"Pandemonium" - Lauren Oliver

"Pandemonium" Lauren Oliver

   Czy wyobrażacie sobie żyć w świecie, gdzie miłość uważana jest za chorobę? Ja nie chciałabym się w takim znaleźć, z pewnością większość z Was również. Ten świat, gdzie wszelkie uczucia są zakazane, opisany został w książkach serii autorstwa Lauren Oliver, „Delirium”. „Pandemonium” to już druga część, w której odnajdziemy starą bohaterkę, Lenę. Tym razem jej losy zostały poszerzone o wiele spektakularnych momentów i zaskakujących decyzji. Po raz drugi autorce udało się zbudować niecodzienną wizję, która pochłania czytelnika w świat odmienny od normalności…

   Lena, po nieudanej ucieczce z Aleksem, w której widzi go po raz ostatni, trafia do Głuszy, gdzie żyje i poznaje Odmieńców. Za ich sprawą dziewczyna dołącza do ruchu oporu, który walczy z postanowieniami państwa, gdzie miłość uznano za chorobę. Lena podejmuje się ważnej misji, z której ledwo uchodzi z życiem. W świecie, gdzie uczucia są zakazane, dziewczyna poznaje kolejnego tajemniczego chłopaka – Juliana. Odtąd znów jej świat staje na głowie…

   Miałam okazję przeczytać „Delirium” jeszcze przed premierą. Tematyka tej książki, która zapoczątkowała nową serię, zaintrygowała mnie na tyle poważnie, iż zaczęłam się zagłębiać w świat bohaterów coraz bardziej. Po skończonej lekturze nie było mowy o tym, że nie przeczytam kolejnych części. Dlatego bardzo się cieszę, że miałam możliwość przeczytania „Pandemonium”, po którym mam jeszcze lepsze wspomnienia. Ale po kolei. Do tej książki podchodziłam bardzo optymistycznie, wiązałam z nią duże nadzieje. Czułam, że będzie ciekawsza i nie pomyliłam się. Bardzo często spotykałam serię, w której pisarze, z kolejną częścią, rozwijali skrzydła i dodawali swoim powieściom więcej pozytywnych akcentów. W „Pandemonium” widać wyraźnie, że pani Oliver rozwinęła się w kwestii tworzenia historii, każdy wątek jest przemyślany i skonstruowany w sposób, aby niczego ważnego nie pominąć. Historia jest bardziej dojrzała, niż w jej poprzedniczka. Łatwo też zauważyć, że w przypadku rozwoju akcji autorka spisała się na medal – wszystko stonowała, nadając szybsze tempo w odpowiednich momentach, dzięki czemu częściej odczuwamy zaskoczenie oraz dużo innych emocji.

   Nie da się ukryć, że świat wykreowany przez Lauren Oliver jest bardzo oryginalny. Często zastanawiałam się, czy pojawi się książka (bądź seria), która będzie w stanie mnie jeszcze zaskoczyć. Nie zachwycić, ale zaskoczyć. I w przypadku „Delirium” oraz „Pandemonium” ta sztuka się udała. Przyznam szczerze, że na początku wydawała mi się dziwna, ale ostatecznie zaskoczyła mnie i pomysłem i formą, samym wykonaniem. Wiele opisanych w niej momentów zdołało wywołać u mnie szeroki uśmiech, zdziwienie, strach, obawy… Przeżywałam je razem z bohaterami, każde ich rozterki. Bardzo lubię, kiedy mogę utożsamić się z postacią, wtedy rozumiem ich lepiej, lepiej pojmuję otaczające ich realia. W „Pandemonium”, podobnie jak w poprzedniej części, przez całą fabułę mogłam poczuć się kolejnym bohaterem książki. I za to bardzo dziękuję autorce.

   Wiele osób mówiło mi, że ta seria jest typowa dla nastolatek (podobnie jak „Zmierzch”); po części godziłam się z ich zdaniem. Ale tylko po części. W historii Leny odnajdujemy wiele elementów, które przemawiają za tym, iż nie tylko nastoletnie czytelniczki odnajdą w niej przyjemność z lektury. Do tej powieści nie ma ustalonego kryterium wieku, fabuła, mogę rzec, jest uniwersalna – każdy odnajdzie w niej kawałek czegoś dla siebie. „Pandemonium”, jak już wspomniałam, jest dojrzalszą lekturą, wątki jak i narracja są bogatsze, ale zawierają również elementy prostsze, banalniejsze. Dlatego czytelnik w każdym wieku będzie w stanie pojąć realia panujące w książce.

   O „Pandemonium” mogłabym pisać jeszcze długo, w większych superlatywach bądź mniejszych, ale nie mam pewności, czy udałoby mi się zawrzeć wszystkie odczucia po lekturze. Krótko rzecz ujmując, robiąc podsumowanie, powiem tylko to, że książkę warto przeczytać. Jest w niej wiele ciekawych wątków, które scalone z bardzo dobrą narracją dają interesujący i bardzo oryginalny efekt. Dodatkowo, zakończenie powieści zaskakuje (totalnie) i zapowiada kolejne emocjonujące wydarzenia następnej części. Nie zostaje mi nic innego, jak polecić ją każdemu, małemu czy dużemu. Wiedzcie, że naprawdę warto. 

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję wydawnictwu Moondrive (Otwarte):

Autor: Lauren Oliver
Tytuł: Pandemonium
Wydawnictwo: Moondrive
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 376

Stos czerwcowy 8/2012

Cześć kochani!
Za nami maj, czerwiec trwa w najlepsze. Czujecie już zbliżające się wakacje? Ja na razie niestety nie, przygotowania do egzaminów trwają, więc i czytanie pójdzie słabiej;/ Korzystając z chwili wrzucam kolejny już stosik książkowy, który uzbierał się w czasie początku miesiąca;)

Od góry zaczynając:

1. "Mała Dorrit" - kolejny film do recenzji;) Kolejny raz jestem zachwycona wydaniem płyt oraz trafnym wyborem;) Wkrótce recenzja.

2. "Czarny piątek" Alex Kava - pożyczona. Autorkę uwielbiam, więc nie ma się co dziwić:P

3. "Mistrz" Andy Andrews - wygrana w konkursie wydawnictwa Otwartego dla Ciebie

4. "Mroczny obrońca" Christine Fehan - kolejna wygrana, tym razem na Gildii.

5. "Piosenki dla Pauli" Blue Jeans - recenzyjna od wyd. Jaguar. Czytałam różnorakie zdanie na jej temat, teraz jest okazja wyrobić sobie o niej ostateczne zdanie.

6. "Dworzec ZOO" David Downing - recenzyjna od wyd. Replika i wortalu webook.pl

7. "Nieśmiertelność. Wieża" Wolfgang Hohlbein - recenzyjna od wyd. Telbit

Za wszystkie książki serdecznie dziękuję!

