"Jedyna prawda" - Olle Lönnaeus

Jedyną prawdę poznasz wtedy, gdy jakakolwiek istnieje...

   Kryminały oraz thrillery w ostatnim czasie przewijały się przez moją biblioteczkę wielokrotnie. Jedne były ciekawe, inne mniej lub wcale. „Jedyna prawda” autorstwa szwedzkiego dziennikarza, Olle Lönnaeus’a, była jednym z tytułów, które zaciekawiły mnie i skutecznie do siebie przekonały. Czy jednak warta była zachodu? Z jednej strony okazała się bardzo interesująca, z drugiej nieco uboga o dodatkowe wątki. Jest niezła, ale do świetności wiele jej brakuje…

   Pewnej śnieżnej nocy Joel Lindgren dostaje dziwny telefon. W słuchawce słyszy głos swojego ojca, który prosi go o pomoc. Nie rozmawiali dwadzieścia lat, jednak tego telefonu nie mógł zlekceważyć. Wyrusza do jego domu, gdzie po kilku godzinach wędrówki znajduje ciało ojca. Na ścianie groźnie brzmią słowa: Ghadab Allah – Gniew Boga. Ojciec Joela już wcześniej zaszokował opinię publiczną, malując proroka Mahometa pod postacą świni. Dlatego na pierwszym miejscu podejrzanymi stają się wyznawcy jego religii. W śledztwie pomaga inspektor Fatima al-Husseini, która przez swoje pochodzenia jako jedyna może dotrzeć do podejrzanego…

   Szwedzki kryminał przede wszystkim kojarzy mi się z dobrej jakości książkami. Takie samo nastawienie miałam przy lekturze „Jedynej prawdy”. Z bólem muszę przyznać, że wstępne założenia w ogóle się nie sprawdziły, a fabuła w pewnym stopniu mnie zawiodła. Nie chcę wcale powiedzieć, że ani trochę nie przypadła do gustu, bo ogólnie rzecz biorąc książka jest ciekawa. Jednak kilka błędów autorskich sprawiło, że całość nie wygląda interesująco...Książkę można podzielić na dwie części: pierwsze kilkanaście rozdziałów, które wciągają i ciekawią oraz reszta rozdziałów, które dają wrażenie, jakby zostały ciągnięte na siłę. Te dwie części akurat się równoważą, dlatego początek czytamy z zapartym tchem po to, aby zaraz z mozołem czytać końcówkę. Nie wiem, dlaczego tak się stało, po pierwszych rozdziałach już było widać, że historia ma potencjał, że szykuje się kolejna świetna powieść. Kiedy jednak ruszyło śledztwo, coś się wypaliło, jakby autor stracił zapał do ciągnięcia historii. To negatywnie rzutuje na całość i po tym wszystkim jakoś po raz drugi nie sięgnęłabym z takim entuzjazmem po książkę…

   Nie jest to jednak bardzo zła kontynuacja. Po prostu brakuje jej ikry, środka, który zapaliłby zainteresowanie w czytelniku. Wątki ciągną się jednostajnie, apatycznie, brakuje w nich życia. Akcja pojawia się w najmniej oczekiwanych momentach, co jest plusem, jednak wcale a wcale nie porywa. Końcówka wydaje się wymuszona, jakby została wymyślona na ostatnią chwilę i raczej nie daje satysfakcji z zakończenia historii.

   Strasznie żałuję, że „Jedyna prawda” nie okazała się tak wciągająca, jak oczekiwałam. Nie jest zła, bowiem początek należy do nieźle rozegranej akcji, jednak w ostateczności wszystko posypało się przez końcówkę. Wszystko byłoby dobrze, gdyby poziom fabuły został utrzymany przez całą powieść. A tak wyszła mieszanka o obojętnej wartości. Nie chciałabym jednak zniechęcać do sięgnięcia po nią, książka nie jest wymagająca, ławo się czyta i przynajmniej przez większość tekstu panuje aura tajemniczości. Czasem też intryguje, co lekko tuszuje niedoskonałość. Jednak nawet jeśli coś maskuje małe defekty, trudno nie dostrzec wad powieści. A szkoda, bo zapowiadało się wielce interesująco…

Za książkę dziękuję wydawnictwu Rea oraz wortalowi webook.pl, na którym również ukazała się ta recenzja:

Autor: Olle Lönnaeus

Tytuł: Jedyna prawda

Wydawnictwo: Rea

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 416

"Złudzenie" - Thomas Erikson

"Złudzenie" Thomas Erikson

   Kim jest behawiorysta oraz czym się zajmuje pewnie orientuje się każdy lub przynajmniej większość. To osoba, która za pomocą obserwacji czyjegoś zachowania potrafi określić, jaka jest ta osoba. Dzięki książce „Złudzenie” można poznać ten fach dużo dokładniej, ponieważ bohater, podobnie jak autor książki – Thomas Erikson – zajmuje się behawioryzmem na co dzień. Należy mu przyznać, że połączenie nietypowego zajęcia głównej postaci, Alexa Kinga, z nietypową fabułą dreszczowca wyszło książce na korzyć, bowiem powieść wydaje się dużo bardziej interesująca i wciągająca oraz wzbogaca wiedzę na  temat, czym naprawdę jest zawód behawiorysty.

