Nie samą książką człowiek żyje, czyli czas na gry planszowe! #3

   Obok książek i filmów, puzzle i gry planszowe to jedne z moich ulubionych rozrywek. Zdarza się, że wieczór jest nudny, weekendy się dłużą, na półce wszystko przeczytane i nie ma pomysłu, jaki film obejrzeć… Wtedy najlepszą metodą na świetną zabawę są właśnie gry planszowe! Najlepiej zebrać całą rodzinę lub znajomych i zorganizować sobie czas jak najlepiej. Pytanie jednak brzmi: w co by tu zagrać? Dziś mam dla Was świetną propozycję. Przygotujcie się na wyścig. Wyścig z bandażach. I goniącą Was mumię…

„Mumia. Wyścig w bandażach”.

   Ta gra zapewnia wiele świetnej rozrywki. Chociaż wymaga skupienia i obmyślenia dobrej strategii (w końcu o punkty gra się toczy), to nie brakuje jej elementów, które wywołują salwy śmiechu. Bardzo dobrze nadaje się ona dla gracza w każdym wieku – budzi bowiem niebywałego ducha rywalizacji, bez względu na to, czy grają dzieci, czy dorośli. W tym przypadku atutem jest fakt, że graczy może być aż 6, dlatego z pewnością pozwoli na wspólne rodzinne rozgrywki... Jest dobrze przemyślana – każdy element tworzy jednolitą całość, a jakość ich wykonania pozwala nacieszyć oko (świetna grafika, jak zawsze w przypadku wyd. Egmont :)). W dodatku istnieją różne warianty gry: od podstawowego do bardziej złożonego, który dzięki małym dodatkom tworzy kolejne godziny dobrej zabawy i jest przystępna dla wszystkich, bez względu na wiek. Na pochwałę zasługuje również plansza, którą gracze tworzą sami. Każda gra zatem może toczyć się inaczej i wszyscy mają równe szanse.

Elementy gry: W zestawie podstawowym znajdziemy 32 kafelki, które tworzą planszę do gry (18 kafelków zagrożeń, 8 kafelków skarbów oraz 6 kafelków wielbłądów),  pola „start” i „meta”, 4 żetony mumii, 18 pionków (po 3 w każdym z 6 kolorów), 2 kostki, 8 pionków strażników, mumię oraz ilustrowaną instrukcję gry. Dodatkowo (do rozszerzonych wersji) 10 żetonów akcji, 2 kapelusze pecha i szczęścia oraz 12 kafelków: wymiany i ryzyka.

Ocena: zdecydowane 6/6. „Mumia. Wyścig w bandażach” to znakomicie przemyślana i odtworzona gra planszowa. Świetnie nadaje się do zabawy dla młodszych i starszych – choć zawiera wiele elementów, dobrze skonstruowana instrukcja wyjaśnia prosto i klarownie każdy ruch. Dowolność w tworzeniu planszy pozwala na równą grę, a jej zawartość na świetną zabawę. Wygrywa ten, kto zdobywa najwięcej punktów, a zdobywanie ich w tej grze nie jest łatwe, dlatego rywalizacja wygląda zaiste ciekawie. Ładnie wyglądająca plansza i jej elementy, a także dynamiczne rozegrania – czegóż chcieć więcej? Idealna gra dla całej rodziny. Polecam!

Nie samą książką człowiek żyje, czyli czas na... gry planszowe!

Nie ma to jak dobra książka. Ale nie samymi książkami człowiek żyje. W wolnych chwilach można robić mnóstwo rzeczy. A jedną z nich jest granie w gry planszowe!

Pytanie jednak brzmi: jak znaleźć dobrą grę dla siebie i dla naszych bliskich? Jak zapewnić sobie dobrą rozrywkę na wiele wolnych chwil? Mam dziś dla was propozycję trzech ciekawych gier od wydawnictwa Egmont.

Być może na pozór wydają się banalne. Być może wydają się lekko dziecinne. Jednak warto zapamiętać, że potrafią wciągnąć, ale przede wszystkim – zapewniają mnóstwo świetnej zabawy!

 1. Lubisz malować? Uwielbiasz kolory? Mam dla ciebie propozycję: zagraj w „Granie w malowanie”!

Gra wydaje się banalnie prosta. Ale, czy w rzeczywistości taka jest? Choć nieskomplikowany cel gry pozwala na takie myślenie, praktyka pokazuje co innego. „Granie w malowanie” to z pewnością duży trening dla naszej pamięci i pamięci młodszych. Należy bowiem wykorzystać w grze umiejętność zapamiętywania obrazków, a także umiejętność dobrego kojarzenia: jak efektownie i trafnie zmieszać kolory i powiązać je z obrazkiem. Mamy lekką pomoc ze strony specjalnej palety, ale i tak to świetna okazja, aby poćwiczyć pamięć. Przy okazji można się świetnie bawić, co wbrew pozorom, jak przewidziano przez innych, może trwać przez długi czas.