Wybaczcie mi, że ostatnio zaniedbuje Wasze blogi, jednakże ból ręki daje mi się we znaki;/ Pisałam wcześniej o tym, że po pewnym upadku miałam podejrzenie złamania. Na szczęście kość jest cała, ale ból, opuchlizna i drętwienie wciąż się utrzymują mimo prób okładów, usztywnień i innych mecyi. W nadchodzącym tygodniu wybieram się do lekarza, w końcu musi być tego jakiś powód...

W miarę możliwości będę Was odwiedzać, nie martwcie się;) Co jakiś czas bd się również przypominać, nawet jeśli nie recenzją, żebyście w czasie moich egzaminów nie zapomnieli o mnie:P Już wkrótce wakacje, więc tylko odliczanie zostało. No i te egzaminy. Ale jakoś to będzie;)

Pozdrawiam kochani!

"Wilczyca i córka Ziemi" - Henri Loevenbruck

"Wilczyca i córka ziemi" Henri Loevenbruck

   „Wilczyca i córka ziemi” jest pierwszą częścią bestsellerowej trylogii, jak twierdzi informacja na okładce. Została przetłumaczona na kilkanaście języków, w samej Francji robiąc naprawdę sporą furorę. Autor wykreował nowy, fantastyczny świat, umieszczając w nim druidów, wilki, boginię Mojrę oraz jej poddanych. Opis fabuły zapowiada coś ciekawego i tajemniczego, co z miejsca przykuwa uwagę czytelnika. Jednak czy naprawdę ta książka jest warta zachodu?

   Młoda dziewczyna, Alea, przez przypadek znajduje martwe ciało druida. Zdejmując pierścień z jego palca przejmuje niezwykle silną moc, której nie jest w stanie pojąć. W wyniku tego zdarzenia Alei grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Aby go uniknąć, musi zrozumieć pradawną legendę i dziwne, powtarzające się sny. Z pomocą przychodzi jej nowy przyjaciel, krasnolud oraz druid, który jako jedyny wierzy w prawdziwość jej mocy. Jednak nic nie jest w stanie zapobiec zbliżającej się wojny w państwie dziewczyny…

   Przyznam szczerze, że czytając opis książki przed zakupem jak i mając już egzemplarz w ręce, byłam naprawdę ciekawa tego, co w niej jest. Zapowiadało się nader interesująco, zważając na zupełnie odmienną tematykę fantasy, jaką ostatnio czytam. Jednak na tym niestety się skończyło. Książka okazała się kompletną klapą i totalnym niewypałem czytelniczym ostatnich miesięcy. Na samym początku nie było źle – autor powoli wprowadza czytelnika w wykreowany przez siebie świat, który na pozór wydaje się ciekawy. Akcja pomału się tworzy, powstaje zalążek całej historii. Ale przeskakujący wciąż punkt widzenia zaczyna nieco gubić i irytować, więc dokładne wczucie się w sytuacje nie wchodzi w grę.

   Fabuła, przyznam, jest inna i z pozoru charakterystyczna. Po przeczytaniu zaledwie trzech rozdziałów niestety zaczyna nudzić i strasznie zamulać, to też musiałam ją wciąż odkładać z poczuciem, że być może już więcej do niej nie zajrzę. Zajrzałam i znów odłożyłam. Później wróciłam i dobrnęłam do samego końca, który ciągnął się okropnie, a samo zakończenie tak zniechęciło mnie do kolejnych części, że chyba naprawdę do nich nie zajrzę. Przede wszystkim głównym błędem autora było tworzenie historii o bohaterce, która z dnia na dzień stała się kimś wielkim, tzw. od zera do bohatera. Wszystkie wątki akcji zostały skoloryzowane, a sama postać dobitnie okrzyknięta dziewczynką, która z wielką mocą może „nastukać” każdemu, kto się jej nawinie na drogę. Chociaż tej mocy w ogóle nie pojmuje…

   Co do głównej bohaterki… Autor widocznie nie ma pojęcia w kreowaniu damskich postaci. Z Alei najwyraźniej chciał zrobić na siłę chłopczycę, która w każdej sytuacji sobie poradzi. Na początku było znośnie – bohaterka była kruchą dziewczynką, bez dachu nad głową, która w każdej sytuacji sobie radziła. Z czasem, kiedy przejęła „niby moc” momentalnie stała się herod babą, co z każdym się rozprawi. Później znów była strachliwą dziewczynką, która sika po majtkach przy każdym szmerze. No ale zachowywała kamienną twarz, co by nikt tego nie widział. Bo to taka wspaniała dziewczynka. No właśnie, najbardziej denerwującym faktem jest nazywanie Alei ciągle „dziewczynką”. Ale ona raczej była już kobietą, nie dość na swój wiek, to jeszcze fakt, że przeżyła już swoją pierwszą miesiączkę. Którą oczywiście autor w swoim opisie nagiął tak soczyście, że aż śmiałam się do rozpuku, czytając wersję pana Henri’ego. Aż czasem dziw bierze, że takie wyolbrzymianie sprawy w dzisiejszych czasach wciąż się pojawia.

   Podobnie jest z uczuciem między Aleą a Erwanem. A raczej domniemanym uczuciem. Autor przedstawił ich jako dwoje młodych, którzy zakochują się w sobie i pałają do siebie tak wielką miłością, że Erwan gotów jest szukać jej, narażając przy tym swoje życie. Ale nawet nie można dostrzec: gdzie? Jak? I kiedy? narodziło się owo uczucie. Poznali się oni podczas wspólnych walk, spędzili parę dni w swoim towarzystwie i bam! To jest to! Ależ oni się kochają! Toż to miłość na miarę dramatyzmu Belli i Edwarda! (z całym szacunkiem). No może przesada. Ale właśnie brakowało mi tego napięcia, więcej informacji, skąd owy wątek się wywinął. Z powietrza miłość się nie bierze. I naprawdę dziwne jest to, że w opinii autora Alea, ta, która jest wciąż „dziewczynką” nagle wie, co to jest tak silne uczucie jak miłość.

   Ogólny charakter powieści nie wydaje się zły. W odczuciu jednak bardziej wymagającego czytelnika fantastyki „Wilczyca i córka Ziemi” jest na miarę dobrej bajki dla dzieci, którą z pewnością jest. Chociaż i tu można polemizować. Pod względem pomysłu i realizacji jak najbardziej można uznać to jako dobrą opowiastkę dla maluchów, jednak ilość „krwawych” momentów z miejsca odrzuca i zniechęca nawet starszych czytelników. Dla kogo więc jest przeznaczona? można spytać. Moim zdaniem dla osób, które nie zwracają uwagi na żadne wtopy autora. Czyli dla tych, którzy zadowolą się nawet beznadziejną fabułą…

   Książki, jak można łatwo się domyśleć, nie polecam. Za dużo jest w niej mało rozwiniętych wątków, akcja nie porywa, a fabuła ciągnie się i ciągnie bez końca. Ciągłe skakanie od jednego punktu widzenia do drugiego (nawet do punktu widzenia wilka) jest irytujące, przeszkadza i nie pozwala na dobre skupić się na lekturze. Niestety nawet w miarę dobre pióro autora nie nadrabia zaległości w żadnym stopniu. I już teraz wiem, że zanim sięgnę po następne części (o ile to zrobię) zastanowię się dwukrotnie. Bo raczej nie mam ochoty powtarzać rozczarowania, które zaserwowała mi ta książka.

