"Forrest Gump" - Winston Groom

"[...]zawsze mogę popatrzeć w tył i powiedzieć: przynajmniej nie było nudno."*

   Forrest Gump to nazwisko w środowisku kulturalnym bardzo znane i lubiane. Wykreowany przez Winstona Grooma bohater chwycił za serce rzesze czytelników i kinomanów. Nic w tym dziwnego, jest postacią mocno oryginalną. I nie dlatego, że jest „zapóźniony”, powszechnie też nazywany „idiotem”. Ale dlatego, że ujmuje swą postawą i prostym podejściem do życia. Jest chyba najbardziej łebskim facetem na świecie. I jak mało kto może poszczycić się tyloma przygodami w swoim zwyczajnym życiu…

   Poznajcie Forresta Gumpa, sympatycznego i zaskakująco łebskiego bohatera tej nadzwyczajnej odysei komicznej. Forrest najpierw - dość przypadkowo - zostaje gwiazdą drużyny futbolowej Uniwersytetu Alabama, później jedzie do Wietnamu, gdzie staje się bohaterem wojennym, robi też karierę jako światowej klasy pingpongista i zapaśnik i oraz potentat handlowy... W samym środku swoich przygód porównuje wojenne blizny z Lyndonem Johnsonem, odkrywa prawdę o Richardzie Nixonie i przeżywa wzloty i upadki, pozostając wiernym swej jedynej i prawdziwej miłości - Jenny. Jednocześnie przez całe swoje życie z dziecięcą mądrością i nieustannym zdziwieniem nie przestaje się przyglądać otaczającym go ludziom. W powieści obserwujemy nadzwyczajną podróż Forresta przez trzy dekady kulturowego krajobrazu Ameryki. Forrest Gump ma do opowiedzenia cholernie dobrą historię - by w nią uwierzyć, trzeba ją po prostu przeczytać...[wyd.]

   „Może i blisko mi do debila, czy nawet imbecyla, ale po cichu nazywam siebie półgłówkiem, ale nie idiotem, bo jak ludzie mówią o idiocie, zaraz myślą o tych mongolskich idiotach, co to oczy mają tak blisko, że wyglądają jak Chińczyki, ciągle się ślinią i bawią się sami ze sobą.” [str.7]

   Przeważnie najpierw sięgam po książkę, a dopiero później oglądam film. W tym przypadku nie udało się, było odwrotnie. Ale nie szkodzi. Oba te obrazy Forresta Gumpa – tego, w którego wcielił się Tom Hanks na ekranie oraz ten z powieści Grooma – są równie interesujące. Niby to ta sama postać, ale udało mi się rozdzielić postrzeganie jednego i drugiego. I mimo słabości do Toma Hanksa, jednak wolę książkową wersję…

   Winston Groom stworzył bohatera nieprzeciętnego. Kiedy po raz pierwszy spotykamy Forresta, mogą nam przychodzić do głowy różne pomysły – o kurczę, może być ciężko. Ten język, zachowanie… Ale później ta sympatia do bohatera kiełkuje w nas coraz szybciej, aż w końcu zdajemy sobie sprawę, że tak naprawdę go uwielbiamy. Bo moim zdaniem nie da się go nie lubić! Może i ma IQ około siedemdziesiątki, bliżej mu rozumem do dziecka niż dorosłego mężczyzny, ale sęk w tym, że jego prostota myśli i postrzeganie świata nie raz wydaje się rozsądniejsze od spojrzenia innego człowieka. Forrest ma do czynienia z różnymi osobistościami, bierze udział w tworzeniu historycznych chwil swojego kraju, a jego biznes krewetkowy wręcz kwitnie. A mimo to mało go obchodzą sukcesy i rozgłos. Bierze to, co dostaje od życia i nie przejmuje się tym, że myśli trochę wolniej od innych. Jest sobą. Nieco go dziwią niektóre ludzkie aspekty, ale ta jego dziecięca niewinność jest przeurocza. Zwłaszcza w sytuacjach, gdy czytamy takie słowa:

„[…]znowu coś spieprzyłem. Nie wiem, czemu tak się robi, bo ja zawsze chcę jak najlepiej.” [str.109]

   Ta podróż z Gumpem po całym świecie, przez te wszystkie jego przygody i marzenia, okraszone są niezwykłym poczuciem humoru. Teksty samego bohatera jak i sytuacje, w których się znalazł, wywołują w nas szczery uśmiech i z każdą stroną chłoniemy historię coraz mocniej, bo wciąż się zastanawiamy, co też znowu przytrafi się naszemu Forrestowi. Powiem Wam, że nie mogłam oderwać się od lektury i do samego końca nie opuszczał mnie dobry humor. Ale nie ma się co dziwić – z tak barwnym bohaterem, z tak ciepłym i interesującym podejściem do życia, historia wygląda niesamowicie. W żadnym wypadku prześmiewczo, a jedynie z dobrym słowem i życiową mądrością. I tak jak głoszą słowa na okładce – to po prostu trzeba przeczytać. Jak najmocniej polecam!

*str. 280

Autor: Winston Groom

Tytuł: Forrest Gump

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2015 (II)

Liczba stron: 280

"Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA" - Romain Puértolas

Co to była za podróż!

   „Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA”. Moi drodzy – to nie żart. Ta książka nosi właśnie taki tytuł i właśnie o tym opowiada. Romain Puértolas wymyślił prostą historię i zawarł jej sedno w tytule. O czym ona jest? O wielu rzeczach. O zakupach, podróżach, oszustwach i przemianie. Praktycznie po trochę o wszystkim. Nieco komediowa, lekko absurdalna, a nawet dająca do myślenia. Ale przede wszystkim rozrywkowa, świetnie nadająca się na popołudniowy relaks.

