"Zajmę się tobą" - Mary Kubica

Zajmę się... tobą.

   W tym roku poznałam wiele wspaniałych thrillerów. Mówię wspaniałych, bo dzięki tym historiom mogłam poczuć prawdziwy dreszcz emocji, bardziej prawdziwy niż przy niejednym nagrodzonym Oscarem filmie tego gatunku. Wiele z nich pamiętam jak wczoraj, ich historie niesamowicie zapadły mi w pamięć. Czy tak było również w przypadku książki Mary Kubicy? Tytuł „Zajmę się tobą” to bez wątpienia świetna historia. Intrygująca, wciągająca i mocno prawdziwa. Chociaż nie wywarła na mnie ogromnego wrażenia, z pewnością mogę zaliczyć ją do jednej z najmocniej dotkliwych powieści tego roku. I wiem, że moje zdanie podzieli wielu czytelników…

   Tego dnia Chicago tonęło w deszczu, a ta dziewczyna stała bez ruchu na peronie. W rękach trzymała zawiniątko. Heidi od razu zwróciła na nią uwagę. Zauważyła podarte dżinsy, zniszczony płaszcz i niemowlę, które nastolatka próbowała chronić przed ulewą. Heidi nie byłaby sobą, gdyby nie zareagowała – zawsze miała ambicję, by naprawiać świat.

Zaprosiła Willow pod swój dach, mimo protestów rodziny. Powinna dokładnie wypytać ją o przeszłość, powinna ustalić, przed kim i dlaczego ucieka, kto jest ojcem jej dziecka. Ale Heidi woli nie wiedzieć. Zapłaci za to wysoką cenę i skrzywdzi tych, których najbardziej kocha. [wyd.]

   To, co najbardziej urzekło mnie w tej książce jest to, że do końca nie wiadomo, jak się ona zakończy. Uwielbiam zawiłe historie, gdzie niełatwo jest połapać się, kto jest kim, kogo dotyczy termin „ofiara”  i „napastnik”. „Zajmę się tobą” to powieść skonstruowana tak, by to co najważniejsze rozegrało się na sam koniec. Trudno połapać się, o co tak naprawdę toczy się gra. Zagadki się mnożą, treści przybywa, a jednak wciąż nie wiadomo, jak to się wszystko skończy. To niesamowicie podsyca ciekawość czytelnika, z każdą stroną nasze zaintrygowanie wzrasta. Dodatkowo autorka podrzuca nam pewne przebłyski wydarzeń z przyszłości,  jednak nie rozwiązują one całej zagadki. Potęgują jedynie nasze zainteresowanie, pozwalają utworzyć osobiste teorie. Ale, tak jak było to w moim przypadku, dopiero na samym końcu dowiadujemy się, że nic nie jest takie, jak się tego spodziewaliśmy. Ogromne brawa dla autorki za dobrą konstrukcję powieści. Nieźle zagrała na mojej cierpliwości, ale mogę powiedzieć, że  finał, jak i intrygujące wydarzenia w trakcie lektury, rekompensują wszystko. Naprawdę.

    Ale „Zajmę się tobą” to nie tylko dobra zagadka. To inteligentna, momentami  także przerażająca gra psychologiczna. To, kim naprawdę okazują się nasi bohaterowie, pokazuje nam, jak zdarzenia w naszym życiu mogą mieć ogromny wpływ na naszą psychikę. Autorka serwuje nam mocno realistyczną historię, pełną niedopowiedzeń i pozorów. Potrafi uśpić naszą czujność, dlatego też wydarzenia późniejsze stają się podwójnie zaskakujące i zarazem szokujące. Nie ukrywam, że momentami czułam strach, ale jednocześnie nie mogłam przerwać lektury. Widać wyraźnie, jak cienka jest tu granica między fikcją a realizmem. Czytasz, a jednak masz wrażenie, że to mogło wydarzyć się naprawdę. Aż czuć ciarki na plechach!

   Zabrakło mi jedynie ciągłości akcji. Nieprzerwanej i stopniowo wzrastającej akcji. Bo początek powieści nie zapowiadał niczego spektakularnego, dopiero później zrobiło się gorąco. Jednak biorąc pod uwagę całokształt, można uznać powieść za jak najbardziej udaną. „Zajmę się tobą” to bardzo dobry thriller psychologiczny, który poruszy niejednego czytelnika. Zagadka postaci intryguje, motyw ich działania nie sposób przewidzieć, a finałowe wydarzenia tak intensywnie się dzieją, że pochłaniamy treść nie tylko ostro zaciekawieni, ale także czując mocne dreszcze na całym ciele. Historia niebywale prawdziwa, szokująca, wręcz dotkliwa. Ale przede wszystkim to świetna lektura, w którą można zaczytywać się godzinami. Polecam serdecznie!

Autor: Mary Kubica

Tytuł: Zajmę się tobą

Wydawnictwo: HarperCollins

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 352

"Przywilej wyboru" - Jerzy Kostowski

Kiedy pomysłów na życie brak...

   Muszę przyznać szczerze: nie jestem fanką wszelakiej maści poradników. Nijak nie wpływają one na moje zachowanie, głównie denerwują powtarzanymi mantrami z cyklu „zrób tak i tak”, powodując jedynie stratę czasu. Ale zawsze jest pewne „ale”, gdzie w tym przypadku oznacza sporadyczną lekturę tego typu książek. Ostatnio poznałam pewien tytuł: „Przywilej wyboru” autorstwa pana Jerzego Kostowskiego, choć w tutaj słowo „poradnik” byłoby kwestią dyskusyjną. Ta książka to bardzo dobry przykład tego, że pisanie z pasją dotyczy każdego rodzaju literatury. Wystarczy dokładnie wiedzieć, co chce się przekazać i zrobić to. Tak jak pan Jerzy właśnie…

   „Przywilej wyboru”, choć swoją budową przypomina typowy poradnik, to taki znowu typowy nie jest. Najbardziej pozytywną jego cechą jest fakt, że odbiór treści nie narzuca niczego odbiorcy. Wywarty został nacisk na „możesz”, a nie „musisz”. I pewnie dlatego tak miło czyta się każdą stronę tego tytułu. Podane przykłady, które dotyczą różnych aspektów naszego życia, są prawdziwe, co przekłada się na realistyczne podejścia do każdego problemu. Mamy świadomość tego, że to może dotyczyć również nas, dlatego łatwiej przyswoić sobie wiedzę, jaką przekazuje nam pan Kostowski.

   Kiedy zajrzymy do środka, z pewnością dostrzeżemy różnorodność treści, która dotyczy wielu aspektów: naszych planów, naszych misji, pieniędzy czy też marzeń. Pewnie sceptycy zapytają, skąd taka wiedza u jednego człowieka? Po tym tytule gołym okiem widać, że pan Jerzy Kostowski mądrość posiada znakomitą i na łamach swojej książki postanowił podzielić się z innymi. Nie mówię tutaj niczego z sympatii, bo osobiście się nie znamy, ale z obserwacji, bowiem w „Przywileju wyboru” każde słowo potrafi coś wnieść mądrego do naszego życia. Jak wcześniej wspomniałam, niczego nam nie narzuca, ale radzi, jak inaczej zrobić coś, aby to „coś” zmienić. A po lekturze tej książki z pewnością będziemy chcieli to zrobić.