Autor: Henri Loevenbruck

Tytuł: Wilczyca i córka Ziemi

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 316

"Polowanie na Perpetuę" - Ewa Stec

"Polowanie na Perpetuę" Ewa Stec

   Jaki jest ideał rodziny? Pracujący mąż, zaradna żona, gospodyni domowa oraz dzieci. Koniecznie grzeczne. No i teściowa, mamusia, kochana i opiekuńcza. Dobrym słowem doradzi, może czasem skrytykuje. Przyjaciele rodziny nienaganni, grzeczni i kulturalni. Czysty perfekcjonizm. Ale czy tak bywa naprawdę?

   Agata żyje w rodzinie, wydawać by się mogło, idealnej. Mąż dba o nich, dzieci z pozoru są grzeczne, a jej przyjaciółki zawsze są gotowe pomóc. Życie poukładane burzy jednak znaleziona w aucie męża prezerwatywa, która od razu kojarzy się ze zdradą. Agata próbuje ratować swoje małżeństwo, słuchając rad przyjaciółki Niny. Jednak wszystko komplikuje wizyta kolumbijskiej zakonnicy Perpetui, przez którą kobieta wplątuje się w naprawdę niebezpieczną grę…

   Zdecydowanym plusem książek Ewy Stec jest fakt, że mimo przewidywalnej i schematycznej fabuły autorka kieruje całą akcją w ten sposób, że czytelnik nie daje się oprzeć wrażeniu, że czyta naprawdę świetną lekturę. „Polowanie na Perpetuę” jest jej kolejną książką, jednak da się w niej odczuć te same emocje, jak podczas czytania innych tytułów jej autorstwa. Mimo wszystko wartka akcja oraz komediowe wątki, można by rzec: retuszują lekkie jej niedoskonałości.

   Tematyka dość znana i powszechna. Autorka przedstawia czytelnikowi model rodziny, który w wyniku pewnych zdarzeń zaczyna przeżywać kryzys. Główna bohaterka, Agata, przedstawia swój punkt widzenia sytuacji, relacjonuje każde zdarzenie, ubarwiając je swoim dość specyficznym poczuciem humoru i podejściem do życia. Niekiedy jednak wypowiedzi narratorki irytują, drażnią, a jej samej nadają wrażenie zbyt dziecinnej osoby, która swoimi podejrzeniami po prostu śmieszy.

   Czy książka ma w sobie coś szczególnego? Posiada swoje zalety, jednak nie jest ona wybitnym dziełem. Można śmiało zaliczyć tę pozycję do lekkich książek dla oderwania się w nudne wieczory, jednak na dłuższa metę jest po prostu zwyczajna. Zarys fabuły jest dość prosty i łatwy w odbiorze, styl pozwala na szybkie czytanie. Pani Stec jednak nie wykazała się kreatywnością, czytając jej poprzednie książki można wyraźnie dostrzec schemat, jakim się posługuje: kobieta, mężczyzna, problem, romans, wątek kryminalny, zbrodnia i koniecznie na samym końcu happy end.

   Mimo to jednak „Polowanie na Perpetuę” może się podobać. Nie koniecznie wszystkim, bo przecież schematyczność jest nudna, ale jeśli poszukujemy czegoś lekkiego na pochmurne dni, książki pani Stec są idealną pozycją. Nie dla wszystkich, ale ktoś zawsze na nich skorzysta. Ja niestety, po dobrym, a nawet świetnym początku musiałam diametralnie zmienić zdanie...

Autor: Ewa Stec

Tytuł: Polowanie na Perpetuę

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2009

Liczba stron: 302

Przedpremierowo: "Delirium" - Lauren Oliver

"Delirium" Lauren Oliver


"Kocham cię. Pamiętaj. Tego nam nie odbiorą"

   Każdy z nas wie, czym jest miłość. To silne uczucie, którym obdarzamy drugą osobę, którym my zostajemy obdarzani. Są różne pojęcia miłości, a jednak każdy bez nich wie, czym ona dokładnie jest. Na pewno większość z nas marzy o tym, aby się zakochać, aby nasza miłość była czymś niezwykłym, magicznym. I właśnie ona sama w sobie taka jest. A co jeśli w naszym świecie miłość byłaby… chorobą? Chorobą, którą się zwalcza, aby nie dopuścić do jej rozprzestrzeniania? Co wtedy byśmy zrobili?

   Amor deliria nervosa (czyt. Miłość) jest chorobą, której mieszkańcy Portland chcą zapobiec. Poprzez zabieg, który pozbawia ludzi uczuć, leczą społeczeństwo przed zakochiwaniem się, co zdaniem władz i wielkiej „Księgi szczęścia, zdrowia i zadowolenia” jest pomocą w ich życiu. Wszelkie kontakty z płcią przeciwną są zakazane, przyłapanie na okazywaniu miłości grozi nawet śmiercią. Dopiero po zabiegu ludzie stają się „bezpieczni”, zostają sparowani z inną osobą dzięki ankiecie i żyją w sztywnym małżeństwie bez miłości…

   Zbliżają się urodziny Leny i tym samym czeka ją w najbliższym czasie zabieg, po którym ma być bezpieczna przed delirium. Jednak dziewczyna podczas wakacji poznaje Aleksa, chłopaka Odmieńca, jak mówią na ludzi mieszkających w Głuszy – miejscu, gdzie delirium panuje cały czas. Alex pokazuje dziewczynie czym naprawdę jest miłość, udowadnia, że wszystkie opowieści i przestrogi władz są jedynie kłamstwami. Lena z każdym dniem zakochuje się coraz bardziej, jednak pewnego wieczoru zostaje złapana przez Porządkowych i jej zabieg zostaje przyspieszony. Dziewczyna próbuje uciec od takiego życia, nie chce żyć bez miłości. Podejmuje walkę o swoje szczęście, co kończy się sukcesem. Ale tylko w połowie…

   Książkę można podzielić na dwie równe części. Pierwszą – mega irytującą. Jest to początek lektury, kiedy zapoznajemy się z delirium, stosunkiem władz względem niej oraz z działaniami, jakie podejmuje się aby z nią walczyć. Samo myślenie, że miłość może być chorobą wydaje się dziwne i naprawdę śmieszne. A już działania w kierunku jej zapobiegania… szkoda słów. Za każdym razem, kiedy czytałam o ewaluacji, o tym, co będzie po zabiegu i jak wygląda sam zabieg wzdrygałam się. Wydaje się naprawdę niemożliwe, że można bać się miłości, a już żyć bez niej? Trudne do wyobrażenia. W drugiej części jest już znacznie lepiej. Jest wątek miłosny między Leną a Aleksem, który powoli się rozwija. W tej części zatracamy się w książce, zakazany romans pochłania czytelnika. W tym miejscu fabuła nabiera rozpędu, a jej punkt kulminacyjny mamy na końcu książki, punkt, który zarazem cieszy i smuci, a także zaskakuje.

