Z brytyjskim serialem miałam styczność już dawno, jednak często nie miałam nawet o tym pojęcia. Zazwyczaj były to komedie, które oglądałam wraz z rodzicami i do dziś pamiętam, jak mocno się z nich śmiałam. To uczucie towarzyszy mi do dzisiaj; kiedy odświeżałam sobie niektóre produkcje - weźmy na to chociaż nieśmiertelnego Jasia Fasolę lub "Allo' allo!" - humor niezmiennie mi dopisywał. Oprócz wymienionych tutaj tytułów warto również wspomnieć prześwietne "Co ludzie powiedzą?", które dziś ma solidne 25 lat. Jeśli słyszycie o nim po raz pierwszy, koniecznie nadróbcie zaległości. Bo tak barwną osobowość, jaką jest Hiacynta Bukiet, nie sposób nie polubić.
Główna bohaterka filmu to Hiacynta Bukiet, niewyobrażalna snobka, żyjąca na pokaz i starająca się nadać swemu życiu wysoki standard. Uważa, że jest to tylko pomyłka genetyczna, że nie urodziła się w rodzie arystokratycznym. Obrzydza wszystkim życie, obraża dając wszystkim do zrozumienia jak daleko im do jej wysokiego standardu. A ludzie tak się jej boją, że wolą uciekać na jej widok, niż powiedzieć jej parę słów lub po prostu odmówić jej życzeniom. Zresztą uwagi pod adresem Hiacynty i tak nie wiele by dały, gdyż z natury nie słucha co się do niej mówi. [źródło]
Dziś nie pamiętam dokładnie, kiedy po raz pierwszy obejrzałam ten serial, ale widziałam go wielokrotnie. I do tej pory mam ochotę go oglądać. "Co ludzie powiedzą?" to fantastyczna komedia, przy której nie ma chwili bez uśmiechu. Główna bohaterka, Hiacynta, to mocno wyróżniająca się postać, która nie może pogodzić się z faktem, że nie jest arystokratką. Ale nie staje to na przeszkodzie, aby stworzyć pozory przed innymi i traktowaniem ich z góry. Hiacynta robi wszystko, aby "wysokie standardy" jej życia przewyższały sąsiadów i jej własną rodzinę. Przy czym nie to jest tutaj najlepsze. Każdy odcinek pokazuje widzom parodię tego, jak kobieta stara się zachowywać pozory. Taka już jest i kropka. Dlatego też zachowanie Hiacynty nie irytuje, nie denerwuje ( no nie wliczając w to jej męża i sąsiadów), ale niesamowicie bawi, wręcz rozśmiesza do łez. Serial obfituje w zabawne sytuacje, cięte riposty, sarkastyczne uwagi. I dostrzeżemy to w każdym jednym półgodzinnym odcinku.
Chociaż całość składa się z jednej mantry Hiacynty - by inni widzieli, że ma lepiej - to w każdym odcinku dzieje się coś ciekawego. Najlepiej zapamiętałam te sytuacje, kiedy stykały się dwa obrazy ludzkie: państwo Bukietowie, odpicowani "arystokraci" i rodzina Hiacynty - Stokrotka, Róża i Powolniak - lekko patologiczni. W tych momentach śmiałam się najbardziej! Wtedy właśnie wywiązywała się walka o zachowanie pozorów. Bo jak to tak, z wyższych sfer schodzić tak nisko? Co ludzie powiedzą? Hiacynta zrobi wszystko, dosłownie wszystko, by tylko inni widzieli w niej szlacheckie pochodzenie. Nie chodzi tu oczywiście o zwykłe wygłupy starszej pani - co to, to nie! Serial został świetnie skonstruowany, zadbano o to, by w prosty sposób rozbawić widza. I daleko mu do kiczu i żenady.
Nie pozostaje mi nic innego, jak polecić Wam gorąco ten serial. Idealny seans na chłodne wieczorki i weekendy :) Oglądajcie!
Dzisiejszy wpis będzie krótki i zwięzły. Bo serial, o którym wspomnę, należy do prostych i ciekawych obrazów, o którym nie warto długo rozmawiać - w pozytywnym tego stwierdzenia znaczeniu. "The Village" najlepiej obejrzeć, przyjrzeć się jego postaciom i ciekawej fabule. Bo choć przekaz prosty, krajobrazy szare i błotniste, a bohaterowie to zwyczajni ludzie, jego treść zdecydowanie jest bogata w emocje i głęboki sens.
