"Ostatnia prowokacja" - Louise Lee

Coś zawsze może pójść nie tak...

   Powieść detektywistyczna i humor? Takie klimaty uwielbiam. Zwłaszcza, jeśli wątek detektywistyczny jest dobrze rozwinięty – za idealną zagadkę właśnie pokochałam czytać kryminały. „Ostatnia prowokacja” to idealne połączenie humoru i pracy detektywa: historia jest lekka, zabawna, a zajęcie głównej bohaterki wygląda niesamowicie intrygująco i wciąga od samego początku. I być może nie jest to wybitna powieść, ale została napisana w taki sposób, że nie sposób jej nie pokochać już od pierwszej strony…

   Scot „Scat” Delaney to światowej sławy wokalista jazzowy. Ma mnóstwo okazji, żeby zdradzić swoją dziewczynę. Alice, zanim zwiąże się z nim na stałe, chce się dowiedzieć, czy może mu ufać. Wynajmuje Florence Love, prywatną detektyw specjalizującą się w prowokacjach, by wystawiła na próbę jej narzeczonego. Florence ma tylko dziesięć dni, żeby usidlić przystojnego muzyka i nie złamać swojej żelaznej zasady: Jeden pocałunek z języczkiem przez pięć sekund i sprawa zamknięta. Pani detektyw jest znawczynią mowy ciała, biologii ewolucyjnej i sprytnych przebrań. Jej metody działania są niekonwencjonalne, a skuteczność niezawodna. Jest tylko jedno ale – uwodzeni przez nią mężczyźni rzadko są równie pociągający jak Scot. A przecież nigdy nie należy się zakochiwać w obiekcie prowokacji…[wyd.]

   Nie będę ukrywać, że historia spodobała mi się i to bardzo. Już od pierwszych stron można poczuć w niej lekkość i swobodę w przeczytanych zdaniach – widać, że autorka zdecydowanie podeszła do swojego pomysłu. Tak samo zdecydowanie wykreowała główną bohaterkę, Florence Love. To właśnie ona napędza całą tę historię. Jej nieprzeciętny charakter sprawia, że czytelnik śmieje się do rozpuku, a zarazem śledzi jej poczynania z niemałym zaangażowaniem. Lee postawiła na śmiały wizerunek swojej postaci: jest pyskata, czasem wręcz wulgarna, seksowna, bystra, a czasem nawet lekko złośliwa. Nie mamy tu jednak do czynienia z czymś, co nas zniesmaczy bądź zbulwersuje. Cała historia została utworzona w pewnych granicach, których autorka nie przekracza. Jest wyzywająco, ale bez żadnej przesady. Bo i tak ostatecznie okazuje się, że nie taka bohaterka straszna, na jaką wygląda. A do tego bezsprzecznie i - od samego początku do końca - niezmiennie zabawna.

   Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że ta historia - lekka i zabawna – zakończy się romansem. Taki wniosek może się nasunąć po przeczytaniu opisu. Nie ukrywam, że trochę się tego obawiałam. Autorka jednak mile mnie zaskoczyła, bowiem na pierwszym miejscu postawiła pracę detektywistyczną Florence i jej potyczki na ścieżce kariery. Wplotła w tę historię nieco rodzinnych tajemnic i niewyjaśnionych spraw sprzed lat, przedstawiła ciepła relację głównej bohaterki z jej bratem… I proszę, powieść od razu wydaje się ciekawsza. Z jednej strony nieco ociepla to wizerunek zadziornej Florence, z drugiej zaś nadaje książce intrygujący wyraz, przez co po skończeniu lektury czujemy niedosyt. Nutka romansu też się znajdzie, ale w ilości, jaka nie przeszkadza a jedynie podkreśla urok, nie tyle bohaterki, co całej historii.

    „Ostatnia prowokacja” to świetny wstęp do kolejnej ciekawej serii z udziałem nietypowej acz intrygującej postaci. Louise Lee udało się stworzyć historię, która niebywale wciąga, momentami naprawdę intryguje, a od pierwszej do ostatniej strony niezwykle rozbawia. Nie brakuje jej zwrotów akcji i niespodziewanych wydarzeń; każda postać wydaje się dobrze dogranym elementem powieści. Ale przede wszystkim, co będę podkreślać już zawsze, czyta się ją niezwykle miło. A jeszcze milej się ją wspomina. Serdecznie polecam!

Autor: Louise Lee

Tytuł: Ostatnia Prowokacja

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 456

"Za cudze grzechy" - Hanna Cygler

Podróż życia przez europejskie szlaki...

   Jednym z moich ulubionych rodzajów książek są powieści historyczne. Czy w całości, czy też z paroma jedynie nawiązaniami do lat ubiegłych – nie ma to znaczenia. Samo wykorzystanie tła historycznego staje się urokliwym dodatkiem w historii, bo czujemy się, jakbyśmy odkrywali przeszłość na nowo. Wciąż poszukuję nowych autorów, jednak częściej sięgam po znane mi nazwiska. I jednym z nich jest pani Hanna Cygler. Jej najnowsza powieść „Za cudze grzechy” – kontynuacja świetnej powieści „W cudzym domu” – to także urokliwa i wciągająca opowieść, w której znajdziemy wszystkiego po trochę: intrygi, romanse, życiowe rozterki, niebezpieczne zamachy… Czytelnik nie ma chwili wytchnienia, wciąż napotyka intrygujące wydarzenia. I do samego końca nie traci poczucia, że oto właśnie poznał wyjątkową historię…

   Kontynuacja powieści "W cudzym domu", to prawdziwie europejska, pełna przygód podróż. Los nikogo nie oszczędza. Rozalia skazana jest na rodzinny areszt w Krakowie, Luiza i Joachim próbują dotrzeć do Ameryki przez Paryż. Pozostali zniknęli - czyżby bez śladu? Spiski, terroryści, wybuchające bomby i namiętności nie pozwalają bohaterom cieszyć się spokojem. Nie znajdują go nawet we własnym domu. I za co to wszystko? [wyd.]

   Podobnie jak przy lekturze poprzedniego tomu, tak i w tym przypadku wspominam książkę bardzo ciepło. Wiedziałam, że pani Cygler mnie nie zawiedzie. I nie pomyliłam się. „Za cudze grzechy” to pasjonująca opowieść, w której próżno szukać swobodnego obyczaju czy też  zwyczajnych romansów. W tej bogatej w różnorodne wątki książce odnajdziemy coś zupełnie obszerniejszego, coś, co z miejsca czytelnika zafascynuje. A to z pewnością zasługa zgrabnie opisanych relacji między bohaterami, ich zwyczajnych, ale jednocześnie barwnych przygód, czy też wielu różnych poczynań naszych drogich postaci (nierzadko niestosownych). Wszystko to zostało ujęte w jeden charakterystyczny obrazek, który naprawdę może się podobać. Są w nim wyjątkowe postacie, intrygująca wydarzenia, wciągająca akcja i wszechogarniająca niepewność, w jaki sposób zakończy się ta historia.

   To, co również wzbogaca tę powieść, jest z pewnością świetnie wkomponowany historyczny klimat. Czytając „Za cudze grzechy” możemy z łatwością przenieść się na XIX – wieczne ulice Europy, śledzić tamtejszą etykietę i poznawać kulturę tamtych lat. Powieść wygląda bardzo realistycznie, widać, że każdy szczegół został dopracowany tak, by kojarzył nam się z atmosferą minionego wieku – te stroje, styl bycia, otoczenie… Taki sam nastrój panował w poprzedniej części i wyraźnie został utrzymany w jej kontynuacji, dzięki czemu poznawanie dalszych losów poznanych przez nas bohaterów staje się równie przyjemne jak za pierwszym razem.

   Mogę z czystym sercem powiedzieć, że mocno spodobał mi się ten tytuł. Już dawno nie czytałam powieści historycznej i cieszę się, że był to tak udany powrót. „Za cudze grzechy” to świetnie opracowana powieść, pełna intryg, niespodzianek i zwyczajnych acz interesujących relacji między bohaterami. Ma w sobie nutę romansu, kawałek obyczaju i nieco sensacji. A wszystko to zostało sprawnie otoczone interesującym i mocno klimatycznym tłem, który nadaje wydarzeniom dreszczyk emocji. Zaryzykuję i powiem, że część pierwsza podobała mi się ciut bardziej. Ale nie zmienia to faktu, że ten tytuł jest wyraźnym akcentem na naszym rynku. Polecam!

 Autor: Hanna Cygler

Tytuł: Za cudze grzechy

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 376

"Pasażer 23" - Sebastian Fitzek

Morze pochłonie Twoje tajemnice...

