"Podwójna tożsamość" - William Richter

Czasem lepiej jest nie wiedzieć...

   W kręgu powieści młodzieżowych wciąż królują tak zwane paranormal-romance. Coraz częściej są to schematyczne historie, ale mimo to odnajdują uznanie wśród młodszych czytelników. Pojawiają się jednak coraz częściej również inne gatunki, które zyskują sympatię młodzieży, a generalnie chodzi o thrillery. Niedawno poznaliśmy „Monument 14. Odcięci od świata”, a teraz chciałabym Wam przedstawić „Podwójną tożsamość” autorstwa Williama Richtera. To znany hollywoodzki scenarzysta i producent, dlatego dobrze wyrobione pióro nie było zaskoczeniem. Było nią za to dobrze stworzone tło fabularne i ciekawa, mocno intrygująca akcja. I chociaż została przedstawiona z naciskiem „dla młodzieży”, to starsi wielbiciele thrillerów z pewnością odnajdą się w tej historii.

   Wallis Stoneman, dawniej Walentyna, urodziła się na terenie Rosji. Została jednak adoptowana przez pewną nowojorską rodzinę, u której dorastała. Teraz ma szesnaście lat i jest buntowniczą nastolatką, która decyduje się porzucić luksusy rodzinne i wybrać życie w slumsach Manhattanu. Losem przypadku dowiaduje się o pewnej bolesnej tajemnicy na swój temat, która zagraża jej życiu. Teraz musi skonfrontować się z niebezpieczeństwem i dowiedzieć się prawdy. Czy zdoła jednak uniknąć tego, co ją czeka?

   W przypadku książek młodzieżowych nigdy nie wiadomo, co dostaniemy. Banalny romans? Niedojrzałych bohaterów? Nijaką akcję? Takie elementy coraz częściej stają się fundamentem tego typu literatury, dlatego trudno się dziwić, że przed sięgnięciem po tego rodzaju książki trzeba zastanowić się dwa razy. „Podwójna tożsamość” również budzi z początku wątpliwości. Niby zapowiada się ciekawie, w opisie istnieje pewne napięcie, któremu sprzyja zaintrygowanie. Jednak pojawiają się obawy, czy nie będzie to zbyt spłaszczone i naciągane opowiadanie. Zaskoczeniem okazuje się fakt, że jak na powieść dla młodzieży, akcja toczy się nader dojrzale. Co mam na myśli? Ano fakt, że działania bohaterów, ich wypowiedzi, samo tempo akcji toczy się w sposób dobrze przemyślany. Mało tego – można odnieść wrażenie, że to typowy dreszczowiec o nastolatkach, a nie dla nastolatków. Spory kawałek fabuły to taki obraz amerykańskiego filmu akcji, ale nic w tym dziwnego, w końcu autor jest hollywoodzkim scenarzystą. Może też dlatego powieść sprawia wrażenie dobrego materiału na filmową bądź serialową adaptację.

   Drugim plusem jest zdecydowanie nieprzewidywalna akcja. Wydarzenia dzieją się dobrym tempem, które przyspiesza z każdym kolejnym rozdziałem. Nie wiemy, co wydarzy się następnie, dlatego coraz szybciej i szybciej chcemy poznać zakończenie. A, nie powiem, i ono z lekka zaskakuje. Sprawia, że chcemy poznać dalsze losy Wally jak najszybciej. I miejmy nadzieję, że tak się stanie.

   Mówiąc krótko i wprost, „Podwójna tożsamość” to powieść bardzo udana: i pod względem stylu i pod względem treści. Z opinii innych wynika, że to historia dla młodzieży, jednak nie tylko nastolatki będą nią zachwycone. To dobra powieść dla każdego, kto lubi dreszczowce z dużą zagadką w tle. Bohaterowie są nad wyraz dojrzali, akcja toczy się w dobrym tempie, a co najważniejsze – jest nieprzewidywalna. A także trudno znaleźć w niej jakiś schemat, co przekłada się na jakość całości. Nie trudno więc zgadnąć, że z ogromną ochotą polecam ten tytuł. Duża dawka emocji gwarantowana.

Autor: William Richter

Tytuł: Podwójna tożsamość 

Wydawnictwo: Dolnośląskie 

Rok wydania: 2014 

Liczba stron: 312

"Syn" - Jo Nesbø

Sprawiedliwości stanie się zadość...

   Jo Nesbø to autor dobrze nam znany. Jego kryminalna seria w Harrym Hole w roli głównej podbija cały świat, ale to nic dziwnego, skoro jego powieści są wręcz mistrzowsko skonstruowane. Jednak z przyzwyczajenia do jednego bohatera rodzi się pewne pytanie: czy kolejne książki Nesbø będą równie dobre? Odpowiedź przychodzi natychmiastowo w postaci powieści „Syn”. Wydawać by się mogło, że nic nie dorówna poprzedniej serii, a tutaj pojawia się nowość, której wartość jest dwukrotnie wyższa. I jak tu nie kochać takich autorów?

   Sonny Lofthus jest więźniem najlepiej strzeżonego więzienia. Chodzą pogłoski, że odsiaduje wyroki za zbrodnie popełnione przez innych. Kilka lat wcześniej popadł w konflikt z prawem, zaraz po tym, jak umiera jego ojciec – głęboko skorumpowany policjant. Pewnego dnia słyszy historię, która stawia sprawę jego ojca w zupełnie innym świetle. W mężczyźnie zachodzi duża zmiana. Zaczyna dociekać prawdy, a winni zostają surowo ukarani…

   Książki Nesbø mają to do siebie, że są one bardzo złożone. Jest kilka głównych wątków, które przeplatają się ze sobą, tworząc niesamowicie ciekawy obraz. Ponadto ich tajemnica sięga bardzo głęboko i dopiero w finale poznajemy całą prawdę, która co rusz nas zaskakuje. „Syn” to również powieść złożona. Dużo się dzieje, akcja toczy się w stałym tempie i chociaż często można przewidzieć następny krok bohaterów, to bez względu na to czyta się ją w nieskrywaną przyjemnością. Zwłaszcza, że finał również jest niespodzianką.