   Z pewnością wiele osób stwierdzi, że to lektura nie dla nich. Powiem szczerze: ja też na początku tak uważałam. Jednak po poznaniu jej treści stwierdzam, że nawet książka może sprawiać mylne wrażenie. „Przywilej wyboru” to dobra pozycja dla każdego, kto pragnie zmienić w swoim życiu coś istotnego, ale ma co do tego wątpliwości. Ale nie tylko. Pan Kostowski świetnie przedstawił swoją wiedzę i doświadczenie, dzięki czemu powstała lektura sympatyczna i dająca wiele do myślenia. Co więcej, patrząc na nią pod kątem literackim, zrobił to w sposób interesujący i nieskomplikowany. Z pewnością dotrze do każdego, kto zdecyduje się na jego lekturę. Ja z całego serca do tego zachęcam!

Autor: Jerzy Kostowski

Tytuł: Przywilej wyboru

Wydawnictwo: Jekos [nakład własny]

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 416

"Obłęd" - Erik Axl Sund

Drugie oblicze jednej kobiety...

   Szwedzkie kryminały od wielu lat utrzymują się na szczycie tego gatunku. Co rusz powstają też nowe, jednak w wielu przypadkach rzadko odkrywamy tak zwane perełki. Ostatnio jednak możemy mówić o powodzeniu ze względu na fakt, iż na rynku pojawił się „Obłęd”. Ta powieść to historia autorstwa, uwaga – duetu pisarzy ukrytych pod pseudonimem Erik Axl Sund: Jerkera Erikssona oraz Håkana Axlandra Sunquista. Czymże wyróżnia się ta książka spośród dotychczas napisanych? Z pewnością pomysłem i świetnym wykonaniem powieści, w której nic nie jest takim, jakie się wydaje. W wielu kryminałach romans zwycięża, co zabija wszelakiego rodzaju wątki zbrodni, tutaj jednak wszystko utrzymane jest w fantastycznym klimacie. A to nie jedyna zaleta, o czym przekonacie się za chwilę…

   Sztokholmska policja znajduje zwłoki kilku chłopców. Wszystko wskazuje na to, że w mieście grasuje seryjny morderca, który w sposób okrutny okalecza swoje młode ofiary: ciężko pobija, odurza, kaleczy, a nawet wyrywa włosy. Sprawą zajmuje się komisarz policji Jeanette Kihlberg, która pragnie wykazać się swoimi umiejętnościami. Nie jest to jednak proste, kiedy dowody w sprawie są nikłe i nijak idzie złapać mordercę. Z czasem okazuje się, że sprawa w dużej mierze ma wymiar psychologiczny i nikt, kogo znamy, nie jest godny zaufania…

   „Obłęd” to z pewnością powieść znakomicie napisana. Wszystkie umieszczone w nim wątki są dopracowane, mroczne, tajemnicze i łączą się ze sobą spójnie. Co więcej, autorzy, zamykając wiele z nich, pozostawili sobie tak zwaną „otwartą furtkę”, czyli mogą śmiało kontynuować historię. Na co oczywiście oczekujemy. Po drugie – klimat. W wielu kryminałach akcja dzieje się w dobrym tempie, jednak brakuje tego mrocznego klimatu, który nadawałby całej historii nuty realności. Tutaj mamy do czynienia z niezwykle stworzoną aurą: jest sporo tajemnic, sporo niewyjaśnionych zagadek, które nijak idzie rozwiązać samemu. Autorzy do końca nie zdradzają celu powieści, dlatego lektura do ostatniej strony jest niezwykle ekscytująca. Nie brakuje również dreszczowych chwil, mocnych sytuacji i drastycznych opisów. A to wszystko naprawdę niebanalnie tworzy historię bardzo dobrą.

   W dużej mierze ta powieść to twór psychologiczny. Jedna z głównych postaci, która będzie się przewijać przez całą trylogię, została wykreowana w taki sposób, aby stworzyć czytelnikowi dodatkowy obraz. Wspaniale zrobiona analiza psychologiczna pozwala nam na poznanie bardzo charakterystycznej postaci. Poza tym nie zostało to wszystko rozpisane wprost, dlatego mile zaskakuje, kiedy dochodzimy do finału powieści. I jest to jeden z wielu elementów, które zaskakują.

   „Obłęd” to z pewnością powieść wyjątkowa. Dwóch utalentowanych autorów stworzyło historię, która podbije niejedno czytelnicze serce. Ten szwedzki kryminał, ta mroczna historia, to, można śmiało rzec, jedna z lepszych powieści, jakie dotąd powstały. Choć zawiera typowe dla tego gatunku elementy, to pomysł i sam sposób wykonania niezaprzeczalnie stawiają ją w szeregu czołowych książek. Dawno nie mieliśmy okazji poznać historii, która w hipnotyczny wręcz sposób zafascynuje odbiorcę. I nie ma w tym ni krzty przesady. Zalecam więc szybkie zapoznanie się z lekturą wyżej wymienioną. Czeka Was bowiem obłędnie fantastyczna lektura. Gorąco polecam!

Autor: Erik Axl Sund

Tytuł: Obłęd

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 388

"Szczerze oddana" - Pekka Hiltunen

Nie wierz w to, co mówią...

   Thriller psychologiczny to jeden z moich ulubionych gatunków. Niestety czasami się zdarza, że książka o tej tematyce zawodzi i to bardzo mocno, dlatego staram się wybierać je jak najlepiej. Ta sztuka niestety się nie powiodła, jeśli chodzi o powieść „Szczerze oddana” autorstwa Pekka Hiltunena. Z jednej strony wydała się mocno intrygująca i nic nie zwiastowało porażki. Natomiast z drugiej treść jej okazała się w większym stopniu pustym słowem. Spora jej część wydała się zbędna, mało było w niej akcji, dlatego ukończenie jej przyszło mi z trudem. Na szczęście udało się i szczerze jestem z siebie dumna.

