"Ostatnie dni Królika" - Anna McPartlin

"Spokojnej drogi, Króliku."

   Często słyszę pytanie, dlaczego lubię literaturę obyczajową? Odpowiedź jest prosta: to właśnie dzięki niej mogę poznać zwyczajną historię, która pobudza najmocniej ukryte ludzkie uczucia. Nie ważne, że wiem, jak się historia zakończy, bo tak przeważnie się dzieje, ale najbardziej cenię to, że prosta opowieść wywiera tak ogromny wpływ na moją osobę. Niestety nie wszystkie powieści tego gatunku zaliczam do udanych, spotkałam wiele takich, które w żaden sposób nie przypominały emocji i subtelności, prostoty i bezpośredniości, do jakiej przywykłam. Jednak warto poszukiwać – historii jest wiele, z przewagą tych dobrych, na nasze szczęście. I z pewnością do cennych lektur mogę zaliczyć książkę Anny McPartlin. „Ostatnie dni Królika” to bez wątpienia rewelacyjna opowieść. Porusza, rozczula i rozbawia. Różnorodność emocji jest tak mocna, iż nie sposób poczuć ich na własnej skórze. A historia, chociaż smutna, napawa tak ogromnym optymizmem, że z pewnością uśmiechu wystarczy nam na całe lata…

   Czterdziestoletnia Mia Hayes, zwana przez bliskich Królikiem, mieszka w Dublinie. Jednak nie może mówić o przyszłości. Chora na raka Królik trafia właśnie do hospicjum – niestety gra o jej życie się kończy. Chociaż atmosfera w rodzinie Hayes’ów nie należy do radosnych, nikt nie zamierza rozważać o najgorszym. Jedni nie chcą myśleć o utracie Mii, inni nie dopuszczają tej ponurej myśli do siebie. Wspólnie czuwają przy łóżku Królika, gdzie w kłótniach i zwyczajnych rozmowach przeplatają się ich wspomnienia. Pozostało niewiele czasu, jednak razem starają sie nadrobić wiele straconych okazji i niespełnionych marzeń.

„-Zdrowiej, Króliku – poprosił, choć wiedział, że to niemożliwe.
- Wyzdrowieję – skłamała dla niego i dla siebie.” [str. 148]

   Jeśli szukacie niebanalnej i pięknej emocjonalnie historii, to zatrzymajcie się na moment i spójrzcie na ten tytuł. Gdziekolwiek go znajdziecie, poświęćcie mu chwilę. Taką samą, w jakiej autorka umieściła swoich bohaterów –  gdzie wspólnie maja dosłownie jedną chwilę, aby dokonać wielu decyzji i niemożliwych rzeczy. Podejmijcie decyzję i przeczytajcie. Bo zdecydowanie jest warta najszerszej uwagi… Przyznam szczerze, że dawno nie czułam się tak autentycznie wzruszona przy lekturze książki. Były historie różne, ale nigdy tak autentyczne. „Ostatnie dni Królika” to zdecydowanie smutna opowieść, jednak okraszona tak bogatym poczuciem humoru, że ten mroczny odcień smutku zanika. Czytając książkę mamy świadomość nieuchronnego końca, nie tylko naszej lektury, ale dzięki temu, że autorka nie skupiła się jedynie na chorobie Królika, powieść wygląda zupełnie inaczej. Wzbudza więcej pozytywnych myśli, a poprzez wspomnienia bohaterów i dzięki sporej dawce żartobliwych momentów rozmywa się gdzieś ta „grobowa” atmosfera. Bo w końcu to nie tylko opowieść o przegranej walce z rakiem, to również wspaniała historia o całym bagażu doświadczeń głównej bohaterki, na które składają się dziecięce i młodzieńcze lata, pierwsze miłości i złamane serce, radosne rodzinne chwile, o którym nigdy nie zapomni. A pomiędzy tym wszystkim ogrom emocji tak różnych od siebie, że wzruszamy się i śmiejemy bez przerwy. Aż do ostatniej kartki.

   „Mogę być padnięta i totalnie przerażona, ale na pewno nie jestem sama.” [str. 210]

   Solidnym wsparciem zawsze jest i powinna być rodzina. Tak samo w powieści Anny McPartlin to rodzina stanowi fundamentalne wsparcie dla głównej bohaterki. Każdy z nich radzi sobie z zaistniałą sytuacją po swojemu, w końcu każdy z nich ma swoją indywidualną historię, którą autorka w pewny sposób postarała się zamieścić. Powieść zatem staje się kompletna – wiemy, kim są członkowie rodziny Hayes’ów, jaką mają przeszłość, jakie plany. W połączeniu z resztą wątków historia wydaje się zatem mocno rozbudowana, ale to tylko wrażenie. Autorka spisała się naprawdę dobrze, bowiem stworzyła spójną książkę, gdzie treść jest bogata w wątki, a jednak nie jest przeładowana ani za bardzo rozpisana. Za to świetnie współgra z emocjami, które na każdym kroku chwytają za serce.

   „Ostatnie dni Królika” to z pewnością wyjątkowa opowieść. Ciepła, wzruszająca i przezabawna. To ten rodzaj historii, który porusza nawet najwytrwalszych czytelników, a obfita ilość emocji sprawia, że czujemy, jak mocno autentyczna jest to powieść. Dawno nie miałam okazji poznać tytułu, który od samego początku stanie się dla mnie niezwykłą przygodą, a sam koniec, chociaż z góry przewidziany, tak mocno wryje się w moją pamięć, że nie sposób nie wspomnieć o nim innym osobom. Naprawdę wspaniała i wartościowa, pełna emocji opowieść. Każdy powinien ją poznać. Polecam serdecznie!

Autor: Anna McPartlin

Tytuł: Ostatnie dni Królika

Wydawnictwo: HarperCollins

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 400

"Billie" - Anna Gavalda

Historia jednej znajomości...

