes przybywa do szkoły Saint-Agathe, gdzie z miejsca staje się osobą wyrazistą. Impulsywny, żądny przygód chłopak szybko zyskuje podziw i uznanie kolegów. Pewnego dnia, udowadniając po raz kolejny swą lekkomyślność, postanawia wyruszyć przed siebie. Przypadkiem trafia do małej wioski, gdzie poznaje piękną Yvonne de Galais. I wtedy właśnie rozpoczyna się prawdziwa przygoda, która może skończyć się różnie. Czy namiętne uczucie, którym obdarzył dziewczynę, pozbawi więzi z jego najlepszym przyjacielem – Francoisem?

   Widząc ten tytuł, długo zastanawiałam się, o czym tak naprawdę może być ta historia. Czy będzie prosta, czy też ze względu na czasy, w jakich się odgrywa, będzie to coś zgoła trudnego? Czy to ckliwa opowieść o miłości? Czy dużo w niej sielanki? Dość sporo pytań, sporo wątpliwości. Co ciekawe jednak,  muszę wyznać, zniknęły już na samym początku lektury. „Mój przyjaciel Meaulnes” to ciepła historia nie tylko o młodzieńczej miłości, która dopada bohaterów, ale przede wszystkim o prawdziwej przyjaźni. Narratorem jest jedna z głównych postaci – Francois – i to on „oprowadza” czytelnika po wszystkich zakamarkach fabuły. Relacjonuje co się aktualnie dzieje, opisuje własne i cudze reakcje, ale również przedstawia to, co mówi ktoś inny. Kiedy przyjrzymy się opisowi książki, widać wyraźnie, że to Augustyn Meaulnes odgrywa główną rolę, jednak tak naprawdę to nasz narrator jest naszym głównym centrum zainteresowania. I choć przedstawia wszystko, co wokół, w tym młodego Meaulnes, finał historii dotyczy przede wszystkim jego.

   Swój charakter książka zawdzięcza z pewnością barwnemu językowi, którego używał pisarz. Widać wyraźnie w nim duże zaangażowanie, młodzieńczą nutę i z lekka charyzmatyczny ton. Posługując się poetyckimi porównaniami nie tylko w kwestii opisów otoczenia, ale także zachowań ludzkich, stworzył coś tak pięknego, że nie sposób ominąć żaden fragment. Dzięki temu powstała powieść bogata w rezolutne przygody młodych ludzi, ale także pełna ciepłych uczuć bohaterów. Nic na siłę, z pełną swobodą, dzięki czemu czyta się ją z coraz rzadziej spotykaną lekkością…

   Pytanie końcowe brzmi: czy jest godna polecenia? Z całą pewnością, odpowiem. „Mój przyjaciel Meaulnes” to piękna historia o młodzieńczych uczuciach, które współcześnie wyglądają zupełnie inaczej. Pięknie napisana, świetnie wykreowana i przede wszystkim – lekka w odbiorze, to tylko przedsmak tego, jak wygląda ta historia. Duże ukłony w stronę oprawy graficznej oraz tłumaczenia – dzięki temu my, czytelnicy, bardziej odczujemy to ciepło, które emanuje z książki. Nie warto zastanawiać się, „czy akurat dla mnie ta powieść jest idealna?” To tytuł dla każdego i naprawdę warto się o tym przekonać. Polecam!

Autor: Alain Fournier

Tytuł: Mój przyjaciel Meaulnes

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 303

"Billie" - Anna Gavalda

Historia jednej znajomości...

   Anna Gavalda to autorka dotąd mi nieznana, dlatego lektura jej kolejnej książki, która niedawno ukazała się na naszym rynku, była czymś tajemniczym. „Billie”, bo o tym tytule mowa, jak się później okazało, jest książką fantastyczną. Autorka w bardzo przyjemny sposób ukazała problemy współczesnych młodych ludzi, używając przy tym prostej opowieści i nietypowego słuchacza. Trudno jednoznacznie określić, czy każdemu przypadnie ona do gustu. Ale jedno jest pewne – z taką lekturą można śmiało podbijać każdy rynek wydawniczy…

   Billie i Franck to młodzi ludzie, którzy borykają się z trudami codzienności. Oboje mają za sobą wiele przejść, ale ich znajomość zmienia w ich życiu praktycznie wszystko. Aktualnie mają po dwadzieścia parę lat, zamieszkują wspólnie, jednak są na świecie rzeczy, które są w stanie ich poróżnić. Jedna wycieczka, jeden incydent i wszystko może się skończyć. Jak ich losy się potoczą?