   Pewien fakir (oszust, jak się zdaje) wyrusza wprost z Indii do Francji, by specjalny zakup w jednym ze sklepów sieci IKEA. Kiedy postanawia wdrożyć swój plan w życie, całkiem „przypadkowo” trafia do szafy, w której przemierza drogę do… Londynu. W tym właśnie miejscu rozpoczyna się ciąg niespodziewanych podróży po Europie, podczas których jego życie zmieni się całkowicie…

   Najzabawniejsze w tej książce, o dziwo, nie jest sam tytuł, ale prześmieszne zbiegi okoliczności, jakie spotykają głównego bohatera. Z początku opowieść fakira wydaje się być niepozorna, jedynie pomysł na zakupy w IKEI trochę dziwi, ale z czasem historia zaczyna robić się… interesująca. Wydarzenia przybierają niespodziewany obrót, wszystko dzieje się panicznie szybko – raz jesteśmy z bohaterem w Londynie, zaraz lądujemy w Hiszpanii. Tak zdecydowane działania, szybkie podróże, krótkie wrażenia bohatera sprawiają, że czegoś nam może zabraknąć – większej ilości przygód, a może mniej zbiegów okoliczności? Lecz z drugiej strony otrzymujemy rozrywkę w takiej dawce, że nie sposób odłożyć jej na bok. Wciąga, bawi i pozostawia po sobie dobre wrażenie. Idealny tytuł na nudny wieczór.

   W historii jakże niezwykłej zwyczajnego fakira przychodzi jednak moment pewnej przemiany. Nie wiadomo, czy autor miał od początku cel napisać opowieść, w której zachowanie głównego bohatera da czytelnikowi solidnie do myślenia, czy jego przemiana ma stać się wzorem… Jednak z pewnością można rzec, że cały ten komediowy obrazek, perypetie fałszywego fakira, mają w sobie głębszy sens. Po przeczytaniu całości na usta ciśnie się jeden wielki uśmiech, ale w głowie pozostaje pewna myśl, która skłania do zastanowienia się. Być może nad tym, czy ta historia ma jakikolwiek sens, być może coś więcej. Ale na pewno na długo pozostawia ślad w naszej świadomości. I z pewnością jest to pozytywny ślad.

   To krótka opowieść, więc nie ma co się długo nad nią rozwodzić. „Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA” to historia, która z pewnością Was rozbawi. Chociaż jest krótka, to zwariowane przygody fałszywego fakira wciągają niesamowicie. Fajnie skonstruowana, dobrze napisana (z humorem) i przekazana w formie delikatnego absurdu–  wszystko to kryje się pod tytułem francuskiego debiutanta. Świetna rozrywka dla każdego mola książkowego. Polecam!

Autor: Romain Puértolas

Tytuł: Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 240

"Łupieżcy niebios" - Brandon Mull

Niezwykła przygoda!

   Brandon Mull to pisarz, który pod każdym względem zachwyca niejednego czytelnika. Potrafi świetnie operować słowem, a jednocześnie wymyślać coraz to nowsze i ciekawsze historie, które wciągają kolejno każdego, kto postanowi przeczytać jego książki. Tym razem mamy okazję poznać jego najnowszą powieść, która otwiera nowy cykl świetnie zapowiadającej się serii – „Łupieżcy Niebios”. To z pozoru prosta przygodowa historia dla młodzieży, która być może niczym szczególnym się nie wyróżnia. Ale wystarczy po nią sięgnąć, zacząć czytać i z miejsca ją pokochamy. Po raz kolejny autor stworzył coś, co od początku do końca jest energiczne i wciągające, gdzie główny bohater z miejsca staje się naszym przyjacielem, a na koniec historii zdajemy sobie sprawę, że chcemy dużo, dużo więcej.

   Cole wraz z przyjaciółmi niefortunnie trafia w tajemnicze miejsce zwane Obrzeżami – miejsce, gdzie nic nie wydaje się realne. Kiedy powrót do domu okazuje się trudnym zadaniem, musi zrobić wszystko, aby przetrwać. Nie będzie to jednak łatwe w miejscu, gdzie wszystko rządzi się swoimi magicznymi prawami. Cole jednak nie daje za wygraną – kiedy trafia do Łupieżców Niebios, nadarza się okazja, by sprawdzić własne siły i obmyślić plan ucieczki…

   To nie pierwsze moje spotkanie z tym autorem i nie powiem, miałam spore wymagania wobec tego tytułu. Po raz kolejny jednak udowodnił, że ma niesamowitą wyobraźnię i fantastycznie kreuje wciągającą opowieść. „Łupieżcy niebios” to kolejna książka Mulla, która od początku wydaje się niepozorna, po to, by z każdą stroną niesamowicie wciągnąć czytelnika. Akcja rozpędza się, z każdym nowym rozdziałem odkrywamy coraz to nowsze fakty, które nie raz mocno zaskakują, a pod koniec wprost pragniemy poznać ciąg dalszy. Autor zadbał o to, abyśmy my – odbiorcy – nie nudzili się podczas lektury, dlatego co rusz możemy napotkać w fabule coraz to nowsze przeszkody, bohaterowie zmagają się z coraz trudniejszymi zadaniami, a w międzyczasie mamy okazję „zwiedzić” świat, do którego trafiła główna postać. Wszystko to wygląda naprawdę niesamowicie – barwnie, dynamicznie i szczegółowo. Łatwo zatracić się w takiej lekturze.