   „Delirium” jest czymś nowym, czymś co zaskakuje czytelnika. Autorka poradziła sobie bardzo dobrze, świetnie opisała każdy wątek, każdy detal, dlatego tak dobrze odbierany jest cały tekst. Opisów jest sporo, co osobiście uwielbiam, jednak nie są ani zbyt długie ani przykrótkie, wnoszą w każdy rozdział sporo nowych informacji. Wszystko jest jasno, przejrzyście przedstawione i łatwo zrozumieć przekazywany tekst.

   Główna bohaterka, Lena, jest osobą, która jest jedną z tych, które uparcie wierzą w słuszność władz. Na jej przykładzie widzimy wyraźnie, jak kłamstwa wpływają na człowieka, co mogą zrobić z jej tokiem myślenia. Na szczęście pojawia się Alex, który uświadamia ją (i nas), że tak naprawdę warto jest kochać, a to, co mówi ich wielka księga, nie jest prawdą. Przedstawione w ten sposób osoby pokazują, że władza robi wodę z mózgu swoim podwładnym, że tak naprawdę są manipulowani. Sami zauważmy, że podobne sytuacje już istnieją. Nie potrzebne jest wymyślanie dziwnych chorób…

   Przyznam się, że znam inne książki autorki, ale nie miałam okazji się w nich zaczytać. „Delirium” jest moim pierwszym spotkaniem z panią Oliver i myślę, że nie ostatnim. Polubiłam jej styl, jest taki inny, ciekawy. Łatwo się go czyta i szybko przyswaja. Nie zauważyłam w nim żadnych zgrzytów, wszystko zostało napisane w prostym języku. Jest dobry zarówno dla młodzieży jak i starszych czytelników. Krótko mówiąc: dla każdego, coś dobrego.

   Myślę, że „Delirium” jest warte przeczytania. Przede wszystkim opowiada piękną historię o sile miłości, o tym, że nic nie jest w stanie jej przeszkodzić. Dodatkowo obraz zakłamanego społeczeństwa coś uświadamia, pokazuje, że ludzie są podatni na manipulacje władz. A tak być nie powinno. Takie lektury nie dość, że umilają nam wspaniale czas to dają do myślenia. Dlatego zachęcam do zapoznania się z nową powieścią Lauren Oliver. Niech delirium zarazi także i Was. Ja uważam, że warto. 

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Otwarte:

Autor: Lauren Oliver

Tytuł: Delirium (Tom 1)

Wydawnictwo: Otwarte/Moon drive

Rok wydania: 18 kwietnia 2012

Liczba stron: 357

"Nigdy i na zawsze" - Ann Brashares

"Nigdy i na zawsze" Ann Brashares

„Moja miłość do Ciebie jest prawdziwsza niż cokolwiek, co poznałem w tym długim , bardzo długim życiu.”

   Po premierze tej książki, zachwycona okładką i zaintrygowana zróżnicowanymi opiniami na jej temat, postanowiłam przeczytać ową lekturę. Kiedy na początku tygodnia dotarła do mnie, chwyciłam ją niecierpliwie, zaciągnęłam się ulubionym zapachem nowej książki i od razu przeszłam do śledzenia kartek. Dostrzegłam ciekawą opinię na okładce: „Dla wielbicieli wrażliwości Nicholasa Sparksa”. Samo to wystarczyło, żebym z miejsca zaczęła czytanie. Było naprawdę ciekawie. I żałuję, że wszystkie te elementy nie zdołały zaleczyć mojego lekkiego rozczarowania na samym końcu…

   Daniel Grey, główny bohater, posiada pamięć doskonałą. Był w wielu zakątkach świata, rozmawiał z wieloma osobami i umierał wielokrotnie. Jak to możliwe? Jego dusza przetrwała i odradzała się w nowym ciele, a jego pamięć zostawała z nim do końca. Pamiętał wszystko, od pierwszego swojego życia. A szczególnie swoją pierwszą i ostatnią miłość: Lucy, zwaną wcześniej również Sophią, Constance…

Kiedy spotyka ją w roku 2009, wszystko się komplikuje: ona go nie pamięta. Z czasem jednak miewa sny, które wyglądają jak wspomnienia, a dziwna wróżba i wizyta w Anglii utwierdzają ją tylko, że Daniel jest mężczyzną, z którym kiedyś była. Niestety, w życiu nic nie jest proste. Oboje znów są zagubieni, a na ich drodze staje ktoś, kto może nie tylko przekreślić ich bycie razem, ale także sprawić, że nigdy się więcej nie spotkają…

   Zaczynając od samego początku: zapowiadało się naprawdę ciekawie. Odkąd wzięłam książkę w ręce i przeczytałam pierwsze zdania, myślałam: „kurczę, co to będzie? Jak to wszystko będzie wyglądać?” I zaczęłam chłonąć kolejne zdania. Z czasem moje zaciekawienie rosło, fabuła wciągała mnie w siebie, nie pozwalając choćby na chwilę się oderwać. Miałam mnóstwo pytań, na które chciałam uzyskać odpowiedzi. Już docierałam do końca, już moje serce rosło w oczekiwaniu czegoś ekstra i… nic. Totalna klapa. Dwukrotnie sprawdziłam, czy czasem kartki nie zostały zlepione, ale nie. Był koniec. I zostałam bez odpowiedzi. Naprawdę spodziewałam się lepszego zakończenia, tutaj nawet nie jestem w stanie posnuć własnych domysłów, co mogło się wydarzyć dalej. I bardzo tego żałuję. Naprawdę. Bo całość ogółem jest naprawdę ciekawa, piękny motyw miłości, która jest nieśmiertelna i przetrwa nawet najgorsze próby czasu…

   W powieści Ann Brashares zastosowała podwójny rodzaj narracji: relacji obserwatora w trzeciej osobie, który opowiada nam, co się działo, oraz w pierwszej osobie, gdzie ta osobą jest Daniel. Opowiada nam on o swoim każdym życiu, co się działo i jak rozpoznawał w innych ciałach swoją ukochaną. Rozdziały prowadzone były naprzemiennie, raz jedną raz drugą narracją. Po raz pierwszy chyba nie przeszkadzało mi zbytnio czytanie w takiej postaci. Choć nie wiem, dlaczego.

   Bohaterowie nie są zbytnio szczególni. Najbardziej wyróżnia się Daniel, który dzięki swojej pamięci zdołał utrwalić każdą wiedzę zdobytą na przestrzeni lat, potrafił rozpoznać czyjąś duszę a także, mimo różnych wcieleń, wciąż był sobą. To się nie zmieniło. Polubiłam w nim upór i dążenie do upragnionego celu. Zaimponował mi swoją bezgraniczną miłością i oddaniem do kobiety, z którą nie zawsze mógł być. A mimo to wciąż ją kochał.