   W centrum Londynu znaleziono zmasakrowane zwłoki, jak się później okazało, młodej kobiety. Świadkiem tego widoku jest Lia, graficzka komputerowa, którą cała sprawa wstrząsnęła do głębi. Długi czas po tym wydarzeniu kobieta nie może przestać myśleć o tej zbrodni. Kiedy spotyka na swej drodze Mari, ich losy łączą się, a Lia ma nadzieje, że z jej pomocą uda jej się rozwiązać do tej pory nierozwikłaną zagadkę śledztwa. Dzięki umiejętnościom Mari, która potrafi „czytać ludzi” , wkraczają w mroczny świat mordercy. Okazuje się, że cała sprawa to jedna wielka intryga, z której trudno się będzie wyplątać…

   „Szczerze oddana” to powieść, która ma w sobie ogromny potencjał. Jednak jej wartość jest zbytnio przereklamowana. Autor za bardzo skupił się na znajomości dwóch kobiet i ich spotkań, a cała zbrodniczy intryga zeszła na drugi plan. W dużej mierze treść tej książki była zbyt, powiedzmy, rozciągnięta. Zanim doszliśmy do sedna sprawy, musieliśmy się przebić przez kilkadziesiąt stron, które praktycznie nie wnoszą niczego. Okropnie nużąco się to czytało. Po początkowej akcji, w której znalezione zostaje zmasakrowane ciało, mamy do czynienia ze zwyczajnym tokiem wydarzeń, bez akcji, bez napięcia, bez zaskoczeń. Patrząc na objętość tej książki można się przerazić, jak sporo jest tej treści. Niestety tylko trzydzieści procent ma swoją, powiedzmy, wysoką wartość, która warta jest uwagi.

   Przyjrzyjmy się teraz postaciom. Lia to kobieta zwyczajna, pospolita, jednak to ona jest główną bohaterką. Nie oczekiwałam po niej zbyt wiele, jednak po przeczytaniu pierwszych 100 stron dowiedzieć się można o niej tyle, że pracuje w gazecie, pochodzi z Finlandii i sypia z facetami na prawo i lewo. Ot, bardzo intrygujące. Pojawia się Mari, jej krajanka, która ma pewną umiejętność „czytania” ludzi, czyli, mówiąc wprost, jest żeńskim odpowiednikiem Sherlocka Holmesa. Coś zaczyna się dziać, obie stwarzają pewien charakter, ale dalej nie wiemy, gdzie ten psychologiczny thriller się zacznie. Czy może już trwa, a my coś przeoczyliśmy? Bynajmniej trudno to odczytać. Z pewnością autor za bardzo skupił się na opisaniu relacji tych dwóch pań, aniżeli na głównej sprawie. Choć, co trzeba przyznać, akcja w końcu się pojawia, coś się dzieje, wzrasta napięcie… Jednak wszystko szybko gaśnie, jakby ktoś zdmuchnął świeczkę. Szybkie i proste zakończenie. Tego się można było spodziewać po pierwszych stronach.

   Ciężko ocenia się książki, które nie przypadły nam do gustu, a przecież należą do ulubionego gatunku. „Szczerze oddana” zapowiadała się mocno intrygująco, jednak na tym jedynie się skończyło. Autor miał dobre chęci i niezły pomysł, to widać na pierwszy rzut oka, ale w tej całej treści odnaleźć można to zbyt mocne: „chcę”. Za bardzo chciał i przedobrzył. Styl też trudno ocenić, bowiem chyba po raz pierwszy spotkałam się z pisarzem, który ciekawie opowiada coś, co czytelnika w ogóle nie interesuje. Z jednej strony treści nijakiej ma się dość, z drugiej tak to fajnie się czyta, że chyba się skusić można na jeszcze jeden rozdział. I tak dalej. Dlatego szkoda, że autor poszedł w tym kierunku i zdołał mnie rozczarować. Trochę więcej pracy i wyszłaby z tego fenomenalna powieść. Pozostaje mi więc tylko czuć niedosyt i rozczarowanie…

Autor: Pekka Hiltunen

Tytuł: Szczerze oddana

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: luty 2014

Liczba stron: 508

"Kryjówka" - Andrea Camilleri

Co się kryje w ludzkiej głowie...

   Dziś będzie opowieść o nietypowej książce. Książce, która kryje w sobie treść nie tylko dziwną, ale również niezwykle inną. Ciężko powiedzieć o niej, że ma określoną tematykę, jej fabuła lekko przytłacza i sprawia, że czujemy się niepewnie. Dlaczego? Na to pytanie również niezwykle ciężko odpowiedzieć, bowiem jej specyfika polega na tym, że każdy czytelnik odbierze ją inaczej. Mowa tutaj oczywiście o tytule „Kryjówka” autorstwa Andrea Camilleri. Być może to książka nie dla każdego, jednak jedno jest pewne: jeśli przeczytasz, będziesz miał do siebie wiele pytań…

   Arianna to nietypowa kobieta. Żyje w związku ze starszym od siebie Giuliem, jednak ich życie nie jest idealne. Ze względu na pewne „problemy”, Arianna sypia z obcymi mężczyznami, których starannie dobiera razem ze swoim partnerem, który jednocześnie jest świadkiem każdego aktu. Cały układ wydaje się prawidłowy, dopóki nie pojawia się pewien chłopak, który niszczy wszystko, co sobie poukładali.

   „Kryjówka” to pewnego rodzaju wyzwanie dla czytelnika. Z jednej strony opis wydaje się intrygujący, zwiastuje historie, z jakimi jeszcze nie mieliśmy stale styczności. Z drugiej jednak, kiedy już przeczyta się książkę, pojawiają się wątpliwości i pytania. Dlaczego? O co tak naprawdę chodziło? Autor zaserwował nam pewnego rodzaju grę. Powieść ma bowiem z lekka erotyczny wymiar, czyli intymne spotkania Arianny z mężczyznami i jej mąż jako uczestnik „wydarzeń” oraz analiza psychiczna głównej bohaterki. Kiedy poznajemy ją bliżej, widzimy wyraźnie, że nie jest tak naprawdę zdrowa na umyśle. Być może Camilleri chciał przedstawić pewnego rodzaju psychologiczne obserwacje kobiety, jej fetysze, jej wyobraźnię i postrzeganie świata, jednak nie do końca ten zabieg się udał. „Kryjówka” pozostaje do końca z lekka „dziwną” lekturą. 

   Choć pisarzowi nie wolno zarzucać tego, że brakuje mu wyobraźni i nie potrafi dobrze pisać, to wciąż pozostaje pewien niesmak, jeśli chodzi o powieść. Jest krótka, co w tym przypadku jest zaletą, szybko się czyta, co uwalnia szybko od całej historii, ale również budzi w nas ogrom wątpliwości. Wyraźnie widać, że brak tutaj zdecydowania, jakie wątki mają przeważać, co ma być głównym zamysłem książki. Po prostu jest totalny bałagan i historia, która nie porywa wcale. Mnie ogromnie rozczarowała, chociaż uwielbiam psychologiczne gry w powieściach. Nikomu nie życzę podobnie, dlatego warto zastanowić się nad sensem nie tylko tej książki, ale również pomysłu, czy warto ją będzie przeczytać…

Autor: Andrea Camilleri

Tytuł: Kryjówka

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 172

"Przed egzekucją" - Elizabeth L. Silver

Nie wierz we wszystko, co mówią...