   Brandon Mull to pisarz, któremu nie straszne wymyślenie nowych miejsc i postaci oraz ich skomplikowanych nazwy i wyglądów. „Łupieżcy niebios” to opowieść, w której również mamy okazję poznać nowe ‘stwory’, niesamowite miejsca, nietypowe urządzenia i zupełnie odmienne priorytety (dryfdyski, chmuromur, niebolot, Formiści). Dzięki temu historia wygląda bardzo bogato, przygody głównego bohatera i jego przyjaciół śledzimy z nieskrywaną ciekawością (co dalej?) i oczywiście ogromną przyjemnością. Tytuł zyskał na tym dużo charakteru, powieść wygląda oryginalnie, a czytelnicy odczuwają nieskrywaną satysfakcję. To naprawdę świetny początek serii.

   Mówiąc zatem krótko: „Łupieżcy niebios” to fantastyczna powieść przygodowa dla każdego miłośnika wciągającej i charakterystycznej książki. Ma w sobie wszystko, czego możemy od niej oczekiwać: dobre tempo akcji, zaskakujące momenty, ciekawe tło i interesujących bohaterów. Brandon Mull zadbał, aby czytelnik miał sporo frajdy przy lekturze – co rusz możemy spotkać coraz to nowsze i bardziej intrygujące miejsca, postaci i wydarzenia. A wszystko to oprawione w energiczną fabułę, od której nie sposób się oderwać. Jak najmocniej polecam. Wszystkim i każdemu z osobna!

Autor: Brandon Mull

Tytuł: Pięć królestw. Łupieżcy niebios

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 440

"Bzik&Makówka przedstawiają: Ucieczka z tajemniczego ogrodu" - Rafał Witek

Z wizytą w ogrodzie pani Burnett...

   Zawsze, kiedy mam styczność z literaturą dziecięcą, pojawiają się porównania pomiędzy współczesnymi tworami a tymi, które powstały dużo wcześniej. Sama jako dziecko czytałam wiele bajek, historii dla dzieci i mogę śmiało powiedzieć, że nieco różnią się od tych, które poznaję teraz. Na ten wynik wpływa wiele czynników (realia, sposób przekazu, nawet sam autor i jego pomysł), dlatego ciekawie jest odkrywać nowe historie. Ostatnio spotkałam się z lekturą pana Rafała Witka „Ucieczka z tajemniczego ogrodu”. To jeden z tytułów serii o Bziku i Makówce – dwójce dzieciaków, którzy przeżywają swoje przygody w iście oryginalny sposób. Ich ciekawe charaktery i nietypowe pomysły to tylko przedsmak tego, co znajdziemy w historii. Wszystko dopełnia szczypta humoru i wątek podróży w czasie. Prawda, że brzmi interesująco?

   Nilson i Gabrysia po raz kolejny przeżywają nie lada przygodę. Za sprawą prezentu, który Nilson dostał od taty, przenoszą się w miejsce, gdzie wszystko wygląda inaczej. Nic w tym dziwnego, w końcu mieści się ono ponad 100 lat w przeszłość. Dzieci chcą wrócić do domu, co jest trudne, kiedy nie wiadomo, jak to zrobić. Korzystając z okazji poznają ciekawych ludzi i piękne miejsca. A dzięki ich zdolnościom i inteligencji rozwiązanie problemu staje się tylko kwestią czasu…

    Bohaterowie tej serii to dziecięcy duet doskonały. Gabrysia Bzik oraz Nilson Makówka to na pozór zwykłe dzieciaki z bujną wyobraźnią. Czytając jednak o ich przygodach, o ich relacji, można dojść do całkowicie innych wniosków. Z pewnością należą do tej kategorii bohaterów, o których często się wspomina. Są bystrzy, ciekawi świata, ale mają również typowe dla swego wieku kaprysy i poczucie humoru. W tego typu literaturze ważne jest, aby młody czytelnik polubił postacie występujące w książkach. Wtedy łatwiej do niej powróci i bardziej go zaciekawią. Bzik i Makówka to właśnie tacy bohaterowie, których nie sposób nie polubić. A ich oryginalne charaktery sprawiają, że na długi czas zostają zapamiętani.

   „Ucieczka z tajemniczego ogrodu” to z pewnością ciekawa historia. Prócz bohaterów, jak wspomniałam, również fabuła wygląda interesująco. Akcja toczy się płynnie, wciąż coś się dzieje, aby nie stracić uwagi czytelnika.  Ujęte w często żartobliwej formie wypowiedzi oraz opisy nadają jej charakter, nie tyle ciekawy, ale wyróżniający z tłumu innych tego typu historii. Dodajmy do tego również prześwietnie zilustrowane sytuacje (swoją drogą, dodają one swoje trzy grosze do wydźwięku komediowego) oraz naprawdę dobry styl autora i otrzymamy tytuł absolutnie kompletny. Warto zainteresować młodego czytelnika tą serią. Nie dość, że świetnie spędzi czas, to z pewnością mocno się ubawi.

   Gdybym miała wybierać książkę dla młodszych znajomych, z pewnością wybór padłby na lektury pana Witka. „Ucieczka z tajemniczego ogrodu” udowadnia, że autor potrafi pisać bardzo ciekawie, ale potrafi również dotrzeć do czytelnika swoją historią. Przygody Bzika i Makówki nawiązują do typowych zachowań młodego pokolenia. Ale są przedstawione w sposób naprawdę ciekawy oraz intrygujący. Do tego wplątania małych wątków, takich jak na przykład podróże w czasie, tworzą nam historię jeszcze bardziej interesującą. Dlatego z miejsca polecam każdemu. Bez względu na wiek. Niech każdy się trochę pobawi z Bzikiem i Makówką. W końcu warto…

Autor: Rafał Witek

Tytuł: Bzik & Makówka przedstawiają: Ucieczka z tajemniczego ogrodu

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 160

"Kod wzgórza świątynnego" - Charles Brokaw

Czas ocalić świat przed zagładą...