Elementy gry: W zestawie znajdziemy komplet płytek z obrazkami, żetony z kolorami, paletę barw oraz instrukcję. Choć nie jest ich wiele, gra zapewnia dwa warianty rozgrywki.

Ocena: 5/6. Początek nieco trudny do „ogarnięcia”, jednak później gra toczy się dobrym rytmem. Łatwo przyswajalna dla dzieci, nie sprawia komplikacji podczas zabawy. Choć szybko się kończy, jej ciekawa struktura zachęca do ponownych rozgrywek.

2. I kolejna propozycja, również związana z kolorami. Tym razem jednak potrzebny jest refleks, żeby nadążyć za Basią, która łapie kolory!

„Basia. Łap kolory!” to kolejna gra, która wykorzystuje w sobie element kolorów. Tym razem mamy jednak do czynienia z kojarzeniem obrazków i ich barwą. Cel jest prosty: ułożone na stole obrazki są bezbarwne. Gracz losuje kartę z kolorem, który musi dopasować do odpowiedniego rysunku. Mamy tylko po 2 żetony danego koloru, dlatego liczy się, aby jak najszybciej dopasować je do odpowiedniego obrazka. Jeśli kolor się zgadza, zbieramy obrazek. Wygrywa ten, który uzbiera ich najwięcej. Proste, prawda? Musisz być jednak czujny! Inni mogą być od ciebie szybsi, więc musisz mieć dobry refleks i umiejętność szybkiego kojarzenia… No tak, można się domyśleć, że gra szybko się kończy. Jednak jej prostota ujmuje i sprawia, że chcemy grać w nią i jeszcze raz i jeszcze! Dodatkowo jednak mamy rozszerzony wariant gry, który jest nieco inny, ale równie mocno zajmujący.  Dlatego tak dobrze można bawić się z tak prostą grą.

Elementy gry: W zestawie znajdują się kolorowe karty Basi, żetony postaci, komplet obrazków oraz dokładna instrukcja, a także dwie książeczki o przygodach Basi, które z pewnością będą miłym dodatkiem dla najmłodszych.

Ocena: 6/6. Szybka przyswajalność teorii gry, prosta rozgrywka, świetna zabawa i przede wszystkim wciągająca gra. Po jednej rundzie nie tylko dzieci proszą o kolejną :)

3. Ostatnią propozycją jest największa jak dotąd planszówka o tytule „Agenci”. Lubisz zagadki? Usiądź wygodnie. Ta gra zamieni cię w prawdziwego detektywa!

Uwielbiam gry, w których mamy więcej niż jedno rozwiązanie. Do takich gier można zaliczyć „Agentów” – grę, która nie tylko jest zwykłą planszówką, ale również rozgrywką z cyklu: zgadnij, kim jestem!. Podczas rozgrywki nie tylko walczymy o jak najlepszy wynik, ale staramy się ukryć własną tożsamość oraz odkryć, kto jakim jest agentem. Nie brakuje przy tym śmiechu, kombinacji oraz czasem nawet złośliwości. Ale w umiarkowanym stopniu. Wszystko po to, aby wygrać i nie dać się odkryć. To czyni z nas prawdziwych agentów! Na czym polega gra? Mamy planszę, kostkę i pionki, dlatego można się domyślać, że po rzuceniu kostką sterujemy pionkami. Jest tutaj jednak pewna komplikacja, która czyni grę bardziej tajemniczą. Po rzuceniu kostką, owszem, poruszamy naszymi pionkami, jednak nie tylko własnym, ale… wszystkimi! Wszystko po to, aby ukryć swoją tożsamość, aby inni nie zgadli, kim jesteśmy. Poruszając się innymi pionkami manipulujemy podejrzeniami i „dowodami”, których użyją przeciwko nam nasi współzawodnicy. A ile przy tym zabawy! Oprócz podstawowego wariantu gry, mamy dodatkowe dwa, które zmieniają lekko wygląd rozgrywek. „Ściśle tajne” czy też „Tajne akta” wymagają od graczy nieco więcej sprytu i kojarzenia faktów, ale w tym wypadku to dodatkowe urozmaicenie gry i większe pole do popisu własnymi umiejętnościami. Gra „Agenci” mocno wciąga, nie tylko najmłodszych, ale również dorosłych. Bardzo ciekawie wygląda wariant rozgrywki między dwoma pokoleniami: jest dużo śmiechu i większa determinacja, by pokonać przeciwnika. Jak widać – nie tylko sama fabuła gry tworzy dobrą zabawę. Sam gracze mogą stać się dodatkowym atutem całej zabawy.