   Elizabeth L. Silver to z zawodu prawniczka, jednak możemy poznać ją również jako pisarkę i jednocześnie autorkę bardzo dobrego thrillera psychologicznego „Przed egzekucją”. Powieść ta porusza trudny temat stosowania kary śmierci, który wciąż dotyczy wielu krajów na świecie. Jak mówi notka biograficzna, autorka bardzo blisko związana jest z tym tematem, zainteresowana niejednokrotnie spotykała osoby, które dotyczył ten wymiar kary. I jej zaangażowanie widać na każdej stronie jej powieści – jest dopracowana w każdym szczególe. A w dodatku bardzo dobrze się ją czyta. Prawdziwa gratka dla wszystkich fanów tegoż gatunku.

   Noa P. Singleton zostaje skazana na karę śmierci po tym, jak zamordowała młodą kobietę. Jej nikłe zaangażowanie we własną obronę sprawia, że egzekucja wydaje się jej wybranym wyjściem z sytuacji. Niespodziewanie matka zamordowanej kobiety, wpływowa prawniczka, stara się o to, aby złagodzić jej karę na dożywocie. Pod warunkiem jednak, że Noa wyzna, dlaczego zabiła jej córkę. Tak powstaje różnorodna historia, która łączy w sobie zagubienie, błędy przeszłości oraz miłość. Czy jednak uda się uratować kobietę przed wyrokiem śmierci?

   Thriller psychologiczny to trochę ciężki gatunek, dlatego czasem trudno trafić na dobrze napisaną książkę tego rodzaju. Niektóre są zbyt mocno rozpisane, niektóre posiadają śladowe ilości psychologicznych analiz, które w pewien sposób nadają charakter temu gatunkowi. Inne jeszcze zbyt szybko się kończą, a większość wątków pozostaje niedokończona, co pozostawia u czytelnika spory niedosyt. Ale są i takie, które okazują się naprawdę niezłe. I do tych ostatnich można śmiało zaliczyć „Przed egzekucją” autorstwa Elizabeth L. Silver. Powieść ta z pewnością jest jedną z lepszych, jakich udało mi się spotkać. Jej swobodny styl, lekki język sprawia, że historia wygląda jeszcze ciekawiej. Chociaż można zadać sobie pytanie: jak opisywanie kary śmierci może być ciekawe? Tutaj należałoby zaznaczyć, że książka nie skupia się jedynie na tym wątku, ale również na historii życia skazanej bohaterki, którą poznajemy od samego początku, aż do dnia, w którym popełniła morderstwo pierwszego stopnia.  I ta historia, w której przeplata się ukryta (nie dosłowna) analiza psychologiczna, jest naprawdę intrygująca i mocno wciągająca.

   To, czego również brakuje tego typu książkom, to odpowiednich emocji, które wywołały by reakcje u czytelników. „Przed egzekucją”, choć na pierwszy rzut oka można tego nie zauważyć, obfituje przede wszystkim w ogromną ilość napięcia. Czytając ten tytuł wyczekujemy kolejnych stron, na których dowiemy się tego, co stanie się z naszą bohaterką. Nic nie staje się gwałtownie i nagle, dlatego mocno wyczekujemy kolejnych wydarzeń. Rośnie napięcie, rośnie oczekiwanie, a gdy docieramy do finału, otrzymujemy… totalne zaskoczenie. Kolejny ważny element w powieściach. I kolejny element, który przeważa na korzyść tej książki. Autorka zaserwowała nam pełne wyczekiwania opowiadanie, które kończy się finałem niespodziewanym. Albo przynajmniej tak skonstruowanym, abyśmy chcieli, aby skończyło się inaczej. Świetny pomysł. I fantastyczne wykonanie. 

   Mówiąc krótko, „Przed egzekucją” to świetnie rozpisany thriller, który z pewnością przypadnie do gustu nie tylko fanom gatunku. To opowieść mocno wciągająca i choć tematyka może lekko odstraszać, to zapewniam, że nie ma w niej niczego, co mogłoby kogoś urazić czy też zniesmaczyć. Elizabeth L. Silver zaserwowała czytelnikom nie lada gratkę, w której historia bohaterki – Noa P. Singleton – po pierwsze zrodzi wiele pytań, a po drugie: skłoni do głębszych analiz tego tematu. Książka ta to dobrze wyważona  powieść i aż trudno uwierzyć, że jest debiutem pisarki. Oby więcej powstało takich książek. Serdecznie polecam!

Autor: Elizabeth L. Silver

Tytuł: Przed egzekucją

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 416

"Ona już nie wróci" - Hans Koppel

Zło czai się bliżej niż myślisz...

   Hans Koppel to autor, którego nikt nie zna. A jednak warto zapamiętać to nazwisko. Ten szwedzki pisarz jest autorem nowo wydanej książki „Ona już nie wróci”, która w dobie tak wielu skandynawskich kryminałów i thrillerów po prostu sprawia wrażenie świetnej powieści. Mało kto słyszał o tym tytule, lecz pospieszmy z zapewnieniem, że jest w każdym stopniu wart przeczytania. Nie tylko bardzo dobrze rozpisana fabuła nakręca całe zainteresowanie, ale również elementy, które zaskakują ( co jest niełatwym zadaniem w tego typu książkach) sprawiają, że historia nabiera wręcz mocnego sensu. Nie wszystko jest w niej doskonałe, ale o to przecież chodzi – nikt nie lubi ideałów, bo, prawdę powiedziawszy, one nie istnieją…

   Ylva mieszka wraz z mężem i córeczką w pozornie spokojnym miasteczku. Pewnego dnia kobieta znika z tajemniczych okolicznościach, a podejrzenia padają na Mike Zetterberg’a – męża zaginionej. W świetle plotek i faktów wydaje się, że był to zwykły nieszczęśliwy finał odegranej namiętności. Jednak prawda jest znacznie brutalniejsza: Ylva znajduje się bliżej swojej rodziny, niż mogło się kiedykolwiek komuś przyśnić. Dlaczego więc nikt jej nie „dostrzegł”?

   Thrillery psychologiczne mają to do siebie, że nigdy nie wiemy, na jak bardzo pokręconą historię trafimy. Z jednej strony dużo się dzieje, z drugiej kombinujemy, w jaki sposób fabuła się potoczy. Autorzy podrzucają wiele specyficznych wniosków, które układają się w całkiem zgrabną całość. Tytuł „Ona już nie wróci” możemy śmiało zaliczyć do bardzo dobrze skonstruowanego thrillera. Autor zaserwował czytelnikom fabułę mocno obfitą w różnorodne wątki, które mieszczą się na zaledwie trzystu stronach – jak na taki gatunek wydaje się dość krótko. A jednak te trzysta stron zapewnia wiele, ale to wiele wrażeń, które wprawiają czytelnika w zaciekawienie, nerwowe oczekiwanie na kolejne sceny, ale co najważniejsze – potrafi zaskoczyć. Dość trudne zadanie dla tego tytułu, fabuła wydaje się być spokojna, wydaje się, że wszystkie informacje na temat akcji zawarte jest w tych słowach, które rozszyfrowaliśmy. I tutaj, wśród psychologicznie prostych wątków, pojawia się element, który wstrząsa odbiorcą. Naprawdę świetna robota, drogi autorze.

