"Dziennik Edwarda Chomika 1990-1990" - Miriam Elia, Ezra Elia + wyniki konkursu!

"Życie jest klatką z pustych słów" - Edward Chomik

   „Dziennik Edwarda Chomika”. Wiele z Was pewnie zastanawia się, czym jest ten tytuł, do jakiej kategorii go zaliczyć. To bardzo proste – to literatury bardzo współczesnej, która uwzględnia pisanie pamiętnika przez… chomika. Nie byle jakiego, bowiem noszącego imię Edward (nie mylić z TYM Edwardem), który przeżywa wewnętrzne rozterki. Nie jest to jednocześnie literatura typowo dziecięca, bo choć w większości składa się z obrazów, to jego teksty są nader inteligentne. Nie jest to tylko czcza gadanina, tylko filozoficzne podjęcie niektórych tematów. I co z tego, że widziana oczami stworzenia z kołowrotka? Ta niewielka książeczka to bardzo dobra lektura, w dodatku – dla każdego.

   Trudno jednoznacznie opisać ten wytwór wyobraźni dwojga autorów. „Dziennik Edwarda Chomika” to w stu procentach treść odpowiadająca swemu tytułowi. Mamy do czynienia z dziennikiem codziennych rozterek chomika, który utknął w klatce swojego właściciela. Nie jest to ciągłe opisywanie jedzenia, kręcenia w kołowrotku i spania tego stworzenia. Edward podchodzi do życia w bardzo filozoficzny sposób, co pozytywnie zaskakuje czytelnika. W bardzo inteligentny sposób podejmuj walkę o utraconą wolność, która jest mu należna. Nie trzeba się jednak obawiać powagi literatury, bo nawet taka forma w tym przypadku nadaje jej formę lekkości. I nie sposób jest nie pomarzyć o tak mądrym chomiku we własnym domu.

   Przyglądając się z drugiej strony, można dojść do rozmaitych wniosków. Na przykład: kim są autorzy tej książeczki i, po prawdzie, co takiego mają w głowach, że taki pomysł powstał? To nietypowe podejście do tworzenia, dlatego takie myśli są jak najbardziej na miejscu. Ja jednak bardzo cieszę się, że pomysł powstał, bowiem Edward może odzwierciedlać każdego, prawda? Wiadomo, któż kryje się za taką postacią? A może to zwykła bajka? Pytań i teorii może być wiele, a tworzą się one z nie byle jakiej treści, wbrew pozorom. Wystarczy zajrzeć do samej książki, aby się o tym przekonać.

   Komuż można polecić taką książkę? Ciężko wskazać. O jej wartości powinien przekonać się każdy, kogo w najmniejszym stopniu zaintrygował sam zwiastun tej historii. „Dziennik Edwarda Chomika” to niebanalny zarys krótkiego żywota małego stworzenia, który pewnie większość z Was miała w swoim domu. Bardzo przemyślane treści, które na wpół bawią, na wpół dają do myślenia. Edward Chomik to postać niebanalna i z pewnością od dziś, na pewno jedna z oryginalniejszych we współczesnej literaturze. Z mojej strony zalecam lekturę każdemu. Jeśli czujecie się zainteresowani, to z pewnością nie pożałujecie wyboru.

Autor: Miriam Elia, Ezra Elia

Tytuł: Dziennik Edwarda Chomika 1990-1990

Wydawnictwo: Feeria

Rok wydania: marzec 2014

Liczba stron: 86

***

 Wczoraj zakończył się konkurs wiosenny, gdzie do wygrania był jeden egzemplarz powyższej książki, tj. "Dziennik Edwarda Chomika". Bardzo dziękuję za wszystkie prace, bo choć było ich niewiele, to wybór był zaiste trudny:) Nie przedłużając, zwycięzcą konkursu zostaje...

różycka! za opis książki "Cierpienia młodego Wertera" w wersji Edwarda:) Gratuluję! Podeślij proszę swój adres do wysyłki na mój mail: jadzka@fejm.pl, aby książka trafiła do Ciebie! W późniejszych godzinach opublikuję zwycięską pracę w osobnym poście:)

Wszystkim uczestnikom dziękuję i zapraszam w przyszłości na kolejne kreatywne konkursy:)

Do napisania!