   Anna Gavalda to autorka dotąd mi nieznana, dlatego lektura jej kolejnej książki, która niedawno ukazała się na naszym rynku, była czymś tajemniczym. „Billie”, bo o tym tytule mowa, jak się później okazało, jest książką fantastyczną. Autorka w bardzo przyjemny sposób ukazała problemy współczesnych młodych ludzi, używając przy tym prostej opowieści i nietypowego słuchacza. Trudno jednoznacznie określić, czy każdemu przypadnie ona do gustu. Ale jedno jest pewne – z taką lekturą można śmiało podbijać każdy rynek wydawniczy…

   Billie i Franck to młodzi ludzie, którzy borykają się z trudami codzienności. Oboje mają za sobą wiele przejść, ale ich znajomość zmienia w ich życiu praktycznie wszystko. Aktualnie mają po dwadzieścia parę lat, zamieszkują wspólnie, jednak są na świecie rzeczy, które są w stanie ich poróżnić. Jedna wycieczka, jeden incydent i wszystko może się skończyć. Jak ich losy się potoczą?

   Opis tej książki tak naprawdę nie zdradza czytelnikowi, co będzie się działo. I bardzo słusznie, gdyż fabuła okazuje się być mile zaskakująca. Choć spodziewamy się trudnej tematyki, ciężkiej treści, to tak naprawdę dostajemy lekką opowieść, w której dwoje młodych ludzi stawia kroki w dorosłym świecie. Tutaj ten przekaz okazał się być nietypowy. Prócz współczesnych wydarzeń, na początku i na końcu powieści, pojawiają się wspomnienia. Ale nie typowe retrospekcje, gdzie bohaterowie przekazują suche fakty, tylko ciekawa opowieść, w której bohaterka relacjonuje swoją przeszłość… gwiazdce z nieba. Ten element był bardzo przyjemny, zaskakujący i, co trzeba przyznać, bardzo oryginalny. A jeśli chodzi o oryginalność, to w ostatnim czasie coraz rzadziej można go spotkać w literaturze, dlatego warto docenić tę powieść.

   Dodatkowym plusem tej książki jest narracja. Gavalda nie stosuje prostych przekazów, a słowa bohaterów nie należą do typowych. W swojej relacji stosuje często mocno bezpośrednie zwroty czy też ostre wyrazy. Nadaje to opowieściom swego rodzaju charakter, pazur, ale również urzeczywistnia szarą przeszłość i trudy w życiu bohaterów. Tym samym powieść staje się bardziej prawdziwa, taka, mówiąc potocznie, życiowa. Bardzo łatwo się ją przyswaja i równie mocno przeżywa. A co więcej – nie sposób się od niej oderwać, dlatego lektura tego tytułu może okazać się dla czytelnika czymś wyjątkowym…

   „Billie”, mówiąc krótko, to z pewnością powieść warta szerokiej uwagi. Chociaż ma w sobie pewien smutek, pewną melancholię, to jej treść jest mocno wciągającą historią, od której nie sposób się oderwać. Bogactwa nadaje jej z pewnością ciekawa garstka bohaterów, nietypowy acz oryginalny przekaz, czy też namiastka humoru, która przeplata się w dialogach i relacjach postaci. To wszystko buduje nam bardzo oryginalną i wartą uwagi książkę, do której powracać będziemy nie raz. I za każdym razem będziemy odczuwać ją tak samo… Polecam serdecznie!

Autor: Anna Gavalda

Tytuł: Billie

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 232

"Tajemnica Filomeny" - Martin Sixsmith

Tajemnica, która przetrwała lata...

   O pewnych książkach, nie ważne, jakie zrobiły na nas wrażenie, ciężko jest pisać. Na niektóre historie brak słów, które opiszą nasze odczucia co do lektury. Dlaczego o tym wspominam? Otóż właśnie zabieram się do recenzji tytułu, który jest dramatyczną historią. Co więcej – wydarzyła się naprawdę. Jej czytanie w pewien sposób zmienia nasze postrzeganie pewnych spraw, które na pierwszy rzut oka wydają się nam znajome. Dam Wam słowo, że po przeczytaniu TEJ książki wiele się zmieni. Co to za tytuł? „Tajemnica Filomeny” autorstwa Martina Sixsmith. Z pewnością coś Wam mówi ten tytuł. Teraz o nim opowiem trochę ja…

   W Irlandii w roku 1952 nastoletnia Filomena Lee zachodzi w ciążę i rodzi zdrowego synka. Ze względu na status „upadłej kobiety” ląduje w zakonie, gdzie siostry „opiekują” się nią i jej dzieckiem. Wkrótce okazuje się, że nie wszystko jest tak, jak należy. Kiedy Filomena ciężko pracuje, aby odkupić swoje winy, jej synek Anthony zostaje „sprzedany” do adopcji amerykańskiej rodzinie. Młoda matka zmuszona jest podpisać dokumenty, gdzie zrzeka się praw do własnego dziecka. Po pięćdziesięciu latach kobieta przerywa milczenie i wyznaje, że kiedyś była matką, której brutalnie odebrano miłość w postaci dziecka. Wraz z dziennikarzem, który zainteresowany jest historią Filomeny, wyrusza na poszukiwania zagubionego syna. Kiedy wpadają na trop Michael’a, dawnego Anthony’ego, na poznanie jego osoby jest już za późno…

   Historia ta nie tylko porusza, ale również niektórych może zszokować. Prawda, jaka wychodzi na światło dzienne za sprawą tej opowieści, jest wręcz trudna do pojęcia. Zadajmy sobie pytanie: jak tak można? Dlaczego? Po co? Pytań rodzi się wiele, nam zostaje tylko słuchać opowiadań starszej Filomeny. Już na pierwszy rzut oka widać, że lektura tego tytułu z pewnością do radosnych nie należy. Jednakże nie należy się zrażać dramatem, jaki rozsiewa ta książka. Autor w bardzo ciekawy sposób przekazał nam całą historię. Być może w dużym stopniu przymierzył się do tego styl, jakim się posługuje, gdyż umiejętnie przedstawił wszystkie fakty. Ubrał we własne słowa to, co usłyszał, a co za tym idzie – poznanie coraz to nowszych aspektów z życia Filomeny i jej syna przychodzi z ogromną łatwością. Troszkę się to gryzie, prawda? Z jednej strony panuje powaga sytuacji, z drugiej bardzo ciekawie i wciągająco zostało to napisane. Nie ma co jednak narzekać, bowiem tym samym zachęci więcej osób do lektury.