   Z doświadczenia powiem, że na moim koncie jest już wiele tytułów psychologicznie skomplikowanych i w niewielu przypadkach autorzy zdołali uchwycić najważniejsze i najistotniejsze sprawy w całej fabule. Hans Koppel udowodnił, że w krótkim tekście można zawrzeć i sens i dużo wartościowej treści, która będzie w stanie zainteresować innych. Nie sztuką jest bowiem wymyślenie dobrej fabuły – sztuką jest dobry jej przekaz. I ten autor tego dokonał. Dodajmy do tego lekkie pióro pisarza, krótkie i nieskomplikowane rozdziały, a wyjdzie z tego naprawdę fajny tytuł.

    „Ona już nie wróci” – ten tytuł warto już dziś zapamiętać, bowiem już nie długo będzie można obejrzeć go również na ekranie. Ciekawostką jest, że produkcją zajęła się ta sama  wytwórnia, która zekranizowała „Millenium” Stiega Larssona. Treść tej książki z pewnością jest dobrym materiałem na film i porównanie między powieścią a ekranizacją z pewnością będzie interesujące. Ale to trzeba poczuć na własnej skórze, aby wiedzieć, w czym rzecz. Dlatego zachęcam mocno do sięgnięcia po ten tytuł. Nazwisko autora być może nam nic nie mówi, ale kto wie, czy za jakiś czas będzie o nim głośno? Ja z pewnością na to liczę. Tak dobre tytuły zasługują na rozgłos. Polecam serdecznie.

Autor: Hans Koppel

Tytuł: Ona już nie wróci

Wydawnictwo: Świat książki

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 303

"Ona pierwsza" - Maggie O'Farrell

Dwie historie, dwie kobiety, jedna sprawa...

   „Ona pierwsza” to kolejny tytuł, który łączy w sobie kilka gatunków literackich. Autorka, Maggie O’Farrell, stworzyła obraz, w którym przeplatają się dwie historie, mające wspólne łączniki. I te wspólne czynniki są zastanawiające. Ogólnie rzecz biorąc cała książka jest jednym wielkim znakiem zapytania. Czego się można po niej spodziewać? No właśnie, tutaj jest tylko jedna odpowiedź: nie wiadomo. Brytyjska pisarka, która słynie z obyczajów, serwuje tym razem czytelnikom mieszankę emocjonującej fabuły, która wciąga i rzecz jasna, fascynuje.

   Dwie historie – lat 50 i współcześnie. Miejsce – Londyn. Wcześniej: Alexandra Sinclair wyjeżdża do wielkiego miasta, aby żyć u boku swojego mężczyzny. Pracuje, mieszka, ale przede wszystkim – kocha. Jedno smutne wydarzenie i sprawy mocno się komplikują… Teraz: Elina walczy z traumą po porodzie. Próbuje odnaleźć się  w nowej sytuacji, co utrudnia dziwne zachowanie jej ukochanego. Ma niejasne wspomnienia z dzieciństwa, których nie chcą potwierdzić jego rodzice… Historie różne, jednak w pewien sposób są ze sobą połączone. Inne czasy, inne osoby… A jednak mają coś wspólnego.

   Książka O’Farrell już na pierwszy rzut oka wydaje się intrygująca. Zagadkowy opis, zagadkowa okładka i jeszcze to wrażenie, że nie wiadomo, czego można się po niej spodziewać. Owe wrażenie potęguje dodatkowo zagadkowy ton narratora, który opowiada obie historie, nie zdradzając ani krztyny informacji na nurtujące pytanie: w jaki sposób połączone są te dwie bohaterki?  Należy przyznać tej brytyjskiej pisarce, że potrafi operować językiem – prócz naprawdę dobrej narracji (trzecio osobowej, najlepszej w tym przypadku) postarała się o fabułę intrygująco – wciągającą, gdzie żadna z tych cech nawzajem się nie wyklucza. Powstał tym samym ciekawy obyczajowy thriller psychologiczny, który dodatkowo zawiera cechy romantyzmu. Istna mieszanka, która zawraca w głowie prawie jak alkohol.

   Na podstawie budowy jak i treści można zauważyć same pozytywne strony książki. Prócz tego, że pod względem fabuły jest bardzo oryginalna, dodatkowo łamie wszelkie stereotypy i nie zawiera schematów, co chyba najbardziej może przypaść do gustu potencjalnemu odbiorcy. Dzięki temu wszelako zaskakuje, na każdym możliwym kroku. Nie ma niemiłych niespodzianek, ani miejsca na uczucia deja vu, które w innych tytułach, powielających schemat, można odczuć wielokrotnie. „Ona pierwsza” to tytuł jedyny w swoim rodzaju, który wywołuje najrozmaitsze odczucia, ale również spełnia rolę zaskakująco dobrego tytułu tego roku.

   Co więcej można powiedzieć o tej książce? Chyba to, że w niej może odnaleźć się każdy lubiący czytać. Choć fabuła w pełni skupia się na historiach dwóch kobiet, to nie oznacza to, iż w pełni jest on przeznaczony dla kobiecej części miłośników książek. Historie te pozwalają na odnalezienie w nich wielu elementów, które spodobają się różnorodnym gustom: Londyn lat 50 – ciekaw oferta dla lubiących minione lata, romanse – dla miłośniczek miłosnych historii, ciężkie próby czasu i zmagania bohaterów z przeszłością – coś dla fanów obyczaju. Takich przykładów jest dużo więcej i są one dopasowane do różnych gustów, dlatego warto zwrócić uwagę na tak urozmaicony tytuł, jakim jest książka Maggie O’Farrell.

   „Ona pierwsza”, mówiąc krótko, to lektura pełna wrażeń i zaskakujących momentów. Historie dwóch bohaterek niesamowicie wciągają i nie pozwalają się oderwać aż do momentu, gdy obie się skończą. Autorka postarała się o kawał naprawdę ciekawej lektury, która pozostawia po sobie nie tyle dobre wspomnienia jak i niedosyt, który zmusza do przeczytania jej kolejnych książek. Ten tytuł zasługuje na miano pozytywnego zaskoczenia dopiero zaczętego roku, a ponadto wyróżnia się oryginalnym podejściem pisarki do łączenia gatunków. Maggie O’Farrell ma niesamowity talent do konstruowania nowych opowieści, dlatego miejmy nadzieję, że powstanie ich jeszcze więcej. Serdecznie polecam!

Autor: Maggie O'Farrell

Tytuł: Ona pierwsza

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 409

"Bogowie na balkonie" - Anja Snellman

Ciężko być muzułmańską nastolatką...