   Sztokholm. W krótkim czasie ginie dwóch biznesmenów. Zamordowani z zimną krwią byli wcześniej szantażowani, ich zabójca zdaje się działać niespostrzeżenie. Alex King, behawiorysta oraz jeden ze świadków zbrodni, wplątuje się ciężkie śledztwo, gdzie dowody do niczego nie prowadzą. Wraz z komisarzem Gabrielem Hellmarkiem oraz inspektor Niną Mander próbuje rozwikłać, kto stoi za zabójstwami biznesmenów, ale jednocześnie wpiera komisarzy w prywatnym śledztwie, które dotyczy brata Gabriela Hellmarka, Fredrika. Tajemnicze zniknięcie oraz niebezpieczne zlecenie, którego się podjął, stanowi zagadkę nawet dla najlepszych…

   Książka „Złudzenie” z początku jawiła mi się jako kolejny thriller, kryminał, który nic wielkiego nie wniesie do mojej pamięci. Ale to potraktowane zostało jako faktyczne złudzenie. Z pozoru zwyczajna książka, a jednak w środku czai się na czytelnika wiele niespodzianek i wciągającej treści. Tak jak wspomniałam, można bez przeszkód zapoznać się z zawodem behawiorysty (rany, ale lubię to słowo), ale prócz tego otrzymujemy niedzisiejszą zagadkę i intrygujące zbrodnie. Fabuła od początku ciekawi, krok po kroku zostają przedstawione działania zabójcy, detektywów oraz osób trzecich. Główny bohater nie dominuje w treści, ale w tym przypadku wychodzi to książce na plus – dzięki temu wiemy dobrze, kim naprawdę, jest, czym się zajmuje, ale nie przysłania pozostałych wątków/postaci. Wszystko jest ciekawe i zrównoważone, co wpływa na korzyści w czytaniu, szybkim i łatwym.

   „Złudzenie” okazało się również bardzo dobrze rozpisane z jednego powodu – nie jest łatwo rozgryźć motywów. Owszem, w treści wkrada się nieco przewidywalnych scen, czasem nawet można poznać,  dlaczego tak się stało, jednak ogólnie rzecz biorąc nic nie jest pewne aż do samego końca. Cenię sobie tą cechę w książkach, lubię, kiedy jest w stanie mnie czymś zaskoczyć. W tym przypadku autorowi udało się to zrobić i jestem mu bardzo wdzięczna. Dodajmy jeszcze, że niektóre wątki są poplątane, a ich rozwinięcie zaskakuje, co wpływa na postrzeganie całej książki. Nie ulega wątpliwości, że jest ono jak najbardziej pozytywne.

   Warto również zaznaczyć, że objętość książki w tym przypadku jak najbardziej odzwierciedla wartość tekstu. Nie jest to książka, gdzie te pięćset stron zapełnione jest wciąż tym samym, monotonnym ciągiem zdarzeń. Wątki są świetnie porozkładane w czasie, nie kolidują ze sobą, a jedynie łączą w spójną całość. Spora dawka akcji, emocjonujących zdarzeń oraz dreszczowych momentów przejawia się zatem od początku do końca. Tym samym otrzymujemy intrygujący wątek zbrodni oraz ciekawy wątek pracy behawiorysty. A to wszystko obleczone nietypowymi zwrotami akcji oraz dobrze sporządzonymi opisami każdej czynności.

   Krótko mówiąc: „Złudzenie” to kolejny thriller, który nie tyle co wciąga, ale przyciąga czytelnika. Ciekawe połączenie kilku wątków oraz nietypowej zbrodni dają efekt interesującej lektury dla każdego wymagającego miłośnika literatury. W tym przypadku książką powinni zainteresować się nie tyle fani gatunku, ale również rządni nowych i ciekawych informacji, które czerpią zazwyczaj z podobnych powieści. Z mojej strony chciałabym zapewnić, że wszelkie niedoskonałości, jeśli jakieś się pojawią, są ‘złudne’, dlatego lepiej skupić się na wszystkich plusach. A jest ich niemało. Thomas Erikson stworzył bowiem bardzo ciekawą powieść, którą polecam każdemu. Bez wyjątków.

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję wydawnictwu REA oraz wortalowi webook.pl, na którym również ukazała się ta recenzja:

Autor: Thomas Erikson

Tytuł: Złudzenie

Wydawnictwo: REA

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 576