"Na Hester Street topnieje śnieg" - Daisy Waugh

Miłość, bogactwo, chciwość...

   Poszukując klimatycznej powieści, natrafiłam ostatnio na ciekawy tytuł: „ Na Hester Street topnieje śnieg” autorstwa Daisy Waugh . Radości nie było końca, bowiem akcja w niej dzieje się początkiem XX wieku, w czasie, o którym lubię czytać. I to jeszcze historia z wątkiem filmowym w tle. Czyli komplet. Początek faktycznie okazał się czymś, co wskazuje na klimatyczną i urokliwą historię: barwny język, dopasowany oczywiście do realiów czy też sama akcja, która nakręcała powieść, stworzyły charakter, który wpasowuje się w gust czytelnika. Ale tak do końca nie wszystko wyszło tak, jakbym chciała. Bo jak się okazuje, w jednej historii autor może zamieścić tyle wątków, że nie sposób je ogarnąć. A jak nie jest to zbyt dobrze poskładane, to z pięknej powieści znika wszystko, co klimatyczne…

   Lata 20-ste XX wieku. Wśród klimatycznej scenerii Hollywood żyją Maximilian i Eleanor Beecham, którzy pod osłoną bogactwa i elegancji skrywają swoje osobiste tajemnice. Z zewnątrz wyrafinowani, w środku nieszczęśliwi. Wewnątrz kryzysu nie widać drogi ratunku, lecz wtedy pojawia się list, który może wszystko zmienić. Mają ponowną szansę zaistnieć wśród grubych ryb hollywoodzkiego biznesu i zmienić to, co dotychczas niszczyło ich świat. Pełnia przepychu i skandali może być przepustką do lepszej przyszłości. Czy Beechamowie zdecydują się na ten krok?

   Ciężko ocenić tę powieść. Z jednej strony historia urokliwa, z drugiej – zbyt złożona. Czyta się ją doskonale, bowiem autorka świetnie wczuła się w klimat tamtych lat, wszystko wygląda realistycznie i bogato. Nie jest trudno poczuć się jak sami bohaterowie. Tytuł jednak jest skupiskiem wątków, nie tylko głównej historii małżeństwa Beechamów, ale także samej śmietanki towarzyskiej, wyglądu biznesu filmowego w Hollywood w ubiegłym wieku, czy też sytuacji ekonomicznej w latach 20-stych. I nie miałabym nic przeciwko, bo nie są to jakieś suche fakty ściągnięte z diagramów, ale przedstawienie ich w urywkowy sposób niszczy ogólny wygląd. Rozdziały nie są długie, fajnie się je czyta, ale problem leży w tym, że autorka nie zastosowała żadnej chronologii. W jednym momencie jesteśmy z główną bohaterką na jej spotkaniu z kochankiem, po chwili uczestniczymy w bankiecie. I za chwilę pojawia się wzmianka o boomie ekonomicznym. Przydatne wieści, ale źle wyważone. Czytając ten tytuł miałam wrażenie, jakbym poznawała urywki jakiejś historii i po jej skończeniu samodzielnie usiłowałam poskładać tę układankę. I chociaż końcówka wyglądała lepiej, to wciąż pozostaje to nieodparte wrażenie, że coś poszło nie tak.

   Mimo wszystko jednak książka jest bardzo ciekawa. Widać wyraźnie, że autorka ma pojęcie o tym, co pisze, potrafi stworzyć klimat i przenieść czytelnika w nieznane mu dotąd czasy. Dobrze zarysowała nie tylko wygląd postaci czy też miejsc, ale samych zachowań, pewnej etykiety, nie tylko w życiu osobistym bohaterów, ale także w biznesie jakim jest branża filmowa. Hollywood w wieku XX było miejscem z charakterem i autorka podkreśliła to doskonale. Warto więc przynajmniej dla tego aspektu poznać ten tytuł. Z jednej strony trochę się namęczymy, ale z drugiej będziemy wiedzieć, że było naprawdę warto…