   Jeśli chodzi o zagadkę kryminalną – tutaj ma ona ogromny zasięg. Chociaż mamy pojęcie o głównej sprawie, to pozostałe jej elementy owiane są tajemnicą. Zwłaszcza, że dzieje się ona dwutorowo. Pierwsza: sprawa Sonny’ego Lofthusa, który odsiaduje wyroki, za które prawdopodobnie nie on jest odpowiedzialny. Druga: sprawa kilu morderstw, które mają miejsce w późniejszym czasie. Wszystko tutaj jednak łączy się ze sobą, o czym można się przekonać, czytając „Syna”. Nesbø po raz kolejny również użył fabułę kilkuwątkową, gdzie wiele spraw gra pierwsze skrzypce. Relację z wydarzeń prowadzi kilka osób, czasem nawet mało istotnych, co często w książkach kończy się wynikiem niezrozumiałej paplaniny. Jednak tutaj dogranie w czasie i całej akcji jest naprawdę dobre, z wyczuciem, dlatego każdy, kto wypowie się w danym momencie, każdy, kto przedstawia swój punkt widzenia, jest zrozumiały, a co więcej – wyrażony w ciekawy sposób.

   Jak na tego autora przystało, nie mogło również zabraknąć dobrego bohatera. Tutaj mamy do czynienia z kilkoma świetnymi postaciami, które odegrały swoją rolę naprawdę dobrze. Mowa tu głównie o komisarzu Simonie Kefas – postaci barwnej, z nietypowym poczuciem humoru, dystansem, trudną przeszłością i szóstym zmysłem kryminalnym czy też Sonnym Lofthus – więźniem, który w głębi okazuje się być całkiem sympatycznym i miłym mężczyzną. To dwie osoby, które najbardziej rzucają się w oczy, jednak ciekawych bohaterów w „Synu” nie ma końca. I pewnie dlatego powieść wypada tak dobrze.

   Jak widać, Jo Nesbø powraca w dobrej formie. Po jakże udanej serii z Harrym Hole, znów mamy okazję rozczytać się w historii, która w znakomity sposób wypełni nasz czytelniczy czas. „Syn” to bowiem mistrzowski kryminał, w którym i tło fabularne i postaci czy też sam wątek kryminalny są świetnie skonstruowane. Przewidywalność zmniejszona do minimum, za to tajemnic co nie miara i nie sposób doczekać finału, który jest równie zaskakujący co lekko zawodzi. W pozytywny jednak sposób. Dlatego z miejsca polecam każdemu miłośnikowi tego gatunku. „Syn” to obowiązkowa pozycja w waszych biblioteczkach!

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Syn

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 428

"Magia krwi" - Tessa Gratton

Tajemnica magicznej krwi...

   Młodzieżowych lektur nie brak na naszym rynku. Zwłaszcza, jeśli chodzi o paranormal romance – tych można znaleźć dziś na pęczki. Rzadko jednak trafimy na dobrą powieść – większość to schematy, schematy i jeszcze raz schematy. Nie inaczej jest z tytułem „Magia krwi” autorstwa Tessy Gratton, która nie dość dawno trafiła do naszego kraju. Zdania na jej temat są podzielone: jednym się podoba, innych zaś porządnie zawiodła. Co takiego sprawia, że ta książka dzieli opinie czytelników? O tym w poniższej recenzji…

   Silla po śmierci swojego ojca znajduje tajemniczą książkę z zaklęciami. Wkrótce odkrywa, że w jej żyłach płynie magiczna krew. Poznaje również Nicka, z którym połączy ją silne uczucie. Kiedy razem z młodych chłopakiem i swoim bratem Silla zgłębia tajniki magii, pojawiają się problemy – ktoś „odwiedził” grób ich rodziców i narysował na nich magiczne runy. Okazuje się, że muszą poradzić sobie nie tylko z magią, ale również tajemniczym przeciwnikiem…

   Z początku ta książka wydaje się ciekawa. Choć może nie zapowiada fajerwerków, to dobrej historii można po niej oczekiwać. Niestety na oczekiwaniach się kończy. „Magia krwi” to powieść, która swoją banalnością załatwia sobie opinie już po pierwszych rozdziałach. Mowa tu nie tylko o postaciach i zarysie fabuły, ale także o opisach, które autorka zastosowała do rozpisania emocji i działań. Poza tym powieść dopada typowa schematyczność dla tego gatunku. I nic już nie jest w stanie przemówić na jej korzyść, niestety. Może posłużę się przykładem, gdzie widać wyraźną banalność opisu. Być może to wina treści, być może tłumaczenia, ale logika niektórych zdań powalała na kolana. Przykład: bohaterka trzyma w ręce królika. Ręka się jej zmęczyła, więc przełożyła go do drugiej. A jak barwnie to opisane! Szkoda miejsca i czasu na przytaczanie podobnych „kwiatków”, ale uwierzcie – takich „barwnych” opisów znajdziecie tu nie raz.

   Po drugie – romans. Wszystko idzie zrozumieć, bowiem to w końcu paranormal romance, jednak w każdej książce odbywa się to tak samo. Dwoje młodych bohaterów się nie zna, nagle się poznaje i po chwili są już wielką miłością. Wybuch namiętności między postaciami „Magii krwi” jest tak gwałtowna, aż przytłaczająca. Jak to u nastolatków bywa, hormony buzują, jednak autorkę wyraźnie ponosi w opisach ich namiętnych pocałunków. A o myślach bohaterów już nie wspomnę. Brakuje tutaj subtelności, dystansu i przede wszystkim realności. I jeszcze wielu drobniejszych elementów, ale można by tu wymieniać w nieskończoność…

   Zwykle nie czytuję tego typu lektur, ale jeśli jednak, to tylko po to, aby przekonać się, czy może się coś zmieniło (na lepsze oczywiście) i tylko wtedy, gdy naprawdę mnie coś zainteresuje. „Magia krwi” z początku wydawała się obiecującą lekturą, zwłaszcza, że polecało mi go trzy cenne mi osoby. W praktyce rozegrało się to jednak inaczej. Tessa Gratton nie wykazała się żadną nowością i powalającą techniką. Jedyne, co jej się udało to to, iż stworzyła powieść tak banalną, że aż momentami śmieszną. Jeśli chcecie poczytać o magii, sięgnijcie po „Harrego Pottera”. Romanse? Walnijcie sobie czasem harlequina, wyjdzie zdrowiej. Ten tytuł pozostawiam do osobistej decyzji. Tak będzie najlepiej.

