"Oszustki" - Kerstin Ekman

Każde życie pisze oddzielną historię...

   Są takie książki, po których nie wiemy, czego się spodziewać. To znaczy czegoś od nich oczekujemy,  zaintrygował nas opis i chcemy ją poznać. Często się jednak zdarza, że przeżywamy rozczarowanie, które przez długi czas zapada w pamięć. Taką sytuację spotkałam przy okazji lektury tytułu „Oszustki” autorstwa Kerstin Ekman. Nie ma się co oszukiwać – oczekiwałam po niej bardzo wiele. Dostałam jednak trudną do przebrnięcia historię, która niestety nie porywa. Choć fabuła przejawia intrygujące wątki, to są one wykreowane w zbyt chaotyczny sposób. Styl autorki również pozostawia wiele do życzenia. Czy może być coś gorszego?

   Sławna pisarka Lillemor Troj otrzymuje maszynopis powieści, który okazuje się dokładną relacją z jej życia. Kiedy postanawia ją w końcu przeczytać,  okazuje się, że została napisana przez kobietę, którą dobrze znała. Nie były przyjaciółkami, ale przez lata były od siebie uzależnione. Teraz stara się zrobić karierę pisarki, budując swój wizerunek na jej biograficznej powieści. Publikacja tej książki zniszczyłaby jednak cały wizerunek znanej Lillemor Troj…

   Większość elementów tej powieści powinno przemawiać na jej korzyść. To one przede wszystkim skusiły mnie na tę lekturę: zagadka z przeszłości, dwie pisarki, skomplikowana relacja, lata ubiegłego wieku czy też strach przed ujawnieniem tajemnic. Brzmi to co najmniej intrygująco,  a takich powieści nie powinno się pomijać. Kerstin Ekman zaserwowała nam jednak zupełnie coś odwrotnego: historia owszem interesuje, ale to zainteresowanie spada z każdym kolejnym rozdziałem. Nie jestem do końca pewna, co o tym zdecydowało: czy słaby styl pisarki, który wywoływał emocje podobne do grzybobrania, czy sama historia, która jakoś się nie kleiła. Sytuacje, jakie opisywała autorka, były czasem tak nijakie, że ciężko było przez nie przebrnąć. A ominąć się ich nie dało, bo po kolejnym akapicie można się było pogubić. Chaos, kompletny chaos.

   Bohaterki również pozostawiają wiele do życzenia. Przede wszystkim ciężko wyróżnić je na tle wszystkich wydarzeń. Są jak naklejka, która przykleiła się do powierzchni i nie chce się odczepić. Obie główne postacie żeńskie uporczywie tkwią w każdym wątku, nie dodając nic sobą, ani nie ujmując. Czasem, można rzec, nawet przeszkadzają. A to zaskakująca sytuacja, bo pierwszy raz spotykam powieść, w której główne bohaterki, kreatorki całej historii, są tak bezbarwne, że wzbudzają w czytelniku nie tylko zniechęcenie, ale także nie wpasowują się w całą fabułę. Jakby zostały przeniesione do książki z zupełnie innego świata. Można wyczuć tutaj ogromny kontrast między opowieścią, a jej bohaterkami…

   Z przykrością należy stwierdzić, że „Oszustki”  autorstwa Kerstin Ekman, okazały się totalnym rozczarowaniem. Chociaż opis książki wiele obiecuje, to po przeczytaniu zaledwie kilku stron można zdać sobie sprawę, że to tylko wygórowane oczekiwania. Tak naprawdę historia jest niemrawa, ciężko przez nią przebrnąć, a w dodatku bohaterki sprawiają wrażenie nieobecnych. Historia również jest niespójna, jakby brakowało w niej wątków, albo przynajmniej dobrego rozwinięcia. Z bólem trzeba przyznać, ale tytułowe postaci oszukały nie tylko siebie, lecz również czytelnika. To pani Ekman wyszło znakomicie.