Autor: Daisy Waugh
Tytuł: Na Hester Street topnieje śnieg
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2014
Liczba stron: 448 

"52 powody, dla których nienawidzę mojego ojca" - Jessica Brody

Pieniądze to nie wszystko

   Kojarzycie historię kopciuszka? Z pewnością. To stara historia, opowiedziana wiele razy, na różne sposoby. Czemu do tego nawiązuję? Bowiem odwrotnością tej bajki jest historia Lexington Larrabee, bohaterki książki autorstwa Jessici Brody. „52 powody, dla których nienawidzę mojego ojca”, bo taki nosi tytuł, być może nie jest wysokich lotów literaturą. Jest płytka, bohaterowie iście pozbawieni cennych wartości, a cała historia do bólu oklepana. Gdzie tu szukać uciechy? Już wam mówię. W każdym miejscu można znaleźć coś wartościowego, nawet w tym tytule. I jest to przede wszystkim swoboda i lekkość w przekazie historii. Dodatkowo poczucie humoru uzupełnia cały obrazek, i, powiedziałabym, wyplenia nieco nudy i schematów. Szału nie ma, ale przynajmniej bohaterka nie zgubiła szpilek. Za to zrobiła coś o wiele gorszego…

   Lexington Larrabee wkrótce ma skończyć osiemnaście lat. Z tej okazji jej ojciec, podobnie jak reszcie jej rodzeństwa, przygotował fundusz powierniczy, który ma pomóc jej w samodzielnym i „wolnym” życiu. Jeden wypadek i niestety 25 milionów znika jej sprzed nosa. Aby na niego zasłużyć, musi naprawić szkody, które wyrządziła. Konsekwencją jej czynów jest całoroczna praca w 52 zawodach. Dotychczas w wolnej chwili chodziła na imprezy i lansowała się ze znajomymi. Teraz musi poczuć na własnej skórze smak ciężkiej pracy.

   Kiedy zaczęłam czytać tę książkę, od razu przypomniały mi się stare filmy z siostrami Olsen czy też Amandą Bynes w roli głównej. Wiecie, bogate dziewczynki z bogatych domów, nagle bum, coś się dzieje i muszą stać się normalne, poczuć smak życia zwyczajnych ludzi. Takich filmów powstało kilka i kiedyś je nawet oglądałam. „52 powody…” zostało napisane na podobnej zasadzie. Bohaterka, wielce rozpuszczona, imprezowiczka, wielka „celebrytka”, co nigdy w życiu nie parała się pracą, nagle musi zmienić się w zwyczajną nastolatkę, która na siebie zarabia. No błagam! Toż to na kilometr wyczuć schemat i przewidywalny koniec. Wiadomo: przemiana bohaterki, wielki happy end. Wszyscy szczęśliwi. Szkoda, że ja mniej… Jessica Brody z pewnością chciała dobrze, tworząc tę historię, nawet fajnie się ją czyta, ale na jej miejscu postarałabym się o coś bardziej, no nie wiem, oryginalnego. Więcej własnej inwencji twórczej aniżeli spojrzeń na to, co było. Bo jednym może się to podobać, ale innym za to kompletnie „przejeść”.

   Szczerze przyznam, że nie wiem, co mną kierowało, kiedy postanowiłam przeczytać ten tytuł. Być może to hasło: „Historia Kopciuszka opowiedziana od tyłu”. Wiecie, lubię tego Kopciuszka, więc pomyślałam: fajnie by było przeczytać jego przeciwieństwo. Jak widać, można się mocno przeliczyć… Chociaż nie, było coś, co pozwoliło mi skończyć ją czytać. Z pewnością zaliczyłabym do tego lekkość języka, w którym została napisana. Tutaj też ukłon w stronę tłumacza za całkiem dobry przekład, pokuszę się nawet o stwierdzenie, że bardzo dobry. Poczucie humoru również nie jest złe, były momenty, kiedy się śmiałam, kiedy parskałam śmiechem (uwierzcie, dziwny widok dla innych, kiedy dzieje się to w tramwaju). Ale na tym się chyba skończyło. Po każdym rozdziale zadawałam sobie pytanie: ile jeszcze zdołam wytrzymać dziwnych często przemyśleń bohaterki? No dobra, były nawet mądre, ta jej wewnętrzna przemiana zasługuje na pochwałę, ale… ile można czytać to samo? Takich historii istnieje na pęczki, dlatego Lexington Larabee nie urzeka swoim zachowaniem. Wcale.