   Charles Brokaw to autor powieści sensacyjnych, których bohaterem jest profesor Thomas Lourds. W jego książkach odnajdziemy sporą dawkę akcji, mnóstwo tajemnic i bezkresnych poszukiwań. „Kod wzgórza świątynnego” to już trzecia część przygód słynnego profesora, który tym razem musi pomóc, czy też bardziej zapobiec odnalezieniu sekretu, który doprowadzić może do zagłady świata. Brzmi to lekko na przesadzony efekt godny amerykańskiego kina, jednak pod tym pozorem kryje się naprawdę świetna opowieść. Jeśli lubicie przygody i mnóstwo wciągające akcji, to zapnijcie pasy i ruszajcie z profesorem Lourdsem…

   Nowe odkrycie profesora Thomasa Lourdsa rzuca na kolana. Po raz kolejny. Sprawa jego przyjaciela okazuje się jednak ważniejsza, dlatego lingwista wyrusza do Jerozolimy, aby przyjrzeć się pewnemu zabytkowemu tekstowi. Szybko okazuje się, że ten dokument pragnie wiele osób. Poszukiwania zamieniają się w gorączkową ucieczkę i próby zapobiegnięcia najgorszego – zagłady świata. Nie jest to łatwe, kiedy na każdym kroku ktoś próbuje odebrać ci życie…

   „Kod wzgórza świątynnego” to kolejna świetna powieść tego autora. Charles Brokaw znów udowadnia, że potrafi kreować dobrą akcję i swoim tekstem udaje mu się zainteresować czytelnika. Przede wszystkim już na pierwszy rzut oka widać, że bohater w postaci Thomasa Lourdsa, znanego z wcześniejszych części profesora lingwistyki, nic a nic się nie zmienił. Wciąż pozostaje barwną postacią pełną humoru, inteligencji i uroku, rzecz jasna. Co trzeba przyznać, to ten właśnie bohater w dużej mierze sprawia, że książki Brokawa są bardzo dobre i pozostają po nich same pozytywne wrażenia. Bo jak tu nie lubić zwariowanego osobnika, który napędza cała akcję?

   No właśnie, akcja. Tej tutaj nie brakuje. Już od pierwszych stron, choć nie jest ona dobrze rozwinięta, dzieje się na naszych oczach. Powoli nabiera rozpędu i do samego końca nie pozwala nam się od siebie oderwać. Niekiedy bywa to męczące, jednak w przypadku powieści tego autora, rzecz dzieje się wręcz odwrotnie. Im więcej się dzieje, tym bardziej chcemy poznać każdy kolejny rozdział. Razem z głównym bohaterem czujemy adrenalinę, podniecenie nadchodzącą przygodą i każde inne emocje, jakie się pojawiają. Wraz z inteligentnym połączeniem całej fabuły, na którą składają się intrygujące zagadki i odkrycia czy też nasz wspaniały bohater, tworzy się nam fantastyczna sensacyjna powieść, od której nie sposób się oderwać.

   Jak widać zatem, „Kod wzgórza świątynnego” to książka, obok której miłośnicy tego gatunku nie powinni przechodzić obojętnie. Charles Brokaw po raz kolejny stworzył coś, dzięki czemu możemy pozwolić sobie na parę chwil świetnej rozrywki. Autor ma swój styl, który jest oryginalny i choć prosty, to wciąż intrygujący. Dzięki swoim umiejętnościom wykreował fabułę bogatą w sensację i wszelakich przygód bohatera, którego nie sposób nie lubić. Prawda, że wygląda zachęcająco? Dlatego zachęcam do lektury. W tym przypadku – naprawdę warto.

Autor: Charles Brokaw

Tytuł: Kod wzgórza świątynnego

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 447

"Time Riders. Jeźdźcy w czasie" - Alex Scarrow

Nie igraj z czasem...

   Książek o podróżach w czasie czytałam niewiele. Można rzec, że jedyna, jaką pamiętam, jest Trylogia Czasu Kersti Gier, która mocno przypadła mi do gustu. Ostatnio jednak znów zaczerpnęłam nieco lektury z podobnym wątkiem. A mianowicie chodzi o tytuł „Time Riders. Jeźdźcy w czasie” Alexa Scarrow. Powiedziałabym, że czuć od niej młodzieżówką, jednak ma w sobie wiele ciekawych elementów, które przekonają do niej wielu starszych czytelników. Nie jest banalna, wszystko ze sobą świetnie współgra, i choć w pewnym stopniu oczekiwałam po niej czegoś więcej, śmiało mogę polecić ją każdemu miłośnikowi literatury.