Elementy gry: w pudełku znajdziemy planszę, pionki w kształcie agentów, karty agentów, kostkę, sejf, znaczniki punktów, karty „Ściśle tajne” oraz instrukcję obsługi, która wszystko nam klarownie objaśni.

Ocena: zdecydowane 6/6. Nie tylko sama rozgrywka jest świetnym widowiskiem i ogromną zabawą, ale także ta walka między graczami, która się wytwarza podczas gry. Każdy walczy o swoje, nie dopuszczając do szybkiego zakończenia gry, a to tutaj nadaje zabawną atmosferę i zapewnia dużo rozrywki. To nie tylko dobry wariant dla dzieci i młodzieży. Dorośli wsiąkają w tę grę równie mocno, jak młodsi zawodnicy. Międzypokoleniowa rozgrywka to kupa śmiechu, ale również – większa mobilizacja. Nie potrzeba zatem innych wariantów gry, które przewiduje autor planszówki. Przy tak dobrych grach tworzą się one samodzielnie. I to dodatkowo przemawia na jej korzyść…

"Lare i t'ae" - Eleonora Ratkiewicz

"Lare i t'ae" Eleonora Ratkiewicz

   Od dawna miałam ochotę na książkę fantastyczną, która w pewien sposób do mnie przemówi. Nie książkę z elementami fantasy, ani na fantasy opartego na współczesności. Brakowało mi dobrej literatury, której różnorodne postacie zdominują moją wyobraźnię. Dlatego ucieszyłam się, że tytuł „Lare i t’ae” Eleonory Ratkiewicz zawitał na mojej półce. Trochę się zmartwiłam, że do już druga część serii, jednak po rozpoczęciu lektury nie odniosłam wrażenia, że coś nie wiem. Mimo iż jest to kontynuacja, nie odczułam tego, a  to oczywiście zasługą jest ciekawej i wciągającej fabuły oraz zajmujących opisów, których znajdziemy w niej bez liku.

   Osiem mocnych Królestw już od dawna ze sobą nie walczy, między nimi panuje ład i spokój. Ich mieszkańcy w leniwie płynące dni pasają bydło i wspominają ubiegłe czasy. Jednak po latach zaczyna im zagrażać susza, która może przysporzyć głodu i wojen. Aby temu zapobiec, Lermett, młody i zdolny król Najlissu, będzie zmuszony przemówić do rozsądku innym. Lecz czy jego mądrość i prawość zdołają załagodzić narastające poruszenia? Na szczęście z pomocą przyjdą mu przyjazne elfy, młody mag i przemądrzały krasnolud. Z taką mieszanką Lermett podejmie ryzyko i spróbuje swych sił…

   Jak już wspomniałam, nieco obawiałam się zaczynać serię od drugiej jej części. Przemogłam się jednak i muszę przyznać, że ani trochę nie doznałam wrażenia, iż jest to kontynuacja. Autorka przekazała całą potrzebną treść w każdym rozdziale, dlatego można bez przeszkód wczytać się w losy bohaterów. Co więcej, tej treści jest naprawdę sporo, opisy przeważają nad dialogami, dlatego na przeczytanie „Lare i t’ae” należy poświęcić więcej uwagi i czasu, aby wszystko klarownie zrozumieć. Nie jest to prosta treść, pani Eleonora skrupulatnie i bardzo barwnie opisuje każdy detal, wszystko wygląda jak dzieło sztuki, nawet te „brzydsze rzeczy”. I z jednej strony to stanowi mocną część fabuły, cały wygląd i estetyka w wyobraźni stanowi wysoki poziom, lecz z drugiej może to nieco nużyć czytelnika, przesadzone zdania dają wrażenie przesytu i człowiek zaczyna się zastanawiać, kiedy się skończy rozdział. Ta druga strona nie dominuje i mnie osobiście nie dotknęła, jednak jeśli ktoś nastawiony jest na łatwą i szybką lekturę, w książce Eleonory Ratkiewicz może tego nie uświadczyć.

   Bardzo pozytywnym aspektem książki jest pomysłowość i świetne wykonanie, ale do tego sukcesu dokładają się również sami bohaterowie. W fabule znajdziemy ich aż nadto, tym bardziej, że prawie wszyscy, o których czytamy, odgrywają równie ważne role w całej historii. Nie ma miejsca na przypadkowe postacie, autorka każdemu z nich przydzieliła sprawiedliwie odpowiednią kwestię i to dało bardzo ciekawy obraz nie tylko fabuły, ale również różnorodności bohaterów. Poszczególnych osób nie ma co wyróżniać, każda z nich ma w sobie nutkę czegoś interesującego, ale warto wspomnieć, że nie są oni sztuczni ani nudni, ale mają ciekawe osobowości, a co więcej, porozumiewają się często w żartobliwy sposób, dzięki czemu milej czyta się cały tekst.