   Widziałam już wiele opinii na temat tej książki i większość była pod wrażeniem twórczości pani Brody. Lekka, z humorem, ciekawie opowiedziana historia. Zgadzam się, lekka, z humorem, w miarę ciekawie napisana. Ale na tym rewelacje się kończą. „52 powody, dla których nienawidzę mojego ojca” to tytuł jak każdy inny, nie wyróżnia się, nie jest czymś zupełnie nowym. Bo takich powieści, czy scenariuszy filmowych, powstało wiele. W sieci można obejrzeć zwiastun, który reklamuje ten tytuł. Dodajcie do obsady Amandę Bynes albo siostrę Olsen i bam, gotowy, typowy amerykański filmik na nudne niedzielne popołudnie. Zawiodłam się na nim, i to chyba najbardziej mnie uwiera w tej chwili. Zapowiadało się naprawdę fajnie, ale jak to mówią: najpierw oczarują, potem rozczarują. Tak bywa.

Autor: Jessica Brody

Tytuł: 52 powody, dla których nienawidzę mojego ojca

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Rok wydania: lipiec 2013

Liczba stron: 420

"Skandalista" - Nicola Cornick

Zakazany owoc smakuje najlepiej...

   Z doświadczenia wiem, że romanse historyczne są przeważnie identyczne. Równią się jedynie postaciami, miejscem akcji i czasem motywami. Reszta schematycznie się powtarza. Ale i tak wiem, że wiele kobiet często je czyta, być może ze względu na lekkość i błahość wątków albo mało wymagającej fabuły. Dla mnie ten gatunek jest połączeniem dwóch innych moich ulubionych, dlatego w wolnych chwilach bądź dla relaksu sięgam po takie tytuły. Jednym z nich był „Skandalista” Nicoli Cornick, który z jednej strony nie pokazał niczego nowego lecz z drugiej zaciekawił mnie. I w tym miejscu ciężko ocenić, czy książka jest dobra, bowiem nic nowego nie pokazała, lecz dobry styl autorki czy też zawiłe i mało banalne intrygi pozwoliły choć trochę wybiec od schematu i stworzyć coś ciekawego…

    Ben Hawskmoor to cyniczny uwodziciel, który dzięki powodzeniu u kobiet oraz wizytom na londyńskich salonach zyskał sławę i niesławę. Nie ukrywa, że od zawsze poszukuje bogatej dziedziczki, która zapewniłaby mu bogactwo. Kiedy jednak spotyka Catherine Fenton, coś się zmienia w nim samym. Między nimi rodzi się romans, który przeradza się w niebezpieczną i zawiłą grę. Nie wiadomo, czy tym razem miłość zwycięży bogactwo…

   To już kolejne moje spotkanie z historycznym romansem. Dawniej podbierałam je z półki mamy, która akurat najbardziej ceni sobie ten gatunek. Pierwsze wrażenia z pewnością były pozytywne, później zaczęły się powtarzać i radość z lektury gdzieś zniknęła. Teraz staram się, jeśli już je wybieram, aby znaleźć w książkach coś nowego. Rzadko się to udaje, ale nie ustaje w próbach. „Skandalista” to właśnie kolejny tytuł, który „wypróbowałam” i muszę stwierdzić, że z jednej strony podobał mi się – lekkie podejście do tematu, wywiązanie się z obiecanek w opisie oraz napięcie i intrygi, jakie pojawiły się w fabule, dały mi odczuć satysfakcję po skończeniu lektury. Z drugiej jednak pozostaje ten niedosyt, jaki towarzyszy mi niezmiennie przy tego typu książkach. Być może znów nawalił ten system, gdzie wszystko jest identyczne (z wyjątkiem nazw) i znowu historia skończyła się powodzeniem. A jakaś odmiana przydałaby się.