   Troje bohaterów, trzy miejsca, trzy katastrofy, w których powinni zginąć. Jednak dzięki tajemniczemu mężczyźnie i jego „pomocnej dłoni” zdołali przeżyć śmiertelne wypadki. Ten ratunek nie jest dla nich ocaleniem. Liam, Maddy oraz Sal zostali tym samym zwerbowani do tajnej organizacji, która para się podróżami w czasie. Swoimi wędrówkami przez lata chcą naprawić historię ludzkości. Muszą również uważać na tych, którzy swoimi podróżami w czasie mogą więcej zniszczyć niż naprawić. W tym celu powstała tajna organizacja Time Riders. To oni muszą zapobiec niebezpieczeństwu…

   Tego typu książki są, można powiedzieć, rarytasem wśród powieści przygodowych i fantasy. Podróże w czasie, choć pojawiają się często w różnych książkach, wciąż pozostają ciekawych i świeżym wątkiem, który przypada do gustu czytelnikowi. Oczywiście, jeśli tylko dobrze jest napisany. „Time Riders. Jeźdźcy w czasie”, powiedziałabym, są całkiem dobrze skonstruowaną książką. Jest akcja, jest intryga i przede wszystkim dużo zagadek oraz niespodziewanych momentów. Mówiąc krótko: idealna powieść. Jednak pośród tych wszystkich zalet pojawiają się pewne komplikacje i chaotyczne fragmenty. Głównym mankamentem jest ciągłe przeskakiwanie z jednej akcji do drugiej, krótkie rozdziały opowiadają pewien moment historii, a z racji, że są krótkie, zaraz się kończą. A kiedy pojawia się coś ciekawego może oddziaływać to na dwa sposoby: albo wkurzamy się na przerwaną akcję albo zaraz łapiemy za kolejny rozdział. W moim przypadku było różnie i przyznam szczerze, że w połowie książki czułam już jedynie irytację z tego typu sprawy…

    Poza tym powieść jest naprawdę warta uwagi. Przede wszystkim autorowi należą się brawa za niebanalny pomysł i dobre wykonanie swojej idei. Po opisie spodziewałam się dobrej lektury i takową dostałam ( z wyłączeniem kilku błędów, ale to fakt wybaczalny). Nieczęsto zdarza się ten fakt, dlatego jestem ogromnie szczęśliwa, że w przypadku tej książki wszystko wyszło po myśli autora. Bo sami przyznajcie, że pomysł wygląda naprawdę świetnie. Dlatego o wykonanie go można się nieco obawiać. Zdarzają się wpadki autora, jednak zapewniam, że w klimacie całej akcji, jaka ma miejsce na kartach powieści, wszystko wygląda błaho i nie warto się tym przejmować. Warto jednak skupić się na przygodach trójki bohaterów, które mają początek w różnych latach na przestrzeni wieków.

   Gdybym miała wybrać jeden element, który najbardziej spodobał się z całego pomysłu oraz wykonania „Time Riders…”, z pewnością byłoby nim stworzenie różnorodnych bohaterów, o różnych poglądach oraz spojrzeniach na świat. W końcu wiadomo, że współczesna dziewczyna będzie zachowywała się znacznie inaczej niż chłopak, który płynął Titaniciem. Kontrast między ich charakterami oraz ich zachowaniem to jest to, co nadaje postaciom szczególnego wyrazu na tle całych wydarzeń. I to widać wyraźnie podczas lektury. Bardzo podobało mi się nie tylko ich wykreowanie ale również cały zamysł umiejscowienia Takich bohaterów w Takiej książce.

   Nie przedłużając, książka autorstwa Alexa Scarrowa to kawał dobrej (może nie idealnej) powieści młodzieżowo-przygodowej z elementami fantastycznymi, które ze względu na dobra jakość przypadnie do gustu nie tylko młodszej części moli książkowych. Ten tytuł ma w sobie wiele intrygujących i niebanalnych elementów, które ciekawią, a cała historia niesamowicie wciąga i, można rzec, pozostawia niedosyt. Tym faktem jednak nie warto się przejmować, bowiem już niedługo tom drugi. Mam nadzieję, że kolejna część będzie równie dobra a nawet lepsza. Na dziś dzień polecam na razie zaczerpnąć lektury tego tomu. Naprawdę warto. Satysfakcja gwarantowana.

Autor: Alex Scarrow

Tytuł: Time Riders. Jeźdźcy w czasie

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 430

"Gwiazda Strindberga" - Jan Wallentin

Smak przygody dookoła świata

   „Gwiazda Strindberga” – tytuł, który intryguje. Opis zapowiada wiele atrakcji fabularnych, a porównanie jej treści do książek Dana Browna czy też powieści Verne’a – kusi. Ponadto zawiera w sobie moje ulubione gatunki. To przeważyło szalę. Musiałam ją przeczytać. Spodziewałam się po niej bardzo dużo, tego nie ukrywam i chyba dlatego tak boleśnie odczułam niemałe rozczarowanie. Książka autorstwa Jana Wallentina okazała się dość dobrze napisana, jednak podczas lektury to zaintrygowanie i zaciekawienie w jednym gdzieś wyparowuje. Choć na brak akcji nie można narzekać, „Gwazda Strindberga” okazuje się słabo wypadać na tle innych podobnych tytułów.

   Samotny nurek podczas swojej podmorskiej wyprawy odkrywa miejsce, w którym leżą doskonale zakonserwowane zwłoki człowieka. Ale również bardzo cenny przedmiot – krzyż pokryty nieodgadnionymi znakami runicznymi. To odkrycie doprowadza do dalekiej podróży, która ma za zadanie doprowadzić do antycznej gwiazdy. Co nie jest łatwe, gdy przedmioty znajdują się w bardzo odległych od siebie miejscach. Jednak są one kluczem do najpilniej strzeżonej tajemnicy na świecie…

   Ten tytuł, jak już wspomniałam, musiałam przeczytać. Nie dość, że należy do ulubionego gatunku, dodatkowo opis zdołał mnie nieźle zaintrygować. Na tym się jednak skończyło pozytywne myślenie. Czytając „Gwiazdę Strindberga” miałam dziwne odczucie, że ten duch przygody gdzieś znika z każdą stroną. Owszem, całkiem nie zniknęła, bowiem coś musiało się dziać, jednak zabrakło adrenaliny i tego przyjemnego napięcia, jakie towarzyszy czytelnikowi w powieściach przygodowych. Została jedynie czysta ciekawość, co stanie się dalej i jak zakończą się poszukiwania, i jedynie te dwa elementy zdołały mnie przetrzymać do samego końca.