   Już dawno nie miałam do czynienia z dobrym thrillerem psychologicznym. Lecz pewnego dnia spotkałam pewnego pasażera. A dokładniej „Pasażera 23” autorstwa Sebastiana Fitzka. Tytuł ten świetnie nadaje się dla każdego żądnego mrożącej krwi w żyłach akcji czytelnika. Może z początku wydaje się niepozorny, jednak nie warto dać się omotać pozorom. Fitzek umiejętnie wabi czytelnika każdym kolejnym rozdziałem, a gdy wpadnie w pułapkę, nie ma już odwrotu – historia, choć mroczna, musi zostać dokończona. W niebywale zajmujący sposób…

   Pięć lat temu żona i synek Martina Schwarza popłynęli na wakacje statkiem wycieczkowym. I na pełnym morzu zaginęli…

   Od tego czasu Martin, policyjny detektyw i psycholog, żyje na dnie rozpaczy. Jedyne, co mu zostało, to ściganie zła. Podejmie się każdego, nawet najbardziej szaleńczego zadania, bo własne życie nie ma już dla niego żadnej wartości. Łamie wszelkie zasady i regulaminy, ale jest przerażająco skuteczny… 

   Po 5 latach Martin nagle dowiaduje się, że na tym statku znikali również inni pasażerowie. Wśród nich była mała dziewczynka, która teraz się odnalazła. Miała ze sobą misia synka Martina. Ale dziecko milczy…[wyd.]

   To moje pierwsze spotkanie z twórczością Fitzka. Jednak po tej powieści wiem, że na pewno nie ostatnie. „Pasażer 23” okazał się niesłychanie zaskakujący, chociaż z początku w ogóle się na to nie zapowiadało. Wsiąkłam totalnie, a po zakończeniu lektury wprost nie mogłam się otrząsnąć. To było naprawdę DOBRE.

   Choć, muszę przyznać, na początku nie było wesoło. Prolog okazał się intrygujący, zwiastował krwawe wydarzenia – autor zaczął naprawdę z grubej rury. Ale okazał się jedynie dodatkiem, który w roli drugoplanowej pasuje do całej fabuły. A jego rozwinięcie i wyjaśnienie znajduje się… w epilogu. To i tak dobrze, bo szczerze powiedziawszy po tylu stronach straciłam nadzieję na dokończenie tego wątku. Dobrze zamknął historię, ale wydaje mi się, że trochę zabrzmiało to zbyt naciąganie. Kolejne strony, te pierwsze rozdziały, również nie wyglądały zachęcająco. Trochę się naczekałam na jakąś konkretną akcję, na te zapowiadane przerażające wydarzenia. Tu niestety potrzeba cierpliwości. Ale – opłaca się. Naprawdę się opłaca.

   No właśnie, kiedy akcja rozkręca się na dobre, wtedy dopiero rozpoczyna się zabawa. Robi się coraz bardziej tajemniczo, z rozdziału na rozdział sytuacja zmienia się diametralnie. W jednej chwili czujemy się bliżej rozwiązania zagadki, a jednak za moment nasza teoria okazuje się błędna. Napięcie rośnie, a ponura atmosfera udziela się nam coraz mocniej. Tymczasem, dość nagle, nadchodzi koniec. Niespodziewanie i zbyt szybko. Okazuje się, że dobre kilkadziesiąt stron przed nami i to nie może być finał tej historii. No i tak właśnie jest – Fitzek zostawia najlepsze na sam koniec. Ujawnia wszystko w całej okazałości. Kurtyna opada. A prawda okazuje się zupełnie inna i bardziej brutalna.

   Brakowało mi książek, w których finał historii rzeczywiście okazywał się totalnym odwróceniem zaistniałych sytuacji. „Pasażer 23” okazał się być mocno zaskakującą lekturą, chociaż początek nawet na to nie wskazywał. Potrafi nieźle wciągnąć, zaintrygować i sporo namieszać w głowie. Ponadto autor wykreował w niej bardzo klimatyczny obraz – kiedy czytamy jego książkę, na własnej skórze czujemy tę złowieszczą atmosferę. Dobrze i rozsądnie poprowadził fabułę, chociaż oczywiście nieźle przy tym namieszał. Ale dzięki temu możemy przeczytać prawdziwy i bardzo konkretny dreszczowiec. Polecam!

Autor: Sebastian Fitzek

Tytuł: Pasażer 23

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 1 marca 2016

Liczba stron: 352

"Chcę cię usłyszeć" - Diane Chamberlain

Prawda zawsze wyjdzie na jaw...

   Diane Chamberlain to autorka, która na swoim koncie ma już pokaźną liczbę powieści. Niestety dopiero niedawno rozpoczęłam przygodę z jej książkami. Mówię niestety, bo okazało się, że jej historie są niesamowicie wciągające i intrygujące jak niejeden świetny kryminał. W rodzaju „niby zwyczajne, a jednak nie sposób się od nich oderwać choć na moment”... „Chcę cię usłyszeć” to kolejna powieść Chamberlain, która niedawno zagościła na naszym rynku. Historia, którą przedstawia w swojej książce jest niesamowicie zawiła i krucha: z jednej strony z ogromnym zaciekawieniem śledzimy losy bohaterów, a z drugiej czujemy ogrom emocji, jakie temu towarzyszą. Lektura tego tytułu to z pewnością niebywałe przeżycie. Aż chce się sięgnąć po kolejną powieść autorki!

   Obietnica złożona przez Laurę Brandon umierającemu ojcu była prosta: odwiedziny u starszej kobiety, o której wcześniej nie słyszała, a która nie pamięta nic poza odległą przeszłością. Wizyta u Sarah Tolley wydawała się niewielkim poświęceniem. Rzecz jednak w tym, że obietnica Laury skutkuje kolejną śmiercią. Jej męża. Świadkiem samobójstwa była ich pięcioletnia córka Emma, która nie chce o tym mówić... nie chce wcale mówić. Zdruzgotana, gnębiona poczuciem winy Laura kontaktuje się z jedyną osobą, która może być w stanie jej pomóc. Mężczyzną, którego spotkała tylko raz przed sześciu laty. Który nie wie, że jest prawdziwym ojcem Emmy. Próbując spełnić obietnicę daną ojcu i pomóc własnej córce Laura odkrywa opowieść o miłości i rozpaczy, o odwadze i niewypowiedzianym złu, opowieść okrytą całunem milczenia... [wyd.]

   Książki Chamberlain polubiłam za to, że nie są jedynie kobiecą literaturą. Nie uraczą nas zwykłym romansem, przelotną przygodą, prostą historią. Czytanie ich to niesłychana przyjemność, bo potrafią zaciekawić już od pierwszych stron, a intrygująca fabuła nie tylko pochłania czytelniczki bez reszty – bywa też, że co rusz zaskakuje i zadziwia.

   „Chcę cię usłyszeć” to z pewnością opowieść, która może się podobać. Od samego początku autorka kreuje historię pod aurą tajemnic (obietnica dana ojcu) i mocnych wydarzeń (samobójstwo). A to jedynie wstęp do całości. Każda kolejna strona, każdy kolejny rozdział zdaje się być jeszcze bardziej intrygujący od poprzedniego – to zasługa tego, że prócz bieżących wydarzeń poznajemy historię sprzed lat, która nie tylko szokuje, ale mocno intryguje. Napięcie wzrasta, zadajemy sobie coraz więcej pytań: jak to wszystko się skończy? w jaki sposób te wydarzenia łączą się? Powoli wyczuwamy w sobie to nerwowe oczekiwanie na finał powieści. A im bardziej zagłębiamy się w powieść, tym mocniej czujemy się zaangażowani w tę historię.

   Można również śmiało powiedzieć, że jest to historia bardzo ciepło opowiedziana. Pomimo tych wszystkich wydarzeń, mrocznych tajemnic i szokujących retrospekcji, powieść nie traci na swej delikatności.  Wciąż bawimy się w detektywa, który próbuje połączyć wątki w logiczną całość, próbujemy rozwikłać niezwykłą zagadkę, a jednak pozostajemy pod wpływem subtelnych relacji bohaterów. To zasługa tego, że autorka umiejętnie dawkuje emocje. W odpowiednich momentach pozwala nam je odczuć intensywniej niż w pozostałych fragmentach, a każdemu ważniejszemu wydarzeniu zapewnia odpowiednią atmosferę. Jednak bez względu na to, jaki rodzaj emocji towarzyszy bohaterom, za każdym razem wpływają na czytelnika tak samo: równie intensywnie, wywołując różnorakie reakcje.

