"Wyjątkowy rok" - Thomas Montasser

Wielka siła małych historii...

   Ten, kto regularnie i z wielką radością zaczytuje się w książkach, z pewnością zrozumie istotę treści tego tytułu. „Wyjątkowy rok” Thomasa Montassera powstał właśnie z myślą o miłości do literatury, którą ukazuje w prosty, zwięzły i niezwykle urokliwy sposób. Historia, jaką zawarł w tym krótkim utworze, przedstawia kobietę, która początkowo z niechęcią podchodzi do prowadzenia starej księgarni. Jednak to magiczne miejsce i jego „lokatorzy” sprawiają, że nic w jej życiu nie będzie już takie samo… Opowieść z lekka fantastyczna, ale czy nie wydaje nam się dziwnie znajoma?

   Gdy Valerie wchodzi do nieco staroświeckiej księgarni swojej zaginionej bez śladu ciotki, zamierza jak najszybciej zaprowadzić porządek w tym chaosie i zlikwidować sklepik. Ale nie docenia potęgi książek i magii małej księgarni z samowarem. Ta bowiem każdego dnia czymś ją zaskakuje. Otwiera przed nią nowe światy.

   Pewnego dnia Valerie natyka się na dziwną książkę, nie do końca napisaną, którą uznaje za wybrakowaną. Ale w księgarni pojawia się klient, który już od dawna szuka właśnie tej książki... [wyd.]

„Książka jest syntezą sztuk.” [str.45]

   Tytuł ten od początku wydawał mi się czymś intrygującym. Przeczytałam opis i w duchu pomyślałam, że może to być coś ciekawego. I nie pomyliłam się. „Wyjątkowy rok” to krótka, lecz niezwykle urocza historia, która nawiązuje do głębokiej fascynacji literaturą (mole książkowe – skąd my to znamy?). Autor poprzez główną bohaterkę – Valerie – ukazuje siłę, jaką mają w sobie książki: oczarowują nas, fascynują, sprawiają, że odrywamy się od rzeczywistości. Wzbogacają naszą wyobraźnię, a co za tym idzie – po prostu ubarwiają nasze życie. Strona po stronie poznajemy coraz to nowsze i ciekawsze tajemnice małej księgarenki, specyficzne zwyczaje jej starszej właścicielki i jej nietypowych klientów. Momentami mamy możliwość poczuć  na własnej skórze jej świetność: unoszący się w powietrzu kurz, zapach starego papieru i aromat parzonej w samowarze herbaty. Autor ujął to wszystko z lekką fantazją, nieco idealizował tu i tam. Ale dzięki temu historia nabiera leniwego acz uroczego klimatu. Nic tylko wziąć książkę do ręki, usiąść w ciepłym miejscu i oddać się spokojnej atmosferze, jaka panuje w lekturze.

„To, co w książce niezwykłe, znajduje się w jej wnętrzu.” [str.105]

   Być może nie jest to pozycja z górnej półki, nie wciąga jak dobry kryminał, ani nie fascynuje jak niejedno fantastyczne opowiadanie. Ma ona jednak w sobie coś wyjątkowego, coś prawdziwie magicznego, co udziela się czytelnikowi podczas lektury. „Wyjątkowy rok” to prawdziwie oddana siła zwykłej książki – nie jest ona bowiem zlepkiem kartek wypełnionych treścią, a czynnikiem ogromnie wpływającym na nasze życie. Znamy chyba wszyscy powiedzenie, że każda książka przeczytana na danym etapie naszego życia, wpływa na podjęte przez nas decyzje. To świetne, że autor postanowił docenić potęgę literatury. Taki tytuł powinien zagościć u każdego, kto tak jak Thomas Montasser, jest zagorzałym miłośnikiem pisarstwa.

Autor: Thomas Montasser

Tytuł: Wyjątkowy rok

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 152

"Alibi" - Sandra Brown

Romans bywa niebezpieczny...

   Sandra Brown to autorka naprawdę wielu tytułów. Jednak tytuł „Alibi” to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością. Zaintrygowana opisem i jako wielbicielka gatunku musiałam wprost ją przeczytać. I spodobała mi się, chociaż spodziewałam się czegoś lepszego. Tytuł miło się czyta, wciąga, intryguje. Zagadka kryminalna została dobrze skonstruowana, a koniec oczywiście zaskoczył. Ale w moim mniemaniu po prostu za dużo tu romansu. Na szczęście nie zapuszcza korzeni do wszystkich wątków. Sprawił jednak, że z dobrej kryminalnej historii zrobił się romans z kryminałem w tle…

   Kiedy prokurator Hammond Cross poznaje niebywale niezwykłą kobietę, w hotelu w Charlestone dochodzi do morderstwa znanego acz znienawidzonego bogacza Lute’a Pettijohna. Nikt nikogo nie widział, jednak wszystko wskazuje na to, że to zabójstwo z zemsty. Jak się okazuje, jedną z podejrzanych staje się kobieta poznana przez Hammonda, która po upojnej nocy znika z jego życia. Prokurator zdaje się być w kropce – romans z domniemaną zabójczynią zrujnowałby mu karierę. Zwłaszcza, że staje się głównym kandydatem na stanowisko prokuratora okręgowego, a konkurencja nie śpi…

   Spodziewałam się romansu, nie mówię, że nie. Czytając opis wiedziałam, czego mogę doświadczyć. Jednak fraza na okładce: „autorka ponad 70 romansów”, nieco mnie przeraziła. Dlatego podeszłam do tej książki z dystansem. Jak się okazało, dystans się przydał, bo romansu było sporo. A autorka trochę nim książkę nafaszerowała. „Alibi” to oczywiście dobry tytuł, ale czasem miałam wrażenie, jakby panią Brown ponosiło. Z thrillera, który nieźle się rozgrywał, i gdzie akcja dobrze prosperowała, zaczynały wypływać smakowite „kąski”. Z thrillera z romansem zaczynało się rodzić niezłe harlequinowe cudo: 

„[…]Kiedy odsunął jej rękę, uniosła się i zaczęła gorączkowo całować  go po podbródku i policzkach, mrucząc: - Pozwól się popieścić. Ale było już za późno. Zmienił pozycję i zanurzył się w niej. Wycofał i ponownie zanurzył. Głęboko. Głębiej. Potem, oparłszy głowę o jej czoło, zacisnął powieki, oddał się rozkoszy, jakiej nie sprawiły mu wszystkie dotychczasowe stosunki razem wzięte… - Nie, to ty pozwól się popieścić. …i eksplodował”*.

 Przymrużyłam już oko na to, powiedzmy, zboczenie zawodowe autorki (tyle romansów!), tylko potem znów zaczęły się schody. Kiedy śledztwo trwało, treść zaczęła nieco nużyć. Bo choć ciągle dotyczyła głównej sprawy, pojawiało się mało istotnych rzeczy, za to sporo życiorysów i wydarzeń z życia bohaterów. To zawsze mnie ciekawiło, bowiem każda postać ma swoją indywidualną historię, ale jeśli tej treści jest za dużo, po prostu robi się to nudne. „Alibi” niestety takie teksty posiada, w połowie książki czułam się nimi lekko zmęczona, ale wytrwałam i nie powiem, warto było, bo za to koniec okazał się zaskakujący.