Autor: Kerstin Ekman

Tytuł: Oszustki

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 404

"Kwiaciarka 2" - Ksawery de Montepin

"Kwiaciarka cz.2" Ksawery de Montepin

   Z twórczością Ksawerego de Montepin miałam okazję zetknąć się przy okazji lektury pierwszej części „Kwiaciarki”. Ten XIX-wieczny pisarz wywarł na mnie ogromne wrażenie świetnym pomysłem na fabułę oraz równie świetną jego realizacją. Nic więc dziwnego, że do kontynuacji „Kwiaciarki” podeszłam z wielkim entuzjazmem. Autorowi należy przyznać, że potrafił zachować oryginalność w swoim stylu, a świeżość pomysłów przedstawionych w prosty sposób ujmują za każdym razem coraz mocniej. Łatwo zauważyć, że kontynuacja została utrzymana na bardzo wysokim poziomie swojej poprzedniczki, co daje owoc kolejnych wspaniałych chwil z udziałem powieści francuskiego pisarza.

   Kłamstwo ma krótkie nogi… W końcu przekona się o tym Hrabina de Lagarde, która zrujnowana po śmierci męża stara się przywrócić sobie i córce godne warunki do życia. Nie ważne, co musi zrobić i z czego zrezygnować, ważne, aby utrzymać swoją wysoka pozycję w społeczeństwie. Jednak zbrodnia z przeszłości nie da o sobie zapomnieć. Kiedy dwoje nieszczęśników, skazanych na śmierć za niepopełnione zabójstwo, wydaje się być martwych, Hrabina może spać spokojnie. Okazuje się jednak, że Hrabia Albert de Lussan, brat pani de Lagarde, w trakcie poszukiwań swojej dawnej miłości oraz jej córki, które mają odziedziczyć po nim wielki spadek, natrafia na mężczyznę, który ratuje mu życie. W plątaninie przypadków staje się jasne, że dwóch skazanych jest niewinnych, a rehabilitacja ich nazwisk stanie się dla niego rzeczą priorytetową. Tak właśnie nastanie czas prawdy. Czy jednak uda jej się wygrać z wierutnymi kłamstwami paryskiego światka?

   Kiedy sięgam po książkowe serie, zawsze zachowuje w sobie nieco rezerwy, gdyż wielokrotnie zgubiłam się na tym, iż tylko początki były naprawdę świetne. Ich kontynuacje zazwyczaj burzyły całe spojrzenie na książki, jak i na autora. W przypadku „Kwiaciarki” starałam się zachować dystans, znając błędy przeszłości. Jednak tym razem nie było mowy o rozczarowaniu. Druga część tej powieści jest równie ciekawa i wciągająca jak jej poprzedniczka. Dodatkowo obfituje w jeszcze więcej wątków, barwnych postaci oraz perypetii bohaterów, które bawią jak i wprawiają w roztargnienie. Fabuła jest bogata w akcję, niesamowite zwroty i zaskakujące momenty. Napięcie wzrasta z każdym kolejnym rozdziałem, nie pozwalając czytelnikowi na chwile zwątpienia, wciąż ciekawość towarzyszy nam aż do samego końca. Ponadto cała książka pozwala czytelnikom XXI wieku na dokładne poznanie obyczajów minionych wieków, panujących zasad oraz zachowań ludzkich. Wszystko to scalone w jedno, skomponowane ciekawych piórem autora jest wprost wspaniałym zwieńczeniem powieści.

   Tak jak w poprzedniej części, główną cechą powieści są jej bohaterowie. Mamy do czynienia z poznanymi już postaciami w pierwszej części, tym razem jednak są one dopełnione kolejnymi cechami. Bogatsi w nowe doświadczenia zachowują się nieco inaczej, raz lepiej, raz gorzej, jednak wciąż zaskakują. Są nieprzewidywalni i to sprawia, że czytelnik jest ciekawszy ich przygód i ich decyzji. Poczynania bohaterów śledzi się z nieskrywaną ciekawością i napięciem, ich zachowania bawią do łez, denerwują czy też szokują. Każda postać ma w sobie coś unikalnego, dlatego z pewnością niejeden czytelnik odnajdzie w nich swojego ulubieńca.