   Muszę przyznać, że ta powieść Diane Chamberlain wywarła na mnie ogromnie pozytywne wrażenie. Nie dość, że przemiło się ją czytało, to czułam się niesamowicie zaintrygowana tajemnicą, na której zbudowała całą historię. Wiele kryminałów, które tak uwielbiam, nie wciągnęły mnie tak mocno w rozwikłanie zagadki jak ten tytuł. „Chcę cię usłyszeć”, mówiąc krótko, to świetnie opowiedziana historia, która wzrusza, czasem rozbawi, a nawet zaszokuje. I chociaż pewne jej elementy nie pasują do całego obrazu (romans między bohaterami, który był trochę nazbyt banalny i przewidywalny) to z łatwością można wybaczyć autorce tę wpadkę. Bo jest tak przyjemna w odbiorze i tak niebywale wciąga, że nie sposób się w niej nie zatracić. Polecam!

Autor: Diane Chamberlain

Tytuł: Chcę cię usłyszeć

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 456

"Migdałowy aromat" - Anna Nejman

Nigdy nie wiesz, co cię spotka...

   Literatura obyczajowa to prosty gatunek. Ale, jak się okazuje, bardzo łatwo go sknocić. W ostatnim czasie ze zmiennym szczęściem znajduję tego typu książki – raz jestem zachwycona, raz totalnie rozczarowana. A w przypadku tytułu „Migdałowy aromat” niestety wygrało to drugie. Nie jest to z zupełności „zepsuta” historia, ma swoja lepsze strony, które pozwoliły mi na dokończenie lektury. Jest w niej jednak sporo chaosu, mocno przyspieszone tempo wydarzeń i niestety ani jednego momentu, który by sprawił, że zaangażuje się w lekturę tej książki.

   Eliza przylatuje do Ameryki w jednym celu – chce opisać i opublikować historię magicznego miejsca o nazwie „Ustronie”, z którym wiąże się ciekawa opowieść - jest to cichy zakątek, w którym czwórka przyjaciół u schyłku swojego życia zawiązała nietypowy pakt. Jednak kiedy Eliza przegląda materiały i próbuje stworzyć publikację na ten temat, spotyka tajemniczego sprzedawcę antyków i jej plany powoli zmieniają swoją wartość. Wystarczy kilka dni, by jej życie wywróciło się do góry nogami. Pytanie: co teraz? Czeka ją niebywale trudna decyzja.

   Mocną stroną tej książki jest sam pomysł: wydaje się niebywale intrygujący, można powiedzieć, że w lekturze dużo się dzieje. Tak też właśnie jest - autorka serwuje nam sporą dawkę wydarzeń, które od samego początku podkręcają nasze zainteresowanie. Z czasem jednak pojawia się problem: wkrada nam się w to wszystko chaos. I powoli koncepcja się sypie. Niby jest ciekawie, ale mamy wrażenie, że to wszystko dzieje się zbyt szybko, trochę to wszystko przesadzone. I weźmy na ten przykład romans dwojga bohaterów: Elizy i Larry’ego. Tempo ich znajomości jest zawrotne, ledwo się poznali i już czują tę prawdziwą miłość, oświadczają się, zakładają rodzinę. Fakt, mają swoje lata, ale ich relacja jest strasznie przesadna. Jakby w tych dwoje bohaterów próbowano nawsadzać jak najwięcej uczuć i emocji, ale jest ich zdecydowanie za dużo. Właśnie wtedy czytanie stało się naprawdę męczące, czasem nawet bardziej niż wtedy, gdy czytywałam kiedyś o przesłodkiej miłości dwojga nastolatków.

   W tego typu historiach cenię sobie prostotę. Bo ona najczęściej ujmuje czytelnika. I „Migdałowy aromat” ma w sobie nieco nieskomplikowanych elementów. Jest to m.in. język, dzięki któremu przyjemnie czyta się zawartą wewnątrz historię. Przynajmniej na początku. Bo i tutaj wkrada się pewien chaos: autorka za dużo uwagi skupia na mało istotnych rzeczach, który nic nie wnoszą do historii. Opisy, opisy, jeszcze więcej opisów. Tempo czytania zwalnia, bo nic ciekawego się nie dzieje. Trzeba naprawdę dużego samozaparcia, żeby dokończyć lekturę. Poza tym jest tu dużo kontrastów, raz czytamy prosty przekaz, taki zwyczajny tekst, a za chwilę wyskakuje nam zdanie z bardzo barwnym porównaniem…

„Zatopiła palce w jego włosach wiedziona nieoczekiwanym odruchem zmierzającym do wyhamowania ekspansji jego ust.” [ str. 113] 

„Zanim jeszcze przestała grać muzyka, gorąca lawa w wulkanie ich wzajemnego pożądania zbliżyła się niebezpiecznie do ujścia krateru.” [str. 145]

„Przymknąwszy powieki, delektowała się efektem bioprądu pożądania indukowanego raz po raz, gdy Larry testował jej wargi w powolnym preludium do wydarzeń, których biegu żadne z nich nie byłoby już w stanie odwrócić.” [str. 96]

Gdyby całość została ujęta w takim klimacie – okej, super, ciekawie by to wyglądało. Ale takie pojedyncze przebłyski po prostu nie pasują do reszty.

   Bardzo ciężko mi było dokończyć tę historię. Zbyt duża liczba opisów nużyła, a romans bohaterów okazał się chaotycznym i mało autentycznym uczuciem. Oczekiwałam intrygującej, ale prostej opowieści, a jednak nie udało mi się w ogóle wciągnąć w treść tej lektury. Jedynie śliczna okładka i dość ciekawy wątek grupy przyjaciół i ich pakt bronią się w zupełności. Niestety to nie wystarczy, aby powieść choć w małym stopniu mnie zachwyciła.

Autor: Anna Nejman

Tytuł: Migdałowy aromat

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 504

"Paskudna historia" - Bernard Minier

Na początku jest strach...

   W thrillerach najbardziej lubię to, że nigdy nie wiem, czym mnie zaskoczą. Ta nuta niepewności zawsze dodaje książce wyraz tajemniczej powieści, nieco nerwowego oczekiwania: czy będzie to dobry koniec, czy też wręcz przeciwnie; czy finał okaże się niespodzianką, czy może z góry przewidzianą akcją? „Paskudna historia” autorstwa Bernarda Miniera to kolejny thriller, który zagościł na mojej półce. Czy udało mu się mnie zaskoczyć? Oczywiście! Szczerze mogę odpowiedzieć, że to jeden z lepszych tytułów, jaki miałam okazję przeczytać w tym roku. Uwielbiam ten gatunek, często czytuję dreszczowce, jednak książka Miniera zdominowała mój umysł. Niesamowicie się w nią wciągnęłam – chociaż historia jest mocno pokręcona – ale finałem to praktycznie mnie dobił: w życiu bym się czegoś takiego nie spodziewała…

   Na jednej z wysp archipelagu San Juan zostają odnalezione zwłoki młodej dziewczyny, która została zamordowana w bestialski sposób. Sprawa przykuwa szeroką uwagę wśród dziennikarzy i mieszkańców, którzy wszyscy nawzajem się znają. Pytanie zatem, kto zgotował nastolatce taki los staje się niezmiernie trudne. Policja wszczyna śledztwo, pojawia się główny podejrzany. Jest jednak ktoś jeszcze, kto szuka sprawcy. I to nie koniecznie z tym samych powodów…

„Orka drapieżna jest jednym z najbardziej okrutnym ze ssaków morskich, ale człowiek wędrowny to najbardziej okrutny ssak na całym świecie. „ [str.14]

   Wczytując się w opis, wiemy niewiele. Taki typowy zwiastun kryminalnej historii. Jednak kiedy sięgniemy po książkę, otrzymamy zawiłą, pełną niespodzianek powieść, która przysporzy niejednemu czytelnikowi zawrotów głowy. Zaczyna się „niepozornie” – krótkie wprowadzenie na temat wyspy i jej mieszkańców, następuje morderstwo i w następstwie oczywiście policyjne śledztwo. Pada jednak tajemnicze stwierdzenie: „Odkryłam, kim jesteś” (str.20). I wtedy każde następne wydarzenie budzi mętlik w głowie i mnóstwo podejrzeń, bo nic do siebie nie pasuje. Autor świetnie poprowadził akcję – raz rozbudzał naszą ciekawość, jednocześnie gubiąc czujność, a wtedy odpalał petardę i bam – znów nowe niespodziewane fakty. Przez całą naszą podróż po fabule otrzymujemy kolejne tajemnice i ich rozwiązania i nic nie jest tak, jak od początku myśleliśmy. Cała ta różnorodność zdarzeń, których się spodziewamy, ale nie mamy zielonego pojęcia, jak się potoczą i czym jeszcze uraczy nas Minier sprawia, że mocno angażujemy się w lekturę. I jest to cholernie dobre.