   Ta książka to bogactwo wszelakich emocji. Mamy opisane lata pięćdziesiąte ubiegłego wieku, gdzie brutalnie traktowano młode matki, odbierając im dzieci i sprzedając je do adopcji. Powstaje zatem mroczna aura dramatyzmu sytuacji. Przewijają się przez nie silne uczucia matki do dziecka, które nie giną przez stracone lata oraz radości ze wspólnych (choć krótkich) chwil. Filomena jawi się jako postać niezłamana, wciąż pragnąca odszukać własnego syna. Jednak udaje się to dopiero po 50 latach. Dlaczego? Właśnie ta historia ujawnia, jak działał i działa system, który odebrał jej dziecko. I mowa tu nie tylko o polityce, ale również o katolicyzmie, siostrach zakonnych, które ze swojej strony powinny nieść pomoc, prawda? To właśnie książka, która ujawnia wiele rzeczy. Nawet takich, które wielu zaszokują.

   „Tajemnica Filomeny” to powieść, którą warto poznać. Dramatyzm tej historii wcale nie jest tak rażący, jak się może wydawać. Wiadomo, że ciężkie wspomnienia bolą, przygnębiają, jednakże w tej historii odnajdziemy również momenty radosne (np. dobre wychowanie syna Filomeny, który wyrósł na porządnego człowieka). Do książki załączone są również zdjęcia małego Anthony’ego i Filomeny, jako fundament ich przeszłości, zatem poznanie ich staje się rzeczą łatwiejszą i bardziej osobistą. Martin Sixsmith zadbał o dobry przekaz. I warto to docenić. Serdecznie polecam. 

Recenzja napisana dla portalu nakanapie.pl:

Autor: Martinn Sixsmith

Tytuł: Tajemnica Filomeny 

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2014 (II) 

Liczba stron: 504

"Jej wszystkie życia" - Kate Atkinson

Niejedno życie wiodła...

   W swoim życiu trafiamy na różnego rodzaju książki. Jedne nas poruszają do głębi, pamiętamy o nich przez długi czas. Inne zaś dostarczają nam sporo przykrego rozczarowania. Współczesna literatura ma właśnie to do siebie, że autor stawia na modę, nie na jakość, o czym mogłam się wielokrotnie przekonać. Ale! Na szczęście pojawiają się tak zwane perełki, o których warto pomówić. I jedną z nich jest tytuł „Jej wszystkie życia” autorstwa angielskiej pisarki Kate Atkinson. Jej treść jest odmienna od typowych lektur, jakie mieliśmy okazje poznawać, a choć ma w sobie wątki takie, które są dobrze nam znane, to cała powieść jest nader oryginalna. Jednak jej bogactwo sięga znacznie głębiej, o czym przekonacie się, czytając poniższą recenzję…

   Pewnego dnia roku 1910 w Anglii, na świat przychodzi pewna dziewczynka. Jednak nim zdąży poznać świat, umiera. W tym samym czasie rodzi się ta sama dziewczynka i wiedzie swoje życie przez długie lata. Czy na pewno? Ta historia jest opowieścią dziewczynki, która wielokrotnie dostaje od losu drugą szansę na przetrwanie swojego życia. Ursula Todd przeżywa najtrudniejsze chwile w historii dwudziestego wieku. Z łatwością można dostrzec, że los nie oszczędzał życia młodej kobiecie, która z każdą podejmowaną decyzją zmieniała wersy swojego życiorysu…

   „Jej wszystkie życia” to powieść niezwykła. Tematyka, jaką porusza, z pewnością pojawiała się niejednokrotnie w literaturze, jednak Kate Atkinson potraktowała ją w bardzo ciekawy sposób. Nie tylko główna bohaterka i jej powtórne życia wyglądają bardzo intrygująco, ale również fakt, iż akcja dzieje się na przestrzeni lat XX wieku. Ta powieść to nie tylko koleje losu młodej Ursuli Todd, ale także historia, która na kartach tej książki ożywa wprost na naszych oczach. A co trzeba przyznać, autorka w umiejętny sposób przedstawia fakty historyczne. Wplatając w nie nietypowy dowcip stwarza niezwykła aurę, która urzeka już od pierwszej strony powieści.

   Ten tytuł to również zbiorowisko różnego rodzaju gatunków. Począwszy od powieści historycznej, na którą składają się tutaj barwne obrazu minionego wieku (i nie tylko barwne, bowiem dotyczy to również obu wojen światowych), powieści obyczajowej – czyli życie głównej bohaterki oraz życie jej bliskich, a skończywszy na romansie – życie towarzyski Ursuli. To są oczywiście główne wątki tejże powieści. W środku znajdziemy znacznie więcej różnego rodzaju zapożyczeń, które tworzą niebywały efekt. Umiejętność autorki do kreowania fabuły sięga naprawdę wysoko i pozostaje nam tylko cieszyć się, że takich pisarzy wciąż można spotkać.

   Jak łatwo się można domyśleć, jej treść jest naprawdę obfita. Nic dziwnego, w końcu historia jest naprawdę obszerna. I tutaj można polemizować – czy to dobre dla książki czy też nie? Owszem, każdy wątek w podobnej historii musi zostać dobrze rozegrany, a co za tym idzie, potrzebuje słów, aby go przedstawić dobrej mierze. Jednak w przypadku „Jej wszystkie życia” sprawa nieco się komplikuje. Historia oczarowuje, wciąga i niebywale zachwyca. Ale po tylu powtórkach w życiu bohaterki treść zaczyna robić się nudna i z lekka się czytelnikowi przeciąga. Końcówka zatem nie jest do końca tym, czego możemy się spodziewać po takiej książce. A szkoda, bo w ten sposób zniszczyć się może cały pogląd na temat tej powieści…

   Pomijając jednak ten mały błąd, książkę można zaliczyć do jak najbardziej udanych. „Jej wszystkie życia” to książka niezwykła, aczkolwiek porusza niezwykłe treści. Kate Atkinson stworzyła powieść, która pod wieloma względami zachwyca, porusza do głębi, rozśmiesza do łez, a także nakreśla nam w sposób interesujący historię, która miała miejsce w ubiegłym wieku. Bogactwo tej książki nie zna granic, dlatego warto się przekonać o tym na własnej skórze. Mnie osobiście oczarowała. Liczę, że oczaruje również Was. Serdecznie polecam!