   Co jednak trzeba przyznać samej autorce – na pisaniu romansu historycznego zna się bardzo dobrze. Spodobało mi się, jak wspomniałam, jej podejście do tematu. Postarała się o w miarę wiarygodny wizerunek postaci, charakterystykę otoczenia oraz dobrze dobrane wątki z intrygami. Czasem nawet, o dziwo, natrafiałam na nietypowe i nagłe zwroty akcji, co również przypadło mi do gustu, bowiem przez chwilę choć mogłam polemizować, jak ta historia się skończy. I choć skończyła się tak, jak przewidziałam, jak można było przewidzieć, usatysfakcjonował mnie cały finisz powieści.

   Trudno tutaj nie wymienić mniej pozytywnych aspektów tej książki, jednak co byśmy nie powiedzieli, wiadomo, że o to właśnie w romansach historycznych chodzi. Mianowicie o łatwe wątki, błahą historię, przewidywalny koniec, etc. Wiadomo, że przy takich historiach mamy się relaksować, a nie wysilać swoje rozumy, aby cokolwiek „załapać”, jednak czasem można by odbiec od standardowych schematów i dołożyć książkom więcej ikry. „Skandalista” posiada swoje dodatkowe atuty, jednak czy są one wystarczająco powalające na kolana? Obawiam się, że nie…

   Powieść pani Cornick można zaliczyć do łatwych i przychylnych gustom czytelniczek. To książka niewymagająca, pozwalająca kobietom choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości oraz pofantazjować o męskiej części bohaterów. „Skandalista” należy do ciekawych i wciągających książek, które szybko się czyta, wręcz błyskawicznie, jednak nie są na tyle dobre, aby wracać do nich niejednokrotnie. Można potraktować ją jako małą przygodę w czytelniczym świecie. Szczególnie polecam czytelniczkom, które lubią ten gatunek bądź gustują w niezobowiązujących tytułach – ta książka z pewnością Was nie zawiedzie. Mnie zaintrygowała, zaciekawiła, ale nie zwaliła z nóg. Ale dobrze ją wspominam. Z pewnością nie będę lub nie jestem w tym osamotniona.

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Harlequin/Mira:

Autor: Nicola Cornick

Tytuł: Skandalista

Wydawnictwo: Harlequin

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 380

"Kwiaciarka" - Ksawery De Montepin

"Kwiaciarka" Ksawery De Montepin

   O „Kwiaciarce” Ksawerego de Montepin ostatnimi czasy słychać bardzo wiele dobrego. W krótkim czasie zebrała spore grono wielbicieli. Po lekturze tej właśnie książki sama stałam się jej fanką, ale również polubiłam jej autora. Francuski pisarz, choć żył w XIX wieku, wspaniale trafia do odbiorców dzisiejszych lat. Jego nietuzinkowy styl sprawia, że milej czyta się całą historię, a w połączeniu z interesująca fabułą i przewrotną akcją daje efekt znakomitej lektury ostatnich miesięcy.

   Wiek XIX. Hrabina de Lagarde, chcąc uniknąć wielkiego skandalu, który może wywołać jej dawny występek, popełnia niewybaczalną zbrodnię. Wina spada jednak na niewinnych ludzi, którzy pechowym trafem zostali obarczeni niezbitymi dowodami. Hrabinę cieszy taki obrót sprawy, w spokoju może zająć się kolejnymi intrygami, które zapewnią jej bogactwo i dostatek, zwłaszcza w czasie, gdy okazuje się, że po śmierci męża nie ma zbyt wielu pieniędzy. Chciwość i pazerność kobiety objawia się w coraz bardziej chytrych planach. Czy jest coś lub ktoś, kto będzie w stanie ją powstrzymać?