   Przez początek powieści trochę trudno było mi przebrnąć, jednak z czasem fabuła zdołała mnie niesamowicie wciągnąć. Bardzo mile zaskoczył mnie ciekawy styl pani Ratkiewicz, która każde zdanie potrafi skonstruować w taki sposób, że wszystko nabiera życia i kolorów. Nie często trafiam na takich autorów, to też świadczy to o wielkim talencie. Polecam przeczytać „Lare i t’ae” właśnie choćby z tego powodu, bowiem dobre pióro pani Eleonory w pewnie sposób maskuje niedoskonałości (które w pewnym stopniu się ukazują), ale przede wszystkim jest filarem całej powieści. Tak samo pewnie jak poprzedniej części „Tae ekkejr!”, którą mam nadzieję w przyszłości przeczytać. Skłaniałabym się tutaj do zachęcenia głównie fanów fantastyki, jednak polecę ją wszystkim, którzy poszukują ciekawej i dobrze ilustrującej się historii. Mimo iż początek nie zachwyca, kolejne rozdziały po prostu pochłaniają bez reszty. Serdecznie i gorąco zachęcam!

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Fabryka Słów:

Autor: Eleonora Ratkiewicz

Tytuł: Lare i t'ae

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 520

"Piosenki dla Pauli" - Blue Jeans

"Piosenki dla Pauli" Blue Jeans

   „Piosenki dla Pauli” to książka-fenomen, jak została określona. Publikowana na początku w Internecie zyskała wielu fanów, dzięki czemu wydana została w formie książkowej. Skromna, ale ładna okładka przykuwa wzrok, a tajemniczy opis zapowiada bardzo wiele wrażeń. Ale czy na pewno jest w stanie zaspokoić wymagania czytelników? Jaka naprawdę jest opowieść o Pauli? Czy słowo „fenomen” jest dobrym określeniem tej historii?

   Paula to siedemnastolatka, która przed sobą ma bardzo wiele. W tym również miłość. Dziewczyna flirtuje na czacie ze starszym od siebie muzycznym dziennikarzem, Angelem. w końcu nadchodzi dzień ich spotkania w realu. Mężczyzna jednak spóźnia się na umówione spotkanie, a Paula, czekając na niego, poznaje Alexa, który szczęśliwym zbiegiem okoliczności czyta tą samą książkę, co ona. W życiu dziewczyny pojawiają się mężczyźni i Paula będzie musiała dokonać wyboru, którego z nich tak naprawdę darzy uczuciem. Kogo wybierze Paula? Jak to się wszystko potoczy? I co z tym ma wspólnego muzyka?

   Z pewnością nie jedną osobę kusi ta książka. Słodka okładka, intrygujący opis fabuły i jeszcze ta informacja o bestselerowym sukcesie… Sama również skłoniłam się do przeczytania, bo ma w sobie coś, co przyciąga do siebie. Zaskoczeniem było to, że tak wiele negatywnych recenzji ona zebrała. Zaczęło mnie to zastanawiać, ale kiedy skończyłam czytać te sześćset parę stron, wiedziałam, o co chodzi ludziom, którzy wytknęli błędy tej książce. Sama nabrałam przekonania, że „fenomen” może być synonimem do słowa „kompletna klapa”. I to w dosłownym tego słowa znaczeniu.

   Po raz pierwszy zdarzyło mi się czytać książkę, która zawiera w sobie tak kolorowy i sielankowy obraz, że aż w niektórych momentach niemiło mnie mdliło. Bohaterowie byli zaskakująco idealni: mężczyźni przystojni, wysportowani, z zabójczo pięknym uśmiechem i niespotykanym talentem (nieważne, do czego), kobiety zaś były śliczne, zgrabne, seksowne i utalentowane. Nawet jeśli zdarzyło im się posiadać jakiś defekt, to autor postarał się, aby nie były one dostrzegane. Niektórym też zdarzało się być „mniej ładnym”, ale z każdym kolejnym zdaniem o nich nabierali ładniejszych kształtów. Wiadomo, że jest to fikcja literacka, jednak takie koloryzowanie jest zbyt przesadzone i łatwo zniechęcić się do takiej książki. Podobnie jest z ich cechami charakteru, ich zachowaniami. Jeśli chodzi o przyjaciółki Pauli to po prostu wysiadła mi nie raz cierpliwość od ckliwości i naiwności tych panien. Wiadomo, jakie bywają nastolatki, często również czytuję na ich temat bądź słyszę o nich w telewizji, jednak z dodatkową nutą wyolbrzymionych ideałów autora przyjaciółki Pauli, kolorowe suguski, jak zwykle mawiają o nich w szkole, zachowują się gorzej niż stado rozwydrzonych panien z gimnazjum, które jedzą błyszczyk jak lody i gadają o tym, jaki smak gumki nadaje się na pierwszy raz. No może zbytnio przesadzam, ale inaczej nie uda mi się ubrać to w słowa. Wystarczył krótki przekaz o ich zachowaniu, typowym dla nastolatek, bez zbędnych ubarwień, a być może wyszłoby wtedy dużo lepiej. Niestety jest jak jest…