   No właśnie, nie tylko koniec jest tutaj pozytywnym aspektem. Jak wspomniałam, akcja z początku nieźle się rozgrywa, jest morderstwo, tajemnica, brak jakichkolwiek poszlak. Umysł pracuje, bo nie mamy żadnego punktu zaczepienia i teorii jest wiele. To właśnie w tym gatunku cenię: jeśli jest śledztwo, sama staję się detektywem i staram się rozwikłać zagadkę. Koniec pokazuje czy miałam rację, czy się myliłam. Sandra Brown, chociaż nie jest specjalistką od kryminału, świetnie poradziła sobie z intrygą – totalnie mnie zaskoczyła. Osobę, którą wytypowała na koniec, w ogóle nie miałam na swojej liście i za to biję jej brawa. A chociaż brakło mi również kryminalnego żargonu, bardziej obszernego śledztwa, to naprawdę dobrze się przy tej lekturze bawiłam. Cały czas byłam zaintrygowana i to w tym przypadku było najważniejsze.

   Chociaż zabrakło mi wielu elementów w tym tytule, to mimo wszystko będę dobrze go wspominać. „Alibi” to taka książka, która łączy w sobie moc romansu i ciekawy wątek kryminalny. Ma słabsze i mocniejsze strony, wciąga, zaskakuje, ale bywa też niestety nudnawa. Niemniej jednak można ją potraktować jako ciekawy dodatek do naszej biblioteczki. Lekkie pióro i pomysłowość autorki to kolejny jej atut, a w połączeniu z resztą z pewnością zadowoli wielu czytelników. Jeśli więc czujecie się zaintrygowani i lubicie romanse – ten tytuł powinien Wam się spodobać.

*str. 189

Autor: Sandra Brown

Tytuł: Alibi

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 624

"Nie będę Francuzem..." - Mark Greenside

Jak (nie)zostać Francuzem...

   To, co lubię w książkach najbardziej to fakt, że ciągle się czegoś uczę. Nie ważne, czy sięgam po książkę obyczajową, kryminał, fantastykę czy zwykły podręcznik z danej dziedziny. Za każdym razem dowiaduję się czegoś nowego, w częstych przypadkach – bardzo ciekawego. Dzięki temu polubiłam książki, w których autorzy opowiadają o własnych doświadczeniach, ujmują w słowa własne przygody i przejścia. Jednym z takich tytułów, którym chciałabym Was zainteresować, jest książka Marka Greenside'a „Nigdy nie będę Francuzem (choćbym nie wiem jak się starał)”. To przezabawna opowieść o tym, jak rodowity Amerykanin próbuje odnaleźć się wśród bretońskiej społeczności. Nie tylko język stanowi barierę między nimi – przecież co kraj, to obyczaj. Jedno nieodpowiednie słowo, jeden zły krok i wszystko może runąć. I chociaż poczynił wiele trudnych kroków – za każdym razem spotykał nowe niespodzianki.

   Nowojorczyk Mark Greenside wyruszył na wycieczkę z dziewczyną do niewielkiej celtyckiej wsi – i to był początek jego drogi. Urokliwa miejscowość i mentalność Bretończyków podbiły jego serce, dlatego postanowił na trochę zostać. Wziął kredyt, otworzył francuskie konto i kupił dom. I dzięki temu przeżył więcej przygód niż niejeden bohater. „Nie będę Francuzem...” to oprawiona humorem opowieść autora o tym, jak wyglądało jego życie na francuskiej ziemi. Nadgorliwa sąsiadka i jej bezgraniczna pomoc, nieznajomość języka i prawa, czy też kłopoty natury technicznej domu sprawiły, że polubił to miejsce. W końcu nie wszędzie można doznać aż tylu niespodzianek!

   Tytuł ten z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom francuskiej kultury – jest nią przepełniony. Chociaż niespecjalnie interesuje się Francją, to muszę przyznać, że lekturę czytało mi się świetnie. Może dlatego, że ma w sobie sporą dawkę humoru, a może dlatego, że autor nie próbował na siłę robić z siebie wybitnego pisarza i wybitnej lektury z luźnej opowieści. Ton książki jest bardzo swobodny – autor po prostu opowiada o tym, co przeżył, mieszkając w Bretanii. Czasami jego relacja jest trochę chaotyczna, zwłaszcza w momentach, kiedy wymienia słowa z siłą i szybkością karabinu maszynowego. Jednak nie ma problemu z odbiorem tekstu, czyta się płynnie i z zaciekawieniem. To opowieść zwykłego człowieka, który postanowił zamieszkać wśród obcej kultury, mocno kontrastowej dla jego własnej – i przeżywa tyle zabawnych perypetii, że aż chce się słuchać takiej historii. Mnie osobiście urzekł i rozbawił – aż nabrałam ochoty, aby wybrać się na ten słynny „koniec świata”.

   Historia ciekawa, czarująca i zabawna. A jednak może sprawiać lekką trudność. Może odbieram to zbyt osobiście, może to komuś zupełnie nie przeszkadzać. Ale duuuża ilość zdań we francuskim może spowolnić lekturę nieznającym języka. Co prawda tłumaczenie jest (spokojnie), ale powtarzające się zwroty nie są ponownie tłumaczone i ktoś, jeśli nie zna francuskiego, musi się domyślać albo wertować kartki w poszukiwaniu znaczenia. To nieco dekoncentruje, spowalnia, ale oczywiście nie zmienia odbioru książki. W dodatku, jeśli nie znacie języka i będziecie próbować przeczytać je na głos jak ja – z pewnością ubawicie się niezmiernie.

   Krótko mówiąc,„Nie będę Francuzem...” to przezabawna opowieść, która umili niejeden nasz wieczór. Jeśli jesteście miłośnikami podróży, francuskiej kultury i komedii – historia Marka Greenside'a z pewnością przypadnie Wam do gustu. Nie jest to sztywny przewodnik po Bretanii, żaden tam poradnik „Jak rozmawiać z Francuzami”. Autor w prosty, wręcz swobodny sposób przedstawia swoją relację z pobytu na francuskiej ziemi, którą czyta się z niemałym zainteresowaniem. Całość uzupełnia galeria pięknych fotografii, które nie tyle pobudzają wyobraźnię, ale mocno zachęcają do odwiedzin tego regionu. I nie wiem jak inni, ale ja z pewnością czuję się zachęcona. Czy polecam? Na pewno. Każdemu, kto choć raz usłyszał o Francji...

Autor: Mark Greenside

Tytuł: Nie będę Francuzem (choćbym nie wiem jak się starał)

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2015 (II)

Liczba stron: 240

"Syndykat pająka" - Andreas Franz

Pozory często mylą...