   Anja Snellman to pisarka fińskiego pochodzenia. Specjalizuje się w powieściach psychologicznych i obyczajowych, w swym dorobku posiada już ponad dwadzieścia takich historii. „Bogowie na balkonie” to jej kolejna książka, która została wydana również w Polsce. Choć podejmuje tematykę niełatwą, bowiem opisuje losy kobiet, połączonych muzułmańską religią oraz ich różnorodne podejście do wyznania, to należy jej przyznać, że książka jest naprawdę godna uwagi. Treść w pełni ukazuje obraz sprzeczny, który rodzi w głowie mnóstwo pytań. Ale przede wszystkim pokazuje to, jak naprawdę wygląda rzeczywistość…

   Bohaterkami powieści są Anyżka F., która wraz z rodziną przeprowadza się do Finlandii, gdzie nadal zmuszona się kultywować swoją religię, oraz Alla-Zahra – dziewczyna, która odkrywa w sobie chęć do wyznania muzułmanizmu. Te dwie kobiety są żywymi przedstawicielami dwóch odrębnych obrazów: Anyżka, urodzona w muzułmańskiej rodzinie, pragnie za wszelką cenę stać się normalna, móc jak zwykłe nastolatki pójść na koncert czy też najzwyczajniej pomalować sobie paznokcie, Alla-Zahra zaś woli odseparować się od zwyczajności, pragnie spędzać czas na modlitwie, zbliżyć się do Allaha. Obie pokazują swoją walkę o szczęście, które stłamszone zostaje przez reguły i żelazne zasady oraz, najzwyklej, przez panujące na świecie realia i przekonania…

   Zanim wzięłam się za lekturę „Bogowie na balkonie”, nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Swego czasu interesowałam się książkami o różnych kulturach i religiach świata, w pewien sposób fascynowało mnie to. Być może to był czynnik zapalający we mnie chęć do sięgnięcia po nią, bowiem lektura okazała się fascynującym przeżyciem. Nie jest to w żadnym wypadku płytka analiza psychologiczna, autorka w sposób dogłębny i realistyczny ukazała świat muzułmańskiej rodziny, muzułmańskich wyznawców, wykorzystując przy tym współczesność i niewybredny humor, który odgrywa tutaj ważną rolę. Spodobało mi się to połączenie lekkiego języka z surowymi zasadami tam panującymi, stanowi to swego rodzaju odwagę, bowiem w wielu przypadkach opisane sytuacje wydają się mieć charakter prowokacyjny, co bardzo wielu czytelników może zaintrygować.

   Historie Anyżki i Alla-Zahry ukazane są w realiach współczesności, gdzie muzułmanizm sięga nawet do skandynawskich krajów. Bez względu na miejsce, bez względu na czas ta religia ma mocne korzenie i mocne zasady, których zagorzały wyznawca przestrzega z gorliwością godną podziwu. Z pewnością większość osób wie, na jakich zasadach działa ta religia, i pewnie wielu z was, jak mnie, postępowanie wobec kobiet, mówiąc krótko, przeraża. „Bogowie na balkonie” pokazuje mniej więcej to, jak są one traktowane, a zwłaszcza widać to na przykładzie Anyżki. Dziewczyna, która walczy o swoje marzenia, ostatecznie staje się tym, kogo widzi jej ojciec – zwyczajnym problemem. Problemem, którego trzeba się pozbyć…

   Trudno tak naprawdę opisać to, o czym jest ta książka. Autorka postarała się o charakterystyczny obraz psychologiczny współczesności, która w wielu kręgach, a zwłaszcza w kręgach muzułmańskiej religii, nie wygląda tak kolorowo, jak nam mówiono. Muszę wyrazić nieskrywany podziw dla Anji Snellman, która miała w sobie odwagę i charakter do napisania takiej powieści, mistrzowsko operując przy tym językiem, graniczącym często z prowokacyjnym wydźwiękiem humoru, jaki zaistniał w całej historii. „Bogowie na balkonie” to interesująca lektura, która wbrew pozorom nie jest tak ciężka, na jaką wygląda. Często przejawia momenty lekkie i zwyczajne. Dla miłośników obyczajów zdaje się jak najbardziej przeznaczona, a dla szukających lektur, mających w sobie coś więcej niż treść – wprost idealna. Polecam z czystym sercem, naprawdę warto zasięgnąć tak bogatej lektury.

Autor: Anja Snellman

Tytuł: Bogowie na balkonie

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 256

"Rekonstrukcja" - Krzysztof Bielecki

Mocno psychologiczny science-fiction

   W życiu każdego czytelnika przychodzi taki czas, że spośród ulubionych gatunków wybiera coś zupełnie odmiennego od tego, w czym się specjalizuje. Kto z nas nie lubi wyzwań? Nie brakuje ich od pewnego czasu, prawda? Jako moje osobiste wyzwanie literackie potraktowałam książkę Krzysztofa Bieleckiego „Rekonstrukcja”. Zawiera ona w sobie ciężki materiał, który jednak odkrywamy ze swobodą interpretacji. Trudno stwierdzić, czy każdemu przypadnie ona do gustu, ponieważ ma w sobie wiele metafor, kluczowych wyrażeń, które niespecjalnie należą do banalnych. Ale taki jest urok tej książki – opowiadania, tworzące całość, malują obraz, widoczny całkiem inaczej przez każdego odbiorcę…

   John Johnson znika. Tak po prostu. Choć przyjaciel próbuje go odnaleźć, nie jest to coś prostego – przecież jechali pociągiem, nie mógł tak po prostu wyparować. Ale to nie jest zwykły pociąg, to maszyna, która wzbudza w pasażerach najrozmaitsze emocje. Aby jednak poznać ich powód, trzeba dobrze wczytać się w lekturę i na własny sposób odkryć każdy ukryty sekret „Rekonstruckji”…

   „Rekonstrukcja” od początku była dla mnie czymś intrygującym, jak dotąd nie czytałam niczego o podobnym podłożu wyobraźni. Lektura sama w sobie okazała się nawet przyjemna, jednak z każdą kolejną stroną robiło się ciekawie, ale także… dziwnie. Nie powiem, autor posiada umiejętności do konstruowania nietypowych obrazów, jeszcze nie spotkałam pisarza, który w tak różnokolorowy i nietypowy sposób potrafi pisać. Jednak tak bogate przedstawienie akcji nie wpływa aż tak dobrze na nasz odbiór. Przede wszystkim po przeczytaniu ponad tych dwustu stron człowiek może się czuć, jakby mu brakowało piątej klepki. Tak jakby ta treść miała za zadanie wyprać człowieka z wszelakich myśli. Z jednej strony – ciekawe, jak można tak bardzo wpłynąć na czyjś umysł, z drugiej – nieco strachu wzbudza sama myśl na to, iż ktoś może coś takiego przeżyć.