   Początek wydawał się całkiem niezły. Cała ta nagonka po znalezieniu zwłok przez nurka daje obraz akcji, która rozpoczyna ciąg wydarzeń, które zaś będą wciągać i intrygować czytelnika. Jednak autor poszedł w całkiem odwrotnym kierunku. Po tych wydarzeniach fabuła jakby zwalnia, z każdym rozdziałem wydarzenia toczą się ospale i tylko pojedyncze zrywy przygód bohaterów pozwalają nie zasnąć podczas lektury. Okropnie ciągnęły mi się niektóre części, tak jakby autor na siłę ciągnął treść tej książki. Mówiąc szczerze, ta ciekawość, co jednak wydarzy się dalej, trzyma czytelnika przy książce. Gdyby jej zabrakło, tytuł znacznie straciłby na wartości. A tak chociaż zagadka i ciekawość pozwolą na dokończenie lektury.

   Spodziewałam się po tej książce bardzo wiele i zupełnie czegoś innego. Tymczasem wyszło jak wyszło. „Gwiazda Strindbrga” nie jest złą książką, jednak do udanych również nie należy. Przede wszystkim autor zapomniał dodać więcej akcji i co najważniejsze – powinien postarać się o bardziej rozległe intrygi, które nie pozwolą oderwać się od lektury. Błędy autora jednak zdołam przeboleć i zapomnieć, debiutantom w końcu zdarza się je popełniać. W dodatku jest nadzieja, że kolejne książki mogą być lepsze – jego styl jest całkiem zgrabny i dobrze się go czyta. W dodatku ma głowę do wymyślania fabuły. W końcu pomysł na „Gwiazdę Strindberga”, choć niezbyt dobrze napisany, jest w stu procentach bardzo ciekawy. Prawda? 

Autor: Jan Wallentin

Tytuł: Gwiazda Strindberga

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 456

"Świat bez bohaterów" - Brandon Mull

Na świecie brak już bohaterów...

   Brandon Mull to pisarz znany przede wszystkim przez czytelników jako autor „Baśnioboru”. Jednak w tym roku możemy poznać kolejną jego serię, wydaną nakładem wydawnictwa Mag. „Świat bez bohaterów” rozpoczyna przygody dwójki nastolatków którzy trafiają do innego, magicznego świata, który staje w obliczu wielkiego zagrożenia. Co prawda nie czytałam jeszcze poprzednich książek tego autora, niemniej jednak skłaniam się ku stwierdzeniu, że pisarz ten, jak mało kto potrafi utworzyć magiczną fabułę od podstaw i rozwinąć ją w sposób naprawdę ciekawy, który pozwoli czytelnikowi choć na chwilę przenieść się do innego wymiaru…

   Jason jest zwykłym nastolatkiem, który narzeka na ciągłą nudę w jego życiu. Nadchodzi taki dzień, kiedy podczas pobytu w zoo staje się rzecz niezwykła – przenosi się do magicznego świata, zwanego Lyrian. Kraj ten żyje w ciągłym niebezpieczeństwie i obawie mieszkańców przez Maldorem, złym cesarzem i czarnoksiężnikiem. Wraz z Rachel, która również dostaje się do Lyrianu, są jedyną nadzieją na to, że uda im się obalić Maldora i jego złe praktyk. Jednak nic nie jest proste, zwłaszcza, jeśli się jest Pozaświatowcem…

   Kiedy po raz pierwszy usłyszałam o tej powieści, skojarzyła mi się ona z serią o Narnii. No wiecie, przeniesienie się do magicznej krainy, gdzie władzę dzierży zły przywódca i tylko bohaterowie, którzy do niej trafiają, są w stanie poradzić sobie ze złem tam panującym. To odrobinę dało mi do myślenia: kurczę, a co będzie, jeśli ten autor powielił jedną z moich ulubionych serii? Zaryzykowałam. Za bardzo kusił mnie opis i chęć przeczytania dobrej fantastycznej książki. I muszę powiedzieć, że ta lektura warta była ryzyka. „Świat bez bohaterów” okazał się zupełnie inną historią, niż może się na początku wydawać. Co więcej, bogata jest w naprawdę dużo oryginalnych pomysłów, które zaskakują, niesamowicie wciągają, ale również potrafią dobrze rozbawić. Brandon Mull, choć wcześniej zbyt dobrze go nie znałam, okazał się naprawdę świetnym pisarzem, którego styl po prostu pokochałam.

   Wiele elementów książki  wygląda na naprawdę ciekawie skonstruowane. Weźmy na przykład rodzaje stworów i magicznych stworzeń (np. wielki krab czy też rozsadnik Ferrin). W wielu tytułach możemy spotkac elfy, trolle i inne stwory. Brandon Mull jednak stworzył wiele swoich kreatur i przez to odkrywanie nowych postaci przychodzi z większą ciekawością – w końcu chcemy dowiedzieć się o nich jak najwięcej, skoro czytamy o nich dopiero po raz pierwszy. Nawet same miejsca, w jakich toczy się akcja, czy sposoby praktykowania magii – to wszystko naprawdę jest ciekawe, ale i świetnie wygląda na tle całych wydarzeń. Nie brakuje niespodziewanych przygód i kolejnych etapów zagadek, co z pewnością ucieszy niejednego fana dobrej akcji.