   Opis tej książki tak naprawdę nie zdradza czytelnikowi, co będzie się działo. I bardzo słusznie, gdyż fabuła okazuje się być mile zaskakująca. Choć spodziewamy się trudnej tematyki, ciężkiej treści, to tak naprawdę dostajemy lekką opowieść, w której dwoje młodych ludzi stawia kroki w dorosłym świecie. Tutaj ten przekaz okazał się być nietypowy. Prócz współczesnych wydarzeń, na początku i na końcu powieści, pojawiają się wspomnienia. Ale nie typowe retrospekcje, gdzie bohaterowie przekazują suche fakty, tylko ciekawa opowieść, w której bohaterka relacjonuje swoją przeszłość… gwiazdce z nieba. Ten element był bardzo przyjemny, zaskakujący i, co trzeba przyznać, bardzo oryginalny. A jeśli chodzi o oryginalność, to w ostatnim czasie coraz rzadziej można go spotkać w literaturze, dlatego warto docenić tę powieść.

   Dodatkowym plusem tej książki jest narracja. Gavalda nie stosuje prostych przekazów, a słowa bohaterów nie należą do typowych. W swojej relacji stosuje często mocno bezpośrednie zwroty czy też ostre wyrazy. Nadaje to opowieściom swego rodzaju charakter, pazur, ale również urzeczywistnia szarą przeszłość i trudy w życiu bohaterów. Tym samym powieść staje się bardziej prawdziwa, taka, mówiąc potocznie, życiowa. Bardzo łatwo się ją przyswaja i równie mocno przeżywa. A co więcej – nie sposób się od niej oderwać, dlatego lektura tego tytułu może okazać się dla czytelnika czymś wyjątkowym…

   „Billie”, mówiąc krótko, to z pewnością powieść warta szerokiej uwagi. Chociaż ma w sobie pewien smutek, pewną melancholię, to jej treść jest mocno wciągającą historią, od której nie sposób się oderwać. Bogactwa nadaje jej z pewnością ciekawa garstka bohaterów, nietypowy acz oryginalny przekaz, czy też namiastka humoru, która przeplata się w dialogach i relacjach postaci. To wszystko buduje nam bardzo oryginalną i wartą uwagi książkę, do której powracać będziemy nie raz. I za każdym razem będziemy odczuwać ją tak samo… Polecam serdecznie!

Autor: Anna Gavalda

Tytuł: Billie

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 232

"Pamiętnik starego pierdoły" - Roland Topor

"Pamiętnik starego pierdoły" Roland Topor

Roland Topor jest francuskim pisarzem, który w swej twórczości wypełnia słowa czarnym humorem oraz groteską. W jego kolejnej książce „Pamiętnik starego pierdoły” można bez problemu zauważyć te elementy, które nadają jej mocnego charakteru. Książka zapewnia wiele zabawnych chwil, sytuacje opisywane przez autora bawią do łez. I chociaż ma ona formę pamiętnika, czyta się ją z nieskrywaną przyjemnością jak zwyczajną opowieść.

Od dziecka ujawniał swój wielki plastyczny talent, posiadał również dar w poznawaniu sławnych ludzi. Poznał wiele osobistości, dzięki którym wiele się uczył, ale również błądził. Dzięki niemu powstało wiele kierunków, które trwają do dziś. Wpływał na innych, podsuwał dowcipy i kwestie, stał się ekspertem w wielu dziedzinach. Był sławny (no prawie) i znał praktycznie każdego…

Na początku obawiałam się nieco formy pamiętnika, niezbyt darzę sympatią tę formę zapisu. Jednak autor potrafił zainteresować mnie tym, co napisał, dzięki czemu podczas lektury zapomniałam o tym, iż jest to pamiętnik. To ogromny plus nie tyle dla książki, co dla umiejętności autora. Bardzo spodobało mi się jego lekkie podejście do sprawy, w treści nie ma miejsca na trudne i schematyczne zdania. Prostota zwykłego człowieka, naszego bohatera książki, emanuje na każdej stronie, przez co łatwiej wczytać się w tekst. Ponadto poczucie humoru oraz oryginalność, a także nieco absurdu przepełnia zdania, strony i w ogóle całą treść, przez co nie można się nudzić ani przez chwilę.

  

 W różnorodności nazwisk, mniej znanych oraz sławnych, a także mnóstwem treści można się pogubić, to fakt, jednak ciekawy styl autora neutralizuje niedoskonałości książki. To kolejny atut autora, który przemawia na korzyść jego i „Pamiętnika starego pierdoły”. Lekki i przyjemny format pamiętnika przypadnie do gustu nie tylko fanom Rolanda Topora.