Autor: Kate Atkinson

Tytuł: Jej wszystkie życia

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: marzec 2014

Liczba stron: 563

"Joy" - Jonathan Lee

Każdy z nas czasem potrzebuje pomocy...

   Dziś będzie mowa o dość lekkiej fabule, która swoją dwutorową narracją tworzy ciekawą historię z humorem w tle. Mowa tutaj o „Joy” autorstwa Jonathana Lee, który swoim nietypowym pomysłem postanowił podzielić się ze światem. I słusznie, bowiem ta książka jest nie tylko lekką opowieścią, ale również zaskakująco dobrą. Z pewnością do świetności jej sporo brakuje, jednakże efekt pracy tego autora widać na pierwszy rzut oka – dobrze rozegrał akcję i świetnie ubrał to w logiczną całość. Czegoż więcej chcieć?

   Joy to kobieta sukcesu – atrakcyjna, błyskotliwa prawniczka u szczytu kariery. Jednak pewnego dnia młoda kobieta ginie, spadając z wysokiego tarasu. Czy ktoś jej pomógł czy było to samobójstwo? Nie wiadomo, choć jedno jest pewne – korporacja zadba o pracowników, aby nie „złapali doła” po tak traumatycznym wydarzeniu. Co takiego gnębiło Joy? I co takiego ciekawego mają do powiedzenia jej współpracownicy?

   „Joy” to książka lekko pokręcona. Z jednej strony wydaje się ona zbyt prostolinijna, nic nie warta. Jednak lektura okazuje się naprawdę zaskakująca. Autor napisał ją w dość ciekawy sposób. Jak wspomniałam, akcja dzieje się dwutorowo: relacja głównej bohaterki Joy sprzed wypadku oraz opowieści pracowników korporacji, którzy prowadzą rozmowę z terapeutą po tym jakże traumatycznym przeżyciu. I ta druga forma bardzo może się spodobać, bowiem autor potraktował sprawę w ten sposób, iż bohaterowie, którzy dzielą się swoimi wspomnieniami czy też spostrzeżeniami, traktują czytelnika jak terapeutę, któremu opowiadają swoje odczucia. Nie jest to tak dosłowne, jak wygląda, jednak czytając tę książkę widać wyraźnie ten ciekawy akcent. I to chyba dzięki niemu powieść jest tak dobra.

   Drugą ciekawą sprawą jest fakt, że autor wplótł w nią sporo dwuznacznego często humoru. Relacje bohaterów często mają wydźwięk komediowy, dzięki czemu czyta się szybciej i z większym zaangażowaniem. Czyta się lekko, to również jest ważne, ale do tej sprawy w dużej mierze przymierzył się styl pana Lee – zgrabny, nie chaotyczny i mocno chwytliwy. Jeśli kolejne jego książki będą w podobnym stylu, z pewnością będę jego stałą czytelniczką.

   Z pewnością wiele osób już miało styczność z tym tytułem, być może tylko słyszeli o niej kilka słów. Z mojej strony spieszę zapewnić, że „Joy” to powieść niby nieudoskonalona, a jednak bardzo dobra. W dużej mierze przysługuje się temu dobry styl, dobra komedia i ciekawy pomysł. Autor zrobił użytek ze swoich umiejętności oraz idei, i tak właśnie powstała ta książka. Dla niezdecydowanych radzę zastanowić się bardzo dobrze. Być może ta powieść Was czymś zaskoczy. A uwierzcie – to potraci zrobić. Polecam!

Autor: Jonathan Lee

Tytuł: Joy

Wydawnictwo: Muza

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 350

"Maria Antonina. Z Wiednia do Wersalu" - Juliet Grey

Trudne życie Marii Antoniny...

   Maria Antonia, o której teraz będzie mowa, jest postacią historyczną. Dla dociekliwych chodzi o Marię Antoninę z rodu Habsburgów, późniejszą królową Francji. Lektura książki Juliet Grey nie jest jednak ponowną opowieścią o jej życiu. To fikcyjna historia, która choć opiera się na autentycznych faktach, w pełni odpowiadająca wyobraźni autorki. Zaintrygowała mnie ona, kiedy po raz pierwszy przeczytałam opis, po raz drugi, gdy obejrzałam okładkę, a po raz trzeci, gdy dowiedziałam się, że nie jest to drętwa lekcja historii. Luźna opowieść o szybkim dorastaniu i mocno politycznym życiu w młodym wieku powinna zatem przekonać do siebie nie tylko zwolenników powieści, skupiających się na minionej historii…

   Dziesięcioletnia Maria Antonia wiedzie spokojne życie do czasu, gdy dowiaduje się o planach swojej matki. Wkrótce ma poślubić ledwo dwa lata starszego chłopaka, który w przyszłości ma stać się królem Francji. Zanim to jednak nastąpi, Maria Antonina musi się wiele nauczyć, aby spodobać się swojemu przyszłemu ludowi. W swoich dążeniach będzie czujnie obserwowana i oceniana, czy nadaje się na godną objęcia tronu. Musi zatem szybko dorosnąć, aby móc w pełni świadomie przyjąć mnóstwo politycznych obowiązków…

   Wbrew obawom przez tak dramatycznym opisem, książka nie jest wcale tak ciężka. Autorka postarała się o to, aby oddać wszystkie wydarzenia z dozą rezerwy, z punktu widzenia głównej bohaterki, tudzież Marii Antoniny. I nie jestem do końca przekonana, czy ten zabieg wyszedł książce na dobre. Głównie spłaszcza to nieco fabułę i sprawia, że jest bardziej… dziecinna. Nie znam dokładnie losów Marii Antoniny, ale w powieści Juliet Grey wygląda ona ckliwie i okropnie dziecinnie. Faktycznie, ma dopiero dziesięć lat, jest rozpieszczona, ale prowadzenie narracji z punktu widzenia bohaterki jedynie nadaje powieści takiej słodkości, od której czasem mdli. Bardziej pasowałaby tutaj narracja trzecio osobowa, wtedy można by było lepiej ocenić postępowanie i zachowania przyszłej królowej Francji. Tymczasem, mimo że próbowałam przymknąć oko na jej wypowiedzi bądź zachowania, tłumaczyłam sobie nawet, że to faktycznie mogło tak być, wciąż czułam infantylność i ckliwość, która biła od bohaterki, ale również od sposobu, w jaki przedstawiła ją sama autorka.