   Książka składa się z kilku opowiadań, różnego rodzaju, jednak dopiero na końcu poznajemy sens nałożony na całość. W dogłębną analizę nie zamierzam się bawić, jednak warto zwrócić uwagę, że coś takiego ciekawie rzutuje na postrzeganie całego utworu. Trochę to jednak dziwnie, że czytelnik czyta sobie różne historie, niektóre w ogóle niepasujące do siebie. To tak, jakbyśmy wciskali niepasujący element do układanki i przez cały czas się zastanawiali, dlaczego nie chce się dopasować. Być może (a raczej na pewno) cel ma taki ta książka, jednak żeby zainteresować i przytrzymać przy sobie odbiorcę, trzeba się chyba było postarać o coś bardziej prostszego. I znów dwie strony medalu: z jednej wygląda to intrygująco, z drugiej – nieco dziwacznie.

   Długi czas musiałam odczekać, aby napisać cokolwiek o tej książce. Po przeczytaniu jej miałam pustkę i jednocześnie natłok myśli, które cisnęły na usta jakże dobre pytanie: co to było? „Rekonstrukcja”, patrząc z perspektywy prostoty, to takie psychologiczne science-fiction, robiące czytelnikowi mętlik w głowie. Gdybym miała przyrównać wrażenia z lektury do czegoś, pewnie byłoby to ulubione powiedzenie mojego kolegi: „kiedy blondynka myśli, to znaczy, że mózg walczy”. Czytając książkę Krzysztofa Bieleckiego można stoczyć niezłą bitwę z naszym umysłem. Więc jeśli kto czuje się na siłach i jest gotowy do wojny ze swoimi szarymi komórkami, polecam przeczytać „Rekonstrukcję”. Niezły „odlot” gwarantowany…

Dziękuję autorowi, Krzysztofowi Bieleckiemu, za możliwość przeczytania książki.

Autor: Krzysztof Bielecki

Tytuł: Rekonstrukcja

Wydawnictwo: Nakład własny autora

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 222

"Groza" - Michael Robotham

Uważaj, kto do ciebie dzwoni...

   Thriller psychologiczny to jeden z ciekawszych gatunków, które opierają się na wątku kryminalnym oraz rozpatrywaniu psychologicznym występujących bohaterów. Często jednak się zdarza, że takie książki nie wyglądają ciekawie – przeważające analizy, mało akcji, czy też słabo rozwinięte wątki mogą sprawić, że tytuł znacznie traci na wartości. Do tegoż właśnie gatunku należy nowa książka Michael’a Robotham’a pt. „Groza”, która mimo swoich słabości, jest w stanie przyciągnąć uwagę niejednej osoby. Choć nie jest czymś zaskakującym, talent pisarski autora sprawia, że można zapomnieć o wszelkich wadach…

   Profesor psychologii Joseph O’Loughlin staje się świadkiem skoku kobiety z mostu. Naga, ubrana jedynie w czerwone pantofle, rozmawia przez telefon, po czym skacze do wody, nie dając się przekonać profesorowi, który przypadkiem stał się negocjatorem. Kilka dni później znajdują kolejną martwą kobietę, z telefonem u jej stóp. Profesor O’Loughlin pomaga policji w schwytaniu mordercy, ujmując jego postępowanie w klamry psychologiczne. Choć odkrywają, kim jest sprawca, nie mogą go odnaleźć, a on wciąż planuje kolejne zbrodnie…

   Ten gatunek wybieram coraz chętniej, bo obok kryminałów i zwykłych thrillerów stał się niedawno jednym z moich ulubionych. Choć zdarzają się gorsze tytuły, większość jest warta uwagi. Nie inaczej było z książką Michael’a Robotham’a, która nie tyle zaciekawiła mnie opisem, co sam tytuł zdawał się napawać oczekiwaniem, czym się ona okaże. Jeśli chodzi więc o treść, jestem w stu procentach usatysfakcjonowana, chociaż pojawiły się elementy, które zaniżyły nieco moją ocenę. Przede wszystkim ważną rolę odegrał w powieści portret psychologiczny mordercy. Nie jest on stereotypowy, banalny, czytanie o nim naprawdę napawa grozą i niechęcią. Fajnie to wygląda na tle wszystkich zdarzeń, ponieważ oddaje całkowity obraz występujących momentów. Nie ma miejsca na luki, w których zastanawialibyśmy się, co mogło się wydarzyć lub o co mogło chodzić. Wszystko jest bardzo dobrze dopracowane.

   Historia, jeśli popatrzymy na nią ogółem, wydaje się bardzo interesująca. Zawiera zagadkę, intrygujące śledztwo, emocjonujące działania policji i zbrodniarza, a także dobrze skonstruowaną, jak już wspomniałam, analizę psychologiczną. Jednak z jednym mankamentem, który ciągnie się przez całą książkę, nie wydaje się już taka świetna. A chodzi mianowicie o fakt, iż autor zbyt szybko ujawnił, kim jest sprawca. Być może nie jest to aż tak zły występek, jednak w świetle całej fabuły nie wygląda już tak… efektownie. Czytelnik nie skupia się na tym, kim może być oprawca, czyta jedynie to, co zostało mu podane na tacy. Zero zaskoczenia, co wpływa na dalsze reakcje jego postępowania. Chociaż fakt, iż policja nie może go ująć, naprawia nieco problem, książka traci przez to jeden z ważniejszych elementów intrygującej fabuły…

   Ogólnie rzecz biorąc, „Groza” jest ciekawym tytułem, jednym z ciekawszych, jeśli chodzi o przedstawicieli tego interesującego gatunku. Chociaż ma swoje słabsze strony, potrafi wciągnąć w swoją treść. Cała akcja, napięcie, zagadka, jak i ciekawie przedstawieni bohaterowie dają poczucie spełnionej lektury. Można dodać również do tego, iż umiejętności autora sięgają wysoko, dlatego pod względem stylu książka jest nie tylko dobrze napisana, ale wygląda estetycznie i wyraźnie. Bardzo serdecznie polecam ją każdemu miłośnikowi powieści grozy – tytuł ten bardzo dobrze dopełni waszą biblioteczkę – ale również osobom, które poszukują czegoś niewymagającego na kilka wieczorów. Powieść Michael’a Robotham’a wciąga i mimo wad potrafi usatysfakcjonować.

Autor: Michael Robotham

Tytuł: Groza

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: grudzień 2012

Liczba stron: 462

"Kraina życia" - Nicci French

Kiedy otacza cię ciemność i chrapliwy szept oprawcy...

   Thrillery psychologiczne mają to do siebie, że łączą w sobie emocjonujący wątek dreszczowca z rozważaniem na temat zachowania bohaterów. Zawsze, kiedy wybieram książki o tej tematyce staram się nie skupiać na prostych wątkach, jedynie na rozwinięciu całej akcji. Tytuł „Kraina życia” autorstwa Nicci French, trafił do mnie niespodziewanie i tym razem owa niespodzianka udała się znakomicie. Nie dość, że wciągnęła mnie na długie godziny, to w dodatku sprawiła wiele zaskakujących chwil i emocjonujących wrażeń. Można więc śmiało zaliczyć ją do kręgu ciekawych lektur z cyklu dreszczowców, które nieodwracalnie pochłaniają czytelnika.