   Co więcej, denerwujące jest to, że za romantyzm między dwudziestodwulatkiem a siedemnastoletnią licealistką służy publiczne i nadmierne obściskiwanie się (nieważne, gdzie, ważne, żeby jak najgłębiej język wcisnąć do gardła). Przyznam szczerze, że w tych kwestiach autora za bardzo poniosła wyobraźnia, albo po prostu wykazał się małą znajomością w kontaktach damsko-męskich, a swoje opowiadanie sklecił na podstawie obserwacji (a fe!). Co bardziej mnie zastanawia, jak wielka miłość może zaistnieć w tak krótkim czasie? Wiadomo, to się zdarza, ale Paula i Angel już na pierwszym spotkaniu pałali namiętnością, całowali się, wiedzieli, że się kochają! No cóż, znali się dwa miesiące z gadek na komunikatorze, nie wiedzieli, jak wyglądają, ale czuli, że będą się sobie podobać. No i proszę, ona śliczna panienka, tak śliczna, że o matko, a Angel ciacho jakich mało. Świetny tyłek, przystojny, więc następnym tematem do rozważań dla przyjaciółek Pauli staje się pytanie: kiedy Paula go przeleci? Przesada…

   W książce pojawia się również wątek pisarski. Paula spotyka Alexa, który dziwnym trafem czyta tą samą książkę: „Wybacz, ale będę ci mówiła skarbie”. Kojarzycie? Historia dziennikarza, który ma romans z dużo młodszą dziewczyną, licealistką. Alex pragnie spróbować swych sił w pisarstwie i również napisać własną książkę. A jest ona o… dużo starszym pisarzu, który traci głowę dla piętnastolatki. Alex ma dwadzieścia dwa lata, Paula siedemnaście. Czy autorowi podobają się związki z dużą różnicą wieku? Strach pomyśleć, co nim kierowało, kiedy pisał „Piosenki dla Pauli”…

   Jeśli chodzi o motyw muzyki w książce, to zastanawiający jest tytuł, prawda? „Piosenki dla Pauli”… Wszystko bowiem kręci się wokół tego tematu. Angel jest dziennikarzem muzycznym, Alex gra na saksofonie, Mario, nieszczęśliwie zakochany w Pauli, uwielbia muzykę i na urodziny daje jej składankę piosenek specjalnie dla niej, Katia, przyjaciółka Angela, jest sławną piosenkarką… Cała powieść również obfituje w muzyczne akcenty oraz tytuły piosenek, które słuchają bohaterowie. Autor bowiem za każdym razem podaje, co kto słucha. Fabuła zatem jest pełna muzyki…

   Autor wyraźnie nie przemyślał dokładnie tego, co chce stworzyć. Niektóre sytuacje wydawały się wyrwane kontekstu, niepotrzebne. Jakby uzupełniały brakującą lukę. Tym samym wyszedł niezły odmóżdżacz, dobry dla oderwania się od codziennej rutyny. Jeśli więc ktoś lubi tego typu książki, bądź po prostu chce się pośmiać z naiwności nastolatek pokroju Pauli, śmiało może sięgnąć po książkę Blue Jeans’a (fajny nick, koń Miley Cyrus w serialu miał tak na imię). Chociaż mówię to z bólem, bo nie lubię oczerniać książek, to tym razem muszę ocenić książkę bardzo nisko. Nie ma w niej nic takiego, co mogłoby przyciągnąć czytelnika. Wykreowane postacie są nijakie, bardziej gorszą niż bawią. Fabuła oklepana, z nutką sielankowej bryzy, która mdli odbiorcę. Pomysł wydaje się niezły, szkoda, że wykonanie nie spełnia oczekiwań. Naprawdę rozczarowująca książka…

Na cykl o Pauli składają się: "Piosenki dla Pauli", "Czy wiesz, że cię kocham?" oraz "Ucisz mnie pocałunkiem"

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Jaguar:

Autor: Blue Jeans

Tytuł: Piosenki dla Pauli

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 640

"Królestwo Czarnego Łabędzia" - Lee Caroll

"Królestwo Czarnego Łabędzia" Lee Caroll

Najtrudniej jest przestawić swoje życie. Normalność jest pojęciem względnym i nie trudno jej zmienić. Co, jeśli jednak nadejdzie taka konieczność? Jak wyrwać się z „normalności”?