   Ksawery de Montepin zdołał udowodnić, że pisanie może trwać niezmiennie w jednym, dobrym stylu, obfitującym w wciąż nowe i świeże pomysły. „Kwiaciarka” jest na to niezbitym dowodem, gdyż po tych kilkuset stronach pierwszej jak i drugiej części ma się wrażenie, jakby ta książka miała trwać w nieskończoność, ma się ochotę wrócić do niej nie raz. Pasjonująca intryga i łączące się w nią konsekwencje wciągają na wiele godzin, a kiedy nastaje koniec, nie ma się dosyć. Barwnie przedstawiona powieść XIX-wiecznego świata stanowi świetną rozrywkę dla każdego mola książkowego, a już zwłaszcza dla fanów wszelakich zagadek i mnóstwa zwrotów akcji. Ale w tej wielowątkowej powieści znajdziemy wiele elementów gatunkowych, dlatego z pewnością jest ona przeznaczona dla każdego konesera literatury. Z mojej strony zostaje jedynie zapewnić, że jest to książka warta zachodu i uwagi, bowiem nie różni się ona jakością od współczesnych lektur. Warto zapoznać się z twórczością pana de Montepin, gdyż w niedzisiejszy i jakże oryginalny sposób potrafił stworzyć niebanalne historie z wieloma motywami w tle. Z pewnością ucieszą niejednego wymagającego czytelnika. Polecam! 

Za możliwość poznania tej barwnej historii dziękuję serdecznie wydawnictwu Damidos:

Autor: Ksawery de Montepin

Tytuł: Kwiaciarka (cz. 2)

Wydawnictwo: Damidos

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 576

"Dworzec ZOO" - David Downing

"Dworzec ZOO" David Downing

   David Downing jest autorem książek i powieści historycznych. W swej książce „Dworzec ZOO”, która niedawno ukazała się na rynku wydawniczym, zawiera kolejną historię, tym razem osadzoną w realiach przygotowującej się do II wojny światowej Europy. Powieść ta po części jest odskocznią od tradycyjnych lektur, ale również ukazaniem działań tamtejszych władz krajów, które szykowały się do tej wojny. Historia o angielskim dziennikarzu może zatem ucieszyć nie tylko osoby spragnione pełnej adrenaliny przygód i zdarzeń, lecz również fanów rozlegle pojętej historii.

   Jest rok 1938. W powietrzu wyczuwalna jest nadchodząca wojna. John Russel, dziennikarz mieszkający w Niemczech, z niepokojem obserwuje poczynania władz. Nie chce jednak wyjeżdżać z kraju, gdzie zostawiłby syna i swoją ukochaną. Podczas wizyty w Gdańsku dostaje zlecenie napisania artykułów dla moskiewskiej prasy, przez co stanie się obiektem zainteresowania gestapo oraz wywiadu brytyjskiego i sowieckiego. Russel zgadza się na nie, jednak podczas zdobywania materiałów dowiaduje się od znajomego dziennikarza o bardzo niebezpiecznej tajemnicy. Po jego ukartowanym samobójstwie dziennikarz jako jedyny zostanie posiadaczem tej wiedzy, która może wpakować go nawet do grobu…

   Po książkę sięgnęłam z wielkim entuzjazmem, gdyż uwielbiam powieści z historycznym tłem, a już zwłaszcza tłem międzywojennym. Nie wiedzieć czemu od młodych lat bardzo interesowała mnie historia I i II wojny światowej. „Dworzec ZOO” jest właśnie powieścią, której akcja rozgrywa się w czasie „przygotowań” do tej drugiej wojny. Nic więc dziwnego, że postanowiłam ją przeczytać. Jednak po poznaniu całości odczułam lekki, a może nawet spory niedosyt i rozczarowanie. Dlaczego? Po pierwsze zabrakło fabule szybkości akcji. Od początku poczynania głównego bohatera wloką się niemiłosiernie wolno, nic ciekawego się nie dzieje. Zabrakło w niej tego napięcia, z którym można by śledzić każdą akcję, zabrakło dynamiki, która napędziłaby nieco fabułę. Całość opierała się na głównym schemacie: „John Russel wypił kawę w kawiarni, spotkał się ze swoją kobietą, zjadł obiad w barze, pochodził po jednostkach szukając materiałów bądź załatwić jakąś sprawę, znów coś zjadł, poszedł na spotkanie, gdzieś pojechał, wrócił do mieszkania i ponarzekał w myślach”. I tak w kółko. Dopiero pod koniec wątki stały się nieco bardziej rozległe, autor wprowadził więcej akcji i zagadek, które sprawiły, że czytelnik może łatwo w tym czasie wyczekiwać tego, co się stanie, czy plany bohatera się powiodą. Nie zmienia to jednak faktu, że przez większą część książki fabuła jest nudna i zwyczajna.