   Nie chcę jednak zniechęcać przyszłych czytelników co do tej lektury. Choć jest to fikcyjna opowieść, jak podkreśla autorka, poparte są one rzetelnymi faktami historycznymi, więc można potraktować ją w pewien sposób jak powtórkę z historii czy też ciekawą powieść historyczną. Jest to bowiem opisana wędrówka Marii Antoniny z Wiednia do samego Wersalu, drogą pewną wybojów i niepewności co do dnia jutrzejszego. Choć często denerwował mnie punkt widzenia bohaterki, to same wydarzenia przypadły mi do gustu. Juliet Grey potraktowała swoją powieść łagodnie (może czasem nazbyt łagodnie), nie wymuszała dialogów, czuć było nawet często swobodę i lekkość w prowadzeniu kolejnych wątków. Może nie jest mocno wciągającą książką, jednak w wielu momentach niesamowicie ciekawi, co prowadzi do tego, że oczekuje się od historii jeszcze więcej.

   Zatem, jeśli ktoś jest zainteresowany zarysowaną tutaj historią bądź intrygują go poszczególne postaci minionych wieków, „Maria Antonia. Z Wiednia do Wersalu” autorstwa Juliet Grey jest idealną pozycją dla tych osób. Chociaż ma swoje wady (głównie chodzi o narracje i czasem nudnawe momenty), to tą historię warto by było jednak poznać. W pewnym stopniu czuję się rozczarowana wydarzeniami zaistniałymi na kartach powieści – a to nic się nie działo, a to znowu bohaterka potrafiła mnie zirytować, ale jednak coś w niej jednak mnie ujęło. Być może ta lekkość, być może mało wymagająca fabuła. Coś na pewno w niej jest. Niemniej jeśli ktoś czuje, że w pewien sposób może mu się spodobać, powinien po nią sięgnąć. Może to tylko moje odczucia, które mogą u innych wyglądać zupełnie inaczej po przeczytaniu tej książki. W tym przypadku ciężko mi jest stwierdzić, komu najlepiej spasowałaby jej tematyka i wykonanie. Tutaj z wyborem zostawię Was, czytelników, samych. Wybór należy całkowicie do Was…

Autor: Juliet Grey

Tytuł: Maria Antonina. Z Wiednia do Wersalu

Wydawnictwo: Bukowy Las

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 392

"Pół świata z plecakiem i mężem" - Danuta Gryka

Wędrówka przez pół świata...

   Kto z nas nie marzy o tym, aby podróżować po świecie? Zwiedzać najbardziej skryte zakątki naszego globu, odkrywać najpiękniejsze miejsca… Dla wielu z nas jednak są to tylko marzenia. Ale od czego one są, jeśli nie po to, aby je spełniać? Chociażby przez lekturę barwnych opowieści podróżniczych. Jedną z nich, którą można śmiało polecić, jest książka pani Danuty Gryki pt. „Pół świata z plecakiem i mężem”.  Ta urozmaicona o zapiski z podróży oraz zdjęcia historia przenosi czytelnika we wszystkie zakątki, w jakich pojawiła się autorka: od Turcji po samą Nową Zelandię. Jednocześnie bawi i ukazuje piękno tamtejszych kultur, ale przede wszystkim udowadnia, że na wyprawę dookoła (pół)świata może wybrać się każdy.

   Książka „Pół świata z plecakiem i mężem” jest historią podróży autorki, Danuty Gryki, wraz z mężem, przez połowę globu. Od Turcji przez m.in. Jordanię, Tajlandię, Australię i w końcu Nową Zelandię. Relacja z najciekawszych miejsc, anegdotki, opisy prawdziwie ‘koszmarnych’ zakątków oraz ciekawe przygody samej autorki. Załączone zdjęcia pozwalają na świetne zobrazowanie opisywanych miejsc…

   O podróżach nie miałam jeszcze okazji czytać tak obszernie, jak w przypadku powieści pani Danuty Gryki. Nie oznacza to jednak, że ten temat mnie nie interesuje. Wprost przeciwnie. Programy telewizyjne, wzmianki prasowe czy też broszurki reklamowe skutecznie rozbudzały moje wcześniej skryte marzenia o podróżowaniu. Dzięki książce „Pół świata z plecakiem i mężem” miałam okazję po części je spełnić – wraz z relacjonującą autorką mogłam przenieść się, przynajmniej w wyobraźni, do miejsc, które są odległe od naszego kraju. A jakże ciekawa była to relacja! Niewielu autorom książek o wędrówkach po świecie udaje się oddać cały klimat, jaki panuje w danym regionie, a pani Danucie ta sztuka się udała. Z przyjemnością można zagłębić się w rozmaite opisy miejsc, zwyczajów, spotkanych ludzi czy nawet samej wędrówki. Nie ma miejsca na nudę – wciąż coś interesującego, wartego uwagi się dzieje. Bez przerwy możemy dowiedzieć się czegoś wartościowego o podróżach i zwiedzanych krajach.

   Pani Danuta jest entuzjastką niskobudżetowych podróży. Ta książka jest takim dowodem na to, że bez względu na to, ile mamy we własnej kieszeni, możemy się wybrać w podróż dookoła świata. I nawet wtedy ta wyprawa będzie pełna emocji, pełna wrażeń i mnóstwa radości. Bo przecież nie ważne, ile mamy, ale to, z kim lub gdzie się wybieramy.