Autor: Tessa Gratton

Tytuł: Magia krwi

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 387

"Policja" - Jo Nesbø

Prawda przychodzi zbyt późno... 

   Nie po raz pierwszy mam okazję pisać o Jo Nesbø i jego kryminalnej serii z Harrym Hole w roli głównej. Tym razem jednak skupię się na jego ostatniej książce „Policja”, która nie tak dawno ukazała się na naszym rynku. Jeżeli znamy serię, ten tom okazuje się nie lada niespodzianką, ale jakże miłą. Wspaniały śledczy powraca „zza grobu”, aby znów namieszać. Z czym tym razem mamy do czynienia? Z pewnością z nową i jakże duża ilością niespodzianek. Można rzec, że Nesbø zebrał wszystkie wyróżniające cechy poszczególnych tomów i wykorzystał je przy pisaniu ostatniego tomu. Jaki rezultat? Powieść do samego końca potwornie wciągająca, a co więcej, igrająca z intuicją czytelnika w potężnym stopniu. Gdyby można było przeprowadzić ranking najlepszych powieści kryminalnych, seria Nesbø, z „Policją” na czele, z pewnością stanęłoby na podium…

   W miejscu, gdzie niegdyś popełniono zbrodnię, ginie policjant. Okazuje się, że to śledczy, który pracował nad tą sprawą, jednak nie zdołał jej rozwikłać. Przypadek? Po tym wydarzeniu następuje seria morderstw kolejnych policjantów, których śmierć ma podobny charakter do pierwszej zbrodni. Czy zabójca chce tym samym pokazać słabość policji? Niewykluczone. Brak śladów na miejscach zdarzeń utrudnia złapanie przestępcy. Tymczasem w szpitalu leży mężczyzna, który walczy o życie. Ściśle objęty ochroną policyjną, stanowi zagadkę, jak ważną rolę odgrywa w ich świecie…

   Próbując przybliżyć fabułę, lepiej nie zdradzać najważniejszych wątków. Można by popsuć całą frajdę z lektury. A przy czytaniu „Policji” jej nie brakuje. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że ta powieść ukazała się całkiem niespodziewanie. Bo w końcu po zakończeniu „Upiorów” mamy niejako jasną sytuację, co się stało z głównym bohaterem. Jak zatem kontynuować serię bez jej bohatera? Tutaj Jo Nesbo faktycznie poszedł na całość. Ukartowanie tak wielkiej intrygi wprawia w mocne zaskoczenie. „Policja” jest splotem nie tylko nowej historii, ale również dawniejszych wątków. Ich różnorodność miesza się ze sobą, tworząc niesamowicie intrygującą fabułę. Ciągle coś się dzieje, nowe zabójstwo, nowe poszlaki, a jednak rozwiązania brak. Jak to rozstrzygnąć? Autor bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę, nie pozostawiając złudzeń, że finał okaże się spektakularny, a rozwiązanie zagadki dostaniemy dopiero na końcu.

   Przy każdej części serii o Harrym Hole mamy do czynienia z ciekawą intrygą, dobrym śledztwem i przede wszystkim z dobrym śledczym. To cechy, które wyróżniają każdą z nich. Jak zatem podsumować „Policję”? Otóż weźmy każdą część z osobna, zmieszajmy razem i tak powstanie nowa powieść. W stylu Jo Nesbø, a jednak tak dobrze napisana, że można odnieść wrażenie, iż to najlepsza książka tego pisarza. Nie brakuje jej wszelakiego rodzaju emocji, napięcie wzrasta z każdym rozdziałem, a co więcej – kryminalna zagadka ciągnie się od początku aż do końca. Jak wspomniałam, autor igra z czytelnikiem, zapewniając mu wiele dobrej zabawy. Bo przy rozgryzieniu całej tej sprawy potrzeba mnóstwo cierpliwości i intuicji godnej Sherlock’a Holmes’a.

   Jeśli ktoś przeczytał „Upiory”, a nie miał jeszcze w ręce „Policji”, może się zastanawiać, co dalej z głównym bohaterem? Czy wciąż jest? Czy nowa powieść obejdzie się bez niego? Skądże znowu. Choćbyśmy nie wiem, jak mieszane mieli uczucia, powrót bohatera w tej części jest nie tylko zaskakujący, ale również dość ciekawy. Nie podpowiem, w jaki sposób się on pojawi, jednak warto zaznaczyć, że po tak emocjonującym „odejściu” lepiej nie spuszczać naszego bohatera z oka. Ten nieprzewidywalny drań potrafi czytelnikowi nieźle utrzeć nosa. Ale za to go właśnie lubimy.

   Można by jeszcze sporo zalet tej książki wymieniać, nie pozostawia to jednak wątpliwości, że „Policja” to powieść naprawdę bardzo dobra. Stonowana, w pełni wątków, a jednak nie przeładowana. Dla fanów serii ze śledczym Hole będzie to nie lada gratka, bowiem ta część to pewien kulminacyjny punkt tego cyklu. Jest przepełniona intrygującymi wątkami, śledztwem, które nie daje spokoju naszej wyobraźni. Do samego końca czyta się ją z wypiekami na twarzy, a nawet w finalnej części autor igra z naszymi odczuciami. Nie brak jej emocjonujących chwil, przepełnionych śmiechem, ale też smutkiem. A przede wszystkim ma w sobie coś, co fani kryminałów lubią najbardziej: zagadkę, którą pamięta się przez długi czas. I z pewnością nie raz się do niej wróci. Serdecznie polecam!

Autor: Jo Nesbø 

Tytuł: Policja

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 472

"Upiory" - Jo Nesbø

Nie ufaj nikomu...