   Głównym motywem, który już na starcie skusił mnie do czytania, był fakt, że fabuła osadzona jest w realiach XIX-wiecznych. Uwielbiam czytać książki o tamtych czasach. Nic dziwnego, że książka autorstwa pana Montepin przypadła mi do gustu. Ale nie tylko to wpłynęło na moje zdanie. Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na narratora powieści. Jawi się on jako dobry obserwator, miły, rzeczowy i przyjazny czytelnikowi. Od początku do końca prowadzi odbiorcę przez fabułę, opowiada w interesujący sposób każdą czynność oraz opisuje ciekawe oraz barwnie każdą postać. Dzięki temu czytanie idzie gładko i szybko, nie sposób spostrzec, kiedy nastąpił koniec. Ponadto fabuła obfituje w różnego rodzaju intrygi, tajemnice oraz lekkie poczucie humoru. Powieść przeplata w sobie momenty smutne, żałosne, wesołe, śmieszne, zaskakujące i często realistyczne. Istny misz masz, który tworzy fantastyczną całość.

   Bohaterowie „Kwiaciarki” to również ważna część powieści. Dzięki nim zyskuje na oryginalności. Każdy z nich bowiem ma w sobie coś charakterystycznego, różnią się do siebie, ale tworzą zgraną osobowość całego utworu. Weźmy za przykład Hrabinę de Lagarde, która w swych niecnych planach buduje kolejne intrygi. Zawiłość i chciwość tej kobiety wywołuje różne odczucia, jednych oczarowuje swoja pomysłowością i umiejętnościami (dajmy na to grą aktorską) , innych zaś szokuje tak skomplikowana  osobowość. Innym przykładem są Jan Remy oraz Paweł Giret, obaj niesłusznie posądzeni o popełnienie zbrodni. Te dwie postacie jawią się jako uosobienie dobra, pracowitości oraz nienagannej postawy ludzkiej. Dlatego niesprawiedliwość wobec bohaterów wywołuje najróżniejsze emocje, do końca towarzyszy czytelnikowi napięcie i oczekiwanie na dalsze ich losy. Podobnie dzieje się przy każdym innym bohaterze, czy jest to Wiewiórka i Wielki Dzieciak, którzy bawią i ciekawią swoim fachem czy też córka Hrabiny de Lagarde, Helena oraz jej ukochany, Andrzej, których uczucie wzbudza wiele wrażeń… Wszystkim losom bohaterów towarzyszą skrajne emocje, które dodają specjalnej nutki całej powieści.

   Ksawery de Montepin stworzył coś bardzo ciekawego, oryginalnego i jednocześnie wciągającego. Patrząc z perspektywy czasu jest to jedna z wielu lepszych książek XIX-wiecznych czasów. Co najlepsze, czytając „Kwiaciarkę” często nie ma się wrażenia, że jest to powieść minionych wieków, napisana w czasach, w których dzieje się sama akcja. Fabułę można określić jako uniwersalną, bowiem nie ma w sobie barier językowych ani elementów mocno odróżniających minione epoki. Każdy czytelnik odnajdzie w niej coś dla siebie, nie ważne, kiedy przeczyta tę właśnie książkę. I nie ważne, jaki gatunek literacki preferuje. Szczególnie fani powieści historycznych, zbrodni, intryg, pasjonujących zagadek oraz romansów odnajdą się w fabule „Kwiaciarki”. Ale poleciłabym tę książkę nie tylko tym osobom. Każdy mol książkowy znajdzie w niej skrawek dla siebie, który z pewnością przekona czytelnika do całej powieści. Zachęcam gorąco do sięgnięcia po ten tytuł, ponieważ francuski pisarz brawurowo i fantastycznie wykonał swoją pracę. Niejeden współczesny autor nie powstydziłby się tak udanej powieści…

Za tę fascynującą książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Damidos:

Autor: Ksawery De Montepin

Tytuł: Kwiaciarka (cz.1)

Wydawnictwo: Damidos

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 372

"Mała Dorrit" - serial na podstawie powieści Karola Dickensa

   Mini serial „Mała Dorrit” powstał na podstawie powieści Karola Dickensa. Przedstawiony obraz w najmniejszych szczegółach odtwarza wyobrażenia autora, a co za tym idzie, świetnie utworzył klimat ponadczasowej opowieści o miłości, ludzkich dramatach i znaczeniu pieniądza. Te kilka odcinków serialu nie tyle cieszy oko wymagającego widza, ale również dostarcza wielu emocji, które towarzyszą mu od pierwszej minuty. Świetnie osadzone role oraz piękna scenografia dopełniają jedynie doskonałej adaptacji.