  Garet, nasza bohaterka prowadzi zwyczajne życie. Wszystko się jednak zmienia w dniu, kiedy w księgarni spotyka tajemniczego mężczyznę. Daje on jej szkatułkę, którą chciał, aby otworzyła. Chce bowiem zyskać jej zawartość. Po powrocie do domu udaje jej się otworzyć wieczko szkatułki, w wyniku czego z jej środka zaczynają wydobywać się różne dziwne rzeczy, jednym z nich jest jasne światło. Garet nie bardzo zrozumiała, co to wszystko znaczyło i spokojnie położyła się spać. W nocy obudziły ją hałasy z dołu, okazało się, że złodzieje okradali jej rodzinną galerię. Na domiar złego w wyniku rabunku jej ojciec zostaje postrzelony, a oprócz obrazów ginie również tajemnicza szkatułka.

Po tym wydarzeniu otoczenie wokół się zmienia. Ludzie staja się nieufni, nerwowi, a wypadki częściej „chodzą po ludziach”. Garet dziwnym sposobem dostrzega w swoim otoczeniu istoty nadprzyrodzone, m.in. wampiry. Jak się później dowiaduje, ponoć jest ona Strażniczką, która za zadanie ma pilnować bramy łączącej oba światy. Myśląc, że już nic gorszego nie może się stać, okazuje się, że jej ojciec oskarżony o zaplanowanie całego rabunku swojej galerii. Nowo zaistniała sytuacja skłania ją do działania…

Co tak naprawdę skrywa szkatułka? Jak Garet poradzi sobie w powierzonym jej zadaniu? Co tak naprawdę wprowadziło chaos?

  Ta książka ma w sobie to, co lubię najbardziej: fantastykę połączoną z wieloma innymi wątkami. Przeplatają się tu różnego rodzaju stworzenia, od wampirów, nieco innych niż zwykle, do wróżek i sylfów. Sama główna bohaterka, z pozoru normalna istota ludzka, jednak dobrze radzi sobie z rewelacjami, jakimi uraczył ją ostatnio świat. Jej późniejsze jednak zaprzeczanie dowodziło, że zostało w niej wiele z poprzednich chwil.

  Fabuła rysuje się ciekawie, jednak powtarza stary schemat, który wydaje się być oklepany: dziewczyna prowadząca zwyczajne życie, nagle spada na nią ogrom obowiązków i wiadomości. Radzi sobie bardzo dobrze, zakochuje się w istocie, o której jeszcze wczoraj nawet nie myślała, że istnieje. Na szczęście nie skończyło się to „happy Endem”, co nieco, nie powiem, ucieszyło mnie. Jeśli chodzi o styl, autorka posługuje się łatwym i lekkim stylem, dzięki czemu szybko się czyta. Oprawa graficzna cieszy oko i umila czytanie.

  Reasumując, można przeczytać książkę, jeśli ktoś lubi historie „stare jak świat”. Miłośnicy fantasy też pewnie nie powinni marudzić, jednak jeśli mają gust podobny do mojego, może mu się średnio podobać.

Autor: Lee Carroll

Tytuł: Królestwo czarnego łabędzia

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: wrzesień 2011

Liczba stron: 400 

"Dziedzictwo mroku" - Bree Despain

"Dziedzictwo mroku" Bree Despain

Lubisz tajemnice? A może tajemnice, które przyciągają inne? Jak to jest, kiedy wszystko wokół, co wydawało się na pozór zwyczajne, ma swoje tajemnice? I czy ludzie, którzy je posiadają, są godni zaufania?

Ta historia rozpoczyna się wtedy, gdy Grace (główna bohaterka) spotyka Daniela, przyjaciela z dawnych lat. Spotkanie jest o tyle dziwne, gdyż nie widziała go od momentu dziwnego wypadku jej brata. Po prostu zniknął bez śladu i zjawił się akurat w tym momencie.

Jej brat, Jude, kiedy dowiaduje się, że Grace rozmawia z Danielem, złości się i wymusza na niej obietnicę, aby nigdy więcej się z nim nie widziała ani nie zamieniała słowa. Dla niej jest to o tyle trudne, ponieważ czuje wobec niego pewne „przyciąganie”.

Mało tego. Jest zainteresowana jego artystycznymi zdolnościami. Nie może pojąć, dlaczego wszyscy nalegają, aby zerwała z nim kontakt. Wszystko to sprawia, że pragnie dowiedzieć się, co stało się owej nocy, w datę pamiętnego dziwnego wypadku.

W końcu udaje się Grace dociekać prawdy i to co odkryje… po prostu ją przerazi. Czuje się rozdarta między Daniela a swoich bliskich, zwłaszcza brata. W dodatku odkryje, że to wszystko równie ważnie dotyczy jej samej.

Myślę, że warto polecić tę książkę fanom fantastyki. W dobie zainteresowania tego typu literaturą jest ona jedną z godnych reprezentantów tego gatunku. Autorka stworzyła coś ciekawego, opisując to lekkim i przyjemnym stylem, dlatego jeśli jeszcze nie czytałeś jej książki, może warto zacząć?