Serial przedstawiający losy mieszkańców pewnej angielskiej wioski w hrabstwie Derbyshire na przestrzeni stu lat. Osią opowieści jest życie Berta Middletona (Bill Jones). Dorasta on w skrajnym ubóstwie wraz ze swoim bratem Joe na rodzinnej farmie. Ich matka Grace (Maxine Peake - "Mała Dorrit") robi wszystko, by nie tylko zapewnić przetrwanie swoim synom, ale też by uchronić ich przed wybuchami przemocy ze strony swojego męża (John Simm - "Nałożnica diabła"). Życie Berta na zawsze zmieni się wraz z przybyciem pierwszego w historii wsi autobusu, z którego wysiada piękna i niezłomna Martha (Charlie Murphy - "Wyklęci"). [źródło]
Tak naprawdę nie pamiętam, co mnie skłoniło do obejrzenia tego serialu. Znajome nazwiska? Gatunek? A może fakt, że to brytyjska produkcja? Faktem jest, że mocno czułam się zaintrygowana, więc musiałam koniecznie go zobaczyć. I co muszę powiedzieć - nie żałuję swojej decyzji. "The Village" to świetna opowieść, która od pierwszego odcinka niesamowicie wciąga. Po raz kolejny możemy dostrzec bardzo dobre oddanie szczegółu w krajobrazie i wyglądzie postaci, w tym przypadku stylizowanej na wiek XX. To dodatkowo dodaje dramaturgii historii, jaka dzieje się na naszych oczach. Strach, miłość, poczucie obowiązku - mieszkańcami przedstawionej tu angielskiej wioski targają różnorakie emocje. I to chyba najbardziej mnie przekonuje: ogrom uczuć i proste acz świetne ich oddanie na ekranie. Poza tym odcinki za każdym razem przynoszą coraz ciekawsze wątki, które uzupełniają poprzednie wydarzenia i zapowiadają kolejne. Głównie koncentrujemy się na rodzinie Middleton'ów, jednak każda poboczna historia nadaje sens i nakręca całą akcję. Żadne pomieszanie z poplątanym, raczej historia kompletna, mocno złożona, ale i zrozumiała. Dla każdego.
Zdecydowanie mocno klimatyczny serial. Dramatyczny, emocjonalny, naturalny. Obsada świetnie dobrana, każdy radzi sobie ze swoją rolą bardzo dobrze. Z pewnością poleciłabym go fanom obyczajów (ze względu na prostolinijność i różnorakie emocje) i dramatów, ale myślę, że miłośnicy historii również mieliby z tego seansu uciechę. Ja spieszę oglądać sezon 2. Wam polecam jak najszybciej obejrzeć 1... Naprawdę warto.
Uwielbiam kryminały.Co widać, jeśli przyjrzymy się ostatnim recenzjom. Przeglądając ostatnio biblioteczkę zauważyłam, że właśnie ten gatunek zaczął przeważać na liście najczęściej przeze mnie czytanych. Ale z tych pisemnych kryminałów zrodziła się również pasja do obrazowych. Seriale i filmy, jakie ostatnio obejrzałam, to również w dużej mierze kryminały. Powoli zaczyna się z tego rodzić obsesja, ale spokojnie - nikogo nie zamierzam zabić :P
Skąd nawiązanie do tego gatunku? Otóż mam dla Was kolejną ciekawą propozycję od BBC, która nie dość, że wiernie odzwierciedla czasy XIX-wieczne, to jeszcze jest świetnie wykreowanym kryminałem. Mrocznym, wciągającym, realistycznym, krwawym kryminałem. Każdy odcinek stanowi odrębną historię, o której widz pamięta przez długi czas. Ale przede wszystkim stanowią świetną zagadkę kryminalną, której żaden inny wątek nie jest w stanie przyćmić!