   Jo Nesbø to autor niemal doskonały. To on wykreował niebanalną postać, jaką jest komisarz Harry Hole. W serii książek poświęconych jego osobie możemy doświadczyć wiele nietuzinkowych spraw – z pozoru banalnych, a jednak mocno skomplikowanych. Wielu czytelników pokochało przygody norweskiego śledczego już od pierwszej części. „Upiory”, o którym będzie teraz mowa, to dziewiąta część serii i jak się wcześniej wydawało – ostatnia. Nie obyło się jednak bez zaskoczenia, którym był kolejny tom, ale to inna sprawa. Ważne jest, że po tylu książkach z udziałem Hole’a, czytelnik wciąż nie ma go dość. Z każdym kolejnym tomem przeżywamy ekscytację i lawinę zaskoczenia, co nielicznym udaje się osiągnąć. Bez względu na fabułę, każda powieść jest świetna. I nie ma w tym krzty przesady.

   Na ulicach Oslo dochodzi do zabójstwa, o których niewiele się słyszy. Lekka wzmianka o desperackich czynach ulicznych narkomanów nie zasługuje na nic więcej. Wszystko wydawałoby się proste, jednak nie w przypadku Harrego Hole’a. To on zagłębia się w sprawę, która okazuje się znacznie bardziej skomplikowana. Komisarz nie wierzy w winę oskarżonego, który z łatwością został schwytany, i dlatego otwiera własne śledztwo, które może doprowadzić do tragicznych komplikacji…

   Patrząc z boku na tytuł „Upiory”, niektórzy mogą wzdychać i mówić: „O, Boże, znowu ten Hole”. To prawda, w końcu dziewiąty tom mówi sam za siebie. Nie ma co jednak przesadzać w narzekaniu, bowiem Jo Nesbø serwuje swoim czytelnikom, za każdym razem, mnóstwo wrażeń i zagadek. Każdy, kto przynajmniej razem spotkał się z tym niebywałym komisarzem, wie, o czym mowa. Gdzie Harry Hole, tam nietuzinkowa zagadka i skomplikowane śledztwo. Niewiadoma do końca. Finalne zaskoczenie. „Upiory” to również bagaż pełen wątków, które niezwykle intrygują i nie pozwalają odciągnąć uwagi czytelnika. Poza tym autor serwuje nam niezwykle nerwową końcówkę, która pozostawia nas z wieloma wątpliwościami. I co dalej? Gdyby nie fakt, iż powstała kolejna część, można by pokusić się o niemały stres.

   Czym wyróżnia się ten tytuł od pozostałych? Ciężko stwierdzić. Chociaż jest to już dziewiąta część i można by się spodziewać, że po tylu tomach można znudzić się tą postacią (co, podobnie jak w moim przypadku, nie miało owszem miejsca), to jednak jest to całkiem odwrotne. Harry Hole jest jak ulubiony owoc – choć można się nim przejeść, to nigdy nie będziemy go mieli dość. Za każdym razem lubimy go bardziej, choć i czasem jest odwrotnie. „Upiory” to tytuł, w którym Hole daje się poznać od kolejnych stron, a pewne wydarzenia sprawiają, że mamy przez niego gęsią skórkę. Wywołuje wiele emocji: od wzburzenia po szok i ekscytację. Czasem chcemy wypić z nim piwo, czasem mamy ochotę palnąć go w łeb. Taki zwykły komisarz, który przez dziewięć tomów niezmiennie zyskuje nowe grona wielbicieli.

   Fabuła „Upiorów” jest nieskomplikowana, dlatego zbytnie rozpisywanie się na jej temat może zdradzić wiele elementów zaskoczenia, jakie przygotował Nesbø dla swoich czytelników. Nie oznacza to jednak, że łatwo wszystko przewidzieć – w żadnym wypadku. Jest prosta, a jednocześnie motywy i cele są głęboko ukryte między wierszami. To podsyca ciekawość i niesamowicie wciąga. I chociaż muszę powiedzieć, że w jednym momencie zostałam totalnie rozczarowana (nie zdradzę szczegółów), to nie miałam serca gniewać się ani na autora ani na samego bohatera. Zbyt dobrą robotę odwalają przez wszystkie części tej serii, aby móc postąpić w ten sposób.

   No cóż, jeśli chodzi o ścisłość, „Upiory” to obowiązkowa lektura dla fanów Harrego Hole’a, ale również dla miłośników dobrego kryminału. Jo Nesbø to autor mocno utalentowany – potrafi nie tylko dobrze pisać, ale również umiejętnie rozgrywać fabularną akcję. Nie brakuje mu werwy i oryginalności, co przy tylu powieściach jednej serii jest bardzo potrzebne. I dlatego warto to docenić. Nie tylko „Upiory” zasługują na uznanie, ale również cała seria. Bo aby dobrze się bawić, trzeba mieć czym… Polecam!

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Upiory

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 432

"Wołanie kukułki" - Robert Galbraith

Nigdy nie wiesz, komu ufać...

   Z pewnością wszyscy lub przynajmniej większość z nas zdołała usłyszeć o książce „Wołanie kukułki” autorstwa niejakiego Roberta Galbraith’a. Tak naprawdę jednak jej autorem jest znana z serii o Harrym Potterze J.K. Rowling, która postanowiła stworzyć nową serię pod innym nazwiskiem. Od razu nasuwa się pytanie, dlaczego pisarka wybrała akurat taki wariant? Dlaczego chciała publikować jako mężczyzna? Czy sprawdziła się jako autorka kryminału? „Wołanie kukułki” to z pewnością powieść intrygująca, z interesującym detektywem i niebanalną zagadką. Jednak do bardzo dobrego tytułu jeszcze sporo mu brakuje…

   Ginie supermodelka. Policja stwierdza samobójstwo, jednak brat ofiary nie jest przekonany co do przyczyn jej śmierci, dlatego postanawia zatrudnić prywatnego detektywa – Cormorana Strike’a. To weteran wojenny, który na swoim życiowym koncie zanotował już wiele porażek, dlatego sprawa modelki wydaje się dla niego szansą na wyjście z dołka. Śledztwo jednak doprowadza go do zaskakujących odkryć, które sięgają świata wyższych sfer. Im więcej wie, tym bardziej robi się niebezpiecznie.