"Pamiętnik starego pierdoły" - Roland Topor

"Pamiętnik starego pierdoły" Roland Topor

Roland Topor jest francuskim pisarzem, który w swej twórczości wypełnia słowa czarnym humorem oraz groteską. W jego kolejnej książce „Pamiętnik starego pierdoły” można bez problemu zauważyć te elementy, które nadają jej mocnego charakteru. Książka zapewnia wiele zabawnych chwil, sytuacje opisywane przez autora bawią do łez. I chociaż ma ona formę pamiętnika, czyta się ją z nieskrywaną przyjemnością jak zwyczajną opowieść.

Od dziecka ujawniał swój wielki plastyczny talent, posiadał również dar w poznawaniu sławnych ludzi. Poznał wiele osobistości, dzięki którym wiele się uczył, ale również błądził. Dzięki niemu powstało wiele kierunków, które trwają do dziś. Wpływał na innych, podsuwał dowcipy i kwestie, stał się ekspertem w wielu dziedzinach. Był sławny (no prawie) i znał praktycznie każdego…

Na początku obawiałam się nieco formy pamiętnika, niezbyt darzę sympatią tę formę zapisu. Jednak autor potrafił zainteresować mnie tym, co napisał, dzięki czemu podczas lektury zapomniałam o tym, iż jest to pamiętnik. To ogromny plus nie tyle dla książki, co dla umiejętności autora. Bardzo spodobało mi się jego lekkie podejście do sprawy, w treści nie ma miejsca na trudne i schematyczne zdania. Prostota zwykłego człowieka, naszego bohatera książki, emanuje na każdej stronie, przez co łatwiej wczytać się w tekst. Ponadto poczucie humoru oraz oryginalność, a także nieco absurdu przepełnia zdania, strony i w ogóle całą treść, przez co nie można się nudzić ani przez chwilę.

  

 W różnorodności nazwisk, mniej znanych oraz sławnych, a także mnóstwem treści można się pogubić, to fakt, jednak ciekawy styl autora neutralizuje niedoskonałości książki. To kolejny atut autora, który przemawia na korzyść jego i „Pamiętnika starego pierdoły”. Lekki i przyjemny format pamiętnika przypadnie do gustu nie tylko fanom Rolanda Topora.

Chociaż książka już na sam dźwięk tytułu wywołuje uśmiech i posiada wiele zalet, ma też swoje słabsze strony. Głównie chodzi tutaj o nieco chaotyczną część tekstu, która pojawia się w połowie książki. Początek czytania idzie gładko i szybko ze względu na sporą dawkę śmiechu oraz lekkiego stylu, jednak kiedy miniemy połowę w treść wkrada się nieco chaosu, pojawia się masa nowych nazwisk, przez co tym razem można się zgubić. Potrzeba mocnego skupienia, aby dokończyć książkę i wszystko zrozumieć, w dodatku tempo czytania nieco zwalnia.

„Pamiętnik starego pierdoły”, mówiąc ogółem, jest bardzo ciekawą prezentacją francuskiego autora. Pełna humoru oraz lekkości książka z pewnością umili czas niejednemu czytelnikowi. Gdybym miała polecić ją komukolwiek, to na pewno fanom francuskiego pisarza, ale nie tylko. Również szukający niewymagającej lektury odnajdą się w tej przezabawnej formie pamiętnika. Chociaż nie jest ona wybitna ani doskonała przez błędy, jakie wkradają się w drugiej połowie książki, to wciąż pozostaje ona bardzo dobrą i wesołą propozycją czytelniczą na każdy dzień w roku. Dla każdego...     

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Replika oraz wortalowi webook.pl, na którym również ukazała się ta recenzja:

Autor: Roland Topor
Tytuł: Pamiętnik starego pierdoły
Wydawnictwo: Replika
Rok wydania: 2012 (nowe, zmienione)
Liczba stron: 188