„[…]przemoc, masakry, niesprawiedliwość i okrucieństwa wypływają z jednego źródła: z nas. Tylko my za nie odpowiadamy.” [str. 195]

   Można napisać dużo, ale ważne, żeby miało to sens. W książce Miniera wszystko jest logiczne i świetnie poukładane. Perfekcyjnie stworzył historię, która kręci się wokół jednego motywu – morderstwa. Ale wokół tego stworzył odrębną, nawiązując do tytułu: paskudną historię, którą daje nam poznać stopniowo. Dlatego właśnie finał książki okazał się niezwykle fascynujący i przede wszystkim zaskakujący. Muszę przyznać, że dawno nie czułam się tak mocno zaintrygowana do samego końca. A przecież trochę thrillerów już poznałam…

„…każdy początek ma swoje źródło w zbrodni.” [str.34]

   Chociaż nie lubię zbyt mocno przeciągniętych opisów, tzw. zbędnego gadania, które pojawiają się miejscowo w tym tytule, to w tym przypadku w ogóle ten fakt mi nie przeszkadzał. A to dlatego, że tutaj wszystko do siebie idealnie pasuje – opisy, dialogi w odpowiednich momentach i też bez zbędnych słów, mnóstwo akcji  i spora ilość niespodzianek. Z pewnością to powieść z charakterem, ma swój indywidualny mroczny klimat, a nagłe zwroty akcji, których nie zdołamy policzyć na palcach obu rąk sprawiają, że fabuła staje się jeszcze bardziej interesująca, a czytelnik coraz bardziej się wciąga. Na długo zapada w pamięć, jest spójna i pełna tajemnic – taka właśnie jest „Paskudna historia”. Gorąco polecam.

Autor: Bernard Minier

Tytuł: Paskudna historia

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 436

"Siskele" - Bartłomiej Biesiekirski

Mroczne sekrety ludzkiej egzystencji...

   Bartłomiej Biesiekirski to polski autor, być może dla wielu nieznany, dla mnie – mocno utalentowany. Jego kryminał „Jasnowidz” wspominam bardzo miło, jednak to jego najnowsza powieść sprawiła, że z pewnością będę śledzić jego pisarską karierę. „Siskele”, bo taki nosi tytuł, to książka, która na każdym kroku zaskakuje. Pełna magii opowieść nie tyle wciąga, ale zadziwia pomysłowością. Mroczna, ponura, zimna. Nieco poplątana, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Trochę dziwna, ale to dobrze. Jedna normalna rzecz popsułaby cały spektakularny efekt…

   Siskele – miejsce na Dalekiej Północy, zimne i pełne mrocznej magii. Jego mieszkańcy oczami obcego wydają się inni, niespełna ludzcy. Tomas, młody chłopak, który przybywa do Siskele z matką, próbuje odnaleźć się w tym ich świecie. Na każdym kroku spotyka jednak coś, co go przeraża i czego nie rozumie. Ale nie tylko on boryka się z przeszkodami. Morski rozbitek czy też młoda dziewczyna – wszyscy w tym miejscy próbują odnaleźć sposób, by zrozumieć zasady panujące w tym miejscu. A są one niebywale istotne, kiedy nie wiadomo, czy ktoś istnieje naprawdę czy jest tylko zwyczajną lalką…

   „Siskele” - intrygujący tytuł, ciekawy opis, skromna i szara okładka. Dla jednych coś intrygującego, dla innych – już nie. Mogę zatem wątpiących zapewnić, że za tym wszystkim stoi coś naprawdę wyjątkowego. A mówię oczywiście o ciekawej fabule. Przyznam szczerze, że nie spodziewałam się aż tak dobrej historii – z początku musiałam wczuć się w klimat, powoli zrozumieć, o co chodzi. Jednak z czasem wszystko nabierało wyraźniejszych kształtów – poznałam bohaterów, mniej więcej „ogarnęłam” akcję, więc można było kontynuować. I wtedy się zaczęło… Ta cała magia, o której mowa na okładce, ujawnia się w całej okazałości i historia nabiera rumieńców. Akcja zmienia kierunki z prędkością światła, bohaterowie okazują się kimś zupełnie innym, a koniec wydaje nam się czymś odległym. I tak bez przerwy. Czytamy sobie niby spokojny tekst, wciągamy się w te zimne i mroczne realia Siskele, a tu nagle się okazuje, że chodzi o coś zupełnie innego. Wiem, trochę to pogmatwanie brzmi, jednak – tutaj biję brawo autorowi – pan Bartłomiej zrobił to po mistrzowsku. Opisał wszystko w prosty sposób, mieszając nam jedynie w głowach. Sprawił, że daliśmy się nabrać na iluzję, skutecznie ukrywając cel powieści, jej prawdziwe oblicze. Po raz kolejny, choć to się ostatnio rzadko zdarza, przeżyłam wielkie zaskoczenie. Za co bardzo dziękuję autorowi.

   Czytając tę powieść po raz pierwszy spotkałam się z terminem „realizm magiczny”. Mówiąc w skrócie, jest to „określenie używane w odniesieniu do jednego z ważnych nurtów współczesnej literatury, [...]nawiązywał do wierzeń ludowych i magii, do codziennej rzeczywistości wprowadzając elementy irracjonalne, niezwykłe, tajemnicze” [klik]. To takie szybkie podsumowanie „Siskele”. Z pozoru zwyczajna historia, o zwyczajnych ludziach, tylko trochę innych. A jednak później się okazuje, że w to wszystko wmieszana jest magia, a ci ludzie są pełni zagadek. Fani mrocznych i fantastycznych historii nie powinni być nią zawiedzeni, zwłaszcza, że takich elementów jej nie brakuje…

   Kiedyś zasłyszałam powiedzenie, że nie trzeba znać wszystkiego, żeby dobrze kombinować. Poznałam tego autora przy kryminale, teraz spod jego pióra wyszła całkiem „inna” perełka. Czyli coś w tym musi być. „Siskele”, moi drodzy, to powieść zaskakująca i wciągająca, a przy tym mroczna, magiczna, pełna tajemniczości. Jeśli lubicie historie, w których nic nie jest pewne, a dziwne zjawiska są na porządku dziennym, to jest to książka dla Was. W niej nigdy nie wiadomo, co stanie się później, ani kogo lub co jeszcze spotkacie. Jedno jest jednak pewne: to świetnie skonstruowana powieść, od której ciężko się oderwać. Bardzo gorąco polecam!

Autor: Bartłomiej Biesiekirski

Tytuł: Siskele

Wydawnictwo: "b" (nakład własny autora)

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 380

"Miniaturzystka" - Jessie Burton

Nigdy nie wiesz, co się stanie...

   Zanim ten tytuł był dostępny na półkach w księgarniach, już było o nim głośno. Wiele osób pisało na jej temat jako „książka roku”, zapowiadając iście intrygującą powieść. Czy „Miniaturzystka” autorstwa Jessie Burton, naprawdę zasługuje na to miano? Okazuje się, że wystarczy poznać historię, aby samemu odpowiedzieć sobie na to pytanie. Moim zdaniem faktycznie ma w sobie coś magnetycznego – od początku do końca zaciska czytelnika wokół wydarzeń, nie pozwalając choć na chwilę się oderwać. Szara, lekko mroczna aura panująca w fabule, buduje niesamowity nastrój, który przyprawia o gęsią skórkę. A tajemnicze wydarzenia i mocne grono emocji wprost wyzwala w czytelniku przeróżne reakcje… Prawda, że brzmi interesująco?

   18-letnia Petronella (Nella) Oortman przybywa do Amsterdamu, by zamieszkać ze swoim świeżo poślubionym mężem. W jednej z zamożnych dzielnic tego miasta ma rozpocząć nowe życie u boku znanego kupca Johannesa Brandta. To od niego , w prezencie ślubnym, otrzymuje replikę ich kamienicy w formie kredensu. Zadaniem Nelli będzie jedynie urządzić wnętrze uroczego domku. Figurki zostają wykonane przez tajemniczą miniaturzystkę, która, jak się później okazuje, wie więcej o ich rodzinie niż oni sami. Nazbyt realistyczne odzwierciedlenie mieszkańców kamienicy stanie się ich przekleństwem. Czy zdoła dopuścić do ich upadku? Czy może wręcz odwrotnie?