   Gdy, po wielu latach pobytu za granicą, do Anglii wraca Artur Clennam, jego zainteresowanie wzbudza zatrudniona w domu jego matki młodziutka szwaczka, Amy Dorrit. Oschła i ponura pani Clennam nie ma w zwyczaju pomagać innym, dlaczego więc przyjęła Amy? Czy chce w ten sposób zadośćuczynić za swoje złe postępki? Próba odkrycia prawdy prowadzi Artura do więzienia dla dłużników Marshalsea, gdzie poznaje ojca Dorrit. To spotkanie sprawi, że odkryje tajemnicę, która będzie mieć wpływ nie tylko na jego życie…*

   Serial opowiada historię niesprawiedliwości i ludzkiej biedoty XIX-wiecznego Londynu. Ukazuje on prawdziwe oblicze tamtych lat, które oddane zostało ze szczególną starannością. Obraz wcale nie jest koloryzowany, najmniejszy detal fikcji można porównać do prawdziwych zdarzeń. W tym miejscu można pogratulować scenografom oraz charakteryzatorom za świetne oddanie tamtejszych klimatów poprzez dobrze dobrane miejsca oraz kostiumy. Nie można narzekać na brak staranności, aby serial oddawał w pełni realność toczącej się historii.

   Z pewnością serial przypadnie do gustu wszystkim miłośnikom kostiumowych produkcji, ale również fanom twórczości Dickensa. Połączenie jego powieści z dobrą ekipą filmową dało wynik ciekawej adaptacji, ale również wspaniałej opowieści o ludzkich bolączkach. Oprócz tego z pewnością odnajdą się w nim miłośnicy romansów, zagadek, a także filmów, których akcja przypada na wiek XIX. Jest to bowiem historia przeplatająca w sobie wiele wątków: od tajemnic i intryg po nieszczęśliwą miłość. Uczucia przeplatają się z fałszem, nadzieja z porażką… Zaufanie jest czymś trudnym i nie wiadomo, kogo można nim obdarzyć. Emocje sięgają zenitu i pozwalają widzowi odczuwać je równie dobrze, jak odczuwa je bohater.

   Ten mini serial mogę z czystym sercem polecić każdemu. Osobiście jestem wielbicielką XIX-wiecznej Anglii oraz filmów kostiumowych, więc oglądanie sprawiło mi jedynie przyjemność. Ale nie tylko miłośnicy tego gatunku mogą znaleźć w nim coś dla siebie. Historia „Małej Dorrit” ma w sobie wiele ciekawych wątków, które powinny zainteresować nie tylko fanów tamtych lat. Ciekawa, wciągająca, z morałem historia pozwala widzowi spędzić miłe chwile na oglądaniu, a dodatkowo pozostawi po sobie ciepłe wspomnienia, które z pewnością pozwolą na kolejne obejrzenie serialu z takim samym zapałem jak na początku. Gorąco polecam!

Za tych wiele ciekawych chwil z "Małą Dorrit" dziękuję firmie BestFilm:

*opis z opakowania płyt

Reżyseria: Dearbhla Walsh, Adam Smith, Diarmuid Lawrence

Tytuł: Mała Dorrit - serial na podstawie powieści Karola Dickensa

W rolach głównych: Claire Foy, Matthew Macfadyen, Tom Courtenay, Alun Armstrong, Judy Parfitt 

Rok produkcji: Wielka Brytania 2008

Czas trwania: 8 x 50 min.