   Dobre kryminały od razu kojarzą się ze Skandynawią. Nic w tym dziwnego, prawie większość autorów pochodzi z krajów skandynawskich, a ich powieści cieszą się ogromną popularnością na całym świecie. Nie oznacza to jednak, że pisarze z innych krajów są gorsi. Przynajmniej raz w życiu mieliśmy do czynienia z powieścią kryminalną, która pochodziła z innego państwa jak Szwecja czy Norwegia, a jej jakość była co najmniej dobra. Autorem, którym zajmę się dzisiaj, jest Andreas Franz, niemiecki pisarz powieści kryminalnych i detektywistycznych. Jego najnowsza powieść, która ukazała się w naszym kraju, nosi tytuł „Syndykat pająka”. Czy mamy do czynienia z dobrą historią? O tym w poniższej recenzji…

   W pewnym mieszkaniu luksusowej dzielnicy Frankfurtu, zostają znalezione zwłoki Andreasa Wiesnera i luksusowej prostytutki Iriny. Od razu nasuwa się wniosek, że mężczyzna zabił kobietę, a następnie popełnił samobójstwo. Przynajmniej tak to wygląda. Komisarz Julia Durant ma wątpliwości, czy rzeczywiście tak to wyglądało. Wkrótce odkrywa, że ma do czynienia z podwójnym morderstwem, a są one konsekwencją mafijnych powiązań i zależności. Śledztwo Durant może okazać się bardziej niebezpieczne, aniżeli wydawało się to na początku…

   Widząc opis tej książki, od razu nasuwa się przypuszczenie, iż będzie to coś dobrego. I z początku rzeczywiście tak jest: są trupy, jest śledztwo, a konsekwencji – akcja. Jednak tutaj ta dobroć się kończy. Kiedy przychodzi pewien moment, gdy główna bohaterka, w tym przypadku komisarz Julia Durant, dochodzi do pewnych konkluzji, tempo całkowicie zwalnia. Można odnieść wrażenie, że rozwiązanie podano na tacy nawet nie w połowie, a na początku powieści, a dalej to już pozostają same dopowiedzenia. Co za tym idzie – przeciągłe czytanie i wrażenie nudy. Andreas Franz to pisarz dobry, nawet więcej niż dobry, jednak i jemu powinęła się noga. „Syndykat pająka” to obszerna powieść, licząca prawie sześćset stron,  jednak ledwo dwieście zasługuje na naszą uwagę. Wtedy też dzieje się to, co powinno znaleźć się w dobrym kryminale. Pozostała część to zbędny balast, który psuje ogólny charakter całej historii.

   Na pewno zbędne okazały się niektóre opisy, które niczego nie wnosiły do całkowitej fabuły. Tak jak w każdej książce, czynności bohatera, nawet takie jak ubiór czy jedzenie, nie powinny sprawiać problemów. Tutaj jednak mamy do czynienia z przewagą takich opisów, bezmyślnych czynności, które wybijają z rytmu. Z jednej strony czytamy ciekawy i mega wciągający fragment, a po chwili pojawia się opis, w którym bohater pije piwo. I w dodatku ma jakieś dziwne przemyślenia, które gubią wątek. Może jedni powiedzą, że przesadzam, inni mogą się ze mną nie zgodzić. Ale „Syndykat pająka”, w moim odczuciu, to niestety zlepek części dobrej historii z bardzo, ale to bardzo zbędnymi fragmentami, które mogły zostać pominięta, lub przynajmniej zastąpione krótką informacją, co się w danej chwili dzieje. W okrojonej wersji powieść wyglądałaby zupełnie inaczej. I znacznie lepiej.

   Mimo iż Andreas Franz to pisarz dobry, z ciekawym piórem i niebanalnymi pomysłami, to jednak ma skłonności do przesady. „Syndykat pająka” to powieść całkiem ciekawa, jednak mnie osobiście zawiodła. Rozwiązanie, choć niejawnie, ukazane zostało jeszcze zanim akcja rozkręciła się na dobre, opisy zbędne przeważały w większości przypadkach, a bohaterowie, choć niewielu, słabo się wyróżniali. Pojawiały się przebłyski, w których można było odnieść wrażenie, iż to tylko fatalna i niewielka wpadka, jednak zaraz znów coś szło nie tak i czar pryskał. Ta historia ma zadatki na świetną opowieść, jednak zasługuje na dokładniejsze przemyślenie fabuły. I lepsze dopracowanie. Dlatego na dzień dzisiejszy zalecam dokładne przemyślenie wyboru…

Autor: Andreas Franz
Tytuł: Syndykat pająka
Wydawnictwo: Świat książki
Rok wydania: 2014
Liczba stron: 592 

"Poszukiwany Colin Firth" - Mia March

Trzeba wierzyć w szczęśliwe zakończenia...

   Seria „Leniwa Niedziela” to nowa seria wydawnictwa Świat Książki, która gromadzi w sobie powieści z kręgu literatury kobiecej. Ostatnio, jako najnowszy kąsek z tego cyklu, możemy przeczytać książkę Mii March pt. „Poszukiwany Colin Firth”. Tytuł, nie powiem, chwytliwy, zwłaszcza, że wśród czytelniczek z pewnością istnieje spore grono fanek znanego angielskiego aktora. O czym jednak tak naprawdę jest ta historia? Na pewno nie o fascynacji do znanego aktora, o to nie należy się martwić. Ten tytuł to obyczajowa opowieść o trzech kobietach, które zmagają się z problemami rodzicielstwa, adopcji itp. I chociaż wątki są swego rodzaju trudnym tematem, to Mia March pozwala na zrelaksowanie się przy lekturze jej książki.

   W pewnej nadmorskiej miejscowości w Maine poczynane są przygotowania do filmu ze znanym Colinem Firthem. To właśnie w tym wydarzeniu Gemma Hendricks widzi szansę dla siebie. Po utracie pracy i przerwie w małżeństwie wywiad ze znanym gwiazdorem byłby dla niej krokiem do odzyskania kariery dziennikarskiej. Jednak zupełnie inna historia stanie się motywem przewodnim jej pracy. Chwytająca za serce opowieść Bei Crane, która, jak się niespodziewanie dowiaduje, została adoptowana, oraz Veroniki Russo – jej biologicznej matki, stanie się wyznacznikiem jej nowej osoby. Zmagania z przeszłością czy też walka o lepsze jutro? – w życiu tych kobiet dzieje się wiele. Być może obecność znanego z książek pana Darcy okaże się znakiem na niebie…

   „Poszukiwany Colin Firth” to już druga powieść Mii March, w której mamy do czynienia z obyczajową historią, w której przewija się motyw filmowy. Ostatnio była Meryl Streep, teraz Colin Firth… Taka wizytówka to fajna sprawa, zwłaszcza, jeśli powieści nie dotyczą bezpośrednio znanych nazwisk, jakie pojawiają się na łamach powieści pani March. Ta amerykańska powieściopisarka to przykład tego, jak skupić uwagę na swoich tytułach. Bo choć tytuły chwytliwe, to fabuła zwyczajna. Ale w bardzo pozytywny sposób. Co trzeba przyznać, historia w tej książce jest bardzo pozytywna – porusza, a jednak przyciąga z każdą stroną coraz bardziej. Mamy tu do czynienia z tematem adopcji i zmagań po latach, gdy sekret wychodzi na jaw. Wszystkiego po trochę. Pisarka udowadnia, że radzi sobie znakomicie z opowiadaniem w taki sposób, aby wywołać u czytelniczek i wzruszenie i szeroki uśmiech. A takich momentów w tym tytule nie brakuje.

   Ta książka skupia w sobie historię trzech kobiet, jednak nie w dominujący sposób. Ciekawie wygląda fakt, że autorka postanowiła opowiedzieć po trochę o każdej z nich, przedstawiając ich punkt widzenia, ich spojrzenie na daną sytuację, jednak w sposób, aby żadna z nich nie dominowała w powieści. Przewija się przez nie wiele innych wątków, zwłaszcza ten dotyczący samego Colina Firtha, ale w taki sposób, że mamy pełną równowagę. Czytanie zatem jest podwójną przyjemnością – prócz ni krzty ckliwej historii, gdzie bohaterki są sympatyczne, chociaż w życiu miały nieźle pod górkę, otrzymujemy fajną opowieść, gdzie wszystkiego jest po trochę. Nikt ani nic się nie wyróżnia, co pewnie według niektórych może być uznane za brak jakichkolwiek wrażeń w książce, ale to dobra cecha. Powieść jest zwyczajna, spokojna i w sam raz na leniwą niedzielę.