"To nie jest elegancki wysmakowany Londyn, to nie są romantyczni bohaterowie jakich znamy z ekranizacji słynnych powieści klasycznych."Ripper Street" to pełnokrwista, pełna realizmu i wyrazistych postaci, obfitująca w mocne wrażenia historia rozgrywająca się pod koniec XIX w. Whitechapel – dzielnica Londynu, o której Bóg dawno zapomniał.... Najbrutalniejsze zbrodnie, wszechobecne ubóstwo i wciąż obecne w pamięci mieszkańców przerażające zbrodnie Kuby Rozpruwacza. Inspektor Edmund Reid - prześladowany wspomnieniami o nieudanych próbach schwytania tego pozbawionego skrupułów mordercy, wstępuje do słynnej dywizji H, która ma zadbać o porządek i bezpieczeństwo zbrukanych krwią ulic Whitechapel. Wraz ze swoimi ludźmi walczy przeciw bezprawiu. Jednak gdzieś za plecami wciąż czai się widmo Rozpruwacza. Czy powróci, żeby znów siać strach?" [źródło]
Prawdą jest, że BBC robi świetne kostiumowe seriale. "Ripper Street" to również rewia mody XIX wieku, odzwierciedlona w każdym szczególe. Nie skupiajmy jednak uwagi na tym detalu, tutaj ważny jest kryminał. I to on przykuwa największą uwagę. Świetnie przemyślane odcinki, dobrze rozegrane, owiane tajemnicą do samego końca to receptura sukcesu. Producenci tego serialu trzymają się go przy każdej okazji - każdy epizod wygląda mrocznie, intrygująco, zbrodnie wywołują ciarki na plecach, ale nie można przestać ich oglądać. Co więcej - każdy główny bohater "Ripper Street" ma swoją historię, a jednak ich wątki praktycznie nie 'zasłaniają' istotnych szczegółów. Wszystko ze sobą współgra - fabuła, kostiumy, scenografia, aktorzy. Tutaj włącza się moja słabość do M. Macfadyen'a ("Duma i uprzedzenie" 2005, "Trzej muszkieterowie" 2011, "Anna Karenina" 2012), ale nie tylko on stanowi filar tego serialu :) Każdy aktor ma w sobie to "coś", dzięki którym zbudowali odpowiedni klimat.
Całość, jak do tej pory, stanowią 3 sezony po 8 odcinków, dlatego fani kryminału - łapcie za odtwarzacze i oglądajcie! "Ripper Street" to fantastycznie wykreowany obraz, od którego nie sposób się oderwać. Sceneria przykuwa uwagę, wątki intrygują, mroczny klimat napawa grozą. Najlepiej obejrzeć odcinki wieczorami - klimat i realizm odczujemy bardziej! Z mojej strony ogromnie polecam - tak dobrej dawki kryminału na ekranie dawno nie widziałam....
Prawdą jest, że Brytyjczycy mają specyficzne poczucie humoru. Jednak w pewien sposób ten humor polubiłam, niekiedy wręcz uwielbiam się z niego śmiać. Nic więc dziwnego, że kolejna moja propozycja "The best of..." dotyczy komedii. Powiem nawet - wyjątkowej komedii:) "Miranda" to tytuł, który od pierwszego odcinka się pamięta. Od początku do końca niespełna 30-minutowego obrazu nie ma chwili, byśmy nie parskali śmiechem. To lekka, przesiąknięta humorem historia pewnej kobiety, której zmorą jest wysoki wzrost, jednak z entuzjazmem dziecka kroczy przez ten świat. Tylko innym (w tym matce) przeszkadza jest stan cywilny i podejście do świata. Ale, jak to mówią, lepiej być innym niż tacy jak wszyscy!