   „Wołanie kukułki”  to bardzo specyficzna książka. Z jednej strony historia jest spójna, wciągająca i ciekawa. Z drugiej czuć taki natłok wydarzeń i opisów, że można poczuć zmęczenie jej lekturą. Trudno zatem jednoznacznie określić, czy tytuł ten jest bardziej dobry aniżeli zły. Z pewnością znajomość stylistyki autora bardzo tutaj nakreśla już na początku, czego można się spodziewać. I chociaż ta książka została napisana w zupełnie innej tematyce i innym gatunku, nieodparte wrażenie znajomości wciąż towarzyszy nam od początku lektury…

   Zagadka kryminalna to klucz w tego typu powieściach. „Wołanie kukułki” to sprawnie rozpisana intryga, którą niełatwo rozwiązać. Pojawiają się owszem przewidywania i spekulacje, jednak dobre zastosowanie mylnych tropów sprawia, że zagadka zostaje rozwiązana dopiero w finalnej części powieści. Gorzej jest jednak dojść do całego sedna. Autor zastosował sporo szczegółowych opisów, które po pewnym czasie jednak stają się męczące. Osobiście uwielbiam dobre opisy, jednak na dłuższą metę, gdzie stanowią one 85% historii, po prostu potrafią przynudzić i nieźle spowolnić tempo akcji. A to w przypadku kryminału nie jest dobrym wyjściem.

   Wielu czytelników zachwalało głównego bohatera, Cormorana Strike’a. Miał być zupełnie kimś innym w klimatach zbrodniczych powieści. Trudno jednak dostrzec w nim cechy, które wyróżniałyby go na tle innych, znanych kryminalnych postaci. Owszem, ma za sobą bogatą przeszłość, sporo problemów, charakterystyczny wygląd i specyficzny charakter, jednak tak naprawdę jest jedynie tłem w tej historii. Bardziej można „zauważyć” chociażby jego asystentkę, Robin, która gra drugie skrzypce. A chociaż mówi się sporo o Strike’u, to jednak gdzieś zanika jego oryginalność, przez co traci na tym cała powieść. 

   „Wołanie kukułki” to z pewnością gratka dla wielu osób. Jednak bardziej wymagający czytelnik, który jest miłośnikiem kryminałów, z pewnością odczuje tutaj pewnego rodzaju zawód. Powieść jest stosunkowo dobra, jednak do świetności brakuje jej kilku elementów. Niewiele, ale są one istotne, aby stworzyły dobry klimat i fascynującą zagadkę. Robert Galbraith, czy raczej J.K. Rowling, na pewno miała dobry zamiar i świetny pomysł, jednak rodzi się pewne pytanie: czy pisanie kryminałów to aby dobry kierunek? Wiadomo, każdy autor chciałby pójść w różne strony, spróbować czegoś innego, jednak nie każdemu taki krok służy. I to widać tutaj czarno na białym. Czy polecam? Ciężko powiedzieć. Najlepiej przetestować ją samemu…

Autor: Robert Galbraith (J.K.Rowling)

Tytuł: Wołanie kukułki

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: grudzień 2013

Liczba stron: 452

"Trzeci klucz" - Jo Nesbø

Harry Hole na tropie Ekspedytora

   Jeśli ktoś lubi kryminały, z pewnością zna lub przynajmniej kojarzy nazwisko Jo Nesbø. Jego cykl powieści z komisarzem Harry’m Hole niejednego czytelnika zdołał zainteresować. Nic w tym dziwnego – prosta postać, jakim jest śledczy, wzbudza pewne zaufanie i nadaje całej historii swego rodzaju realność. „Trzeci klucz” to kolejna część serii, dokładnie czwarta. W tym momencie można się zastanowić, czy nadal panuje w cyklu dobry poziom i charakter. Odpowiedź prosta – jak najbardziej. Można dodać nawet, że z każdą kolejną częścią lubimy autora i jego książki coraz bardziej. To dobre uczucie. Zwłaszcza, że do końca zostało całkiem sporo tytułów…

   W jednym z norweskich banków dochodzi do napadu. Z rąk bandyty ginie młoda kasjerka. Do akcji wkracza komisarz Harry Hole, który wraz z nową partnerką próbuje rozwikłać zagadkę, kim jest tajemniczy Ekspedytor. Nie jest to jednak proste, kiedy ginie również dawna znajoma śledczego – Anna. Będąc w kręgu nieoficjalnych podejrzeń Hole musi zaczerpnąć wszelkich środków, aby zapobiec kolejnym napadom oraz odsunąć od siebie podejrzenia. Nawet, jeśli oznaczałoby to spółkę z przestępcą. Naprawdę groźnym i skazanym przestępcą…

   „Trzeci klucz” to kolejna już część z cyklu o Harry’m Hole. Zawsze w przypadku serii kryminalnych, z jednym śledczym w roli głównej, czytelnik musi być ostrożny – nigdy bowiem niewiadomo, czy gdzieś po drodze nie zepsuje się cały charakter nie tylko bohatera, ale również jego otoczenia. Jo Nesbø jednak bardzo dobrze dba o to, aby jego bohater wciąż pozostawał niezmienny, cały czas normalny i przede wszystkim prawdziwy. Bo Harry Hole właśnie taki jest – nieidealizowany, zwyczajny człowiek z problemami. Jedyną jego pozytywną cechą, to dobry zmysł śledczego. Za grosz szczęścia. Mnóstwo pechowych związków. I pije na umór, Jim Beam to jego dobry kumpel Jak to wygląda? Mrocznie, niechlujnie, ale zwyczajnie. I prawdziwie. I to właśnie w dużej mierze przyczynia się do dużego sukcesu całej serii.

   Jo Nesbø po raz kolejny udowadnia, że zagadka kryminalna nie musi być mocno skomplikowana, ale za to dobrze ukryta. „Trzeci klucz” właśnie pokazuje ten przykład – popełniono zbrodnię, więc poszukiwany jest przestępca. Poszlaki, tropy, podejrzani, a między tym wszystkim – igranie z czytelnikiem. Nic nie jest bowiem tak proste, jak zakładamy na początku. Wydaje nam się, że już mamy pod nosem rozwiązanie, aż chce się krzyczeć: „no przecież to takie proste!”. Ale jak się okazuje, zostajemy totalnie zaskoczeni. I to nie raz. Bowiem zagadek kryminalnych jest tu dużo więcej, niż w zwyczajnej powieści sensacyjnej czy czysto kryminalnej. Sam główny bohater wplatany jest w brudną sprawę, co nadaje tej powieści jeszcze ciekawszego wyrazu. 