Chociaż książka już na sam dźwięk tytułu wywołuje uśmiech i posiada wiele zalet, ma też swoje słabsze strony. Głównie chodzi tutaj o nieco chaotyczną część tekstu, która pojawia się w połowie książki. Początek czytania idzie gładko i szybko ze względu na sporą dawkę śmiechu oraz lekkiego stylu, jednak kiedy miniemy połowę w treść wkrada się nieco chaosu, pojawia się masa nowych nazwisk, przez co tym razem można się zgubić. Potrzeba mocnego skupienia, aby dokończyć książkę i wszystko zrozumieć, w dodatku tempo czytania nieco zwalnia.

„Pamiętnik starego pierdoły”, mówiąc ogółem, jest bardzo ciekawą prezentacją francuskiego autora. Pełna humoru oraz lekkości książka z pewnością umili czas niejednemu czytelnikowi. Gdybym miała polecić ją komukolwiek, to na pewno fanom francuskiego pisarza, ale nie tylko. Również szukający niewymagającej lektury odnajdą się w tej przezabawnej formie pamiętnika. Chociaż nie jest ona wybitna ani doskonała przez błędy, jakie wkradają się w drugiej połowie książki, to wciąż pozostaje ona bardzo dobrą i wesołą propozycją czytelniczą na każdy dzień w roku. Dla każdego...     

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Replika oraz wortalowi webook.pl, na którym również ukazała się ta recenzja:

Autor: Roland Topor
Tytuł: Pamiętnik starego pierdoły
Wydawnictwo: Replika
Rok wydania: 2012 (nowe, zmienione)
Liczba stron: 188 

"Kwiaciarka 2" - Ksawery de Montepin

"Kwiaciarka cz.2" Ksawery de Montepin

   Z twórczością Ksawerego de Montepin miałam okazję zetknąć się przy okazji lektury pierwszej części „Kwiaciarki”. Ten XIX-wieczny pisarz wywarł na mnie ogromne wrażenie świetnym pomysłem na fabułę oraz równie świetną jego realizacją. Nic więc dziwnego, że do kontynuacji „Kwiaciarki” podeszłam z wielkim entuzjazmem. Autorowi należy przyznać, że potrafił zachować oryginalność w swoim stylu, a świeżość pomysłów przedstawionych w prosty sposób ujmują za każdym razem coraz mocniej. Łatwo zauważyć, że kontynuacja została utrzymana na bardzo wysokim poziomie swojej poprzedniczki, co daje owoc kolejnych wspaniałych chwil z udziałem powieści francuskiego pisarza.

   Kłamstwo ma krótkie nogi… W końcu przekona się o tym Hrabina de Lagarde, która zrujnowana po śmierci męża stara się przywrócić sobie i córce godne warunki do życia. Nie ważne, co musi zrobić i z czego zrezygnować, ważne, aby utrzymać swoją wysoka pozycję w społeczeństwie. Jednak zbrodnia z przeszłości nie da o sobie zapomnieć. Kiedy dwoje nieszczęśników, skazanych na śmierć za niepopełnione zabójstwo, wydaje się być martwych, Hrabina może spać spokojnie. Okazuje się jednak, że Hrabia Albert de Lussan, brat pani de Lagarde, w trakcie poszukiwań swojej dawnej miłości oraz jej córki, które mają odziedziczyć po nim wielki spadek, natrafia na mężczyznę, który ratuje mu życie. W plątaninie przypadków staje się jasne, że dwóch skazanych jest niewinnych, a rehabilitacja ich nazwisk stanie się dla niego rzeczą priorytetową. Tak właśnie nastanie czas prawdy. Czy jednak uda jej się wygrać z wierutnymi kłamstwami paryskiego światka?

   Kiedy sięgam po książkowe serie, zawsze zachowuje w sobie nieco rezerwy, gdyż wielokrotnie zgubiłam się na tym, iż tylko początki były naprawdę świetne. Ich kontynuacje zazwyczaj burzyły całe spojrzenie na książki, jak i na autora. W przypadku „Kwiaciarki” starałam się zachować dystans, znając błędy przeszłości. Jednak tym razem nie było mowy o rozczarowaniu. Druga część tej powieści jest równie ciekawa i wciągająca jak jej poprzedniczka. Dodatkowo obfituje w jeszcze więcej wątków, barwnych postaci oraz perypetii bohaterów, które bawią jak i wprawiają w roztargnienie. Fabuła jest bogata w akcję, niesamowite zwroty i zaskakujące momenty. Napięcie wzrasta z każdym kolejnym rozdziałem, nie pozwalając czytelnikowi na chwile zwątpienia, wciąż ciekawość towarzyszy nam aż do samego końca. Ponadto cała książka pozwala czytelnikom XXI wieku na dokładne poznanie obyczajów minionych wieków, panujących zasad oraz zachowań ludzkich. Wszystko to scalone w jedno, skomponowane ciekawych piórem autora jest wprost wspaniałym zwieńczeniem powieści.