   Jak już wspomniałam, fabuła rozgrywa się pod koniec lat trzydziestych XX wieku. W tym czasie Europa szykowała się do kolejnej wojny światowej. Autor nakreślił na początku, że „Dworzec Zoo” jest fikcyjną powieścią, jednak dołożył wszelkich starań, aby zachowała ona historyczne prawdopodobieństwo. I to widać gołym okiem. Przede wszystkim sprawa prześladowań Żydów została przedstawiona bardzo wyraźnie i zgodnie z prawdą. Tak samo jak sprawa z planami nazistów, którzy chcieli poddawać eutanazji upośledzone dzieci. Brzmi strasznie, jednak to było prawdą. Autor zdołał wpleść ją w treść swojej powieści i można śmiało powiedzieć, że wyszło to więcej niż dobrze. Wątki historyczne wkomponowane zostały w fabułę, nie kolidując z całokształtem akcji. Można zatem w dogodny sposób poznać lub przypomnieć sobie historię tamtych lat.

   Nie można jednak zarzucić autorowi, że nie potrafi pisać. David Downing ma bardzo ciekawy styl, który z łatwością daje się odczytać. Poza tym jest w nim coś przyciągającego, coś wyjątkowego, dzięki czemu, mimo słabej akcji, nie można oderwać się od książki. To przemawia na wielki plus dla autora, jednak tylko w niewielkim stopniu retuszuje on niedoskonałości książki.

   Mimo że powieść ma swoje minusy i być może nie zaspokoi wygórowanych oczekiwań niektórych czytelników, można z czystym sumieniem sięgnąć po nią. David Downing, choć doznał kilku wpadek przy tworzeniu akcji, zdołał w ciekawy i rzeczowy sposób przekazać treść, mającą więcej wspólnego z prawdziwą historią niż mogłoby się wydawać. Poza tym fabuła posiada swoje zaskakujące momenty i choć nie jest ich wiele, to ich rozmieszczenie najbardziej zaskakuje. I to, plus dobry styl autora, sprawia, że książka nie jest aż tak zła, jak się wydaje. 

"Dworzec ZOO" jest pierwszą częścią cyklu opowieści o dziennikarzu Johnie Russel'u i Effi Koenen.

Za mozliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Replika oraz wortalowi webook.pl, na którym również ukazała się ta recenzja:

Autor: David Downing

Tytuł: Dworzec ZOO

Wydawnictwo: Replika

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 364

Przedpremierowo: "Delirium" - Lauren Oliver

"Delirium" Lauren Oliver


"Kocham cię. Pamiętaj. Tego nam nie odbiorą"

   Każdy z nas wie, czym jest miłość. To silne uczucie, którym obdarzamy drugą osobę, którym my zostajemy obdarzani. Są różne pojęcia miłości, a jednak każdy bez nich wie, czym ona dokładnie jest. Na pewno większość z nas marzy o tym, aby się zakochać, aby nasza miłość była czymś niezwykłym, magicznym. I właśnie ona sama w sobie taka jest. A co jeśli w naszym świecie miłość byłaby… chorobą? Chorobą, którą się zwalcza, aby nie dopuścić do jej rozprzestrzeniania? Co wtedy byśmy zrobili?