   Nie chcę być wredna i nie mam zamiaru wieszać szmat na książce za to, że nie spodobała mi się jej końcówka. Nie, ona da się polubić, może się podobać, zwłaszcza osobom, które lubią czytać romanse, gdzie miłość jest silniejsza niż wszystko. Mi osobiście się podobała, nie do końca, ale jednak. Więc mimo wszystko zachęcam do przeczytania. Przymrużmy oko na ten jeden wątek, skupmy się na całości. I dzięki temu dostrzeżemy jej prawdziwą wartość.

Autor: Ann Brashares

Tytuł: Nigdy i na zawsze

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 349

"Pretty Little Liars. Niewiarygodne" - Sara Shepard

"Pretty Little Liars. Niewiarygodne" Sara Shepard

Nic nie jest takie, jakim się wydaje…

   „Niewiarygodne” to już czwarty tom kultowej serii Pretty Little Liars, serii, która na całym świecie robi furorę również jako serial, który powstał na podstawie książek Sary Shepard. Znowu pochłaniają nas tajemnice, nierozwiązana zagadka i nieposkromiona ciekawość, kim jest A.? No właśnie, to bardzo dobre pytanie…

   Cztery (niegdyś) przyjaciółki: Hanna Marin, Aria Montgomery, Spencer Hastings oraz Emily Fields ledwo pozbierały się po wiadomości o śmierci Ali, ich piątej przyjaciółki, a już w ich życiu zapanował chaos. Każda z nich musi zmierzyć się z rozkapryszonymi rodzicami, którzy zmieniają swoje postawy z dnia na dzień, a także innymi ważnymi wydarzeniami w ich życiu. Na domiar złego, po krótkiej ciszy i spokoju, znowu atakowane są wiadomościami o tajemniczego A. W dodatku jeszcze jedna dziewczyna zostaje ofiarą jego szantażu. Co zrobią dziewczyny w takiej sytuacji? Czy A. zaatakuje, jak zagroził? Hanna już wydobrzała, ale czy inne przyjaciółki są bezpieczne?

   „Niewiarygodne” to chyba najlepsza jak dotąd część całej serii. Mamy ładną kontynuacje przygód naszych dziewczyn, a jednak przybywa sporo tajemnic, zagadek, nowych faktów w sprawie A. Pojawiają się świeże podejrzenia i mnóstwo napięcia, które towarzyszy czytelnikowi do samego końca. Ja osobiście nie mogłam oderwać się od książki, póki nie poznałam zakończenia. I to jakiego!

   Wydawać się może, że bohaterowie są niezmienni. Tutaj możemy zaobserwować wyraźną zmianę czterech przyjaciółek: stają się bardziej ostrożne, dojrzalsze i mądrzejsze. Są już starsze, muszą podejmować ważne w skutkach decyzje, jednocześnie walcząc ze strachem przed A. Udaje im się to doskonale, chociaż wiadomo, że nikt nie jest ideałem, więc nie raz pośliźnie im się noga. A wtedy nic już nie będzie takie samo.

   Cała seria pani Shepard naprawdę ma w sobie coś urokliwego. Nie jest to może jakiś nadzwyczajny typ literatury, a jednak posiada pewne cechy, które przyciągają czytelnika i pochłaniają go bez reszty. Uwielbiam w niej przede wszystkim te wszystkie tajemnice: wydaje nam się, że już wiemy wszystko, a tutaj znów pojawia się nowy wątek, nowe przypuszczenie i cała nasza teoria legnie w gruzach. Autorka bawi się z nami, podsuwając fałszywe tropy, jak się później okazuje. To wszystko daje świetne połączenie, dzięki czemu zagłębiamy się jeszcze bardziej w losy bohaterów.

   Szczerze polecam serię PLL. Znajdziecie tam wszystko: od romansów po wątek kryminalny, a także wiele ciekawych perypetii każdej z bohaterek. I wszystko to złączone jeszcze mnóstwem tajemnic. Jeśli lubisz bawić się w detektywa, koniecznie przeczytaj.

Autor: Sara Shepard

Tytuł: Pretty Little Liars. Niewiarygodne

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2011

"Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn" - Ewa Stec

"Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn" Ewa Stec

Tak naprawdę nie wiesz, kiedy miłość dopadnie Ciebie…

   Po świetnej lekturze pierwszej części KMS nabrałam ochoty na przeczytanie drugiej. Za każdym razem się zastanawiałam: co też nasze panie zdołają wymyśleć w kolejnym tomie? Jak poradzą sobie w kolejnymi bardzo ważnymi zadaniami? Można się w kółko zastanawiać, dlatego sięgnęłam po książkę, aby zaczerpnąć nieco źródła.

   Tym razem KMS wyrusza ze swoją misją swatania aż do Londynu, gdzie mają pomóc emigrantce Alicji. Zdesperowana i zrozpaczona matka kobiety prosi nasze panie, aby pomogły jej córce. Jako że KMS żadnych wyzwań się nie boją, podejmują wyprawę do Anglii.

   Dowiadują się, że Alicja zerwała z Igorem, kelnerem chińskiej restauracji, a jej serce aktualnie bije dla arystokraty Archibalda. Dodajmy, przystojnego. Kiedy nasze drogie swatki zaczynają działać, sprawy dość szybko przybierają nieoczekiwany obrót i w końcu same padają ofiarami uroku miłości! I jak to się wszystko potoczy, skoro ich praca została zagłuszona przez głośny stukot serca? Koniecznie przeczytajcie.

   Książki Ewy Stec mają to do siebie, że bawią na każdym kroku, wzruszają, a także zdumiewają. Przy czytaniu tej części znów wielokrotnie wybuchałam śmiechem, miałam łzy w oczach, a nawet głowiłam się, jak to dalej się potoczy? Uwielbiam, kiedy taka mieszanka występuje w książce, wtedy nigdy się nie nudzę. A w dodatku ciągle z niecierpliwością kartkuję strony, oczekując kolejnych zaskakujących sytuacji. A tutaj jest ich naprawdę wiele.

   Fabuła bardzo ciekawa. Ma w sobie wiele interesująco pomieszanych wątków: od komedii do kryminału, a także miłosne intrygi i romanse. Wydawać by się mogło, że jest to zgoła przesadzone, a jednak akcja tak wciąga, że nawet tego nie dostrzegamy. To wszystko w połączeniu z dobrymi i ciekawymi bohaterami, którzy na swój sposób bawią i intrygują, daje nam lekką i przyjemną lekturę na pochmurne dni i melancholijne wieczory.

   O stylu pani Stec można powiedzieć wiele, ale głównie to, że posługuje się językiem prostym, nieskomplikowanym w odbiorze, a jednocześnie potrafi wpleść w swój tekst bardziej trudne słowa, które ubarwiają go, a jednak nie utrudniają czytania. Cenię sobie tą cechę u autorów, bo udowadniają, że posługiwanie się językiem nie jest skomplikowane, że w nawet najprostszy sposób można stworzyć coś ciekawego.