   Tak jak w poprzedniej części, główną cechą powieści są jej bohaterowie. Mamy do czynienia z poznanymi już postaciami w pierwszej części, tym razem jednak są one dopełnione kolejnymi cechami. Bogatsi w nowe doświadczenia zachowują się nieco inaczej, raz lepiej, raz gorzej, jednak wciąż zaskakują. Są nieprzewidywalni i to sprawia, że czytelnik jest ciekawszy ich przygód i ich decyzji. Poczynania bohaterów śledzi się z nieskrywaną ciekawością i napięciem, ich zachowania bawią do łez, denerwują czy też szokują. Każda postać ma w sobie coś unikalnego, dlatego z pewnością niejeden czytelnik odnajdzie w nich swojego ulubieńca.

   Ksawery de Montepin zdołał udowodnić, że pisanie może trwać niezmiennie w jednym, dobrym stylu, obfitującym w wciąż nowe i świeże pomysły. „Kwiaciarka” jest na to niezbitym dowodem, gdyż po tych kilkuset stronach pierwszej jak i drugiej części ma się wrażenie, jakby ta książka miała trwać w nieskończoność, ma się ochotę wrócić do niej nie raz. Pasjonująca intryga i łączące się w nią konsekwencje wciągają na wiele godzin, a kiedy nastaje koniec, nie ma się dosyć. Barwnie przedstawiona powieść XIX-wiecznego świata stanowi świetną rozrywkę dla każdego mola książkowego, a już zwłaszcza dla fanów wszelakich zagadek i mnóstwa zwrotów akcji. Ale w tej wielowątkowej powieści znajdziemy wiele elementów gatunkowych, dlatego z pewnością jest ona przeznaczona dla każdego konesera literatury. Z mojej strony zostaje jedynie zapewnić, że jest to książka warta zachodu i uwagi, bowiem nie różni się ona jakością od współczesnych lektur. Warto zapoznać się z twórczością pana de Montepin, gdyż w niedzisiejszy i jakże oryginalny sposób potrafił stworzyć niebanalne historie z wieloma motywami w tle. Z pewnością ucieszą niejednego wymagającego czytelnika. Polecam! 

Za możliwość poznania tej barwnej historii dziękuję serdecznie wydawnictwu Damidos:

Autor: Ksawery de Montepin

Tytuł: Kwiaciarka (cz. 2)

Wydawnictwo: Damidos

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 576

"Kwiaciarka" - Ksawery De Montepin

"Kwiaciarka" Ksawery De Montepin

   O „Kwiaciarce” Ksawerego de Montepin ostatnimi czasy słychać bardzo wiele dobrego. W krótkim czasie zebrała spore grono wielbicieli. Po lekturze tej właśnie książki sama stałam się jej fanką, ale również polubiłam jej autora. Francuski pisarz, choć żył w XIX wieku, wspaniale trafia do odbiorców dzisiejszych lat. Jego nietuzinkowy styl sprawia, że milej czyta się całą historię, a w połączeniu z interesująca fabułą i przewrotną akcją daje efekt znakomitej lektury ostatnich miesięcy.

   Wiek XIX. Hrabina de Lagarde, chcąc uniknąć wielkiego skandalu, który może wywołać jej dawny występek, popełnia niewybaczalną zbrodnię. Wina spada jednak na niewinnych ludzi, którzy pechowym trafem zostali obarczeni niezbitymi dowodami. Hrabinę cieszy taki obrót sprawy, w spokoju może zająć się kolejnymi intrygami, które zapewnią jej bogactwo i dostatek, zwłaszcza w czasie, gdy okazuje się, że po śmierci męża nie ma zbyt wielu pieniędzy. Chciwość i pazerność kobiety objawia się w coraz bardziej chytrych planach. Czy jest coś lub ktoś, kto będzie w stanie ją powstrzymać?

   Głównym motywem, który już na starcie skusił mnie do czytania, był fakt, że fabuła osadzona jest w realiach XIX-wiecznych. Uwielbiam czytać książki o tamtych czasach. Nic dziwnego, że książka autorstwa pana Montepin przypadła mi do gustu. Ale nie tylko to wpłynęło na moje zdanie. Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na narratora powieści. Jawi się on jako dobry obserwator, miły, rzeczowy i przyjazny czytelnikowi. Od początku do końca prowadzi odbiorcę przez fabułę, opowiada w interesujący sposób każdą czynność oraz opisuje ciekawe oraz barwnie każdą postać. Dzięki temu czytanie idzie gładko i szybko, nie sposób spostrzec, kiedy nastąpił koniec. Ponadto fabuła obfituje w różnego rodzaju intrygi, tajemnice oraz lekkie poczucie humoru. Powieść przeplata w sobie momenty smutne, żałosne, wesołe, śmieszne, zaskakujące i często realistyczne. Istny misz masz, który tworzy fantastyczną całość.