   Amor deliria nervosa (czyt. Miłość) jest chorobą, której mieszkańcy Portland chcą zapobiec. Poprzez zabieg, który pozbawia ludzi uczuć, leczą społeczeństwo przed zakochiwaniem się, co zdaniem władz i wielkiej „Księgi szczęścia, zdrowia i zadowolenia” jest pomocą w ich życiu. Wszelkie kontakty z płcią przeciwną są zakazane, przyłapanie na okazywaniu miłości grozi nawet śmiercią. Dopiero po zabiegu ludzie stają się „bezpieczni”, zostają sparowani z inną osobą dzięki ankiecie i żyją w sztywnym małżeństwie bez miłości…

   Zbliżają się urodziny Leny i tym samym czeka ją w najbliższym czasie zabieg, po którym ma być bezpieczna przed delirium. Jednak dziewczyna podczas wakacji poznaje Aleksa, chłopaka Odmieńca, jak mówią na ludzi mieszkających w Głuszy – miejscu, gdzie delirium panuje cały czas. Alex pokazuje dziewczynie czym naprawdę jest miłość, udowadnia, że wszystkie opowieści i przestrogi władz są jedynie kłamstwami. Lena z każdym dniem zakochuje się coraz bardziej, jednak pewnego wieczoru zostaje złapana przez Porządkowych i jej zabieg zostaje przyspieszony. Dziewczyna próbuje uciec od takiego życia, nie chce żyć bez miłości. Podejmuje walkę o swoje szczęście, co kończy się sukcesem. Ale tylko w połowie…

   Książkę można podzielić na dwie równe części. Pierwszą – mega irytującą. Jest to początek lektury, kiedy zapoznajemy się z delirium, stosunkiem władz względem niej oraz z działaniami, jakie podejmuje się aby z nią walczyć. Samo myślenie, że miłość może być chorobą wydaje się dziwne i naprawdę śmieszne. A już działania w kierunku jej zapobiegania… szkoda słów. Za każdym razem, kiedy czytałam o ewaluacji, o tym, co będzie po zabiegu i jak wygląda sam zabieg wzdrygałam się. Wydaje się naprawdę niemożliwe, że można bać się miłości, a już żyć bez niej? Trudne do wyobrażenia. W drugiej części jest już znacznie lepiej. Jest wątek miłosny między Leną a Aleksem, który powoli się rozwija. W tej części zatracamy się w książce, zakazany romans pochłania czytelnika. W tym miejscu fabuła nabiera rozpędu, a jej punkt kulminacyjny mamy na końcu książki, punkt, który zarazem cieszy i smuci, a także zaskakuje.

   „Delirium” jest czymś nowym, czymś co zaskakuje czytelnika. Autorka poradziła sobie bardzo dobrze, świetnie opisała każdy wątek, każdy detal, dlatego tak dobrze odbierany jest cały tekst. Opisów jest sporo, co osobiście uwielbiam, jednak nie są ani zbyt długie ani przykrótkie, wnoszą w każdy rozdział sporo nowych informacji. Wszystko jest jasno, przejrzyście przedstawione i łatwo zrozumieć przekazywany tekst.

   Główna bohaterka, Lena, jest osobą, która jest jedną z tych, które uparcie wierzą w słuszność władz. Na jej przykładzie widzimy wyraźnie, jak kłamstwa wpływają na człowieka, co mogą zrobić z jej tokiem myślenia. Na szczęście pojawia się Alex, który uświadamia ją (i nas), że tak naprawdę warto jest kochać, a to, co mówi ich wielka księga, nie jest prawdą. Przedstawione w ten sposób osoby pokazują, że władza robi wodę z mózgu swoim podwładnym, że tak naprawdę są manipulowani. Sami zauważmy, że podobne sytuacje już istnieją. Nie potrzebne jest wymyślanie dziwnych chorób…

   Przyznam się, że znam inne książki autorki, ale nie miałam okazji się w nich zaczytać. „Delirium” jest moim pierwszym spotkaniem z panią Oliver i myślę, że nie ostatnim. Polubiłam jej styl, jest taki inny, ciekawy. Łatwo się go czyta i szybko przyswaja. Nie zauważyłam w nim żadnych zgrzytów, wszystko zostało napisane w prostym języku. Jest dobry zarówno dla młodzieży jak i starszych czytelników. Krótko mówiąc: dla każdego, coś dobrego.