   Dla miłośniczek tego rodzaju literatury z pewnością będzie to przemiła lektura. „Poszukiwany Colin Firth” to opowieść spokojna, pełna radości i życiowych rozterek. Prócz ciekawej literatury z przesympatycznymi bohaterkami, możemy tu również spotkać wątki poboczne, które choć miały jedynie być lekkim chwytem, to dopełniają historię w stu procentach. Dlatego z pewnością przypadną do gustu każdemu, kto uwielbia obyczaj. Ale fani Colina Firtha też powinni czuć się zaintrygowani. Czy polecam? Z ogromną chęcią. Oby więcej podobnych historii!

Autor: Mia March
Tytuł: Poszukiwany Colin Firth
Wydawnictwo: Świat Książki
Rok wydania: 2014
Liczba stron: 416 

"Nigdy nie wiadomo" - Chevy Stevens

Czasem lepiej nie wiedzieć kilku rzeczy...

   „Nigdy nie wiadomo”, powieść autorstwa Chevy Stevens, to kolejny tytuł wydany w serii „Granice zła”. Ten thriller psychologiczny z pewnością pasuje do tej serii, bowiem nie tylko potrafi porządnie czytelnika zaintrygować, ale równie mocno wprawić go w przerażenie i wywołać gęsią skórkę. Lektura tej książki ma swoje ogromne zalety, ale bez wad się nie obeszło. Jednak, patrząc na nią z przymrużeniem oka, można dojść do wniosku, że to niezła historia. Nie tylko ma mroczny klimat, ale również dobry styl. Pytanie tylko brzmi: czy każdy zdoła się do niej przekonać?

   Sara Gallagher całe swoje życie spędziła w rodzinie, która ją adoptowała. Nadszedł jednak czas, kiedy zaczęła się zastanawiać, dlaczego została oddana, jakie powody mieli jej biologiczni rodzice, aby to zrobić. Decyduje się na odnalezienie rodziny. Kiedy trafia na ślad swojej matki, ta okazuje się być wobec niej oziębła, nie chce mieć z nią do czynienia. Niebawem jednak odkrywa, że jej matka jako jedyna zdołała uciec kempingowemu mordercy. Fakty mówiły samy za siebie, dlatego poszukiwania ojca stały się przerażającą próbą zapobiegania o to, aby jej tożsamość nie została przez niego odkryta…

   Ta powieść zawiera w sobie przeszło pięćset stron historii. Można z łatwością wyobrazić sobie, że podczas lektury sporo się dzieje. I tak rzeczywiście jest – autorka nie próżnowała już od samego początku, serwuje czytelnikowi intrygującą zagadkę przeszłości głównej bohaterki. Z pozoru wydaje się ona banalna, jednak dalsza akcja pokazuje, że byliśmy  w błędzie. Chociaż zdarzają się niemałe przestoje w działaniach, panującej akcji, to jednak historia mocno nas wciąga. To z pewnością zasługa umiejętności autorki, której styl jest bardzo dobry. Lekki, zwiewny, a jednocześnie nie nużący. Potrafi zainteresować odbiorcę. I to, można powiedzieć, w dużej mierze przełożyło się na sukcesywny odbiór powieści.

   Dodatkowym atutem tej powieści z pewnością będzie fakt, że choć z pozoru wydaje się ona przewidywalna przez nas, to potrafi zaskoczyć. Można snuć pewne przypuszczenia dotyczące pewnych postaci, pewnych wydarzeń, jednakże pojawiają się momenty, których w ogóle się nie spodziewamy. I to nadaje tej powieści charakter – mrożący krew w żyłach thriller, który niejednokrotnie wprawi nas w zaskoczenie i zaserwuje wiele pełnych napięcia sytuacji. Nic dodać, nic ująć.

   Jednak bez wpadek się nie obeszło.  Głównym mankamentem tej powieści  jest… jej długość. Nie chodzi oczywiście o objętość, która przeszkadza, ale o treść, która w pewnym momencie jest po prostu męcząca. Wydaje się, że pewne wątki są zbyt wydłużone, jakby autorka w pewnym momencie doszła do wniosku, że można by je jeszcze jakoś rozwinąć i dopisała do nich paręnaście linijek. Tak powstała wydłużona wersja dobrej historii, która ciągnie się i ciągnie w nieskończoność. W pewnym momencie można odnieść wrażenie, że wyczekujemy tego końca. Jakbyśmy przedzierali się przez niezliczoną ilość tych wątków… 

   Nie ma co jednak narzekać, bowiem prócz tej niewielkiej wpadki, książka jest naprawdę bardzo dobra. „Nigdy nie wiadomo” to powieść, która nie tylko intryguje na każdym kroku, ale przerażająco wciąga każdego, kto zdecyduje się po nią sięgnąć. Mroczna historia głównej bohaterki niesamowicie ciekawi, choć jest ona w dużej mierze przepełniona mrożącą krew w żyłach relacją z jej przeszłości i teraźniejszości, która również nie należy do sielanki. To z pewnością bardzo dobry thriller, który powinien zagościć u każdego, kto lubi ten gatunek. Być może lekko rozczaruje pod względem budowy treści, ale z pewnością nie zawiedzie samą historią. Polecam!

Autor: Chevy Stevens

Tytuł: Nigdy nie wiadomo

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 560

"Prywatna sprawa" - Lesley Lokko

Miłość też ma swoją cenę...

   Często podkreślam, że literatura obyczajowa jest w pewien sposób czytelnikowi potrzebna. Nie musi zachwycać magią, nie musi intrygować zagadką kryminalną, ale przede wszystkim musi być zwyczajna. Tak jak zwyczajni ludzie, jakimi jesteśmy. Takie lektury pozwalają na dostrzeżenie tego, co istotne – tego, że inni też borykają się z wieloma problemami. I tak jak my przeżywają chwile szczęścia. Choć są w stu procentach fikcją literacką, nie przeszkadza to zażyłym relacjom, jakie tworzą się na linii bohater – odbiorca. A tak dzieje się naprawdę często. Również w powieści Lesley Lokko pt. „Prywatna sprawa”, której fabuła nie jest sielankową historią…

   Abby i Meaghan są żonami oficerów armii brytyjskiej. Ich życiu towarzyszy niepokój o mężów, ale również ciągłe przeprowadzki, aby być bliżej swojego mężczyzny. Burzliwe lata dają o sobie znać, zwłaszcza w momencie, kiedy dochodzi do gwałtów i morderstw młodych dziewczyn. Podejrzenie pada na jednego z oficerów, co niesie ze sobą wiele konsekwencji. Czy sprawcę tych okropności uda się odnaleźć i oddać sprawiedliwości?

   Okładka tej książki, można powiedzieć, nie odzwierciedla emocji i wydarzeń, jakie mają miejsce w powieści. Przynajmniej w dużej mierze. „Prywatna sprawa” autorstwa Lesley Lokko bowiem jest książką, która ma w sobie wiele urokliwych momentów, ale również mrocznych stron. Miłość i przyjaźń kontra niepewność i ciemne strony życia w wojsku. To ciekawe zestawienie, intrygujący kontrast. Autorce udało się napisać historię obyczajową, która obfituje i w radosne chwile i smutne, tragiczne momenty. I zrobiła to w taki sposób, że nie sposób nie wychwycić w niej mnóstwa emocji, jakie towarzyszą fabule i jej bohaterom. Przyznać trzeba, że czyta się to z nieskrywaną zachłannością, która powstaje już po pierwszym rozdziale. I do samego końca zostaje z czytelnikiem.