   Polecam oczywiście każdemu tą książkę. Lektura bogata w tajemnice, wątki kryminalne, miłosne, a to wszystko oddane w dozie humoru, który niebanalnie wywołuje uśmiech. I to nie jeden raz:)

Autor: Ewa Stec

Tytuł: Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: wrzesień 2011

Liczba stron: 384

"Romans z trupem w tle" - Ewa Stec

"Romans z trupem w tle" Ewa Stec

Kiedy przyłapiesz faceta na zdradzie, najlepiej odpłacić się mu pięknym za nadobne. A może by tak nie dać mu krasnala? Ha, niech ma za swoje!

   Agnieszka Rusałka po zdradzie swojego narzeczonego udaje się do baru i topi smutki. W ten sam wieczór poznaje tajemniczego przystojniaka o nazwisku Bond, który tym samym staje się jej przyszłym towarzyszem. Aga zrywa wszelkie kontakty z Jackie, eks narzeczonym, jednak nie jest to proste, łączy ich jedna rzecz: krasnal ogrodowy. Jack za wszelką cenę chce odebrać jej krasnala, jednak kobieta w chęci zemsty postanawia mu to utrudnić.

   I takim sposobem wplątuje się w sprawę godną W-11. Rzeczony krasnal ukrywa pewną cenną rzecz, którą starają się zdobyć, oprócz Jacka, członkowie mafii. Na swej drodze Agnieszka spotyka wiele osób, które są mniej lub bardziej zaangażowane w sprawę z krasnalem. Nawet jej nowy „chłopak”, Jerzy Bond, który dziwnym trafem znika wtedy, gdy powinien przy niej być. I już nie wie, komu może zaufać.

   Co takiego zawiera krasnal? Dlaczego Jacek chce zdobyć tego małego ludka? Kim tak naprawdę jest Jerzy Bond i co ma wspólnego z całą akcją? I skąd wziął się tytułowy trup?

   Po pierwszej książce Ewy Stec byłam ciekawa jej nowych powieści. „Romans…” wpadł mi w ręce dość niedawno i postanowiłam w wolnej chwili przestudiować treść. I jestem po prostu zachwycona! Pani Stec stworzyła niesamowitą komedię ze zbrodnią i tajemnicą w tle. Od początku do końca coś się dzieje, ciągle dochodzą nowe fakty, a czytelnik zastanawia się, co będzie dalej? Czym zostanie jeszcze zaskoczony?

   Bohaterowie są na swój sposób ciekawi. Każda postać wydaje się normalna, a jednak pod koniec okazuje się, że jest zupełnie kimś innym. Weźmy np. Jerzego Bonda, który okazał się jednak kimś… stosownym, Wiesia, który wcale nie był wieśniakiem. Autorka użyła swojej wyobraźni dosyć obszernie i wyszły z tego naprawdę fajne postacie.

   Osobiście jestem fanką stylu pani Stec. Lekki i zwiewny, pozwalający na szybkie i wciągające czytanie. Naprawdę szybkie. Niektóre zdania zostały wzbogacone o nieco starsze, trudniejsze słowa języka polskiego, ale to tylko dodało uroku książce. Nie pozostaje mi więc nic innego, jak polecić Wam „Romans…”, ale nie tylko. Wszystkie książki pani Ewy Stec są godne uwagi. I świetnie nadają się jako nasz czasoumilacz.

Autor: Ewa Stec

Tytuł: Romans z trupem w tle

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: marzec 2009

"Pretty Little Liars. Doskonałe" - Sara Shepard

"Pretty Little Liars. Doskonałe" Sara Shepard

Skrywanie tajemnic bywa męczące. Jednak ważne jest to, aby zostały tajemnicą. Bo co jeśli ktoś wykorzysta to przeciwko nam? Na pewno ktoś taki się znajdzie…

   Jest to trzeci tom historii pewnej grupy przyjaciółek, które po kilku niefortunnych zdarzeniach oddalają się od siebie. Jednak pewna osoba o pseudonimie A. chce uprzykrzyć im życie, wysyła do nich tajemnicze wiadomości z groźbami, że ich wszystkie sekrety wyjdą na jaw. Zrobi to, jeśli dziewczyny nie wykonają jego/jej poleceń.

   Niegdyś przyjaciółki, obecnie oddalone od siebie kobiety. Każda z nich ukrywa coś przed innymi, próbuje pogodzić się ze swoimi problemami i porażkami. Mogłyby skorzystać z czyjejś pomocy, jednak kiedy brakuje przyjaciółek, nie ma takiej opcji. Problemy natury rodzinnej, osobistej bądź blisko nieokreślonej… Ze wszystkim chcą radzić sobie same.

   Na dodatek wszystkiego rozpoczyna się śledztwo w sprawie śmierci Alison. Okazuje się, że ktoś dostarczył materiał filmowy na komendę, nakręcony przez jedną z przyjaciółek. Nikt jednak nie wie, kto to był. Tajemniczy/a A. wciąż szantażuje dziewczyny, jednak tym razem swoje groźby wypełnia, przez co życie dziewczyn zamienia się w koszmar. Do tego wszystkiego w Rosewood zaczął grasować podglądacz, zmieniając całkowicie oblicze miasta.

   Kim jest owy podglądacz? Co zrobią dziewczyny, kiedy ich sekrety wyjdą na jaw? Czy sobie poradzą? I kim w końcu jest A.?

   Wydawało mi się, że pani Shepard niczym mnie już nie zaskoczy. A jednak. Widać zdecydowanie lepszą akcję niż w poprzednich częściach, pojawia się coraz więcej tajemnic, sekretów, napięcia i to wszystko razem połączone w świetny sposób. Fabuła znów pełna emocji wciąga czytelnika od początku do końca. Dzięki zagadkom autora czytelnik znów może pobawić się w detektywa i snuć przypuszczenia, kimże jest A. Nie ma ani trochę miejsca na nudę.

   Bohaterowie są niezmienni, wciąż tak samo intrygujący, zaskakujący i wielce ciekawi. Każdy z nich ma ciekawą osobowość, bogatą w różne cechy, te pozytywne jak i negatywne. Denerwują i bawią, irytują i pogrywają z nami. A zwłaszcza tajemniczy A., którego cały czas próbujemy rozgryźć.

   Nie będę powtarzać, że pani Shepard pisze bardzo dobrze. Styl pozwala na szybką i wciągającą lekturę, a końcówka znów zaskakuje. I jak tu nie chcieć sięgnąć po kolejną część?

Autor: Sara Shepard
Tytuł: Pretty Little Liars. Doskonałe
Wydawnictwo: Otwarte
Rok wydania: październik 2011
Liczba stron: 304

"Dziewczyny z Hex Hall" - Rachel Hawkins

"Dziewczyny z Hex Hall" Rachel Hawkins

W życiu ciężko jest się przystosować do swoich „wad”. Co jeśli jesteśmy przez to skazani na wieczne przesiedlenia? Jak poradzić sobie w takich sytuacjach?