   O tej książce można dużo powiedzieć, pytanie tylko: w jakim celu? Aby przekonać się o jej wartości, należy samemu zaczerpnąć lektury. Bo prócz podstawowych zalet, które wymieniłam, są różnego rodzaju detale, które dla jednych będą ważne, dla niektórych mniej istotne. Ironiczny humor, dużo akcji, poszlak co nie miara, grono podejrzanych, czy też policjant alkoholik z nosem do spraw kryminalnych – tego nie da się prosto i logicznie opisać. Jo Nesbø to pisarz z wielkim talentem i to widać na pierwszy rzut oka. Wystarczy przeczytać, na ten przykład „Trzeci klucz” i już wiadomo, o co chodzi. Zachęcam gorąco do lektury. Naprawdę warto.

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Trzeci klucz

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 424

"Intruz" - Stephenie Meyer

Walcz o duszę!

   Autorkę o nazwisku Stephenie Meyer nie muszę chyba nikomu przedstawiać. Kilka lat temu sławę przyniosła jej słynna Saga „Zmierzch”, która stała się popularna na całym świecie. Powstały również ekranizacje jej powieści, które także odniosły ogromny sukces. Jednak są na świecie również czytelnicy, którzy nie darzą sympatią jej twórczości… Oprócz słynnego „Zmierzchu” Meyer napisała również inne opowieści, a jedną z nich jest „Intruz”, który tego roku został nawet zekranizowany. Wielu twierdzi, że jest to kolejna porażka autorki, inni zaś wychwalają oryginalny pomysł na fabułę. I tutaj ciężko stwierdzić, kto naprawdę ma racje. Z jednej strony historia jest intrygująca i naprawdę wciągająca, lecz z drugiej – widać w niej niemałe błędy, podobne do wpadek zmierzchowych. Lecz choćby nie wiem, jak źle została napisana, za samą ideę należą się autorce duże brawa.

   To już nie jest ten sam świat, co kiedyś… Ludzie na ziemi zostali zaatakowani przez niewidzialnego wroga. W ich ciałach znajdują się teraz obce dusze, które zajęły każdy skrawek ich wspomnień. Jednym z ostatnich ludzi, którzy przetrwali, jest Melanie, jednak wkrótce i ona wpada w sidła wroga. W jej ciało zostaje wszczepiona dusza o imieniu Wagabunda, która ma za zadanie wyłapać ze wspomnień Melanie informacji na temat pozostałych rebeliantów. Dziewczyna podsuwa jednak intruzowi coraz nowsze wspomnienia ukochanego, co doprowadza do wielu niespodziewanych wypadków…

   Szczerze przyznam, że do twórczości Stephenie Meyer nie jestem zbyt pozytywnie nastawiona. Po słynnej parodii, jak zwykłam nazywać „Zmierzch” (nie obrażajcie się, fani), nie byłam przekonana co do jej pozostałych książek. Jednak po obejrzeniu zwiastuna filmu, który powstał na bazie „Intruza”, postanowiłam dać szansę Meyer po raz kolejny. I co muszę powiedzieć: krok warty ryzyka. Co prawda powieść nie wywarła na mnie nie wiadomo jak ogromnego wrażenia, jednak bardzo polubiłam jej treść, która, powiedzmy sobie szczerze, jest naprawdę dobra. Pierwsze, co rzuca się w oczy, jest pomysł na rozegranie fabuły. Od początku do końca akcja dzieje się być może w rozpoznawanym kierunku, jednakże potrafi zaskoczyć i wciągnąć. Ponadto jest w niej jakaś ciekawa cząstka, która nie pozwala oderwać się mimo wpadek autorki. Powieść rozgrywa się nieco schematycznie, jest true love, szczęśliwe zakończenie, jednak w żaden sposób nie odczułam zażenowania czy zmęczenia oklepaną formułą. „Intruz” wygląda naprawdę estetycznie, ma sporo ciekawych wątków, mnóstwo akcji, której towarzyszy wysokie napięcie i adrenalina. Czyli to, co w takich książkach jest naprawdę ważne.

   Ale prócz pozytywów, książka zawiera również mniej efektowne wątki. Jednym z przykładów jest

idealizowanie niektórych sytuacji i miejsc. Wygląd jaskiń (choć przez ludzi dostosowana do życia, trochę ciężko uwierzyć w cały ich wygląd), czy też techniki leczenia przez Intruzów (choć to można potraktować jako dodatek do wyglądu innego świata). To tylko dwa przykłady, ale zdarzały się sytuacje, kiedy autorka upraszczała zdarzenia z udziałem bohaterów (przykład: zatrzymanie przez patrol policyjny). Wyglądało to tak, jakby Meyer brakowało pomysłów, jak rozegrać ten wątek dobrze. Pójście na łatwiznę nie zawsze szło w parze z efektywnością, co wpływało na czytanie. A w tym przypadku łatwo było się domyślać i odczuć nudę…

    Jednak nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. „Intruz”, choć przez wielu będzie kojarzony ze „Zmierzchem”, nie ma z nim nic wspólnego, a co więcej – jest w stu procentach lepszy niż słynna saga. Stephenie Meyer tym razem pokazała, że potrafi wymyślić coś z sensem. Powieść może nie należy do wybitnych książek, jednak jej treść wygląda bardzo ciekawie i z pewnością spodoba się każdemu czytelnikowi, który szuka czegoś lekkiego i niezobowiązującego. Nie warto sugerować się nazwiskiem autora, bowiem w tym przypadku możemy popełnić błąd. A takich książek warto szukać. Polecam!