   „Prywatna sprawa” to w dużej mierze opowieść o miłości. Nie są to jednak płytkie romanse, które mamy często do czynienia spotykać, ale bardzo dobrze rozwinięte i dojrzale opisane uczucie, którego nie sposób przeoczyć. Towarzyszy bohaterom na różne sposoby i to w taki sposób, że aż chce się o tym czytać, naprawdę. Rzadko można spotkać książki, w których uczucia między bohaterami są „prawdziwe”, niczym niezmącone. A tutaj dostrzegamy tego praktycznie w każdym zakamarku fabuły. Wielkie gratulacje i podziękowania dla autorki. To wymaga nie tylko talentu, ale również mocnego emocjonalnego wyczucia. Lesley Lokko, jak widać, tego w żadnym stopniu nie brakuje.

   Jak można zauważyć, prócz zwyczajowych wątków tej powieści obyczajowej, książka zawiera również element zbrodni. Pojawiają się ofiary, podejrzenia, spekulacje. To powoli zmienia całą koncepcję zwykłej obyczajówki, co jednych może ucieszyć, innych wręcz przeciwnie. Jednak, co najważniejsze, w żaden sposób to ze sobą nie koliduje. Historia jest spójna, treściwa i bardzo wciągająca. Dodatkowe elementy nie szkodzą, a dopełniają ją, dlatego zyskuje ogromnie na wartości. Kolejny i w dodatku ogromny plus do umiejętności autorki. 

   Jeśli do tej pory nie słyszeliście o tej książce, bądź omijaliście ją z różnych powodów, to czas, aby zmienić tę postać rzeczy. „Prywatna sprawa” Lesley Lokko to nic innego jak kawał bardzo dobrej, a nawet świetnej historii, której łatwo ani szybko się nie zapomina. Z jednej strony zwyczajna, z drugiej zaś bogata w różnorodne wątki, które od samego początku wciągają czytelnika. Sami spójrzcie, że wygląda to naprawdę ciekawie. Polecam szczególnie miłośnikom obyczajów. To materiał na kilka dobrych godzin lektury, które spędzicie naprawdę w interesujący sposób. Zachęcam gorąco do lektury. Naprawdę warto.

Autor: Lesley Lokko

Tytuł: Prywatna sprawa

Wydawnictwo: Świat książki

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 510

"Ona już nie wróci" - Hans Koppel

Zło czai się bliżej niż myślisz...

   Hans Koppel to autor, którego nikt nie zna. A jednak warto zapamiętać to nazwisko. Ten szwedzki pisarz jest autorem nowo wydanej książki „Ona już nie wróci”, która w dobie tak wielu skandynawskich kryminałów i thrillerów po prostu sprawia wrażenie świetnej powieści. Mało kto słyszał o tym tytule, lecz pospieszmy z zapewnieniem, że jest w każdym stopniu wart przeczytania. Nie tylko bardzo dobrze rozpisana fabuła nakręca całe zainteresowanie, ale również elementy, które zaskakują ( co jest niełatwym zadaniem w tego typu książkach) sprawiają, że historia nabiera wręcz mocnego sensu. Nie wszystko jest w niej doskonałe, ale o to przecież chodzi – nikt nie lubi ideałów, bo, prawdę powiedziawszy, one nie istnieją…

   Ylva mieszka wraz z mężem i córeczką w pozornie spokojnym miasteczku. Pewnego dnia kobieta znika z tajemniczych okolicznościach, a podejrzenia padają na Mike Zetterberg’a – męża zaginionej. W świetle plotek i faktów wydaje się, że był to zwykły nieszczęśliwy finał odegranej namiętności. Jednak prawda jest znacznie brutalniejsza: Ylva znajduje się bliżej swojej rodziny, niż mogło się kiedykolwiek komuś przyśnić. Dlaczego więc nikt jej nie „dostrzegł”?

   Thrillery psychologiczne mają to do siebie, że nigdy nie wiemy, na jak bardzo pokręconą historię trafimy. Z jednej strony dużo się dzieje, z drugiej kombinujemy, w jaki sposób fabuła się potoczy. Autorzy podrzucają wiele specyficznych wniosków, które układają się w całkiem zgrabną całość. Tytuł „Ona już nie wróci” możemy śmiało zaliczyć do bardzo dobrze skonstruowanego thrillera. Autor zaserwował czytelnikom fabułę mocno obfitą w różnorodne wątki, które mieszczą się na zaledwie trzystu stronach – jak na taki gatunek wydaje się dość krótko. A jednak te trzysta stron zapewnia wiele, ale to wiele wrażeń, które wprawiają czytelnika w zaciekawienie, nerwowe oczekiwanie na kolejne sceny, ale co najważniejsze – potrafi zaskoczyć. Dość trudne zadanie dla tego tytułu, fabuła wydaje się być spokojna, wydaje się, że wszystkie informacje na temat akcji zawarte jest w tych słowach, które rozszyfrowaliśmy. I tutaj, wśród psychologicznie prostych wątków, pojawia się element, który wstrząsa odbiorcą. Naprawdę świetna robota, drogi autorze.

   Z doświadczenia powiem, że na moim koncie jest już wiele tytułów psychologicznie skomplikowanych i w niewielu przypadkach autorzy zdołali uchwycić najważniejsze i najistotniejsze sprawy w całej fabule. Hans Koppel udowodnił, że w krótkim tekście można zawrzeć i sens i dużo wartościowej treści, która będzie w stanie zainteresować innych. Nie sztuką jest bowiem wymyślenie dobrej fabuły – sztuką jest dobry jej przekaz. I ten autor tego dokonał. Dodajmy do tego lekkie pióro pisarza, krótkie i nieskomplikowane rozdziały, a wyjdzie z tego naprawdę fajny tytuł.

    „Ona już nie wróci” – ten tytuł warto już dziś zapamiętać, bowiem już nie długo będzie można obejrzeć go również na ekranie. Ciekawostką jest, że produkcją zajęła się ta sama  wytwórnia, która zekranizowała „Millenium” Stiega Larssona. Treść tej książki z pewnością jest dobrym materiałem na film i porównanie między powieścią a ekranizacją z pewnością będzie interesujące. Ale to trzeba poczuć na własnej skórze, aby wiedzieć, w czym rzecz. Dlatego zachęcam mocno do sięgnięcia po ten tytuł. Nazwisko autora być może nam nic nie mówi, ale kto wie, czy za jakiś czas będzie o nim głośno? Ja z pewnością na to liczę. Tak dobre tytuły zasługują na rozgłos. Polecam serdecznie.

Autor: Hans Koppel

Tytuł: Ona już nie wróci

Wydawnictwo: Świat książki

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 303

"Bogowie na balkonie" - Anja Snellman

Ciężko być muzułmańską nastolatką...