   Ta książka robi wrażenie od samego początku. Wystarczy zerknąć na opis, czy też popatrzeć przez chwilę na okładkę, aby poczuć, że w lektura ma w sobie sporo dreszczyku. Pomyślmy zatem, co się dzieje podczas czytania – ale w tej kwestii każdy powinien wypowiedzieć się sam. Zacznę od tego, że „Miniaturzystka” to przede wszystkim świetna narracja. Aż trudno uwierzyć, że ten tytuł to debiut Jessie Burton. Bardzo dobrze oddała ducha tamtych czasów, zawarła niesamowicie wiele emocji, które wręcz hipnotyzują czytelnika. Postarała się również o to, by dobrze opisać nie tyle tło historyczne,  nie tyle miejsca akcji (szare dzielnice, porty, kamienice), ale również szereg dramatycznych wydarzeń, które niesamowicie napędzają akcję. Wszystko: począwszy od charakterów postaci do otoczenia – zostało oddane w najdokładniejszym szczególe. I zostało zawarte w subtelnym języku, który pozwala czytelnikowi zaczytać się w powieści oraz na dokładne zobrazowanie sytuacji. Dobrze napisana i z dokładnością przekazana – tak w skrócie można określić tę historię.

   Nie zapomnijmy dodać, że w tej powieści wciąż coś się dzieje. W mniej lub większym stopniu, ale autorka nie pozwala czytelnikowi się nudzić. „Miniaturzystka” to dobrze skonstruowana historia, w której każde wydarzenie ma swoją konsekwencję – wiemy, że po jednej ważnej sprawie znów coś się stanie i fakt ten nie pozwala czytelnikowi przerwać lektury. Dobrze wkomponowany klimat wieku XVII, który Jessie Burton oddała niezwykle obrazowo, dodaje książce charakteru: jest mrocznie, tajemniczo, dramatycznie. Dodajmy jeszcze do tego główne wątki powieści: miłość, zdrady, rodzinne tajemnice, zemstę i grę pozorów, i otrzymamy niezwykle intrygującą oraz wciągającą historię. Uwierzcie – ten klimat wciąga. Nieprzerwanie. Od samego początku aż do ostatniej kartki.

   Chociaż powieść pozostawia na koniec czytelnika z wieloma pytaniami, z kilkoma nierozwiązanymi sprawami, to jednak ten niedosyt nie jest tak wielki i takk mocno odczuwalny, jak przy innych historiach. Autorka postarała się o to, by zapamiętać jej książkę na długo i to faktycznie świetnie jej wyszło. „Miniaturzystka” bowiem to świetnie przemyślana i równie świetnie napisana powieść, która niesamowicie wciąga każdego czytelnika. Jej styl i przekaz nie jest nachalny; zawarte w niej emocje i subtelny język narracji sprawiają, że czytelnik sam pragnie poznać historię do końca. Powieść urzeka, podsyca naszą skrywaną ciekawość i budzi wiele emocji. W każdym, kto sięgnie po „Miniaturzystkę”. Z mojej strony powiem krótko: warto. Ponieważ rzadko zdarzają się takie powieści…

Autor: Jessie Burton

Tytuł: Miniaturzystka

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 464

"Na spokojnych wodach" - Viveca Sten

Nie każdy jest tym, za kogo się podaje...

   W kryminalnym literackim światku prym wciąż wiodą skandynawskie lektury. Jednak im więcej ich powstaje, tym bardziej rosną wątpliwości, czy będą one choć w minimalnym stopniu dobre. W ostatnim czasie zauważyłam znaczny spadek formy skandynawskich pisarzy. Raz lektura w ogóle nie przypominała kryminał, raz w ogóle nie dało się dobrnąć do końca książki… Nie wiedzieć, czemu, ich wartość nagle spadła. Tak niestety dzieje się również z książką Viveci Sten „Na spokojnych wodach”. Z intrygującej historii zamienia się w bezsensowną opowiastkę, w której próżno szukać kryminału. Chociaż śledztwo wydaje się być w porządku, cała reszta tworzy bezbarwną treść. I strasznie nudną…

   W okolicach Sandhamn na brzeg wypływa ludzkie ciało oplecione w rybacką sieć. Tydzień później ginie kobieta, której zmasakrowane ciało zostaje znalezione w okolicy wybrzeża. Sprawą zajmuje się Thomas Andreasson z policji w Nacce – dobry śledczy, ale i mężczyzna po przejściach. Przy pomocy swojej koleżanki z dzieciństwa – prawniczki Nory Linde – stara się rozwiązać zagadkę. Czy te dwie sprawy są ze sobą powiązane? Dlaczego na tak spokojnej wyspie wydarzyła się taka tragedia? Thomas musi podjąć zdecydowane kroki. W innym razie może zginąć ktoś jeszcze…

   Na pierwszy rzut oka mamy tu do czynienia z naprawdę intrygującą historią. Trup, zagadka, śledztwo, główny śledczy i cała ta otoczka świetności szwedzkiej wyspy. Powieść jak ta lala. Tymczasem ta aura dobrej historii przemienia się w mozolnie idące czynności, przez które ciężko przebrnąć. Przede wszystkim autorka zbyt mocno skupiła się na życiu osobistym obojga bohaterów: Thomasa Andreassona i jego koleżanki Nory Linde. Całe śledztwo stanowiło jedynie tło do relacji z tego, jakie życie wiodą ci bohaterowie. Tak mniej więcej w połowie zorientowałam się, kto jest winny, bo wcale nie było to trudne. Tymczasem autorka mozolnie tłukła, aż do bólu, każdy aspekt z ich życia. Kiedy nastaje oficjalny koniec, zagadka zostaje rozwiązana oficjalnie (fanfary!), czytelnik zapamiętuje tylko jedną rzecz: że Thomas wciąż opłakuje swoje dziecko, a Nora bez przerwy narzeka na męża, który woli żeglować aniżeli spędzić z nią czas. Nie to, kto zabił. Nie to, kto zawinił. Tylko to, jacy są główni bohaterowie.

   Przyznam szczerze, że ten tytuł jest za słaby na kryminał. Szukałam, szukałam i próżno szukałam napięcia i akcji związanej z całym śledztwem. Wciąż zalewana byłam relacją życiorysów bohaterów, które nieźle wryły się w pamięć. Rozwiązanie zagadki przez śledczych w tej książce wyglądało bezbarwnie: tu się raz spotkali, omówili parę spraw, kto co zrobi, koniec. I tak parę razy. Czasem też Thomas i Nora spotykali się na spacerze/kolacji i wymieniali się spostrzeżeniami. Ale tylko tyle. Już więcej emocji znalazłoby się chyba w „Modzie na sukces”… To czytelnik w drodze domysłów prędzej znajduje rozwiązanie, kto zabił, aniżeli sami bohaterowie. Smutne to, ale niestety prawdziwe.

   Ciekawostką jest fakt, że na podstawie tej powieści powstał polski serial „Zbrodnia”. Po zapoznaniu się z

książką Viveci Sten rodzi się jednak pytanie, czy aby na pewno było na czym bazować? Czy przy tak niskim stężeniu kryminału w literaturze odnajdziemy go choć odrobinę w obrazie? Odpowiem Wam: chcielibyśmy. Tak płytkiego serialu kryminalnego nie widziałam od lat. Ale co się dziwić – sama historia nie przedstawiała się ciekawie, to czego można było oczekiwać po serialu? Wplątanie romansu między głównych bohaterów, czy też zrobienie z książkowego Thomasa, który jest zbyt mięczakowaty jak na policjanta – twardego macho, nie wyszło zdrowo. Dlatego zalecam oszczędzić sobie czasu na tego typu seriale…

   „Na spokojnych wodach”, jak się okazuje, to nie taki kryminał, jakiego się spodziewałam. Zapowiadało się naprawdę intrygująco i niestety na zapowiadaniu się skończyło. Akcja jest znikoma, bohaterowie nijacy, a cała fabuła krąży wokół wywodów na temat, jakie prowadzą oni życie. Na zakończenie chciałoby się powiedzieć: „wow”, tymczasem rozwiązanie zagadki sami sobie odnajdujemy, więc ponownie na chęciach się kończy. Malownicze tło niczym nie rekompensuje całości – bo ono również wypada blado. Zbyt mało ważne priorytety, za dużo lania wody. Mówiąc wprost: za mało kryminału w kryminale. A szkoda, bo pomył był całkiem ciekawy.