"Przezabawny sitcom opowiadający o perypetiach bardzo wysokiej dziewczyny, która z determinacją szuka swojego miejsca w życiu. Miranda (Miranda Hart) ma 185 cm wzrostu i tak naprawdę nigdy nie potrafiła odnaleźć się w społeczeństwie. Prowadzi sklep ze śmiesznymi rzeczami, wciąż przyjaźni się z równie jak ona zagubionymi koleżankami ze szkoły z internatem i podkochuje w Garym (Tom Ellis), kucharzu z pobliskiej restauracji. Matka Mirandy (Patricia Hodge) chciałaby, aby dziewczyna znalazła w końcu porządną pracę i męża, jednak każda próba ingerencji w życie miłosne córki kończy się spektakularną porażką." [źródło]
Wiele osób, z którymi rozmawiałam na temat tego serialu, porównywało Mirandę z Bridget Jones. Wiele osób, wiem, z tej racji z pewnością by się zraziły do tej postaci. Dlatego spieszę powiedzieć, że "Miranda" to zupełnie coś innego. Choć historia krótka, można ją wręcz pokochać. Miranda to taka postać, która z jednej strony wydaje nam się "dużym dzieckiem", a z drugiej mocno chcielibyśmy, aby w końcu jej się udało. Nic w tym dziwnego, w końcu serial nagrywany jest w ten sposób, że główna bohaterka wciąż ma kontakt z widzem. To zabawna, przesiąknięta humorem, lekka historia, która jednocześnie skupia się na różnych aspektach życia dorosłej kobiety. Wzloty i upadki w życiu zawodowym (tak, sklep ze śmiesznymi rzeczami to niezły biznes), miłosnym; konflikty na linii matka - córka... To wszystko zostało ukazane w żartobliwym tonie, którego nie sposób polubić.
Osobiście uwielbiam ten serial. Wszystkie odcinki i dialogi praktycznie znam na pamięć. Nie tylko "Rude" i "Such fun!", które zdarza mi się użyć w codziennym życiu :) To świetny serial również ze względu na to, że poprawia humor w każdej sytuacji. Lubię włączyć sobie odcinek "Mirandy", kiedy mam za sobą kiepski dzień lub nie najlepiej się czuję. Swoją rolę spełnia znakomicie - rozbawia aż do łez. Za każdym razem. Czego i Wam życzę, moi drodzy, kiedy zdecydujecie się ją obejrzeć. Naprawdę warto! :)
Dziś dzień wyjątkowy - Dzień Kobiet. Z racji naszego święta, Drogie Panie, przygotowałam dla Was wpis o ciekawej BBC-owskiej produkcji - "Muszkieterowie". Tych zacnych trzech (a raczej czterech) panów znamy nie od dziś, adaptacji filmowych i serialowych powieści Dumasa mieliśmy w ostatnich latach dość sporo. Jednak ta ostatnia, wspominana dzisiejsza wersja, spodobała mi się nie tylko ze względu na sympatię do brytyjskiego akcentu. Ale dlatego, że kostiumowych seriali tak dobrze jak BBC nie produkuje nikt inny :)
Zabójczo przystojni i ceniący kobiece wdzięki bohaterowie powracają w wielkim stylu. Romantyczny Aramis, hazardzista Portos, pogrążony w mrocznej przeszłości Atos i młodzieńczy D’Artagnan - mistrz dedukcji i sprytu. XVII-wieczna Francja - muszkieterowie, elitarni żołnierze nieudolnego króla Ludwika XIII-tego walczą ze spiskującym kardynałem Richelieu, tropią dworskie spiski, walczą w imięhonoru i … zdobywają kobiece serca. Mistrzowsko zrealizowany serial kostiumowy; znani bohaterowie i świetnie zachowany klimat epoki w całkiem nowej, zaskakującej historii stworzonej przez Adriana Hodgesa ("Siły pierwotne", "Rzym"). Takiej wersji muszkieterów jeszcze nie było!
Bardzo, ale to bardzo wciągający serial. Jeśli jesteście fanami powieści Dumasa, lubicie kostiumowe produkcje - z pewnością polubicie tę wersję Muszkieterów. Wierne odtworzenie obrazu tamtej epoki stwarza klimat dla dziejących się wydarzeń. I wbrew pozorom - to nie historia o podbojach przystojnych żołnierzy. Choć, moje Drogie - jest czym nacieszyć oko ;) Fani kryminalnych zagadek również odnajdą w nim coś dla siebie, w końcu każdy odcinek to intrygujący spisek, porwania, walki, strzelaniny, etc. Czasem brutalny, ale umiarkowanie. Dużo akcji, trochę romansu i nieco humoru. I wszystko otoczone świetnymi kostiumami! Wam polecam uwadze sezon pierwszy, tymczasem uciekam na seans najnowszego odcinka. Do usłyszenia!