   Abbie Deveraux pewnego dnia budzi się w ciemnym miejscu, związana, przetrzymywana przez szalonego mężczyznę. Po kilku dniach niewoli Abbie udaje się jednak uciec i zawiadomić policję. Nikt jednak nie wierzy w jej historię, na którą brakuje dowodów. Nie pomaga również fakt, że w pamięci ma wielką lukę, której za nic nie może wypełnić brakującymi wspomnieniami. Zaczyna swoje życie praktycznie od nowa, które znowu stanie w obliczu zagrożenia, kiedy poczuje się obserwowana…

    Przez jakiś czas zastanawiałam się, czy ta książka spełni moje wymagania. Widziałam zróżnicowane opinie na jej temat, jedne zachwalały powieść, inne już nie. Przede wszystkim przeszkadzało im jednostajne prowadzenie akcji, która powiewa nudą… W tym przypadku nie mogę się zgodzić. Jednostajna akcja, owszem pojawia się, jednak w przypadku psychologicznej książki coś takiego zdarza się praktycznie zawsze. Zastosowanie tego rodzaju tempa pozwala na dokładną analizę bohaterów, ich zachowań i całej fabuły razem wziętej. Akcja toczy się spokojnie, a w niektórych momentach pojawia się napięcie i więcej emocjonujących chwil. To sprawia, że ciekawość w nas rośnie z każdą kolejną stroną. Dlatego radzę nie kierować się uprzedzeniami, bowiem dla jednych będzie to korzystna strona książki, a dla innych – błaha i nudna.

   Jak dotąd rzadko wybierałam książki, które zostały napisane przez dwóch autorów. Rządzi mną bowiem uprzedzenie (być może niesłuszne, nie wiem, ale tak mam), które odrzuca takie książki z obawy, iż dwoje autorów może bardziej namieszać w fabule i wyjdzie z niej coś mega chaotycznego. Nicci French, jak się okazało, to para małżeńska, która publikuje powieści pod wspólnie dobranym nazwiskiem (połączenie imienia i nazwiska: Nicci Gerard i Sean French).  Zaskoczył mnie ten fakt, ale wielce pozytywnie, bowiem moje uprzedzenie gdzieś zniknęło. Po lekturze „Krainy życia”, która okazała naprawdę bardzo dobra, zaczynam na poważnie wystrzegać się swoich wcześniejszych uprzedzeń i częściej myślę o literackich duetach.

   „Kraina życia” jak najbardziej należy do ciekawych lektur ostatnich lat. Jako przedstawicielka gatunku thrillerów psychologicznych spisuje się na piątkę, a dla wymagających stanowi ona świetny tytuł na kilka wolnych godzin. Ciekawie poprowadzona fabuła z zaskakującymi wątkami wygląda estetycznie, ale równie wciągająco. Czasem pojawiają się elementy, które hamują akcję i wydają się monotonne, jednak są to sporadyczne sytuacje, które łatwo się wybacza. Lekturę polecam głównie fanom ciekawych dreszczowców, thrillerów, kryminałów i sensacji wszelako rozumianej. Wrażenia po przeczytaniu są jak najbardziej pozytywne i pozostają z czytelnikiem na długi czas. Serdecznie polecam.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Grupie Publicat:

Autor: Nicci French

Tytuł: Kraina życia

Wydawnictwo: Książnica

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 408

"Przyciągnij miłość" - Agnieszka Przybysz

Książka nie magnes, nic nie przyciągnie...

   Z reguły stronię od wszelakiego rodzaju poradników i przewodników po danej dziedzinie. Jakoś nie mam ochoty wyczytywać często nieuzasadnionych porad osób, które opisują dany przypadek czysto teoretycznie (z reguły w praktyce rzadko się zdarzają, więc po co tworzyć coś takiego?). „Przyciągnij miłość” to książka, która trafiła do mnie kolejny raz niespodziewanie i z góry miałam ochotę ją odrzucić, zważając na jej tematykę, ale postanowiłam, że dam jej szansę. Odczucia pozostały mieszane i jak dotąd nie zmieniłam zdania względem poradników różnorakiej maści…

   „Przyciągnij miłość” to polski przewodnik budowania relacji, stworzony przez Agnieszkę Przybysz, zajmującą się coachingiem, jest ekspertką w tej dziedzinie. Zbiór informacji zawartych w książce pochodzą z długoletniego doświadczenia autorki, jej techniki pomagają ludziom odnaleźć i zbudować relację między sobą. Dzięki nim w końcu mogą cieszyć się szczęściem i… miłością.

   Tym razem nie będę rozwodzić się dłużej nad tytułem. W przypadku książki „Przyciągnij miłość” jakoś brakuje mi słów, którymi mogłabym opisać wrażenia z lektury. Nie są one wcale pozytywne, ani też negatywne i dlatego trudno jest mi cokolwiek o niej napisać. Z pewnością bardzo często napotykałam nieco nużące opisy, nieco odbiegające od rzeczywistości, przez co nie mogłam skupić się na treści ani zrozumieć, o czym w tej chwili czytam. Wielokrotnie również zastanawiałam się, do czego zmierza ta książka – do pokazania mi, jak zbudować relację z ludźmi czy też… ‘zryć mi beret’ i zostawić na lodzie. Niestety, w tym przypadku zabrakło książce iskry, która zapaliłaby we mnie, czytelniku, chęć poznania treści dogłębniej i zainteresowania się bardziej tematem…

   Na pracy pani Agnieszki Przybysz się nie znam, niestety, i być może ta książka według ekspertów jest dobra (no ale kto miałby być takim ekspertem, skoro dla ludzi to jest…), ale jako zwykły człowiek i miłośnik literatury muszę stwierdzić, że jest po prostu blada, nijaka. Owszem, czasami niektóre zdania fajnie brzmiały, zapadły mi w pamięć, ale na tle całości nie wyglądają atrakcyjniej. Z reguły toleruję takie książki, ale tylko wtedy, gdy autor potrafi mnie przekonać swoim słowem do treści, którą chce przekazać. Miałam podobną sytuację w przypadku „Siły” Rhondy Byrne, ale mimo mało ciekawego tematu autorka jakoś skusiła mnie swoim zdecydowanym tonem, jaki brzmiał w słowach. „Przyciągnij miłość” poległo na całej linii, nie przypadło mi do gustu pod względem treści ani stylu, w jakim zostało napisane. Być może zainteresuje ten tytuł ludzi z branży autorki bądź ludzi, którzy szukają porad w każdym źródle. Ja natomiast tego nie ‘kupuję’. Niestety… 

Za książkę dziękuję wydawnictwu Nowa Proza:

Autor: Agnieszka Przybysz

Tytuł: Przyciągnij miłość

Wydawnictwo: Nowa Proza

Rok wydania: 2012 (II)

Liczba stron: 304