Autor: Stephenie Meyer

Tytuł: Intruz

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2013 (II)

Liczba stron: 560

"Człowiek nietoperz" - Jo Nesbø

Komisarz Hole na tropie 'człowieka nietoperza'

   Jo Nesbø jest autorem cyklu kryminalnych powieści z komisarzem Harry’m Hole w roli głównej. „Człowiek nietoperz” rozpoczyna tę serię o norweskim śledczym, który walczy nie tylko z przestępcami ale również z własnymi problemami. Stwierdzenie „ambitna i oryginalna powieść kryminalna” jest jak najbardziej trafnym określeniem tej książki, można dodać również, że spełnia najbardziej wygórowane oczekiwania wielbicieli tego śledczego gatunku. Ciekawy bohater, intrygująca zagadka i zaskakujące zwroty akcji to tylko przedsmak tego, co dzieje się na kartach powieści…

   Harry Hole, norweski komisarz, trafia do Sydney, gdzie ma pomóc w wyjaśnieniu sprawy zabójstwa swojej rodaczki, Inger Holter. Wraz z miejscowym policjantem przebywa ulice miasta wśród narkomanów i dewiantów seksualnych. Natłok brudnych spraw nakładają się na siebie i nie tworzą logicznej całości. Hole na rozwiązanie zagadki wpada zbyt późno, czym naraża na niebezpieczeństwo niewinną kobietę…

   Powieści Jo Nesbø mają swój indywidualny charakter. Należą do kryminałów, które intrygują i wciągają bez reszty. Sam bohater, wykreowany przez norweskiego pisarza, nadaje klimat swoim zacięciem i poczuciem humoru. „Człowiek nietoperz” jest tomem otwierającym serię kryminałów z Harry’m Hole, serię, w której dopatrzymy się wielu intrygujących spraw. Wydawać by się mogło, że pierwsza powieść cyklu jest takim wstępem do całości, w którym wydarzenia wolno nastają po sobie, gdzie wszystko po kolei jest wyjaśnianie. Tymczasem autor poszedł w innym kierunku. Rozpoczął historię z „grubej rury”, od razu wciągając czytelnika w wir śledztwa, gonitw i domysłów. Jednocześnie nie zapomniał o wyjaśnieniach, niezbędnych opisach i wielu dodatkowych wątkach, składających się na życie prywatne głównego bohatera. Krótko rzecz biorąc, historia z miejsca rozpoczyna długotrwałą akcję, która wciąga, ale również potrafi uzależnić.

 "Ludzka dusza to głęboki ciemny las i wszelkich wyborów człowiek dokonuje sam [str.340]

   W przypadku kryminałów często można trafić na komisarzy, którzy są ambitni i zdolni, którzy potrafią rozgryźć zagadkę w precyzyjny i szybki sposób. Często autorzy popełniają błąd, aż nadto szpikując ich zdolnościami godnymi super bohaterów. Harry Hole, bohater stworzony przez Nesbø, to zupełnie coś innego – mieszanka wybuchowa, złożona z dobrej intuicji i dobrego umysłu oraz nieszczęścia i problemów z alkoholizmem. Czytając „Człowieka nietoperza” można prześledzić nie tylko poczynania Hole’a w policji ale również jego zmagania z demonami przeszłości i powracającymi złymi wspomnieniami. Z jednej strony może to nieco psuć efekt dobrego kryminału, jednak z drugiej można poczuć, że bohater jest bardziej ludzki i bardziej „swój”.

   Co jeszcze można powiedzieć o „Człowieku nietoperzu”? No właśnie, jak to w dobrym kryminale, zagadka dobra powinna być… i jest. Intryga goniąca intrygę – również jest. Akcja, napięcie i wzrastająca adrenalina – są jak najbardziej na miejscu. Dodajmy do tego szczyptę humoru i wyjdzie nam fabuła wykreowana przez Nesbø. Ciekawie, prawda? Podejście tego pisarza z dystansem do pisanej historii wyszło powieści na zdrowie, a elementy dobrego kryminału wyraźnie odznaczają się swobodą, a co za tym idzie: daje obraz bardziej przystępny czytelnikowi.

   Kto nie czytał jeszcze powieści Jo Nesbø, powinien nadrobić tę zaległość. Książki tego norweskiego pisarza odznaczają się ciekawą intrygą i niebanalnym opisem, a co więcej – zagadka jest tak zawiła, że snucie domysłów nic nie da. Czytelnik zostaje wykiwany. „Człowiek nietoperz” również należy do powieści, gdzie tajemnica idzie w parze z porywająca historią i nietuzinkowym bohaterem. Ale przede wszystkim jest napisana w sposób przystępny i porywający. Z pewnością przypadnie ona do gustu wielbicielom kryminalnych historii – nie dość, że zaspokoi głód czytelniczy to sprawi wielką frajdę. Ale ten tytuł, jak i pozostałe powieści Nesbø są również dobrym startem dla osób, które po raz pierwszy sięgną po nowy gatunek. Dlatego polecam. Naprawdę warto.

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Człowiek nietoperz

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: październik 2012(II)

Liczba stron: 344

"[...]kiedy mamy do czynienia z niepoważnym ekshibicjonizmem?
-Kiedy ktoś ma 18 lat, jest pijany i pokaże goły tyłek przejeżdżającemu patrolowi policji w dniu święta narodowego Norwegii.
[...]-W tym patrolu była jedna policjantka - wyjaśnił w końcu. - Powiedziała mi potem komplement, że mam bardzo jędrne pośladki." [str. 138]

"Czerwone gardło" - Jo Nesbø

Ludzie bywają mściwi i pamiętliwi...

   „Czerwone gardło” to już drugie moje spotkanie z twórczością Jo Nesbø oraz z Harry’m Hole – bohaterem serii tego autora. Na jego książkę trafiłam dość przypadkowo, a jej treść przekonała mnie do tego, aby w przyszłości kontynuować serię o zdolnym śledczym. Norweski pisarz, jak zdążyłam zauważyć, nie jest może kimś nader wybitnym, jednak widać wyraźnie, że konsekwentnie podchodzi do pisania fabuły. Dzięki temu mamy sieć zawiłych intryg, zagadkę goniącą zagadkę i wiele ciekawych postaci, wiążących się bezpośrednio z poprzednimi czynnikami. Jo Nesbø, mówiąc więc krótko, jako psiarz kryminałów, spisuje się bardzo dobrze.