   Bohaterowie „Kwiaciarki” to również ważna część powieści. Dzięki nim zyskuje na oryginalności. Każdy z nich bowiem ma w sobie coś charakterystycznego, różnią się do siebie, ale tworzą zgraną osobowość całego utworu. Weźmy za przykład Hrabinę de Lagarde, która w swych niecnych planach buduje kolejne intrygi. Zawiłość i chciwość tej kobiety wywołuje różne odczucia, jednych oczarowuje swoja pomysłowością i umiejętnościami (dajmy na to grą aktorską) , innych zaś szokuje tak skomplikowana  osobowość. Innym przykładem są Jan Remy oraz Paweł Giret, obaj niesłusznie posądzeni o popełnienie zbrodni. Te dwie postacie jawią się jako uosobienie dobra, pracowitości oraz nienagannej postawy ludzkiej. Dlatego niesprawiedliwość wobec bohaterów wywołuje najróżniejsze emocje, do końca towarzyszy czytelnikowi napięcie i oczekiwanie na dalsze ich losy. Podobnie dzieje się przy każdym innym bohaterze, czy jest to Wiewiórka i Wielki Dzieciak, którzy bawią i ciekawią swoim fachem czy też córka Hrabiny de Lagarde, Helena oraz jej ukochany, Andrzej, których uczucie wzbudza wiele wrażeń… Wszystkim losom bohaterów towarzyszą skrajne emocje, które dodają specjalnej nutki całej powieści.

   Ksawery de Montepin stworzył coś bardzo ciekawego, oryginalnego i jednocześnie wciągającego. Patrząc z perspektywy czasu jest to jedna z wielu lepszych książek XIX-wiecznych czasów. Co najlepsze, czytając „Kwiaciarkę” często nie ma się wrażenia, że jest to powieść minionych wieków, napisana w czasach, w których dzieje się sama akcja. Fabułę można określić jako uniwersalną, bowiem nie ma w sobie barier językowych ani elementów mocno odróżniających minione epoki. Każdy czytelnik odnajdzie w niej coś dla siebie, nie ważne, kiedy przeczyta tę właśnie książkę. I nie ważne, jaki gatunek literacki preferuje. Szczególnie fani powieści historycznych, zbrodni, intryg, pasjonujących zagadek oraz romansów odnajdą się w fabule „Kwiaciarki”. Ale poleciłabym tę książkę nie tylko tym osobom. Każdy mol książkowy znajdzie w niej skrawek dla siebie, który z pewnością przekona czytelnika do całej powieści. Zachęcam gorąco do sięgnięcia po ten tytuł, ponieważ francuski pisarz brawurowo i fantastycznie wykonał swoją pracę. Niejeden współczesny autor nie powstydziłby się tak udanej powieści…

Za tę fascynującą książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Damidos:

Autor: Ksawery De Montepin

Tytuł: Kwiaciarka (cz.1)

Wydawnictwo: Damidos

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 372

"Żona piekarza" - Marcel Pagnol

"Żona piekarza" Marcel Pagnol

   Z Marcelem Pagnolem spotkałam się już przy okazji „Czasu tajemnic” oraz poprzedzającego go tomu „Chwała mojego ojca. Zamek mojej matki”. Te dwie powieści francuskiego pisarza urzekły mnie już od pierwszej strony swoim humorem i ciekawym przedstawieniem dzieciństwa autora, dlatego z chęcią podeszłam do czytania „Żony piekarza”. Kolejny raz muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem tekstu, który wyszedł spod pióra Pagnola. Nie jest istotne, w jakiej formie przedstawiony został tym razem, znów zachwyca pomysłowością oraz nietuzinkowym humorem.

   Piekarz Aimable, wraz z żoną przeprowadza się do małej prowansalskiej miejscowości. Sprzedaje w niej chleb, którym zachwyca się cała wioska. Nadchodzi dzień, w którym młoda żona piekarza ucieka z pasterzem, aby poddać się miłosnym igraszkom. Załamany piekarz przestaje piec chleb, co wywołuje panikę wśród mieszkańców. Wniosek prosty: nie ma piekarzowej, nie ma chleba. Cała wioska musi podjąć stosowne środki, aby odnaleźć żonę Aimable’a. Do tego muszą ze sobą współpracować, co nie jest łatwe, kiedy niektórzy są ze sobą skłóceni od pokoleń…

   Historia ta już na pierwszy rzut oka wydaje się sympatyczna. Nie brakuje w niej humoru oraz lekkiego podejścia autora do tematu. Ciekawie skomponowany tekst bardzo miło się czyta, przypomina nieco scenariusz bądź dramat, gdzie fabuła toczy się dialogami. Daje to dobry obraz sytuacji, łatwo wyobrazić sobie, co, gdzie i jak się dzieje. Dzięki temu czas na czytanie upływa bardzo szybko, na co wpływ ma również wartka akcja oraz zabawne, podsycające ciekawość, sytuacje. Barwne życie mieszkańców prowansalskiej wioski nie raz wywołują na twarzy uśmiech, ich sposób życia uczy i bawi. Walczą z pozoru z błahą sprawą, jednak aby ją pokonać, muszą zwalczyć swoje uprzedzenia, zjednoczyć się. Jest to w pewien sposób nauką, opowieścią z morałem, dla każdego czytelnika.