   Sophie to nastolatka i czarownica. Jako nastolatka jest normalna, ale z mocami wiedźmy nie radzi sobie. Wciąż przenosi się ze swoją mamą w inne miejsca. Po swoim ostatnim wybryku, czyli nieudanym zaklęciu, testowanym na nowej koleżance, trafia do Hex Hall – szkoły dla czarownic, a także elfów i zmiennokształtnych. Jest odosobniona i zabezpieczona zaklęciami przed ingerencją Oka. Kiedy Sophie dociera do szkoły, nie ma pojęcia, co ją czeka. Nie przewidziała, że znajdzie przyjaciółkę, miłość i że dowie się o sobie wielu nowych rzeczy.

   Bycie nową osobą w szkole nigdy nie jest łatwe. Sophie przekonała się o tym na własnej skórze. Jej życie uprzykrza sabat czarownic, które z czasem padają ofiarami ataków wampira. Z tym, że jedynymi wampirami w ich szkole to przyjaciółka Sophie i jeden z nauczycieli. Na domiar wszystkiego pojawia się nowa osoba, Alice…

   Kim jest Alice? Kto stoi za napadami na sabat? Kim tak naprawdę jest Sophie? I czy Hex Hall zostanie zaatakowane prze Oko?

   Książka wydaje się na pozór nudna i przewidywalna. Z początku może i tak jest, jednak jak przebrniemy przez początek, fabuła zaczyna się rozkręcać i z czasem wciąga niesamowicie. Polubiłam Sophie i jej przyjaciół, razem mieli całkiem ciekawe przygody. Spodobało mi się również to, że wystąpiły wątki humorystyczne, ubawiłam się nieźle.

   Akcja jak najbardziej szła w dobrym kierunku. Niektóre schematy się powtarzały, ale przeważały rzeczy nowe i nieprzewidywalne. Dzięki temu jeszcze bardziej można wciągnąć się w przygody bohaterów. Jeśli chodzi o styl, to książka została napisana w łatwym i ciekawym języku, więc w odbiorze nie ma żadnych problemów. Polecam poczytać każdemu fanowi tego typu fantasy.

Autor: Rachel Hawkins

Tytuł: Dziewczyny z Hex Hall

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: wrzesień 2010

Liczba stron: 304

"Pretty Little Liars. Bez skazy" - Sara Shepard

"Pretty Little Liars. Bez skazy" Sara Shepard

Wydaje się, że to już koniec. Jednak koniec jest początkiem. A czasu niestety mało…

   Książka ta jest kontynuacją pierwszej części „Kłamczuch”. Po pogrzebie Alison dziewczyny mają nadzieję na powrót do normalności. Jednak po jakimś czasie tajemniczy/a A., który/a znów zaczyna nękać ich grupkę. Zaczynają się groźby pod ich adresem, więc dziewczynom nie pozostaje nic innego, jak trzymanie się razem, choć to wcale to łatwych rzeczy nie należy…

   Na domiar złego do Rosewood przyjeżdża Toby z siostrą Jenną, która jest niewidoma. Straciła wzrok w pewnym wypadku, o który podejrzewa się jej brata. A jakimś cudem zamieszana jest w to Alison… Toby zaś staje się tematem numer jeden na plotkarskich językach. Na dodatek zbliża się bardzo do Emily, która odwzajemnia jego uczucie.

   Po co Toby wrócił do Rosewood? Dlaczego wziął na siebie winę za wypadek siostry, skoro nie on jest winnym? Kim jest A.? Czy dziewczyny będą w stanie znów stać się grupą najlepszych przyjaciółek?

   Przyznam szczerze, że z każdą częścią pani Shepard jestem coraz większa fanką jej serii. Kontynuacja wypadła bardzo dobrze. Wciąż nie można narzekać na brak akcji i wielu emocji. Pojawia się sporo nowych tajemnic, domysłów, nowych elementów zagadki. Razem z bohaterkami możemy po kolei odkrywać kolejne etapy zagadek, rozwiązywać tajemnice, kim jest A. I właśnie kimkolwiek on/a jest, nie tylko nasze dziewczyny trapi. Sam czytelnik ma szansę wcielić się w detektywa, bowiem ta postać potrafi zaintrygować. Nikt nie wie, kim jest i jak na razie nie zanosi się, abyśmy mogli się tego dowiedzieć. To tylko nadaje uroku książce, czytelnik ma ochotę wrócić do kontynuacji z wielką chęcią.

   Każda postać jest inna i wyrazista. Ich sprzeczne osobowości pozwalają niekiedy na mylne wnioski, co do ich osoby. Intrygują, wkurzają, rozśmieszają i zadziwiają. Istna mieszanka. Czasem miałam wrażenie, że już zaraz się wszystko wyjaśni, jednak pojawiały się nowe cechy i nie wiedziałam, czy w końcu rozgryzłam daną postać.

   Chociaż autorka wyraźnie kieruje swoją serię ku młodzieży, myślę, ze każdy może ją poczytać. „Pretty Little Liars” to naprawdę ciekawa seria i z chęcią wezmę się za kolejną część.

Autor: Sara Shepard
Tytuł: Pretty Little Liars. Bez skazy
Wydawnictwo: Otwarte
Rok wydania: wrzesień 2011

Liczba stron: 320 

"Pretty Little Liars. Kłamczuchy" - Sara Shepard

„Pretty Little Liars. Kłamczuchy” - Sara Shepard

W każdym życiu, nawet tym nieumarłym, istnieją skryte tajemnice.  Tylko co wtedy, gdy ktoś zechce je wszystkie zdradzić?

  Historia ta opowiada o losach młodych dziewczyn, które zgrały się w jedną przyjacielską paczkę. I to dzięki jednej dziewczynie, Alison, która wybrała je wszystkie i uczyniła najsławniejszą paczką w całym Rosewood. Była piękna, bogata i każdy chciał przebywać w jej towarzystwie. Ale ona wybrała właśnie je. Wspólnie omawiały swoje sekrety, tworzyły tajemnice, które Ali z czasem wykorzystuje jako ich niekorzyść. Ale po pewnym wypadku, dziwnym, Alison znika bez śladu. Nikt nie jest w stanie jej odnaleźć ni wytłumaczyć, co takiego się stało. Przyjazna grupa dziewczyn zaczyna znacznie się od siebie oddalać.

  Mija w końcu rok, po którym wydaje się, że wszystko wróciło do normy. Jednak nie do końca. Grupa dziewczyn stara się ułożyć sobie życie osobno, choć wciąż łączy je tajemnica Alison. Z czasem pojawia się pewien „ktoś” pod pseudonimem A. Co jest nieco dziwne, gdyż wie wszystko to, co wiedziała Alison. Dziewczyny, nękane przez dziwne wiadomości z treścią ich przeszłości, nie wiedzą, co robić. Jak się okazuje, dodatkowo ktoś podąża ich krokami…

   Kim okaże się tajemniczy/a A.? Co tak naprawdę się stało Alison? I w jaki sposób dziewczyny poradzą sobie z tym całym tajemniczym bałaganem?