   Anja Snellman to pisarka fińskiego pochodzenia. Specjalizuje się w powieściach psychologicznych i obyczajowych, w swym dorobku posiada już ponad dwadzieścia takich historii. „Bogowie na balkonie” to jej kolejna książka, która została wydana również w Polsce. Choć podejmuje tematykę niełatwą, bowiem opisuje losy kobiet, połączonych muzułmańską religią oraz ich różnorodne podejście do wyznania, to należy jej przyznać, że książka jest naprawdę godna uwagi. Treść w pełni ukazuje obraz sprzeczny, który rodzi w głowie mnóstwo pytań. Ale przede wszystkim pokazuje to, jak naprawdę wygląda rzeczywistość…

   Bohaterkami powieści są Anyżka F., która wraz z rodziną przeprowadza się do Finlandii, gdzie nadal zmuszona się kultywować swoją religię, oraz Alla-Zahra – dziewczyna, która odkrywa w sobie chęć do wyznania muzułmanizmu. Te dwie kobiety są żywymi przedstawicielami dwóch odrębnych obrazów: Anyżka, urodzona w muzułmańskiej rodzinie, pragnie za wszelką cenę stać się normalna, móc jak zwykłe nastolatki pójść na koncert czy też najzwyczajniej pomalować sobie paznokcie, Alla-Zahra zaś woli odseparować się od zwyczajności, pragnie spędzać czas na modlitwie, zbliżyć się do Allaha. Obie pokazują swoją walkę o szczęście, które stłamszone zostaje przez reguły i żelazne zasady oraz, najzwyklej, przez panujące na świecie realia i przekonania…

   Zanim wzięłam się za lekturę „Bogowie na balkonie”, nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Swego czasu interesowałam się książkami o różnych kulturach i religiach świata, w pewien sposób fascynowało mnie to. Być może to był czynnik zapalający we mnie chęć do sięgnięcia po nią, bowiem lektura okazała się fascynującym przeżyciem. Nie jest to w żadnym wypadku płytka analiza psychologiczna, autorka w sposób dogłębny i realistyczny ukazała świat muzułmańskiej rodziny, muzułmańskich wyznawców, wykorzystując przy tym współczesność i niewybredny humor, który odgrywa tutaj ważną rolę. Spodobało mi się to połączenie lekkiego języka z surowymi zasadami tam panującymi, stanowi to swego rodzaju odwagę, bowiem w wielu przypadkach opisane sytuacje wydają się mieć charakter prowokacyjny, co bardzo wielu czytelników może zaintrygować.

   Historie Anyżki i Alla-Zahry ukazane są w realiach współczesności, gdzie muzułmanizm sięga nawet do skandynawskich krajów. Bez względu na miejsce, bez względu na czas ta religia ma mocne korzenie i mocne zasady, których zagorzały wyznawca przestrzega z gorliwością godną podziwu. Z pewnością większość osób wie, na jakich zasadach działa ta religia, i pewnie wielu z was, jak mnie, postępowanie wobec kobiet, mówiąc krótko, przeraża. „Bogowie na balkonie” pokazuje mniej więcej to, jak są one traktowane, a zwłaszcza widać to na przykładzie Anyżki. Dziewczyna, która walczy o swoje marzenia, ostatecznie staje się tym, kogo widzi jej ojciec – zwyczajnym problemem. Problemem, którego trzeba się pozbyć…

   Trudno tak naprawdę opisać to, o czym jest ta książka. Autorka postarała się o charakterystyczny obraz psychologiczny współczesności, która w wielu kręgach, a zwłaszcza w kręgach muzułmańskiej religii, nie wygląda tak kolorowo, jak nam mówiono. Muszę wyrazić nieskrywany podziw dla Anji Snellman, która miała w sobie odwagę i charakter do napisania takiej powieści, mistrzowsko operując przy tym językiem, graniczącym często z prowokacyjnym wydźwiękiem humoru, jaki zaistniał w całej historii. „Bogowie na balkonie” to interesująca lektura, która wbrew pozorom nie jest tak ciężka, na jaką wygląda. Często przejawia momenty lekkie i zwyczajne. Dla miłośników obyczajów zdaje się jak najbardziej przeznaczona, a dla szukających lektur, mających w sobie coś więcej niż treść – wprost idealna. Polecam z czystym sercem, naprawdę warto zasięgnąć tak bogatej lektury.

Autor: Anja Snellman

Tytuł: Bogowie na balkonie

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 256

"Groza" - Michael Robotham

Uważaj, kto do ciebie dzwoni...

   Thriller psychologiczny to jeden z ciekawszych gatunków, które opierają się na wątku kryminalnym oraz rozpatrywaniu psychologicznym występujących bohaterów. Często jednak się zdarza, że takie książki nie wyglądają ciekawie – przeważające analizy, mało akcji, czy też słabo rozwinięte wątki mogą sprawić, że tytuł znacznie traci na wartości. Do tegoż właśnie gatunku należy nowa książka Michael’a Robotham’a pt. „Groza”, która mimo swoich słabości, jest w stanie przyciągnąć uwagę niejednej osoby. Choć nie jest czymś zaskakującym, talent pisarski autora sprawia, że można zapomnieć o wszelkich wadach…

   Profesor psychologii Joseph O’Loughlin staje się świadkiem skoku kobiety z mostu. Naga, ubrana jedynie w czerwone pantofle, rozmawia przez telefon, po czym skacze do wody, nie dając się przekonać profesorowi, który przypadkiem stał się negocjatorem. Kilka dni później znajdują kolejną martwą kobietę, z telefonem u jej stóp. Profesor O’Loughlin pomaga policji w schwytaniu mordercy, ujmując jego postępowanie w klamry psychologiczne. Choć odkrywają, kim jest sprawca, nie mogą go odnaleźć, a on wciąż planuje kolejne zbrodnie…

   Ten gatunek wybieram coraz chętniej, bo obok kryminałów i zwykłych thrillerów stał się niedawno jednym z moich ulubionych. Choć zdarzają się gorsze tytuły, większość jest warta uwagi. Nie inaczej było z książką Michael’a Robotham’a, która nie tyle zaciekawiła mnie opisem, co sam tytuł zdawał się napawać oczekiwaniem, czym się ona okaże. Jeśli chodzi więc o treść, jestem w stu procentach usatysfakcjonowana, chociaż pojawiły się elementy, które zaniżyły nieco moją ocenę. Przede wszystkim ważną rolę odegrał w powieści portret psychologiczny mordercy. Nie jest on stereotypowy, banalny, czytanie o nim naprawdę napawa grozą i niechęcią. Fajnie to wygląda na tle wszystkich zdarzeń, ponieważ oddaje całkowity obraz występujących momentów. Nie ma miejsca na luki, w których zastanawialibyśmy się, co mogło się wydarzyć lub o co mogło chodzić. Wszystko jest bardzo dobrze dopracowane.

   Historia, jeśli popatrzymy na nią ogółem, wydaje się bardzo interesująca. Zawiera zagadkę, intrygujące śledztwo, emocjonujące działania policji i zbrodniarza, a także dobrze skonstruowaną, jak już wspomniałam, analizę psychologiczną. Jednak z jednym mankamentem, który ciągnie się przez całą książkę, nie wydaje się już taka świetna. A chodzi mianowicie o fakt, iż autor zbyt szybko ujawnił, kim jest sprawca. Być może nie jest to aż tak zły występek, jednak w świetle całej fabuły nie wygląda już tak… efektownie. Czytelnik nie skupia się na tym, kim może być oprawca, czyta jedynie to, co zostało mu podane na tacy. Zero zaskoczenia, co wpływa na dalsze reakcje jego postępowania. Chociaż fakt, iż policja nie może go ująć, naprawia nieco problem, książka traci przez to jeden z ważniejszych elementów intrygującej fabuły…

   Ogólnie rzecz biorąc, „Groza” jest ciekawym tytułem, jednym z ciekawszych, jeśli chodzi o przedstawicieli tego interesującego gatunku. Chociaż ma swoje słabsze strony, potrafi wciągnąć w swoją treść. Cała akcja, napięcie, zagadka, jak i ciekawie przedstawieni bohaterowie dają poczucie spełnionej lektury. Można dodać również do tego, iż umiejętności autora sięgają wysoko, dlatego pod względem stylu książka jest nie tylko dobrze napisana, ale wygląda estetycznie i wyraźnie. Bardzo serdecznie polecam ją każdemu miłośnikowi powieści grozy – tytuł ten bardzo dobrze dopełni waszą biblioteczkę – ale również osobom, które poszukują czegoś niewymagającego na kilka wieczorów. Powieść Michael’a Robotham’a wciąga i mimo wad potrafi usatysfakcjonować.