Autor: Bree Despain

Tytuł: Dziedzictwo mroku

Wydawnictwo: Galeria Książki

Rok wydania: listopad 2010

Liczba stron: 430

"Las zębów i rąk" - Carrie Ryan

"Las zębów i rąk" Carrie Ryan

Musisz być czujny, musisz uważać. Na co, spytasz pewnie. Na Las zębów i rąk. Jest groźny i może zmienić w tobie wszystko…

Książka ta opowiada o mieszkańcach pewnej osady. Jest ona ogrodzona siatką, chroniącą przed istotami, mieszkającymi w Lesie zębów i rąk. Przewodnikiem naszym jest Mary, która zamieszkuje na tych terenach. Tak jak inni mieszkańcy, Mary obawia się o to, że ochronna siatka w końcu się przerwie i istoty zamieszkujące w Lesie… zaatakują ich. A ugryzienie tych stworzeń grozi infekcją, a co najgorsze: również przemianę w jednego z nich. Dlatego od maleńkiego uczą ich walczyć w obronie swojego życia.

Pech jednak chciał, że ugryziona zostaje matka Mary. Niechęć brata oraz brak mężczyzny, który ubiegałby się o nią sprawiają, że trafia do dalszej rodziny. Tam jednak nie czuje się dobrze. Traci wiarę w Boga, który jako jedyny Bliski jej został. Dodatkowo odkrywa, że jej siostry mają swoje tajemnice, które Mary pragnie odkryć.

Pewnej zimy zjawia się umierający Travis i jego brat Harry. Między Mary a Travisem wytwarza się pewne uczucie, jednak czy uda im się przetrwać, skoro prawo do dziewczyny rości sobie brat chorego?

Podczas jednego ważnego wydarzenia atakują Nieuświęceni. Mary wraz z nowo przybyłymi gośćmi i swoją przyjaciółką ucieka. Później dołączają do nich inni mieszkańcy. Wszyscy razem biegną w głąb lasu i… no właśnie, co dalej? Czy uda im się uciec? Jeśli tak, to czy znajdą swój azyl?

„Las…” jest z goła czymś innym, odmiennym od tego, co zazwyczaj czytam. Jednak ma w sobie coś urzekającego, co pozwala czytelnikowi dobrze wczuć się w klimat powieści. Czytając, na początku miałam nieco problemu z przyswojeniem, ale późniejsza akcja jak najbardziej przypadła mi do gustu. Ta ucieczka, realistyczne opisy potworów z „Lasu…” przyprawiały o dreszcze i gęsią skórkę.

Inny i ciekawy język nie przeszkadzały w odbiorze książki. Wprost przeciwnie. Można się szybko wciągnąć, a wszystko jest ładne, przejrzyste i zrozumiałe. Postacie, każda z osobna została wykreowana w szczególny sposób, są oryginalne. A świat otaczający bohaterów przedstawiony został w najmniejszym szczególe, dzięki czemu wszystko wyglądało realistycznie.

Więc jeśli jesteś fanem fantasy, z pewnością ta książka do Ciebie przemówi.

Autor: Carrie Ryan

Tytuł: Las Zębów i Rąk

Wydawnictwo: Papierowy Księżyc

Rok wydania: kwiecień 2011

Liczba stron: 350 

"Pożeracz snów" - Bettina Belitz

"Pożeracz snów" Bettina Belitz

Sen jest dla nas niczym lekarstwo, które leczy rany nieprzespanych nocy. Podczas snu odpoczywamy, śnimy, marzymy. Jest to złoty środek na nasze złe samopoczucie. Co jednak, gdy ktoś karmi się naszymi snami? Jak to jest, kiedy jest się pozbawionym snów?

Ellie wraz z rodziną przeprowadza się w inne miejsce. Zostawiła za sobą dawne życie, przyjaciół, znajomych, szkołę… Nie potrafi sobie zbytnio z tym poradzić, zamyka się w sobie. Jej nowi rówieśnicy nie są zbyt tolerancyjni, uważają ją za paniusie z miasta, która nie potrafi nic innego niż wywyższanie się. Dziewczyna nie ma pojęcia, co robić, jak się zachować.

Pewnego dnia spotyka Colina, chłopaka, którego uważają za dziwaka. Ellie stara się z nim nawiązać kontakt, chce go bardziej poznać, ale gdy próbuje to zrobić, ten ją odpycha. Jednak w kryzysowej sytuacji, kiedy potrzebuje wsparcia, pomaga jej.

Po ich ostatnim spotkaniu zaczyna mieć dziwaczne sny. Traci poczucie ogólnego czasu, nie może odnaleźć się w rzeczywistości. Stara się dociec cokolwiek w tej sprawie, ale niestety to doprowadza ją do zguby. Dowiaduje się rzeczy, o których nie powinna wiedzieć. Jej bliscy, tudzież ojciec oraz Colin stają się dziwni. Nie są tymi samymi osobami.