   Książka w zabawny sposób ukazuje postępowania bohaterów. Mieszkańcy wioski obiecali piekarzowi odnaleźć jego żonę, bez której nie może piec chleba:„[…]Chodzi o to, że nie mogę pracować z powodu… wątpliwości.[…]Ale jeśli sprowadzicie mi moją Aurelię i rozwiejecie te wątpliwości, będziecie mieć piekarza jak się patrzy”. Wszyscy więc, włączając w to księdza proboszcza oraz nauczyciela, złączyli się w jedno i wspólnie postanowili zadbać o dobro i przyszłość chleba. Pagnol zręcznie ukazał działania postaci, od zaplanowania czynności i poszukiwań, do realizacji planów. Wszystko to odbywa się w miłej, sympatycznej atmosferze, nieco napiętej dla bohaterów, jednak ostatecznie szczęśliwej. Z wielką przyjemnością czyta się dialogi między osobami, ich słownictwo nie raz wywołuje na twarz uśmiechy. Tak jak sytuacje, które oni stwarzali…

   Co do stylu pisarza, to nie ma najmniejszej wątpliwości, że jest on jak najbardziej przystępny dla każdego. W „Żonie piekarza” Marcel Pagnol postawił na siłę dialogu, tworząc tekst w formie podobnej do dramatu lub scenariusza, co w przypadku tej opowieści wyszło jak najbardziej na korzyść. Czyta się ją bardzo szybko, zrozumiale, a co najważniejsze – z przyjemnością. Dlatego na tę książkę francuskiego autora można poświęcić zaledwie godzinę lub dwie i w tym czasie z pewnością przeczyta się ją w całości.

   Z czystym sercem polecam tę przemiłą opowieść. Stanowi ona ciekawe połączenie komedii z obyczajowym życiem prowansalskiej wioski, której mieszkańcy bawią i uczą swoim postępowaniem. Świetnie nadaje się na każda okazję, bowiem czyta się ją w ekspresowym tempie, nie trzeba martwić się o czas, jaki się jej poświęca. Mile zajmuje każdą chwilę z nią spędzoną; sympatyczne obrazy fabuły pobudzają wyobraźnię oraz cieszą oko. Dlatego zachęcam do sięgnięcia po „Żonę piekarza”, ale również po inne tytuły Pagnola. Ten francuski dramaturg barwnie przekazuje każdą ważną scenę swojej wyobraźni…

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Esprit:

Autor: Marcel Pagnol

Tytuł: Żona piekarza

Wydawnictwo: Esprit

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 239

"Wilczyca i córka Ziemi" - Henri Loevenbruck

"Wilczyca i córka ziemi" Henri Loevenbruck

   „Wilczyca i córka ziemi” jest pierwszą częścią bestsellerowej trylogii, jak twierdzi informacja na okładce. Została przetłumaczona na kilkanaście języków, w samej Francji robiąc naprawdę sporą furorę. Autor wykreował nowy, fantastyczny świat, umieszczając w nim druidów, wilki, boginię Mojrę oraz jej poddanych. Opis fabuły zapowiada coś ciekawego i tajemniczego, co z miejsca przykuwa uwagę czytelnika. Jednak czy naprawdę ta książka jest warta zachodu?

   Młoda dziewczyna, Alea, przez przypadek znajduje martwe ciało druida. Zdejmując pierścień z jego palca przejmuje niezwykle silną moc, której nie jest w stanie pojąć. W wyniku tego zdarzenia Alei grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Aby go uniknąć, musi zrozumieć pradawną legendę i dziwne, powtarzające się sny. Z pomocą przychodzi jej nowy przyjaciel, krasnolud oraz druid, który jako jedyny wierzy w prawdziwość jej mocy. Jednak nic nie jest w stanie zapobiec zbliżającej się wojny w państwie dziewczyny…

   Przyznam szczerze, że czytając opis książki przed zakupem jak i mając już egzemplarz w ręce, byłam naprawdę ciekawa tego, co w niej jest. Zapowiadało się nader interesująco, zważając na zupełnie odmienną tematykę fantasy, jaką ostatnio czytam. Jednak na tym niestety się skończyło. Książka okazała się kompletną klapą i totalnym niewypałem czytelniczym ostatnich miesięcy. Na samym początku nie było źle – autor powoli wprowadza czytelnika w wykreowany przez siebie świat, który na pozór wydaje się ciekawy. Akcja pomału się tworzy, powstaje zalążek całej historii. Ale przeskakujący wciąż punkt widzenia zaczyna nieco gubić i irytować, więc dokładne wczucie się w sytuacje nie wchodzi w grę.