   Zwrócę uwagę jeszcze na samych bohaterów: Jasona i Rachel. Spodobało mi się to, że autor nie tworzył z nich na siłę nastolatków zdolnych zrobić wszystko, nie uzdalniał ich ponad normę. Ich spontaniczność i poczucie humoru, ale również ciekawa pomysłowość świadczy o tym, że są na dobrej drodze do zdobycia wielu zwolenników wśród czytelników powieści. Polubiłam i jedną i drugą postać, ponieważ są różnorodni, jednocześnie inni i choć zwyczajni, potrafią zyskać na czyjejś sympatii. Ale generalnie nie stanowią tła dla rozgrywającej się akcji, tylko są jej czynnymi uczestnikami, dzięki czemu łatwiej jest o nich pamiętać i o nich mówić.

   Nie ma wątpliwości, że „Świat bez bohaterów” to kolejna świetna powieść fantasy. Choć opowiada o losach nastolatków i ich zmaganiach w magicznym świecie, myślę, że ta lektura spełni oczekiwania nawet samych dorosłych czytelników, którzy uwielbiają ten gatunek. Brandon Mull stworzył naprawdę ciekawą i oryginalną pozycję, o której nie będzie łatwo zapomnieć, a co więcej, wciąż będziemy łaknąc więcej i więcej przygód Jasona i Rachel. Całe szczęście to dopiero pierwsza część serii „Pozaświatowcy”, bowiem „Świat bez bohaterów” zaostrza apetyt czytelniczy na kolejne perypetie młodych bohaterów. Już nie mogę się doczekać drugiej części. Polecam gorąco!

Autor: Brandon Mull

Tytuł: Świat bez bohaterów

Wydawnictwo: Mag

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 534

"Arka Ognia" - Chloe Palov

Ahoj, przygodo!

   Znacie książki Dan’a Browna? Lubicie przygody Indiany Jones’a? Jeśli tak, tytuł „Arka ognia” powinna znaleźć się obowiązkowo na waszych półkach. Książka autorstwa Chloe Palov, amerykańskiej pisarki, opisuje zażartą walkę o znalezienie Arki Przymierza – jednego z najcenniejszych skarbów na naszym globie. Tajemnice, pościgi, potyczki, morderstwa, a nawet romans – to wszystko składa się na współczesną przygodę bohaterów tej powieści. Nad wyborem nie ma co się długo zastanawiać – oto książka, która niesamowicie wciąga i ciekawi. A także uzależnia. Mocno zaskakujący debiut wśród pisarzy.

   Edie Miller, fotoreporterka, jest świadkiem morderstwa kustosza muzeum. Zabójca kradnie hebrajski zabytek, zwany Kamieniami Ognia, który wcześniej Edie uwieczniła na fotografii. Kobieta zmuszona jest uciekać przed tajną grupą poszukiwaczy Arki Przymierza, który nie cofnie się przed niczym – nawet przed zabójstwem kolejnych osób. O pomoc prosi historyka Caedmona Aisquitha, który ma niejakie pojęcie o zabytkach. Jednak nawet on nie wie, jak wielką cenność ma przedmiot, jakiego poszukują, kim jest grupa zagorzałych fanatyków religijnych i w jaki sposób zamieszany jest w to rząd. Razem z Edie muszą powstrzymać poszukiwaczy, których działania mogą doprowadzić do upadku cywilizacji…

   „Arka Ognia” to mocno wciągająca powieść przygodowa. Nieprzypadkowo została porównana do znanych postaci jak Indiana Jones czy też nawet James Bond. Nie należy się jednak kierować uprzedzeniami, że Chloe Palov uwspółcześniła tych bohaterów – ich przykład ma jedynie za zadanie ukazać, jak dobra jest ta książka. I w żaden sposób nie jest to porównanie przesadzone. Autorka w zupełnie realistyczny i dokładny sposób przedstawiła wydarzenia nakreślone w powieści. Nic dziwnego, że czytany tekst odbieramy z zapartym tchem. Przygody bohaterów są mega wciągające i naturalnie nakręcają czytelnika, który z miejsca pragnie więcej adrenaliny. A tej oczywiście nie brakuje. Należy przyznać autorce, że potrafiła wyważyć akcję z pozostałymi fragmentami, które skupiały się na wyjaśnieniu danej sytuacji. W ten sposób mamy i mnóstwo emocjonujących momentów jak i chwile wytchnienia, gdzie doczytujemy potrzebne informacje. Dlatego po skończeniu książki nie czujemy rozczarowania bądź braku wiedzy na poruszany temat.

   Powieść ma w sobie również wiele innych ciekawych aspektów. Prócz przygody, która tutaj dominuje od początku, mamy wiele elementów fantastyki, a nawet thrillera. Ta mieszanka wyszła autorce wręcz znakomicie – przy fantastycznej i dreszczowej przygodzie czytelnikowi nie nudzi się nawet przez sekundę, a co więcej – nie ma możliwości, aby oderwał się od książki. Lektura „Arki ognia” jest ogromnie zajmująca, a ponadto pozwala odbiorcy na odkrycie wielkiej zagadki na skalę światową. Wszelkie działania, sekrety, czy też zaszyfrowane zagadki – to wszystko pobudza wyobraźnie i pozwala się świetnie bawić. Nic dziwnego, skoro Palov użyła wielu bardzo skomplikowanych, ale jednocześnie intrygujących poszlak i tajemnic.