Dlaczego tak się dzieje? Czy Ellie grozi jakieś niebezpieczeństwo? I czy Colin coś ukrywa?

W całości książki nie było chyba rzeczy mało interesujących. Fabuła wyszła dosyć oryginalnie, nie powiem. Tematyka snów i nocnej mary po prostu urzekły mnie prostotą i faktem, że to tak naprawdę normalna rzecz, a potrafi zmienić się w coś interesującego. Takie fantasy dla młodzieży w nieco nowym i innym wydaniu. Nie ma w niej standardowego „i żyli długo i szczęśliwie”, a końcówka została tak sprecyzowana, że każdy czytelnik może snuć sobie plany, co tak naprawdę mogło się wydarzyć. CO mogło być jeszcze dalej.

Jeśli chodzi o bohaterów, to główna postać, Ellie, chyba najbardziej przypadła mi do gustu. Jej ciekawość i upór, podobnie wyglądają do moich cech. Utożsamiłam się z nią i ewidentnie lepiej się czytało. Colin również wydawał się ciekawy: arogancki, tajemniczy, cichy… Nic dziwnego, że dziewczyna chciała go poznać bliżej. Przeważnie tak się dzieje.

Styl autorki poprawny. Na początku może ciężej się czyta, jednak z czasem fabuła wciąga niesamowicie. Może akcji nie było zbyt wiele, ale końcówka za to nadrobiła swoje braki. Polecam poczytać każdemu fanowi fantasy i literatury mlodzieżowej.

Autor: Bettina Belitz

Tytuł: Pożeracz snów

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: czerwiec 2011

Liczba stron: 507

"Ofiara krwi" - J. R. Ward

"Ofiara Krwi" J.R. Ward

Druga część kultowej serii J.R Ward „Bractwo Czarnego Sztyletu” opowiada o losach wampira Rankhora i śmiertelniczki Mary. Oboje nie powinni być razem, jednak przeznaczenie chce dla nich inaczej.

Ich pierwsze spotkanie wyglądało zupełnie inaczej, niż może to sobie wyobrazić jakakolwiek kobieta. Mary, prowadząca na co dzień normalne życie, do świata wampirów dostaje się przez przypadek. Przyjeżdża do siedziby Bractwa jako tłumaczka języka migowego młodego chłopca, który prawdopodobnie ma przejść niedługo transformację w wampira. Rankhor po raz pierwszy słyszy jej głos i odkrywa, że w życiu nie czuł tego, co po usłyszeniu jej pięknego głosu.

Spotykają się, lecz Mary nie chce uwierzyć, że tak przystojny facet może widzieć coś w tak przeciętnej kobiecie jak ona. Rankhor robi wszystko, żeby Mary w końcu oddała się uczuciom, zapewnia jej opiekę i ochronę. Bo dodajmy, że kobieta choruje na białaczkę, która akurat w tym czasie powróciła, zakłócając szczęście Mary.

Ale nie tylko ona zmaga się z życiowymi problemami. Rankhor, który kilkadziesiąt lat wcześniej został naznaczony klątwą przez panią Kronik, stara się okiełznać swoją bestię. Boi się, że jeśli Mary dostrzeże w nim potwora, nie zechce z nim być. Czy to mu się uda? Czy będą mimo wszystko razem? Szczęśliwi i spełnieni?

Ta książka nie rozczarowała mnie, chociaż zazwyczaj jest tak, że po pierwszej części cyklu porównuje pozostałe do poprzedniej. Jest kontynuacja akcji (walka z Reduktorami), ale występują nowe losy bohaterów, nie jest zakłócana przez wątki z poprzedniej części. Do tego postacie, nowe, nietuzinkowe, świeże. Przyznam, że o Rankhorze zmieniłam zdanie dopiero po przeczytaniu tekstu. Jak dotąd uważałam go za kobieciarza, który pławi się w luksusie nowych panienek, aby zaspokoić swoje żądze. Jednak nawet on potrafi się ustatkować i „ograniczyć” do jednej kobiety.

Poza tym wszystkim książka emanuje scenami erotycznymi i walkami, dosyć realnie opisanymi. Ale to tylko ubarwia i pokazuje świat Bractwa, takim jaki jest. Więc nie uważam, że książka w jakiś posób może brzydzić.

Styl autorki naprawdę jest dobry. Czyta się szybko, a fabuła wciąga niesamowicie. Myślę, że każdy, kto jest fanem wampiryzmu powinien zapoznać się z książkami tej serii. Gorąco polecam, bo uważam, że naprawdę warto.

Autor: J. R. Ward

Tytuł: Ofiara krwi

Wydawnictwo: Videograf II

Rok wydania: czerwiec 2010

Liczba stron: 432