Jeśli nie macie pomysłu na wieczorny seans, a szukacie czegoś z dreszczykiem - polecam jeden z thrillerów BBC: "Good Cop". Jest to krótki, bo jedynie 4 - odcinkowy serial, ale czas tutaj nie ma żadnego znaczenia. Podczas krótkiego spektaklu przeniesiecie się do szarego Liverpoolu, w którym sprawiedliwości musi stać się zadość. A z pewnością dopilnuje tego policjant John Paul Rocksavage...
John-Paul Rocksavage (Warren Brown) jest przykładnym gliną, który kocha swoją pracę. Wszystko się zmienia, gdy na jego oczach brutalnie zostaje zamordowany jego partner z policji. Wszystko w co wierzył John zostaje wywrócone do góry nogami, a on sam popada w coraz większą depresję. Jedynym sposobem na poradzenie sobie z sytuacją, staje się zemsta na przestępcach metodami, które niewiele mają wspólnego z prawem.
Ze względu na moją sympatię do kryminalnych historii, często oglądam tego typu seriale czy filmy. Najczęściej szukam wśród brytyjskich produkcji, bowiem najrzadziej przeżywam rozczarowanie. "Good Cop" to mega wciągający thriller, który od samego początku wbija widza w fotel. Akcja toczy się we wiadomym kierunku, jednak każde spotkanie głównego bohatera okazuje się dla widza nowym doświadczeniem. Nie ma co również liczyć na taryfy ulgowe - serial jest mocno realistyczny, brutalny, kipi czarnym charakterem. Ze strony technicznej - fajnie ukazany obraz Liverpoolu, który w odcieniach szarości nadaje klimat i świetne tło dla serialu. Jedyna wada - za krótki. Sezon pierwszy pozostawia odbiorcę z wieloma niewiadomymi, pewne wątki mogłyby zostać mocniej rozbudowane. A tu nic. Koniec po czwartym odcinku. A szkoda, bo zapowiadało się naprawdę genialnie. Zainteresowani? Na weekendowy seans w sam raz! Zachęcam.
Witajcie,
niedawno pisałam o nowych cyklach, które chciałabym prowadzić na blogu i dziś pragnę rozpocząć jeden z nich. Mianowicie chodzi o serialowy cykl "The best of BBC", który będzie skupiał naszą uwagę na najciekawszych, tych małych i tych dużych, produkcjach brytyjskiej telewizji.
Dziś krótkie wprowadzenie. Jakiś czas temu recenzowałam filmy i seriale, linki do opinii na ich temat znajdziecie w zakładce "Kącik filmowy", ale żeby było prościej, udostępnię tutaj po kolei każdy z nich.
Na początek, jako że to pierwszy wpis, krótkie informacje na temat...
Te seriale już widziałam (lub na bieżąco śledzę) i recenzowałam na swoim blogu (kliknijcie w obrazek, przeniesie Was do recenzji) i każdy z nich mogę z czystym sercem polecić.Wyróżniają się dobraniem dobrej obsady, zbudowaniem świetnej scenerii, oddaniem szczegółu i stworzeniem fantastycznego klimatu. Do dziś chętnie wracam do każdego z nich i przyznam się, że chociaż znam niektóre odcinki na pamięć, mam ochotę obejrzeć je raz jeszcze:)
Czy polecam coś w szczególności? Koniecznie obejrzyjcie "Sherlocka" i "Luthera"! "Sherlock" to fantastyczny obraz znanej postaci Sherlocka Holmesa, przeniesiony do współczesnego Londynu. Duża akcja, moc zaskoczeń i mnóstwo dobrego humoru. A "Luther"? Dreszczowiec, którego mi brakuje. Po 3 sezonach wciągającej akcji przerwano produkcję i pozostaje nam jedynie obejść się smakiem. Ale nie ma tego złego - po kilku odcinkach pełnych emocji, intryg, zagadek i spraw kryminalnych, możemy czuć zadowolenie. W końcu nie ma tak wiele dobrych seriali kryminalnych...
Na dziś to tyle:) Zaznaczyłam, że wpisy będą krótkie, a z racji, że te propozycje zostały zrecenzowane, dodałam zaledwie kilka dodatkowych słów. Już za tydzień nowy tytuł, który, zdradzę, jest kolejnym kryminałem, do którego chętnie wracam:) Zatem wpadnijcie niedługo! Mam dla Was sporo ciekawych propozycji.