   Myślę, że „Delirium” jest warte przeczytania. Przede wszystkim opowiada piękną historię o sile miłości, o tym, że nic nie jest w stanie jej przeszkodzić. Dodatkowo obraz zakłamanego społeczeństwa coś uświadamia, pokazuje, że ludzie są podatni na manipulacje władz. A tak być nie powinno. Takie lektury nie dość, że umilają nam wspaniale czas to dają do myślenia. Dlatego zachęcam do zapoznania się z nową powieścią Lauren Oliver. Niech delirium zarazi także i Was. Ja uważam, że warto. 

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Otwarte:

Autor: Lauren Oliver

Tytuł: Delirium (Tom 1)

Wydawnictwo: Otwarte/Moon drive

Rok wydania: 18 kwietnia 2012

Liczba stron: 357

"Pretty Little Liars. Kłamczuchy" - Sara Shepard

„Pretty Little Liars. Kłamczuchy” - Sara Shepard

W każdym życiu, nawet tym nieumarłym, istnieją skryte tajemnice.  Tylko co wtedy, gdy ktoś zechce je wszystkie zdradzić?

  Historia ta opowiada o losach młodych dziewczyn, które zgrały się w jedną przyjacielską paczkę. I to dzięki jednej dziewczynie, Alison, która wybrała je wszystkie i uczyniła najsławniejszą paczką w całym Rosewood. Była piękna, bogata i każdy chciał przebywać w jej towarzystwie. Ale ona wybrała właśnie je. Wspólnie omawiały swoje sekrety, tworzyły tajemnice, które Ali z czasem wykorzystuje jako ich niekorzyść. Ale po pewnym wypadku, dziwnym, Alison znika bez śladu. Nikt nie jest w stanie jej odnaleźć ni wytłumaczyć, co takiego się stało. Przyjazna grupa dziewczyn zaczyna znacznie się od siebie oddalać.

  Mija w końcu rok, po którym wydaje się, że wszystko wróciło do normy. Jednak nie do końca. Grupa dziewczyn stara się ułożyć sobie życie osobno, choć wciąż łączy je tajemnica Alison. Z czasem pojawia się pewien „ktoś” pod pseudonimem A. Co jest nieco dziwne, gdyż wie wszystko to, co wiedziała Alison. Dziewczyny, nękane przez dziwne wiadomości z treścią ich przeszłości, nie wiedzą, co robić. Jak się okazuje, dodatkowo ktoś podąża ich krokami…

   Kim okaże się tajemniczy/a A.? Co tak naprawdę się stało Alison? I w jaki sposób dziewczyny poradzą sobie z tym całym tajemniczym bałaganem?

  Sama do końca nie wiem, co skłoniło mnie do przeczytania tej serii: namowy znajomych czy też ekranizacja serialowa? Przyznam szczerze, że na początku nawet nie miałam pojęcia, że serial powstał na podstawie książek (tak, wiem, dziwne :P). w końcu jednak skusiłam się na książkę… i szczerze nie żałuję. Ma w sobie wiele wątków, które lubię: kryminał, wiele tajemnic, dużo akcji, dreszczyku… Wiele spraw układało mi się w głowie, nowe rozwiązania, a jednak po jakimś czasie okazywało się, że jednak to co innego. Byłam zdziwiona. Ale też pod wrażeniem takiego zwrotu akcji.

  Jeśli chodzi o postacie, nasze dziewczyny były bardzo charakterystyczne. Ich mieszkanka wybuchowa charakterów nie raz albo dziwiła, albo bawiła, a nawet denerwowała. Niby zwykłe, a jednak inne, mające wspólną tajemnicę. I chęć utrzymania ich w sekrecie.

  Nie powiem, zaskoczona jestem. Ale pozytywnie oczywiście. „Kłamczuchy” mają w sobie coś innego, co tylko przyciąga czytelnika. Myślę, że zacznę oglądać serial o losach dziewczyn z Pretty Little Liars. Ale może najpierw wezmę się za drugą część, bo naprawdę fajnie się zapowiada ta seria.  

Autor: Sara Shepard

Tytuł: Pretty Little Liars. Kłamczuchy

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: sierpień 2011

Liczba stron: 288