   Co więcej można powiedzieć o tej książce? Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na ciekawe wydanie „Pół świata z plecakiem i mężem” . Prócz kolorowej okładki, twardej oprawy, która utrwali dobrą jakość powieści, warto zajrzeć do środka. Relację pani Gryki uświetniają przecudne ujęcia fotografii, które po prostu nadają smaku lekturze. Łatwiej przychodzi nam wyobrazić sobie to, o czym czytamy i jednocześnie bardziej pragniemy w przyszłości znaleźć się w tym samym miejscu, co autorka. Mnie osobiście bardzo wciągnęła ta podróż i gdybym mogła, wyruszyłabym śladami pani Danuty i jej męża już dzisiaj.

   Wielu czytelników z pewnością nie zaczytuje się w tego rodzaju książkach, jednak warto kiedyś, przynajmniej raz lub dwa razy w życiu, zaczerpnąć tak bogatej lektury. Być może i was autor opowieści podróżniczej zainspiruje do odwiedzenia różnych zakątków świata. „Pół świata z plecakiem i mężem” to kawał ciekawej lektury, wciągającej relacji i mocno inspirującej opowieści. Zapewniam, że warto po nią sięgnąć i przeżyć tę podróż wraz z jej bohaterami, czyli panią Danutą i jej mężem. No i plecakiem. W końcu bez niego ani rusz… Polecam serdecznie!

Tekst stanowi recenzję dla wortalu webook.pl:

Autor: Danuta Gryka

Tytuł: Pół świata z plecakiem i mężem

Wydawnictwo: Bernardinum

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 262

"Ona pierwsza" - Maggie O'Farrell

Dwie historie, dwie kobiety, jedna sprawa...

   „Ona pierwsza” to kolejny tytuł, który łączy w sobie kilka gatunków literackich. Autorka, Maggie O’Farrell, stworzyła obraz, w którym przeplatają się dwie historie, mające wspólne łączniki. I te wspólne czynniki są zastanawiające. Ogólnie rzecz biorąc cała książka jest jednym wielkim znakiem zapytania. Czego się można po niej spodziewać? No właśnie, tutaj jest tylko jedna odpowiedź: nie wiadomo. Brytyjska pisarka, która słynie z obyczajów, serwuje tym razem czytelnikom mieszankę emocjonującej fabuły, która wciąga i rzecz jasna, fascynuje.

   Dwie historie – lat 50 i współcześnie. Miejsce – Londyn. Wcześniej: Alexandra Sinclair wyjeżdża do wielkiego miasta, aby żyć u boku swojego mężczyzny. Pracuje, mieszka, ale przede wszystkim – kocha. Jedno smutne wydarzenie i sprawy mocno się komplikują… Teraz: Elina walczy z traumą po porodzie. Próbuje odnaleźć się  w nowej sytuacji, co utrudnia dziwne zachowanie jej ukochanego. Ma niejasne wspomnienia z dzieciństwa, których nie chcą potwierdzić jego rodzice… Historie różne, jednak w pewien sposób są ze sobą połączone. Inne czasy, inne osoby… A jednak mają coś wspólnego.

   Książka O’Farrell już na pierwszy rzut oka wydaje się intrygująca. Zagadkowy opis, zagadkowa okładka i jeszcze to wrażenie, że nie wiadomo, czego można się po niej spodziewać. Owe wrażenie potęguje dodatkowo zagadkowy ton narratora, który opowiada obie historie, nie zdradzając ani krztyny informacji na nurtujące pytanie: w jaki sposób połączone są te dwie bohaterki?  Należy przyznać tej brytyjskiej pisarce, że potrafi operować językiem – prócz naprawdę dobrej narracji (trzecio osobowej, najlepszej w tym przypadku) postarała się o fabułę intrygująco – wciągającą, gdzie żadna z tych cech nawzajem się nie wyklucza. Powstał tym samym ciekawy obyczajowy thriller psychologiczny, który dodatkowo zawiera cechy romantyzmu. Istna mieszanka, która zawraca w głowie prawie jak alkohol.

   Na podstawie budowy jak i treści można zauważyć same pozytywne strony książki. Prócz tego, że pod względem fabuły jest bardzo oryginalna, dodatkowo łamie wszelkie stereotypy i nie zawiera schematów, co chyba najbardziej może przypaść do gustu potencjalnemu odbiorcy. Dzięki temu wszelako zaskakuje, na każdym możliwym kroku. Nie ma niemiłych niespodzianek, ani miejsca na uczucia deja vu, które w innych tytułach, powielających schemat, można odczuć wielokrotnie. „Ona pierwsza” to tytuł jedyny w swoim rodzaju, który wywołuje najrozmaitsze odczucia, ale również spełnia rolę zaskakująco dobrego tytułu tego roku.

   Co więcej można powiedzieć o tej książce? Chyba to, że w niej może odnaleźć się każdy lubiący czytać. Choć fabuła w pełni skupia się na historiach dwóch kobiet, to nie oznacza to, iż w pełni jest on przeznaczony dla kobiecej części miłośników książek. Historie te pozwalają na odnalezienie w nich wielu elementów, które spodobają się różnorodnym gustom: Londyn lat 50 – ciekaw oferta dla lubiących minione lata, romanse – dla miłośniczek miłosnych historii, ciężkie próby czasu i zmagania bohaterów z przeszłością – coś dla fanów obyczaju. Takich przykładów jest dużo więcej i są one dopasowane do różnych gustów, dlatego warto zwrócić uwagę na tak urozmaicony tytuł, jakim jest książka Maggie O’Farrell.

   „Ona pierwsza”, mówiąc krótko, to lektura pełna wrażeń i zaskakujących momentów. Historie dwóch bohaterek niesamowicie wciągają i nie pozwalają się oderwać aż do momentu, gdy obie się skończą. Autorka postarała się o kawał naprawdę ciekawej lektury, która pozostawia po sobie nie tyle dobre wspomnienia jak i niedosyt, który zmusza do przeczytania jej kolejnych książek. Ten tytuł zasługuje na miano pozytywnego zaskoczenia dopiero zaczętego roku, a ponadto wyróżnia się oryginalnym podejściem pisarki do łączenia gatunków. Maggie O’Farrell ma niesamowity talent do konstruowania nowych opowieści, dlatego miejmy nadzieję, że powstanie ich jeszcze więcej. Serdecznie polecam!