Autor: Viveca Sten

Tytuł: Na spokojnych wodach

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 384

"Zbyt wielkie serce" - Ewa Zaleska

Nikt nie jest bez skazy...

   Przyznam szczerze, że jeśli chodzi o kryminały, wolę literaturę zagraniczną. Nie mam pojęcia, dlaczego, ale do polskiej rzadziej mnie ciągnie. Nie oznacza to jednak, że takowej nie czytuję – absolutnie! Lubię momenty, kiedy sięgam po polskich autorów i okazują się całkiem dobrzy w swym fachu. Niespodzianka okazuje się wtedy dwukrotnie większa. Jednym z autorów, naszych polskich autorów, którego miałam ostatnio okazję poznać, jest Ewa Zaleska – pisarka, która łączy pasję z marzeniami. Niesamowicie wciągająca powieść „Zbyt wielkie serce” to moje osobiste zaskoczenie miesiąca. I nie tylko faktem, że ta powieść wyszła spod polskiego pióra. Ale przede wszystkim tym, że z taką łatwością można przeczytać kryminale „story”…

   Anna to szanowana pani psycholog, matka, żona, siostra i córka. Kiedy umiera, świat jej najbliższych diametralnie się zmienia. Młody patolog, Jacek Bondrucki, wyczuwa w śmierci tej kobiety coś tajemniczego. Niby zawał serca to powszechne zjawisko, ale grymas przerażenia na twarzy denatki daje mu do myślenia. Postanawia zbadać, co naprawdę się stało. Wkrótce jednak zaczynają umierać osoby z bliskiego otoczenia Anny. Sprawy się komplikują, a na jaw wychodzi wiele mrocznych tajemnic, które udowodnią, że nikt na tym świecie nie jest bez skazy…

   „Zbyt wielkie serce” to, mówiąc krótko, powieść bardzo dobra. Już od początku, zanim weźmiemy się za jej lekturę, mamy wrażenie, że będzie to coś ciekawego. Sam opis nie zdradza wiele i obiecuje bardzo dużo. I na szczęście swe obietnice spełnia. Historia bowiem toczy się w bardzo tajemniczy sposób: niby jawnie się wszystko odbywa, ale wciąż towarzyszy czytelnikowi wrażenie, że coś pominął, czegoś nie uchwycił. Autorka zastosowała tutaj zabieg wielokrotnych retrospekcji, w których ukazuje oblicze bohaterów i które mają na celu uświadomić czytelnika o danej sytuacji. To dodatkowo podsyca ciekawość i zapał do poznania zakończenia. Obniżyło to jednak moją ocenę o jeden stopień, ponieważ w pewnej chwili tworzy nam w fabule chaos i zbyt szybkie rozwiązanie zagadki.

   Pomimo tej małej wpadki, którą można nazwać spokojnie „wpadką”, do lektury nie ma się co przyczepić. Pani Ewa w sposób bardzo ciekawy uchwyciła każdy wątek, jaki widnieje w powieści. Każdy jest dobrze przemyślany, dobrze dopracowany. Widać wyraźnie, że wie, co robi. Fabuła od początku intryguje, jest jednak dobrze ‘posplatana’, dlatego finał czytelnikowi jest obcy aż do samego końca. Napięcia nie brakuje, jest dobrze dawkowane, co owocuje wciągającą lekturą. Ale również bohaterowie wyglądają nieźle. Każdy z nich jest określony w jednolity dla siebie sposób i choć wydaje nam się, że poznaliśmy ich dobrze, to oni znów nas zaskakują. To bardzo pozytywnie wpływa na odbiorcę. I oczywiście pozytywnie rzutuje na jego ocenę.

   Powieść można śmiało nazwać dobrym kryminałem. I choć nazywałam tak już wiele książek, to lepiej się czuję, nazywając rodzimą lekturę w ten sposób. Pani Zaleska w pełni zasługuje na uznanie, gdyż stworzyła niebanalny kryminał w prosty i lekki sposób. Dobrze poprowadziła fabułę, dobrze utajniła rozwiązanie i mocno intrygująco zakończyła całą historię. Napięcie jest, i to dość spora dawka, a akcja toczy się w naprawdę dobrym tempie. Wszystko praktycznie tutaj jest dobre. Dlatego warto zaczerpnąć lektury. Satysfakcja gwarantowana. Czy polecam? Jak najbardziej. Nie tylko miłośnikom kryminałów, ale każdemu.

Autor: Ewa Zaleska

Tytuł: Zbyt wielkie serce

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 312

"Podwójna tożsamość" - William Richter

Czasem lepiej jest nie wiedzieć...

   W kręgu powieści młodzieżowych wciąż królują tak zwane paranormal-romance. Coraz częściej są to schematyczne historie, ale mimo to odnajdują uznanie wśród młodszych czytelników. Pojawiają się jednak coraz częściej również inne gatunki, które zyskują sympatię młodzieży, a generalnie chodzi o thrillery. Niedawno poznaliśmy „Monument 14. Odcięci od świata”, a teraz chciałabym Wam przedstawić „Podwójną tożsamość” autorstwa Williama Richtera. To znany hollywoodzki scenarzysta i producent, dlatego dobrze wyrobione pióro nie było zaskoczeniem. Było nią za to dobrze stworzone tło fabularne i ciekawa, mocno intrygująca akcja. I chociaż została przedstawiona z naciskiem „dla młodzieży”, to starsi wielbiciele thrillerów z pewnością odnajdą się w tej historii.

   Wallis Stoneman, dawniej Walentyna, urodziła się na terenie Rosji. Została jednak adoptowana przez pewną nowojorską rodzinę, u której dorastała. Teraz ma szesnaście lat i jest buntowniczą nastolatką, która decyduje się porzucić luksusy rodzinne i wybrać życie w slumsach Manhattanu. Losem przypadku dowiaduje się o pewnej bolesnej tajemnicy na swój temat, która zagraża jej życiu. Teraz musi skonfrontować się z niebezpieczeństwem i dowiedzieć się prawdy. Czy zdoła jednak uniknąć tego, co ją czeka?

   W przypadku książek młodzieżowych nigdy nie wiadomo, co dostaniemy. Banalny romans? Niedojrzałych bohaterów? Nijaką akcję? Takie elementy coraz częściej stają się fundamentem tego typu literatury, dlatego trudno się dziwić, że przed sięgnięciem po tego rodzaju książki trzeba zastanowić się dwa razy. „Podwójna tożsamość” również budzi z początku wątpliwości. Niby zapowiada się ciekawie, w opisie istnieje pewne napięcie, któremu sprzyja zaintrygowanie. Jednak pojawiają się obawy, czy nie będzie to zbyt spłaszczone i naciągane opowiadanie. Zaskoczeniem okazuje się fakt, że jak na powieść dla młodzieży, akcja toczy się nader dojrzale. Co mam na myśli? Ano fakt, że działania bohaterów, ich wypowiedzi, samo tempo akcji toczy się w sposób dobrze przemyślany. Mało tego – można odnieść wrażenie, że to typowy dreszczowiec o nastolatkach, a nie dla nastolatków. Spory kawałek fabuły to taki obraz amerykańskiego filmu akcji, ale nic w tym dziwnego, w końcu autor jest hollywoodzkim scenarzystą. Może też dlatego powieść sprawia wrażenie dobrego materiału na filmową bądź serialową adaptację.

   Drugim plusem jest zdecydowanie nieprzewidywalna akcja. Wydarzenia dzieją się dobrym tempem, które przyspiesza z każdym kolejnym rozdziałem. Nie wiemy, co wydarzy się następnie, dlatego coraz szybciej i szybciej chcemy poznać zakończenie. A, nie powiem, i ono z lekka zaskakuje. Sprawia, że chcemy poznać dalsze losy Wally jak najszybciej. I miejmy nadzieję, że tak się stanie.

   Mówiąc krótko i wprost, „Podwójna tożsamość” to powieść bardzo udana: i pod względem stylu i pod względem treści. Z opinii innych wynika, że to historia dla młodzieży, jednak nie tylko nastolatki będą nią zachwycone. To dobra powieść dla każdego, kto lubi dreszczowce z dużą zagadką w tle. Bohaterowie są nad wyraz dojrzali, akcja toczy się w dobrym tempie, a co najważniejsze – jest nieprzewidywalna. A także trudno znaleźć w niej jakiś schemat, co przekłada się na jakość całości. Nie trudno więc zgadnąć, że z ogromną ochotą polecam ten tytuł. Duża dawka emocji gwarantowana.