Chloe Palov

   Co więcej można powiedzieć o „Arce Ognia”? Chyba to, że po niej można spodziewać się bardzo wiele, a jednocześnie nie wiadomo, czego. Ta powieść zaskakuje z każdą jej kolejną stroną, a dodatkowo napawa wielkim optymizmem i zaangażowaniem, jakie towarzyszy od początku lektury. Chloe Palov poszła w dobrym kierunku, nie skupiając się na jednym wątku, lecz na kilku, łącząc je jednocześnie w jedną spójną historię, która w żadnym wypadku nie okazuje się tym, czym można się spodziewać. Ten element zaskoczenia, jaki towarzyszy czytaniu, pokazuje, jak dobrze autorka może uśpić naszą czujność, serwując spokojniejsze fragmenty. I jak mocno wstrząsnąć, kiedy dojdziemy do tej prawdy. Świetna gra emocjonalna.

   Nie słyszałeś jeszcze o książce „Arka Ognia”? Czas naprawić ten błąd. Ta mocno współczesna przygodowa powieść wciąga bezpowrotnie nawet największego opornego czytelnika. Co więcej, zapewnia wiele godzin świetnej zabawy wśród adrenaliny i dreszczyku, jaki towarzyszy każdej stronie historii. Mnóstwo wątków naszpikowanych aurą tajemniczości sprawią, że czytelnik przeniesie się w najskrytsze zakamarki swojej wyobraźni, a elementy fantasy dopełnią jedynie magicznego wyobrażenia. Książka Chloe Palov to nic innego, jak kawał dobrej literatury, gdzie rzeczywistość idzie w kąt, dając się zastąpić przez świetnie nakreśloną historię rodem z fantastycznego snu. Gorąco polecam!

Autor: Chloe Palov

Tytuł: Arka Ognia

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 464

"Historia prawdziwa Kapitana Haka" - P.D. Baccalario

Kim naprawdę jest kapitan Hak?

   Postać Kapitana Haka z pewnością każdy kojarzy z „Przygodami Piotrusia Pana”. Dzisiaj jednak można poznać zupełnie nowe oblicze tej postaci, stworzone przez włoskiego pisarza – Pierdomenico Baccalario. „Historia prawdziwa Kapitana Haka” to opowieść przygodowa o chłopcu, który marzył o żegludze. Miał wiele przydomków, jednak nikt nie wiedział, że jest prawdziwym kapitanem Hakiem. Czy jednak jest on lepszą postacią od wykreowanego przez Barrie bohatera?

   Rok 1829. Na świat przychodzi nieślubne dziecko króla Jerzego IV, chłopiec, który może odmienić losy całej Anglii. Zaraz po urodzeniu razem z matką musi opuścić kraj. Mijają dni, miesiące i lata, gdy chłopiec dorasta i marzy o tym, by znaleźć się na morzu. W wieku trzynastu lat ucieka z domu i wsiada na pokład statku. Od tej pory stanie się piratem z krwi i kości, który z czasem stanie się znany i poszukiwany. Posiadał wiele przydomków, jednak tak naprawę nikt nie wiedział, że jest on jedynym i prawdziwym kapitanem Hakiem…

    Nie ma co kryć, „Przygody Piotrusia Pana” w przeszłości były jedną z najbardziej lubianych przeze mnie lektur. Widziałam też niezliczone wersje ekranizacji tej znanej opowieści, dlatego też długo wahałam się, jak ocenić postać z książki Pierdomenico Baccalario. „Historia prawdziwa Kapitana Haka” już z tytułu, a dokładniej członu ‘historia prawdziwa’ jawiła mi się jako coś intrygującego, ale równocześnie podejrzanego, że to kolejna słaba próba udowodnienia, że autor tej książki znalazł lepszy pomysł na wykreowanie przygód postaci. Po przeczytaniu czuje lekki niedosyt, być może rozczarowanie, które jednocześnie miesza się z pozytywnymi wrażeniami z lektury. Nie mogę powiedzieć, że mi się nie podobała, bowiem dobre rozegranie fabuły ze sporą dawką pirackich przygód mile przypomniało mi o przeszłości, kiedy czytywałam bajki. Z drugiej jednak strony czegoś zabrakło tej historii, zabrakło kilku elementów, które sprawiłyby, że powieść zapamiętałabym na długi czas.

   Lektura książki zajęła mi ledwie trzy godziny. Były to bardzo bogate godziny, podczas których na nowo poznawałam przygody kapitana Haka. Niestety obeszło się bez większych zachwytów. Emocjonujące chwile, kiedy akcja wzrastała wraz z napięciem, zamieniły się z powiedzonka „ahoj, przygodo!” w ”żegnaj, przygodo!”.  Rozpoczynały się po to, aby zaraz zgasnąć. Przez to nie można było odczuć tych przygód na własnej skórze, wyparte zostały wszelkie urozmaicenia, które pomogłyby w tym. Wynikiem tego jest neutralne podejście do kolejnych rozdziałów, na koniec zostawiając czytelnika z niemałym rozczarowaniem.

   „Historia prawdziwa kapitana Haka”, jak się okazało, nie jest wybitną książką, ale złą również nie. Opowieść o kapitanie Haku, stworzona przez pana Baccalario, wydaje się dobra, miło czyta się o przygodach chłopca, który wyrasta na znanego pirata. Jednak brakuje jej kilku elementów, które przemówiłyby na większą, pozytywną korzyść książki. Nie jest zła, ale bardzo dobra również nie. Uznałabym ją za normalną i typową powieść, na neutralnym gruncie. Mimo wszystko poleciłabym ją fanom przygodowych książek, bardziej dzieci i młodzieży, do których ta książka powinna bardziej trafić. Mnie do końca nie przekonała, dlatego wybór pozostawiam czytelnikom…

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Olesiejuk:

Autor: Pierdomenico Baccalario

Tytuł: Historia prawdziwa kapitana Haka

Wydawnictwo: Olesiejuk

Rok wydania: listopad 2012

Liczba stron: 321