Autor: Maggie O'Farrell

Tytuł: Ona pierwsza

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 409

"Atlas chmur" - David Mitchell

Nic nie jest przypadkowe...

   O „Atlasie chmur” Davida Mitchella w ostatnim czasie było naprawdę głośno. A to za sprawą ekranizacji tejże powieści, która z rozmachem weszła do kin. Śledząc opinie czytelników na temat filmu jak i samej książki można dostrzec wiele pozytywnych reakcji i ciepłych słów. Ale nic w tym dziwnego. Książka Mitchella, pod względem estetycznym jak i wizualnym, wygląda wręcz niesamowicie, a bogactwo języka, jakie reprezentuje powieść, sięga bardzo wysoko i jest mocno rozbudowane, co udowadnia wielkie umiejętności brytyjskiego autora do kreacji fabuły. Różnorodność bohaterów jak i rozmaite miejsca akcji wieńczą jedynie cały efekt znakomitej powieści.

   Bohaterowie historii żyją w innych czasach, jednak wszystkich łączy nieodparta gonitwa za mniej lub bardziej ważnymi sprawami. Sława, pieniądze, władza… Nie ważne, o co chodzi, ważne, z jak mocnym zaangażowaniem. Razem z nimi przemierzamy kilkaset lat, obserwując zachowanie poszczególnych pokoleń. Przeszłość, teraźniejszość, przyszłość. To nieistotne. I tak wciąż działamy na podobnych zasadach…

   David Mitchell w swojej powieści przekracza wszelkie granice współczesnej literatury, w której książka ma swój określony gatunek i styl. „Atlas chmur”, można rzec, jest przedstawicielem ciekawej „inności”, którą czyta się z nieskrywaną przyjemnością. I wtedy, gdy czytamy o przeszłości i wtedy, gdy poznajemy przyszłość. Prócz ciekawego obrazu niesie ze sobą przesłanie, skłania czytelnika do refleksji o tym, co tak naprawdę jest w życiu istotne. Na podstawie różnych kreacji bohaterów przekazuje cały zawarty sens, jaki wynika z treści książki. Co najlepsze, jest to powieść nieznająca granicy wieku i gustu, dlatego powinna cieszyć się uznaniem u każdego, kto sięgnie po ten tytuł.

   Także pod względem budowy powieść wygląda intrygująco i ciekawie. Zawiera ona różne formy wypowiedzi, które wskazują na dany czas, miejsce akcji i jego bohatera. Są to m.in. listy młodego pianisty, Roberta Frobisher’a, który opisuje swoją pracę w Belgii, zapiski w dzienniku Adama Ewinga, pasażera statku, podróżującego po Pacyfiku,  czy też antyfona Sonmi~451- genetycznie modyfikowanej służącej, która oczekuje na wyrok śmierci. Wszystkie te wypowiedzi zawierają swój charakterystyczny styl, który pomaga czytelnikowi wczuć się w daną sytuację i w dany czas. David Mitchell po mistrzowsku oddał klimat przeszłych lat, współczesnych i następujących, stosując swój jakże ciekawy styl, który wpasowuje się idealnie w opisywane historie.

   Porównując dodatkowo książkę do jej ekranizacji można śmiało powiedzieć, że scenariusz zdaje swój egzamin i w pewien sposób dorównuje powieści. Nie jest może idealny, bowiem film nigdy nie odda charakteru książki, ale w przypadku „Atlasu chmur” można mówić o podwójnym sukcesie tego tytułu. Prócz niesamowitej powieści powstał obraz zbliżony do oryginału, który równie wciąga i intryguje. Nie chodzi już o gwiazdorską obsadę w postaci Toma Hanksa czy też Halle Berry, ale o dobrze oddaną narrację i klimat, jaki zawiera sama książka. Wiadomo, iż kilka wątków zostało przerobionych na rzecz filmu, jednak jako jeden z nielicznych zdołał w większości przekazać wszystkie wartości, jakie zawiera powieść.

   „Atlas chmur” to z pewnością tytuł, obok którego nie przechodzi się obojętnie. Choć w ostatnim czasie rozgłos mógł zagłuszyć nieco jego wartość, to wciąż pozostaje wierzyć słowom innych, tych, którzy czytali tę powieść i ją cenią. Książka Davida Mitchella w pewien sposób wyróżnia się na tle innych historii, jakie powstały na przestrzeni lat – jest inna i z tą „innością” jej do twarzy. Przede wszystkim zapewnia świetną rozrywkę i jednocześnie pozwala na spokojną refleksję nad własnym postępowaniem. Niełatwo dziś o takie historie, gdzie przygody bohaterów, często różnorodne i znane, niosą ze sobą morał, dlatego warto docenić ten tytuł. Z pewnością pozostawi on po sobie ciekawe wspomnienia i doznane wrażenia. Serdecznie polecam!

"Lecz czymże jest każdy ocean, jeśli nie morzem kropel?(str.536)"

Autor: David Mitchell
Tytuł: Atlas chmur
Wydawnictwo: MAG
Rok wydania: 2012 (II)
Liczba stron: 538

"Żelazna Dama" - reż. Phyllida Lloyd

"Żelazna Dama"

   Kim była Margaret Thatcher– z pewnością większość osób wie. Wielka postać Wielkiej Brytanii. Jedyna w swoim rodzaju. Dama o silnym charakterze, która znalazła się w świecie, gdzie rządzi męskie spojrzenie na świat. Film Żelazna Dama” przedstawia życie byłej premier Wielkiej Brytanii, który nie tylko intryguje w swoich obrazach, ale również fascynuje widza jego bohaterką. Fantastycznie dobrana obsada jedynie dopełnia całego obrazu, który zapada w pamięć na długi czas.

   Królów było wielu, Żelazna Dama tylko jedna.