Autor: William Richter

Tytuł: Podwójna tożsamość 

Wydawnictwo: Dolnośląskie 

Rok wydania: 2014 

Liczba stron: 312

"Tajemnica Filomeny" - Martin Sixsmith

Tajemnica, która przetrwała lata...

   O pewnych książkach, nie ważne, jakie zrobiły na nas wrażenie, ciężko jest pisać. Na niektóre historie brak słów, które opiszą nasze odczucia co do lektury. Dlaczego o tym wspominam? Otóż właśnie zabieram się do recenzji tytułu, który jest dramatyczną historią. Co więcej – wydarzyła się naprawdę. Jej czytanie w pewien sposób zmienia nasze postrzeganie pewnych spraw, które na pierwszy rzut oka wydają się nam znajome. Dam Wam słowo, że po przeczytaniu TEJ książki wiele się zmieni. Co to za tytuł? „Tajemnica Filomeny” autorstwa Martina Sixsmith. Z pewnością coś Wam mówi ten tytuł. Teraz o nim opowiem trochę ja…

   W Irlandii w roku 1952 nastoletnia Filomena Lee zachodzi w ciążę i rodzi zdrowego synka. Ze względu na status „upadłej kobiety” ląduje w zakonie, gdzie siostry „opiekują” się nią i jej dzieckiem. Wkrótce okazuje się, że nie wszystko jest tak, jak należy. Kiedy Filomena ciężko pracuje, aby odkupić swoje winy, jej synek Anthony zostaje „sprzedany” do adopcji amerykańskiej rodzinie. Młoda matka zmuszona jest podpisać dokumenty, gdzie zrzeka się praw do własnego dziecka. Po pięćdziesięciu latach kobieta przerywa milczenie i wyznaje, że kiedyś była matką, której brutalnie odebrano miłość w postaci dziecka. Wraz z dziennikarzem, który zainteresowany jest historią Filomeny, wyrusza na poszukiwania zagubionego syna. Kiedy wpadają na trop Michael’a, dawnego Anthony’ego, na poznanie jego osoby jest już za późno…

   Historia ta nie tylko porusza, ale również niektórych może zszokować. Prawda, jaka wychodzi na światło dzienne za sprawą tej opowieści, jest wręcz trudna do pojęcia. Zadajmy sobie pytanie: jak tak można? Dlaczego? Po co? Pytań rodzi się wiele, nam zostaje tylko słuchać opowiadań starszej Filomeny. Już na pierwszy rzut oka widać, że lektura tego tytułu z pewnością do radosnych nie należy. Jednakże nie należy się zrażać dramatem, jaki rozsiewa ta książka. Autor w bardzo ciekawy sposób przekazał nam całą historię. Być może w dużym stopniu przymierzył się do tego styl, jakim się posługuje, gdyż umiejętnie przedstawił wszystkie fakty. Ubrał we własne słowa to, co usłyszał, a co za tym idzie – poznanie coraz to nowszych aspektów z życia Filomeny i jej syna przychodzi z ogromną łatwością. Troszkę się to gryzie, prawda? Z jednej strony panuje powaga sytuacji, z drugiej bardzo ciekawie i wciągająco zostało to napisane. Nie ma co jednak narzekać, bowiem tym samym zachęci więcej osób do lektury.

   Ta książka to bogactwo wszelakich emocji. Mamy opisane lata pięćdziesiąte ubiegłego wieku, gdzie brutalnie traktowano młode matki, odbierając im dzieci i sprzedając je do adopcji. Powstaje zatem mroczna aura dramatyzmu sytuacji. Przewijają się przez nie silne uczucia matki do dziecka, które nie giną przez stracone lata oraz radości ze wspólnych (choć krótkich) chwil. Filomena jawi się jako postać niezłamana, wciąż pragnąca odszukać własnego syna. Jednak udaje się to dopiero po 50 latach. Dlaczego? Właśnie ta historia ujawnia, jak działał i działa system, który odebrał jej dziecko. I mowa tu nie tylko o polityce, ale również o katolicyzmie, siostrach zakonnych, które ze swojej strony powinny nieść pomoc, prawda? To właśnie książka, która ujawnia wiele rzeczy. Nawet takich, które wielu zaszokują.

   „Tajemnica Filomeny” to powieść, którą warto poznać. Dramatyzm tej historii wcale nie jest tak rażący, jak się może wydawać. Wiadomo, że ciężkie wspomnienia bolą, przygnębiają, jednakże w tej historii odnajdziemy również momenty radosne (np. dobre wychowanie syna Filomeny, który wyrósł na porządnego człowieka). Do książki załączone są również zdjęcia małego Anthony’ego i Filomeny, jako fundament ich przeszłości, zatem poznanie ich staje się rzeczą łatwiejszą i bardziej osobistą. Martin Sixsmith zadbał o dobry przekaz. I warto to docenić. Serdecznie polecam. 

Recenzja napisana dla portalu nakanapie.pl:

Autor: Martinn Sixsmith

Tytuł: Tajemnica Filomeny 

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2014 (II) 

Liczba stron: 504

"Idealne życie" - Katarzyna Kołczewska

Nie tak znowu idealnie, jak się wydaje...

   Zazwyczaj, kiedy sięgam po książkę, i jest to świadomy mój wybór, otrzymuję w miarę to, czego od niej oczekuję. Czasem jednak coś zawiedzie, ale czasem również coś zaskoczy. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku tytułu „Idealne życie” Katarzyny Kołczewskiej, która okazała się w dużej mierze zaskoczeniem, ale także niewielkim rozczarowaniem. Nie ma co narzekać na styl czy też formę, jednak niektóre wątki, jakie postanowiła autorka rozwinąć, pozostawiły po sobie lekki niedosyt i sporo niejasności. Ale mimo tego wszystkiego, książka ta w bardzo dobrym stylu reprezentuje nam literaturę obyczajową.

   Elżbieta to kobieta sukcesu. Nikt nie podejrzewał, że stanie się coś, co na zawsze zmieni życie wielu osób. Dlaczego to zrobiła?, padały pytania. Jej siostra Ewa, która z rodziną wiedzie zwyczajne życie, nie wierzy w to, aby Elżbieta sama była skłonna to zrobić. Postanawia wyruszyć do Warszawy, aby dotrzeć do prawdy i wyjaśnić powody, dla których jej siostra odeszła. To, co odkrywa, zaskakuje ją. Okazuje się, że wcale nie wiodła idealnego życia, o jakim do tej pory słyszała…

   To, czego się można spodziewać się po tej książce, to fakt, że jest to spokojny obyczaj, autorstwa polskiej pisarki. I tutaj ukazuje się nam pewne zaskoczenie, gdyż w ten gatunek, w tę historię, wkrada nam się swoisty kryminał. Główna bohaterka Ewa zapewnia nam mnóstwo akcji i zagadkowych poszlak, które doprowadzają do zaskakującego finału. Czy na pewno jest on taki zaskakujący? Cóż, nie wymagajmy od niej zbyt wiele, bowiem nie tędy droga, jednak pobieżne potraktowanie sytuacji nieco rozczarowuje. Historia od początku wciąga, tu nie ma wątpliwości, ale rozwinięcie akcji niezbyt służy lekturze. Pojawiają się nowe wątki, odkrywamy wiele nowości, jednak dostajemy to, czego łatwo się spodziewać. Z łatwością można przewidzieć każdy ruch bohaterów, co niestety psuje cały charakter tej historii.

   Mimo tego wszystkiego, lektura „Idealnego życia” jest wprost bardzo dobrą historią. Zwyczajowe, ale ciekawe postacie, dobrze dograne miejsca i ciekawie rozegrana akcja. Ta lekka mieszanka obyczaju i szczypty kryminalnej nuty nadaje bardzo efektowny wydźwięk. Choć dogłębna lektura ukazuje jej defekty, to, co trzeba przyznać, autorka odwaliła kawał dobrej roboty. Przede wszystkim śmiało podeszła do tematu, który skrupulatnie rozwijała przez całą powieść. Dzięki temu mamy okazję przeczytać historię, która jest spójna i warta naszej uwagi. Pomijając błędy, które wcześniej wymieniłam, to ta powieść wygląda na mocno intrygującą. I w rzeczywistości tak jest, chociaż niektóre momenty przysłaniają jej wartość. Może ujmę to w ten sposób: powieść ma duży potencjał, który autorka wykorzystała jedynie w sześćdziesięciu procentach. A szkoda, bowiem w całości jej wartość zbliżona by była do jej tytułu: „Idealne życie”…

   Mówiąc krótko, ten tytuł, choć pozostawia wiele do życzenia, ma w sobie coś. Autorka w bardzo ciekawym stylu ukazała cała historię, nie oszczędzając czytelnikowi wrażeń i zagadek. Wielu będzie się wydawała jako zwyczajna opowieść obyczajowa, jednak w dużej mierze ta powieść mieści w sobie kilka kryminalnych wątków, co daje intrygujący wynik. „Idealne życie”, choć mnie osobiście w sporej mierze rozczarowało, to bez względu na to, wciąż mam ochotę ją polecać. Być może mi z lekka nie przypadła do gustu, to z pewnością wielu innych czytelników zachwyci bądź zwyczajnie usatysfakcjonuje. Jeśli więc zatem czujecie się zaintrygowani, śmiało czytajcie. Mimo wszystko – naprawdę warto.