  Sama do końca nie wiem, co skłoniło mnie do przeczytania tej serii: namowy znajomych czy też ekranizacja serialowa? Przyznam szczerze, że na początku nawet nie miałam pojęcia, że serial powstał na podstawie książek (tak, wiem, dziwne :P). w końcu jednak skusiłam się na książkę… i szczerze nie żałuję. Ma w sobie wiele wątków, które lubię: kryminał, wiele tajemnic, dużo akcji, dreszczyku… Wiele spraw układało mi się w głowie, nowe rozwiązania, a jednak po jakimś czasie okazywało się, że jednak to co innego. Byłam zdziwiona. Ale też pod wrażeniem takiego zwrotu akcji.

  Jeśli chodzi o postacie, nasze dziewczyny były bardzo charakterystyczne. Ich mieszkanka wybuchowa charakterów nie raz albo dziwiła, albo bawiła, a nawet denerwowała. Niby zwykłe, a jednak inne, mające wspólną tajemnicę. I chęć utrzymania ich w sekrecie.

  Nie powiem, zaskoczona jestem. Ale pozytywnie oczywiście. „Kłamczuchy” mają w sobie coś innego, co tylko przyciąga czytelnika. Myślę, że zacznę oglądać serial o losach dziewczyn z Pretty Little Liars. Ale może najpierw wezmę się za drugą część, bo naprawdę fajnie się zapowiada ta seria.  

Autor: Sara Shepard

Tytuł: Pretty Little Liars. Kłamczuchy

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: sierpień 2011

Liczba stron: 288

"Klub matek swatek" - Ewa Stec

"Klub matek swatek" Ewa Stec

I jak tu znaleźć kogoś odpowiedniego dla siebie? Kogoś, kto pomoże nam przejść przez życie, pełne romantycznych chwil… Może ktoś mógłby pomóc? Ale kto?

Historia Ani, nauczycielki z zawodu, trzydziesto trzy letniej kobiety, samotnej dodajmy, wydaje się zwyczajna. Ma dwoje wspaniałych przyjaciół: Fryderyka, homoseksualistę, który jest wirtuozem muzycznym i nauczycielem swojego talentu oraz Matyldę, na pół Jamajkę i na pół Polkę, pani psycholog z zawodu. Ania po przeprowadzce do nowego domu (który wcześniej zamieszkiwała kobieta lekkich obyczajów) poznaje mężczyzn, którzy z miejsca wyrażają nią zainteresowanie. Jak się później okazuje, wpakuje się w niezłe kłopoty, a mówiąc dokładniej wmiesza się w problemy gangsterów i ich porachunki…

Jej mama, Beatka, nie jest zadowolona ze stanu cywilnego swojej córki. Z pomocą przychodzi do niej przyjaciółka Danusia, która zaciąga ją w tajemne miejsce, gdzie swoje spotkania organizuje Klub Matek Swatek. I, mój Panie, zasiadają w nim panie emerytki, które swój wolny czas poświęcają na swatanie innych. Z bardzo dobrym skutkiem. Razem tworzą charakterystyczny profil dla Ani, dzięki któremu będą mogły dopasować kawalera. Jeśli nie pierwszy, to kolejny. Ania ma szansę wyboru. Jednak czy czasem nie zaszkodzą jej tym swataniem? A może Ania sama poradzi sobie ze znalezieniem kogoś odpowiedniego dla siebie? Jakim cudem KMS wplącze się w pewną sprawę, która będzie należała do szczebla wyższej rangi?

Na kolejną polską autorkę trafiłam przypadkiem. Tytuł tej książki zaintrygował mnie. I postanowiłam ją przeczytać. I oczywiście nie żałuję! KMS to fantastyczna książka, pełna humoru i pewnej prawdy życiowej. Występuje w niej wiele wątków: od miłości po kryminał, a nawet samo morderstwo! Wszystko to zostało ładnie i zgrabnie powleczone w zabawne dialogi, komiczne sytuacje, które owocowały długim śmiechem każdego dnia, kiedy czytałam książkę.

Bohaterowie są różnorodni. Każdy z nich jednak miał szczególne cechy, wyróżniał się. Na przykład Ania miała super talent do pakowania się w kłopoty, podobnie panie z KMS, jednak te zawsze miały asa w rękawie i wiedziały, jak się wywinąć. Podziwiać, tylko podziwiać.

Pani Ewa Stec należy od teraz do moich ulubionych autorów. Jej styl i poczucie humoru świetnie dopełniły całą książkę i już nie mogę się doczekać, aby przeczytać kolejne jej pozycje. Bo na pewno nie spocznę na jednej, to wiem już dzisiaj. Polecam gorąco każdemu, kto chce poprawić sobie humor. Skutecznie wyleczy czytelnika z przygnębienia i chandry. 

Autor: Ewa Stec

Tytuł: Klub Matek Swatek

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: sierpień 2010

Liczba stron: 400

"Zawsze przy mnie stój" - Carolyn Jess-Coke

 "Zawsze przy mnie stój" Carolyn Jess-Coke

Jak to jest mieć anioła? Czy w ogóle warto w nie wierzyć? Czy istnieją anioły, które opiekują się nami na co dzień?

Historia zupełnie inna… Margot (Ruth) staje się swoim Aniołem Stróżem. Tak, właśnie, Aniołem samej siebie. Od narodzin towarzyszy sobie w każdym czasie. Dzięki temu ma możliwość poznanie swoich dni, o których nie była w stanie pamiętać. I naprawić to i owo, co zwykło jej nie wyjść w życiu. Ma możliwość odegrać zupełnie inną rolę. Jednak czy na pewno wszystko pójdzie po jej myśli? Czy uda jej się namówić Margot do zmian bezpośrednio czy też będzie musiała szeptają naprowadzić ją na dobry kierunek?

Cóż można powiedzieć o tej książce? Na pewno to, że jest bardzo dobra. Po pierwsze przeważały opisy nad dialogami, co osobiście uwielbiam i cenię i z tej racji czytało mi się lepiej i szybciej. Po drugie historia opisana w tej książce jest zupełnie inna od tych, jakie zdążyłam wyczytać. Ma w sobie wiele refleksji, rozważań na różne tematy. A w prawdziwym życiu ludziom czasem przydają się takie chwile przemyśleń na temat swojego życia. Dlatego cieszę się, że takie kwestie zostały w niej poruszone.

Styl autorki jak najbardziej poprawny. Nim się obejrzałam, skończyłam czytać i wciąż byłam pod wrażeniem. Do tej pory jednak lubię przyglądać się okładce, która wydawnictwu wyszła nader świetnie. Kocham niebieski kolor, w każdym odcieniu, więc nic dziwnego, że spodobała mi się. I to bardzo. Tak jak książka.

Autor: Carolyn Jess-Cooke

Tytuł: Zawsze przy mnie stój

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: kwiecień 2011

Liczba stron: 320