   Fabuła, przyznam, jest inna i z pozoru charakterystyczna. Po przeczytaniu zaledwie trzech rozdziałów niestety zaczyna nudzić i strasznie zamulać, to też musiałam ją wciąż odkładać z poczuciem, że być może już więcej do niej nie zajrzę. Zajrzałam i znów odłożyłam. Później wróciłam i dobrnęłam do samego końca, który ciągnął się okropnie, a samo zakończenie tak zniechęciło mnie do kolejnych części, że chyba naprawdę do nich nie zajrzę. Przede wszystkim głównym błędem autora było tworzenie historii o bohaterce, która z dnia na dzień stała się kimś wielkim, tzw. od zera do bohatera. Wszystkie wątki akcji zostały skoloryzowane, a sama postać dobitnie okrzyknięta dziewczynką, która z wielką mocą może „nastukać” każdemu, kto się jej nawinie na drogę. Chociaż tej mocy w ogóle nie pojmuje…

   Co do głównej bohaterki… Autor widocznie nie ma pojęcia w kreowaniu damskich postaci. Z Alei najwyraźniej chciał zrobić na siłę chłopczycę, która w każdej sytuacji sobie poradzi. Na początku było znośnie – bohaterka była kruchą dziewczynką, bez dachu nad głową, która w każdej sytuacji sobie radziła. Z czasem, kiedy przejęła „niby moc” momentalnie stała się herod babą, co z każdym się rozprawi. Później znów była strachliwą dziewczynką, która sika po majtkach przy każdym szmerze. No ale zachowywała kamienną twarz, co by nikt tego nie widział. Bo to taka wspaniała dziewczynka. No właśnie, najbardziej denerwującym faktem jest nazywanie Alei ciągle „dziewczynką”. Ale ona raczej była już kobietą, nie dość na swój wiek, to jeszcze fakt, że przeżyła już swoją pierwszą miesiączkę. Którą oczywiście autor w swoim opisie nagiął tak soczyście, że aż śmiałam się do rozpuku, czytając wersję pana Henri’ego. Aż czasem dziw bierze, że takie wyolbrzymianie sprawy w dzisiejszych czasach wciąż się pojawia.

   Podobnie jest z uczuciem między Aleą a Erwanem. A raczej domniemanym uczuciem. Autor przedstawił ich jako dwoje młodych, którzy zakochują się w sobie i pałają do siebie tak wielką miłością, że Erwan gotów jest szukać jej, narażając przy tym swoje życie. Ale nawet nie można dostrzec: gdzie? Jak? I kiedy? narodziło się owo uczucie. Poznali się oni podczas wspólnych walk, spędzili parę dni w swoim towarzystwie i bam! To jest to! Ależ oni się kochają! Toż to miłość na miarę dramatyzmu Belli i Edwarda! (z całym szacunkiem). No może przesada. Ale właśnie brakowało mi tego napięcia, więcej informacji, skąd owy wątek się wywinął. Z powietrza miłość się nie bierze. I naprawdę dziwne jest to, że w opinii autora Alea, ta, która jest wciąż „dziewczynką” nagle wie, co to jest tak silne uczucie jak miłość.

   Ogólny charakter powieści nie wydaje się zły. W odczuciu jednak bardziej wymagającego czytelnika fantastyki „Wilczyca i córka Ziemi” jest na miarę dobrej bajki dla dzieci, którą z pewnością jest. Chociaż i tu można polemizować. Pod względem pomysłu i realizacji jak najbardziej można uznać to jako dobrą opowiastkę dla maluchów, jednak ilość „krwawych” momentów z miejsca odrzuca i zniechęca nawet starszych czytelników. Dla kogo więc jest przeznaczona? można spytać. Moim zdaniem dla osób, które nie zwracają uwagi na żadne wtopy autora. Czyli dla tych, którzy zadowolą się nawet beznadziejną fabułą…

   Książki, jak można łatwo się domyśleć, nie polecam. Za dużo jest w niej mało rozwiniętych wątków, akcja nie porywa, a fabuła ciągnie się i ciągnie bez końca. Ciągłe skakanie od jednego punktu widzenia do drugiego (nawet do punktu widzenia wilka) jest irytujące, przeszkadza i nie pozwala na dobre skupić się na lekturze. Niestety nawet w miarę dobre pióro autora nie nadrabia zaległości w żadnym stopniu. I już teraz wiem, że zanim sięgnę po następne części (o ile to zrobię) zastanowię się dwukrotnie. Bo raczej nie mam ochoty powtarzać rozczarowania, które zaserwowała mi ta książka.