Autor: Michael Robotham

Tytuł: Groza

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: grudzień 2012

Liczba stron: 462

"Dom nad morzem" - Santa Montefiore

Miłość potrafi przetrwać próbę czasu...

   Powieści obyczajowe są naprawdę warte uwagi, zawierają bowiem po trochę każdego innego gatunku, oczywiście nie pomijając zwyczajnych/obyczajowych wątków. Takie książki czyta się najlepiej wtedy, gdy nie jesteśmy zdecydowani na konkretny kierunek w literaturze bądź czujemy przesyt innych historii. W moim przypadku tak właśnie było, kiedy sięgałam po tytuł „Dom nad morzem” autorstwa Santy Montefiore, wbrew pozorom, angielskiej pisarki. Wybór okazał się znakomity, ponieważ powieść w stu procentach spełniła oczekiwania, a co więcej, pozwoliła na chwile wspaniałej i wzruszającej lektury, która na długi czas zostanie niezapomniana…

   Dwie historie, które łączą się w jedną. Dziesięcioletnia Floriana poznaje pewnego dnia uroczego, lecz dużo starszego Dantego. Chłopak oprowadza ją po pięknym ogrodzie jego ojca, czym Floriana jest zachwycona. Wie, że oto właśnie spotkała miłość swojego życia. Wiele lat później, w Anglii, Marina, właścicielka upadającego hotelu, poszukuje artysty malarza, który ściągnie gości do jej rezydencji. Na horyzoncie pojawia się przystojny Rafael Santoro, który niestety nie jest tym, za kogo się podaje. Ma swoje własne cele, które ma nadzieje zrealizować w tym miejscu. W jaki sposób łączą się te historie? Z pewnością wielkim uczuciem, która przez lata nie zdołało wygasnąć…

   Od początku czułam, że ta czarująca powieść przypadnie mi do gustu, a nawet, że czymś zaskoczy. Taka właśnie ta historia jest: czarująca i zaskakująca, może nawet tajemnicza i w pełni dobrze napisana. Przyznam szczerze, że dawno nie czytałam tak urokliwej powieści, gdzie opisy, gdzie cała fabuła „żyje”. Autorka tchnęła dużo życia w tekst książki, co daje się odczuć już po pierwszych stronach – nie ma miejsca na sztuczność i sztywność. Jest po prostu ludzka, delikatna i krucha. Nie chciałabym zbytnio przesadzać w ocenie, jednak takie odczucia pozostają po przeczytaniu „Domu nad morzem”, a co więcej, na bardzo długo zostają z czytelnikiem. Uśmiech na twarzy i oczekiwanie, co dalej to dwaj główni kompani w naszej wędrówce po stronach. Coś imponującego.

   Tak jak już wspomniałam, powieści obyczajowe łączą w sobie wiele wątków zaczerpniętych z innych gatunków. Powieść pani Montefiore również wzbogacona jest w dużo rozmaitych kawałków,  uświadczyć można wiele tajemnic, zagadek, romansów… Chociaż to namiastka, w rozbudowanej powieści wygląda to bardzo ciekawie, nadając książce lepszy ton. Nie wygląda ckliwie i typowo, ale bogato i z pasją. Kolejny wielki atut powieści.

   Dużą rolę w książce odgrywają opisy, ale również umiejscowienie akcji w różnych ciekawych miejscach na świecie. Szczególnie bardzo kolorowo i żywo autorka oddała obraz ogrodów włoskich, pięknych plaż nad morzem czy też okolic hotelu w Anglii. Z pewnością i bez tego wyglądają pięknie, jednak autorka „Domu nad morzem” z zacięciem godnym pochwały przedstawiła te widoki w sposób, nie ukrywajmy, pasjonujący. Pozwala to na nie tylko poznanie tych miejsc, ale również przeniesienie się w tak odległe zakątki, chociażby w naszej wyobraźni. Podczas lektury zachęcam do przeczytania tych opisów, a później do zamknięcia oczu, aby ujrzeć to, co widzieliście. Interesujący efekt, zapewniam.

   „Dom nad morzem” mogłabym opisywać i opisywać, jednak w żadnych słowach nie ukazałabym tej świetności i urokliwości powieści. Żeby poczuć, trzeba ją przeczytać, do czego z uporem zachęcam. Powieść autorstwa Santy Montefiore to mieszanka iście magiczna, która na pewien sposób jest inna, oryginalna, ponadczasowa. Z pewnością odnajdzie ona miejsce na półce nie tylko entuzjastów obyczajowych książek. Choć to pierwsza książka tej angielskiej pisarki, jaką miałam okazję przeczytać, coś czuję, że pozostałe również są tak ciepłe i uczuciowe. Jeśli się nie mylę, to znaczy, że na wielkie uznanie zasługuje również jej talent do pisania, co w dzisiejszych czasach jest umiejętnością na wagę złota. 

   Polecam serdecznie!

Autor: Santa Montefiore

Tytuł: Dom nad morzem

Wydawnictwo: Świat książki

Rok wydania: grudzień 2012

Liczba stron: 608

"Wędrówka przez słońce" - Corban Addison

Mroczny świat,w którym handel i niewolnictwo kobiet wiedzie prym.

   Tragedii na świecie jest wiele. Ludzkie problemy, małe bądź duże, przytłaczają niejedną osobę. Kiedy czytamy o ludzkich nieszczęściach, czujemy często współczucie dla ofiar, ale również złość, a nawet wściekłość na ich oprawców. Wgląd w ludzkie uczucia osób poszkodowanych możemy otrzymać w książce Corban’a Addison’a „Wędrówka przez słońce”. Ta powieść ukazuje wiele ciemnych stron tego świata, które poruszają najgłębsze struny w czytelniku. Na pozór trudna, okazuje się lekka jak piórko, chociaż opisuje ciężki temat niewolnictwa kobiet.

   Przez tsunami straciły wszystko: dom, rodzinę, bezpieczeństwo. Siostry Ahalya i Ghai, dwie nastolatki, poszukując schronienia trafiają na porywaczy, którzy wciągają je w świat nielegalnych interesów i przemocy seksualnej, wykorzystującej dzieci. Tropem przestępców niezmiennie podąża tajna organizacja, do której dołącza Thomas Clarke, amerykański prawnik. Angażuje się w sprawę młodych sióstr, co przeradza się w dramatyczną rozgrywkę z siatką przestępczą. Nie pomaga fakt, że handel kobietami w Bombaju działa na porządku dziennym, a skorumpowana władza sądownicza ułatwia działania przestępcom. Wszystko zależy od zwykłych ludzi, którym nie straszna jest wizja współczesnego niewolnictwa…

   Nie wiem, czemu, ale ta książka od początku przemówiła do mnie. Z początku miałam obawy, że temat okaże się za trudny, jednak ostatecznie ciekawość i determinacja zwyciężyły. Pomógł również fakt, że z tym tematem spotkałam się kilka lat temu w książce, którą poleciła mi mama. Nie było łatwo, ale przetrwałam, a materiał wstrząsnął mną dogłębnie. W przypadku „Wędrówki przez słońce” również tak było, choć jest to fikcja literacka, odebrałam jej treść bardzo poważnie. Należy przyznać autorowi, że poradził sobie z tworzeniem fabuły, która okaże się fikcją, a jednak poruszy czytelnika. Wszystko wygląda tak profesjonalnie, tak realnie, że w głowie rodzą się pytania rodzaju: jak można? czy też dlaczego?. Chociaż wszystko jest wytworem wyobraźni autora, czujemy współczucie dla bohaterek równie silnie, jakby istniały.