 Miała piskliwy głos, własny pogląd na każdy temat i niezwykły tupet. Zanim stała się jedną z najbardziej wpływowych postaci współczesnego świata, jej kapelusz i nieodłączne perły budziły pobłażliwy uśmiech. Na naszych oczach z pyskatej Maggy rodzi się Żelazna Dama, której czarna torebka do dziś jest symbolem rządów silnej ręki.*

   „Żelazna Dama” trafiła do mnie niespodziewanie, ale była to przemiła niespodzianka. Po pierwsze – lubię Meryl Streep, a po drugie – postać Margaret Thatcher naprawdę mi imponuje. Słyszałam o niej bardzo wiele pozytywnych rzeczy, czytałam wiele notek prasowych, jednak film pomógł mi w pełni zobrazować sobie życie byłej brytyjskiej pani premier. Muszę przyznać, że rola, jaka przypadła Meryl Streep, nie była prosta, ale aktorka poradziła sobie fenomenalnie. Po obejrzeniu filmu nie wyobrażam sobie nikogo innego w tej roli. Swoboda, zaangażowanie oraz dobra charakteryzacja – to wszystko świetnie zostało dopasowane i wgrane w film.

   Ponadto, dzięki ciekawej scenografii oraz dbałości o szczegóły (m.in. realia czasowe) obraz wygląda dużo ciekawiej. Film ogląda się z nieskrywaną przyjemnością, ciekawością i fascynacją. Obraz nie skupia się tylko na tym, czym zajmowała się Margaret Thatcher, ale również na jej życiu (od młodocianych poglądów po walkę o miejsce na stanowisku premiera), na tym, jak zmienia się jej osoba po przebytych kadencjach. Produkcja jest plecionką różnych momentów jej życia, które postrzega się bardzo pozytywnie.

       Film ten poleciłabym każdemu. Jest on bowiem naprawdę wciągającą, świetną i fascynującą opowieścią biograficzną ważnej postaci nie tylko dla Wielkiej Brytanii. Bardzo dobra rola Meryl Streep dodatkowo przemawia na korzyść produkcji, co powinno skłonić fanów do obejrzenia jej. Czas spędzony na oglądaniu z pewnością nie będzie stracony, jedynie fantastycznie wykorzystany. Warto poświęcić te 1,5 godziny na seans, bowiem nic tak nie poprawia humoru jak bardzo dobry (lub nawet świetny) film. Polecam.

Za możliwość obejrzenia filmu serdecznie dziękuję firmie BestFilm:

 

Reżyseria: Phyllida Lloyd

Tytuł: Żelazna Dama

W rolach głównych: Jim Broadbent, Meryl Streep

Rok produkcji: Francja/Wielka Brytania 2011

Czas trwania: 105 min.

"Pamiętnik starego pierdoły" - Roland Topor

"Pamiętnik starego pierdoły" Roland Topor

Roland Topor jest francuskim pisarzem, który w swej twórczości wypełnia słowa czarnym humorem oraz groteską. W jego kolejnej książce „Pamiętnik starego pierdoły” można bez problemu zauważyć te elementy, które nadają jej mocnego charakteru. Książka zapewnia wiele zabawnych chwil, sytuacje opisywane przez autora bawią do łez. I chociaż ma ona formę pamiętnika, czyta się ją z nieskrywaną przyjemnością jak zwyczajną opowieść.

Od dziecka ujawniał swój wielki plastyczny talent, posiadał również dar w poznawaniu sławnych ludzi. Poznał wiele osobistości, dzięki którym wiele się uczył, ale również błądził. Dzięki niemu powstało wiele kierunków, które trwają do dziś. Wpływał na innych, podsuwał dowcipy i kwestie, stał się ekspertem w wielu dziedzinach. Był sławny (no prawie) i znał praktycznie każdego…

Na początku obawiałam się nieco formy pamiętnika, niezbyt darzę sympatią tę formę zapisu. Jednak autor potrafił zainteresować mnie tym, co napisał, dzięki czemu podczas lektury zapomniałam o tym, iż jest to pamiętnik. To ogromny plus nie tyle dla książki, co dla umiejętności autora. Bardzo spodobało mi się jego lekkie podejście do sprawy, w treści nie ma miejsca na trudne i schematyczne zdania. Prostota zwykłego człowieka, naszego bohatera książki, emanuje na każdej stronie, przez co łatwiej wczytać się w tekst. Ponadto poczucie humoru oraz oryginalność, a także nieco absurdu przepełnia zdania, strony i w ogóle całą treść, przez co nie można się nudzić ani przez chwilę.

  

 W różnorodności nazwisk, mniej znanych oraz sławnych, a także mnóstwem treści można się pogubić, to fakt, jednak ciekawy styl autora neutralizuje niedoskonałości książki. To kolejny atut autora, który przemawia na korzyść jego i „Pamiętnika starego pierdoły”. Lekki i przyjemny format pamiętnika przypadnie do gustu nie tylko fanom Rolanda Topora.

Chociaż książka już na sam dźwięk tytułu wywołuje uśmiech i posiada wiele zalet, ma też swoje słabsze strony. Głównie chodzi tutaj o nieco chaotyczną część tekstu, która pojawia się w połowie książki. Początek czytania idzie gładko i szybko ze względu na sporą dawkę śmiechu oraz lekkiego stylu, jednak kiedy miniemy połowę w treść wkrada się nieco chaosu, pojawia się masa nowych nazwisk, przez co tym razem można się zgubić. Potrzeba mocnego skupienia, aby dokończyć książkę i wszystko zrozumieć, w dodatku tempo czytania nieco zwalnia.

„Pamiętnik starego pierdoły”, mówiąc ogółem, jest bardzo ciekawą prezentacją francuskiego autora. Pełna humoru oraz lekkości książka z pewnością umili czas niejednemu czytelnikowi. Gdybym miała polecić ją komukolwiek, to na pewno fanom francuskiego pisarza, ale nie tylko. Również szukający niewymagającej lektury odnajdą się w tej przezabawnej formie pamiętnika. Chociaż nie jest ona wybitna ani doskonała przez błędy, jakie wkradają się w drugiej połowie książki, to wciąż pozostaje ona bardzo dobrą i wesołą propozycją czytelniczą na każdy dzień w roku. Dla każdego...     

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Replika oraz wortalowi webook.pl, na którym również ukazała się ta recenzja:

Autor: Roland Topor
Tytuł: Pamiętnik starego pierdoły
Wydawnictwo: Replika
Rok wydania: 2012 (nowe, zmienione)
Liczba stron: 188