Autor: Henri Loevenbruck

Tytuł: Wilczyca i córka Ziemi

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 316

"Czas tajemnic" - Marcel Pagnol

"Czas tajemnic" Marcel Pagnol

   Niektórym się wydaje, że książki, które opisują czyjeś życie, są nudne i nie wnoszą nic ciekawego do naszego osobliwego żywota. I to jest błąd. Książki autobiograficzne nie dość, że są naprawdę ciekawe, to sprawiają, że my samy pragniemy zmienić coś w sobie, co byłoby tak fajne, aby opisać to na stronach kartek. „Czas tajemnic” jest właśnie zbiorem wspomnień jej autora, Marcela Pagnola, który w zabawny i interesujący sposób przedstawia nam go jako młodzieńca.

   Podczas słonecznych i pachnących łąką wakacji, młody Marcel przeżywa swą pierwszą miłość. Poznaje Izabellę, którą „ratuje” z opresji przed gigantycznymi pająkami i wężami. Spotkania z dziewczynką sprawiają, że zaniedbuje swojego przyjaciela, który i tak cierpi na brak czasu z powodu ciągłych prac w polu ze swoim ojcem.

   Kiedy nadchodzi październik i Marcel idzie do liceum, znów czekają go nowe wrażenia. Musi dostosować się do wymogów nowej szkoły oraz przyzwyczaić się do jej odmiennego stylu nauczania. Dodatkowo musi sprostać wymaganiom ojca, jakie przed nim postawił, co nie jest łatwe wtedy, gdy łamanie zasad idzie w parze z jego nauką. Czy w takim razie uda mu się sprostać wytyczonym zadaniom?

   Po lekturze pierwszej części „Chwała mojego ojca. Zamek mojej matki”, którą pochłonęłam w mig, cieszyłam się, że mogę kontynuować podróż z młodym Marcelem. Autor znów przedstawił nam swoje młodzieńcze lata w sposób lekki i przyjemny dla czytelnika. Nie zanudza przesadzonymi opisami, wdraża nas w swoje historie stopniowo z lekką dozą humoru. Podczas czytanie niejednokrotnie uśmiechałam się na daną sytuację. I ten uśmiech został ze mną aż do końca.

   „Czas tajemnic” może stanowić nie tylko ciekawą lekturę na każde popołudnia, ale też jest swoistą częścią pewnej wiedzy. Pokazuje nam, jak wyglądało szkolnictwo we Francji w tamtym czasie, jak wyglądał dzień mieszkańców Marsylii, jak ubierali się ludzie… Wszystko wyglądało zupełnie inaczej niż dzisiaj, książka pozwoliła mi na odkrycie nowych i zarazem interesujących aspektów życia  tamtych czasów.

   Marcel Pagnol pisze ciekawie i obrazowo. Przedstawia nam siebie i swoje otoczenie w dokładny sposób, dzięki czemu oczami wyobraźni znajdujemy się w Marsylii, jego rodzinnym domu oraz w liceum, do którego uczęszczał. Wszystkie szczegóły zostały uchwycone w lekkim słowie, który nie męczy a przyciąga jeszcze bardziej. I za to polubiłam samego autora. Każdy dział jest dokładnie sprecyzowany, bogaty w różnego rodzaju informacje bądź opisy otoczenia, które wydają się realne, nabierają kształtów z każdym zdaniem. Świadczy to o naprawdę dobrej ręce pisarza i jego wspaniałej wyobraźni oraz bogactwie słowa, jakim się posługuje…

   Myślę, że warto sięgnąć po serię wspomnień Marcela Pagnola. Opisane w ciekawy sposób Jego losy wcale nie przypominają schematycznej książki autobiograficznej, przypomina raczej miłą opowieść o młodzieńcu z XIX wiecznej Marsylii, który w swym życiu przeżył ciekawe przygody. Zwyczajne, ale to nic. Właśnie one sprawiają, że utożsamianie się z bohaterem wychodzi nam lepiej, sympatyzujemy się  z nim. Ja osobiście polubiłam tego zwyczajnego chłopca, który dzięki swoim przygodom stworzył interesująca lekturę dla czytelników łaknących przygód.  

Za możliwość poznania dalszych przygód Marcela, dziękuję serdecznie wydawnictwu Esprit.

Autor: Marcel Pagnol (O autorze możesz poczytać tutaj:Klik)

Tytuł: Czas tajemnic

Wydawnictwo: Esprit

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 359