   Śledczy Harry Hole, mimo swoich problemów z alkoholem, jest świetnym policjantem. Tym razem ma przed sobą sprawę przemycanego do Norwegii karabinu snajperskiego Märklin. Wszelkie tropy prowadzą go do neofaszystów,  a co więcej, według przypuszczeń Harry’ego, sprawa może mieć swój początek już podczas trwania drugiej wojny światowej. Hole jest bliski rozwiązania, jednak morderca wciąż mu umyka…

   W powieściach Jo Nesbø można odnaleźć wiele fascynujących czytelnika elementów. Nie są one typowe, pisarz często dzieli je na wiele rozdziałów, przeskakując z jednego punktu widzenia, do drugiego, ukazując po kolei każdy rozpatrywany punkt fabuły. Często wraca do odległych wydarzeń, wplata retrospekcje, które mają za zadanie pomóc odbiorcy w zrozumieniu aktualnego wątku. Ponadto mimo licznych wątków, jakie mają swoje miejsce w powieści, wszystko jest czytelne, dobrze rozpisane. Ale to zasługa umiejętności norweskiego pisarza, który te elementy oznaczył jako swój znak rozpoznawczy. W powieści „Czerwone gardło” również zauważymy wszystkie te elementy, cały ten schemat powtarza się, jedynie pomysł, idea pisarza się zmieniły. Wygląda to równie interesująco, jak w poprzedniej książce, którą czytałam („Wybawiciel”) oraz zachęca do tego, aby sięgać po więcej książek Nesbø.

   Ważną zaletą powieści jest jej nieprzewidywalność. Wskaźnik zaskoczenia również jest na wysokim poziomie, co w połączeniu z intrygującą fabułą wprost wciąga czytelnika. Pojawiają się owszem momenty słabsze, kiedy pewien fragment sieje zwątpienie, jednak na tle ogółu jest to jak najbardziej wybaczalne. „Czerwone gardło”, określając całościowo, jest powieścią bardzo dobrze skonstruowaną, gdzie aura tajemniczości trwa od początku do końca, zagadka goni zagadkę, a co więcej, mimo banalności bohaterów i niektórych wydarzeń, fabuła jest równie wciągająca, jakby te elementy były bardziej bogate.

   Ta książka z pewnością będzie świetnym dodatkiem na półce fana kryminałów i powieści z dreszczykiem. Jo Nesbø jest bowiem autorem dążącym do perfekcji poprzez konsekwentne pisanie tajemniczych i mrocznych historii, realizując swoje ciekawe pomysły. Korzystając z banałów potrafi zbudować coś interesującego i naprawdę wciągającego. „Czerwone gardło” również należy do tych powieści, które norweskiemu pisarzowi wychodzą bardzo dobrze, mimo kilku wpadek i błędów. Polecam serdecznie zapoznać się nie tylko z tym tytułem, bądź książką „Wybawiciel”, ale również z innymi powieściami serii o Harry’m Hole. Ten uzdolniony śledczy nie raz z pewnością namiesza nam, czytelnikom, w głowach, zapewniając przy tym świetną rozrywkę. I zaskakujący koniec.

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Czerwone gardło

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 424

"Drugie życie Bree Tanner" - Stephenie Meyer

"Drugie życie Bree Tanner" Stephenie Meyer

Kiedy czyjeś życie zostanie przerwane, nie potrafimy się z tym pogodzić. Zwłaszcza, kiedy odchodzi młoda osoba, mająca przed sobą całe życie. Ale najgorszy jest fakt, że ta osoba budzi się ze śmiertelnego snu po to, aby zostać wampirem…

   Młoda Bree Tanner zostaje nagle zmieniona przez Rileya: wampira, który na polecenie swojej pani Victorii, ma stworzyć armię nowonarodzonych. Zagubiona i samotna próbuje odnaleźć się w grupie innych nowopowstałych wampirów. Na przekór rozkazom Riley’a, Bree sama odkrywa świat w jakim się znalazła. Między nią a jednym z nowonarodzonych tworzy się niewytłumaczalna więź, która niestety nie ma swojego szczęśliwego zakończenia. Tak samo jak drugie, pośmiertne życie dziewczyny: tragiczny finał walki z rodziną Cullenów.

   Nie byłam pewna, czy wziąć się za ten dodatek. Czytałam Zaćmienie, więc  jak zobaczyłam, że ta książka jest właśnie na jego motywach, wahałam się. Może dlatego, że nie jestem fanka całej tej sagi. Ale jednak sięgnęłam po nią. Przyznam szczerze, że ucieszył mnie po pierwsze fakt, że fabuła skupiła się na jednej postaci, która opisuje swój punkt widzenia. Wszystko wyglądało dosyć realnie dzięki temu, bardziej wyraziście. Poznajemy dzięki Bree świat nowostworzonych wampirów, które nie potrafią zapanować nad swoim pragnieniem. I dostrzegamy również małą iskierkę, która okazuje się kimś więcej niż tylko zwyczajnym drapieżcą, łaknącym ludzkiej krwi.

   Jeśli chodzi o postacie, to czytelnicy „Zaćmienia” z pewnością znają i Riley’a i Victorię. Bree również, jednak znamy ją powierzchownie, a w „Drugie…” możemy poznać ją bliżej. Mnie osobiście nie wydawała się aż taka zła, z w pewnym stopniu przypadła mi do gustu. Postanowiła walczyć ze swoją złą stroną, wampir istniejący w niej nie zdołał przemienić jej duszy. I to mi się podobało.

   Nie jestem fanką twórczości pani Meyer, co już pewnie podkreśliłam, jednak ten dodatek był trafnym wyborem, jeśli chodzi o jego publikację. Jej styl jest dobry, lekki, dzięki czemu czyta się płynnie i szybko. Myślę, że fanom Sagi Zmierzch ten dodatek przypadnie do gustu. Ja raczej jestem średnio zadowolona.

Autor: Stephenie Meyer
Tytuł: Drugie życie Bree Tanner
Wydawnictwo: Dolnośląskie
Rok wydania: czerwiec 2010
Liczba stron: 195