   Jak już wspomniałam, temat poruszany w książce nie jest prosty. Autor jednak umiejętnie stworzył lekką powieść, która przemawia do każdego, jednocześnie dając poczucie dobrze skonstruowanej fabuły. Bo książka nie skupia się tylko na jednym, głównym wątku: temacie niewolnictwa. Istnieje wiele pobocznych momentów, które równie mocno absorbują odbiorcę. Podział na dwa światy – organizacji przestępczej oraz organów ich ścigających – pozwala na dokładne poznanie działań obu stron. Mamy wyraźną wizję każdego ich ruchu, co sprawia, że nasza wiedza nie ogranicza się do pobieżnych działań. Jesteśmy świadkami innego, mrocznego świata, który wzbudza najróżniejsze emocje.

   Jak na debiut literacki autora, Corban Addison poradził sobie śpiewająco. Stworzyć dobrą książkę nie jest łatwo, a co dopiero napisać dobrą historię o tak trudnej tematyce jak handel i niewolnictwo kobiet. W stylu, jakim została napisana „Wędrówka przez słońce” nie widać śladów nowicjusza, narrator brzmi dojrzale, a jednocześnie swobodnie, co jest ogromnym plusem powieści. Podobnie wyglądają stworzeni bohaterowie, są wyraziści, prości, a jednak zostają w głowie na długi czas. Ogólnie rzecz biorąc, debiut można uznać za więcej niż udany.

   Ta powieść na długo pozostanie ze mną. Choć gatunkowo nie należy do moich ulubionych, to książka spełniła, a nawet przewyższyła moje oczekiwania. Corban Addison, choć wymyślił tą historię, równie dobrze mógł napisać relację z tego, jak wygląda współczesny świat – tak realnie ona wygląda. Trudny temat, napisany w niezobowiązujący, lekki sposób, powinien zainteresować każdego wrażliwego człowieka. Dlatego polecam zapoznać się z powieścią nie tylko miłośnikom dramatów, ale również czytelnikom, którzy w książkach szukają wyzwań. „Wędrówka przez słońce” to niebanalna historia, która z pewnością powinna przyciągnąć niejedną osobę. Z mojej strony pozostaje zapewnić, że historia faktycznie wstrząsa, ale równie mocno wciąga. Gorąco zachęcam do lektury.

Za możliwość poznania tej historii dziękuję serdecznie wydawnictwu Świat Książki:

Autor: Corban Addison

Tytuł: Wędrówka przez słońce

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: listopad 2012

Liczba stron: 400

"Nowy początek" - Jill Barnett

Czymże jest miłość w tym szarym świecie?

   W książkach obyczajowych najbardziej lubię efekt mieszania wątków: jest ich mnóstwo i są bogate w różnorodność. Czytając ten gatunek zawsze odczuwam chwile wytchnienia, dlatego pewnie stał się jednym z moich ulubionych. W książce „Nowy początek” autorstwa Jill Barnett, którą miałam okazję niedawno skończyć, mamy do czynienia również z rozbudowanym wątkiem romansowym, który dodaje uroku fabule. W połączeniu z obyczajowym krajobrazem, akcja wygląda naprawdę klarownie i czytelnik może poczuć wiele emocji, które z kartek przelewają się na niego samego…

March i Mike to dwoje młodych ludzi, których połączyło silne uczucie. Przeżywają wspólnie trzydzieści lat, ich małżeństwo obfituje w szczęśliwe jak i mniej radosne chwile. Stworzyli rodzinę, która z czasem znów się rozrasta… Nadszedł jednak dzień, w którym Mike ginie w wypadku samochodowym. March zostaje sama i próbuje uporać się ze swoim smutkiem. Po roku jednak w jej życiu pojawia się mężczyzna, Rio i kobieta znów poczuje, że jest przez kogoś kochana…

   Zanim przeczytałam „Nowy początek”, długo zastanawiałam się, jak spodoba mi się ten tytuł. Z lekka obawiałam się, że ta historia może okazać się banalna, wątek romansu zdominuje całą przestrzeń fabuły i nici wyjdą z ciekawego zakończenia. Jill Barnett jednak pozytywnie mnie zaskoczyła, w swojej kolejnej powieści zawarła interesującą i przede wszystkim wciągającą historię, która porusza czytelnika. Z pewnością zawiera ona mnóstwo emocjonalnych wątków, które skłaniają do przeczytania następnej i później kolejnej strony. Świetnym posunięciem ze strony autorki okazało się również stopniowanie akcji. Wszystko, co się działo, miało swoje miejsce w odpowiednim miejscu i czasie, co dawało efekt zaskoczenia i uśmiechu na twarzy, zależnie od sytuacji. Myślę, że pod względem budowy fabuły nie ma do czego się przyczepić…

   W przypadku romansów często zdarza się tak, iż historie bywają błahe i nie raz ckliwe. W przypadku książki „Nowy początek” nie odniosłam takiego wrażenia. Historia zawiera owszem czysto romansowe momenty, jednak emanują one delikatnością i czułością, co sprawia, że czyta się je z przyjemnością. Nie są przerastającymi opisami miłości, od której nie raz człowieka mdli, tylko czymś swobodnym, czymś, o czym chce się czytać. Ten fakt bardzo pozytywnie mnie zaskoczył, dzięki temu zmieniło się diametralnie moje postrzeganie powieści.

   Jeśli jednak mam być szczera, to książka posiada również swoje wady. Przede wszystkim dotyczy to samej końcówki, kiedy autorka postanowiła urwać akcję, pozostawiając ją samej sobie. Spodziewałam się, że skończy się czymś ciekawym, czymś zaskakującym, tymczasem akcja przyspieszyła, a końcówka zabrzmiała, jakby brakło jej pomysłu na dokończenie książki. Poczułam lekkie rozczarowanie, które nie trwało krótko.

   „Nowy początek” to chyba pierwsza romantyczna opowieść, którą czytałam z przyjemnością od początku do końca (pomijając końcówkę). Jill Barnett postarała się o prostą, a zarazem ciekawą historię, którą czyta się z nieskrywaną ciekawością. Należy jej przyznać, że umie kreować fabułę, wie, jak posługiwać się piórem. Naprawdę ciekawe wątki, które bawią i wzruszają, pobudzają w czytelniku chęć do sięgnięcia po więcej takich książek. Osobiście muszę przyznać, że po lekturze tej książki nabrałam ochotę na więcej i w najbliższym czasie postaram się odszukać kilka podobnych historii. Zachęcam ciepło do sięgnięcia po lekturę, ponieważ ma swoją wartość. Słabsze strony mogą zostać odebrane jako pozytywne, dlatego nie warto kierować się uprzedzeniami. Z mojej strony zapewniam, że książka „Nowy początek” dostarcza wielu emocjonalnych chwil, które trwają i trwają przez długi czas po lekturze… Polecam!  

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Świat Książki:

Autor: Jill Barnett

Tytuł: Nowy początek

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 28 listopad 2012

Liczba stron: 304