Autor: Katarzyna Kołczewska

Tytuł: Idealne życie 

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka 

Rok wydania: marzec 2014 

Liczba stron: 384

"Msza żałobna" - Arne Dahl

Tajemnice mogą sięgać głęboko... 

   Arne Dahl to kolejny pisarz, który jest autorem serii kryminalnej. Jego cykl o Drużynie A składa się z siedmiu części i najwyraźniej na tym się nie skończy. Może się wydawać, że po tylu książkach można odczuć coś na kształt przesytu treścią tego samego pokroju, jednak w przypadku tego autora nie mamy co narzekać na cokolwiek. Po tylu częściach wciąż dostajemy nową powieść, ze świeżym spojrzeniem na dana sprawę. Nie inaczej jest z tytułem „Msza żałobna” – pełnym zwrotów akcji i podwójnym wątkiem głównym na czele. Chociaż w pewnym sensie brakuje jej charakteru, z którego słynie Dahl, to wciąż czyta się jego historie z nieskrywaną przyjemnością.

   Napad na bank. Zorganizowane jednostki policji próbują odbić zakładników i jednocześnie rozwikłać powód nietypowego rabunku. Okazuje się, że napad jest jedynie przykrywką prawdziwego powodu, dla którego przestępcy zamknęli się w banku. Prawda sięga głęboko w przeszłość, w czasy II wojny światowej. To we wspomnieniach kryje się rozwiązanie tej zagadki…

   Opis tej książki wydaje się intrygujący. Po zapoznaniu się z jej treścią można odczuć satysfakcję, bowiem wysokie oczekiwania i ciekawość zostają zaspokojone w stu procentach. Arne Dahl nie zwalnia tempa i po raz kolejny serwuje czytelnikom świetnie skonstruowaną powieść kryminalną. „Msza żałobna” okazuje się dobrze rozpisaną historią, która nie tylko tyczy się rabunku na bank. Ciekawie połączenie głównej sprawy – czyli właśnie napaści (włącznie z wzięciem zakładników) z motywem ukrytej tajemnicy z przed lat, jest wręcz fascynujące. Nie jest to jednak rozwiązanie podane na tacy. Na dobre wyjaśnienie musimy poczekać do samego końca, kiedy to wszystkie wątki dobrze się połączą. A zapewniam, że ta łamigłówka jest warta naszego czasu.

   Tak jak na książkę tego rodzaju przystało, nie brakuje jej dobrze usytuowanej akcji czy też szeroko pojętego napięcia. Arne Dahl po części odkrywa przed czytelnikiem prawdę, igrając z nim przez cały czas. Podrzuca mylące tropy, które mieszają się z prawdą. Lektura „Mszy żałobnej” okazuje się całkiem niezłą zabawą, jednak potrzebne jest tutaj skupienie, gdyż niekiedy można się zgubić. Wątki są ze sobą ściśle powiązane, więc przeoczenie chociaż jednego z nich, może nam zepsuć całą zabawę, a co gorsza – zasiać wątpliwość w wysoką wartość jej treści. Dlatego przymierzając się do lektury tej książki należy pamiętać o pełnej uwadze.

   Nie można również nie wspomnieć o samej Drużynie A. Jest to zespół, który działa już od kilku części w tym cyklu i jak dotąd nie można im niczego zarzucić. Są bystrzy, zdolni, mają intuicję, a co więcej: każdy z jej członków jest na swój sposób indywidualny. Razem jednak tworzą zwartą i ciekawą grupę śledczych. Jednak w „Mszy żałobnej” odniosłam niewielkie wrażenie, jakby stali się tłem do istniejących wydarzeń. Niczym się nie wyróżnili, chociaż działają, to w mało efektowny sposób. Nie była to ta sama grupa, którą polubiłam za wcześniejsze historie. Ich blask gdzieś po drodze mocno przygasł…

   Niemniej jednak ta powieść jest godna szerokiej uwagi. Arne Dahl to umiejętny pisarz, który potrafi stworzyć nie tyle intrygującą fabułę, ale również w świetny sposób ją przedstawić. Choć „Msza żałobna” lekko odstaje jakościowo od reszty cyklu, to warto pamiętać, że ma w sobie mnóstwo ciekawych elementów, które decydują o jej wysokiej wartości: płynna akcja, sporo napięcia, a przede wszystkim zagadka, która sięga przeszłych lat. Należy również pamiętać, że jest to powieść o Drużynie A, czyli jednej z lepszych grup śledczych w całej skandynawskiej literaturze (i nie tylko). Z mojej strony zapewniam, że mimo małych potknięć, „Msza żałobna” to bardzo dobra powieść. Dobrze obmyślana i również dobrze napisana. Zachęcam do lektury.

Autor: Arne Dahl

Tytuł: Msza żałobna

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 408

"Szczęśliwa przystań" - Melissa Senate

Szczęście znajdziesz w każdym zakątku...

   W życiu każdego czytelnika potrzeba zwyczajnych książek o prostym i lekkim temacie. Wiadomo, że nie każdy lubi taki rodzaj literatury, ale przy takich powieściach najlepiej jest się zrelaksować i odprężyć po trudach minionych godzin. Do grona podobnych książek można zaliczyć tytuł „Szczęśliwa przystań” autorstwa Melissy Senate. Choć zawiera w sobie nieco melancholii, to w dużym stopniu napawa czytelnika ciepłem i radosnymi uczuciami. Zwyczajna książka, a jednak nie byle jaka. Dla kobiecego kręgu czytelników z pewnością będzie to tytuł „must have”.

   Rebecca, tuż przed śmiercią swojego ojca, dowiaduje się, iż dopuścił się on zdrady i ma siostrę: owoc jego romansu. Po tym, jak umiera jej ojciec, życie kobiety odwraca się do góry nogami. Nie jest w stanie dalej żyć w związku z Michaelem, ani pracować w firmie prawniczej. Postanawia odnaleźć swoją siostrę i nareszcie ją poznać. Rebecca dowiaduje się, że nieznana dotąd siostra organizuje wycieczki dla singli, którzy szukają miłości. Bez wahania wyrusza do nadmorskiego miasteczka, w którym spotka ją wiele niespodzianek i być może – prawdziwa miłość.

   Choć niektóre podobnie gatunkowo książki wydają mi się zbyt banalne, wciąż wracam do ich czytania. Być może wśród tyle fantastycznych i kryminalnych książek poszukuję wytchnienia i nieco rozluźnienia od ciężkiej fabuły? Nie ważne. Ważne, że takie powieści spełniają swoja rolę. Odprężają i rozluźniają czytelnika, zwłaszcza w trudnym dla niego okresie. „Szczęśliwa przystań” to tytuł, który w pewien sposób nie tylko zapewnia miłą odmianę. Jest również ciekawą historią, która wciąga i intryguje. Nie spodziewałam się, że w taki sposób będzie wyglądać fabuła – wielowątkowa, lekko zaskakująca i niezwykle ciepła. Choć banalność gdzieś się przewijała, to muszę powiedzieć, że tutaj w żadnym wypadku to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie: czyni to historię jeszcze bardziej realistyczną, bardziej „codzienną”. Bardziej przystępną.

   Kolejnym plusem tej powieści, jest brak wszelakiej i wszechobecnej sielanki. Takie książki, muszę przyznać, naprawdę wyglądają cukierkowo i doprowadzają czytelnika do przesytu (przynajmniej mnie). Tutaj autorka zastosowała zasadę tragizmu, który dopiero później zastępuje szczęście. I to w stosunku stopniowym. Nic na siłę, nie wszystko na raz. Dlatego tak bardzo ją polubiłam. Ciepła historia o poszukiwaniu sensu w życiu, nieznanej siostry i przypadkowa ( a może i nie) miłość. Taka nasza codzienność. Niby nic nadzwyczajnego, jednak pani Senate stworzyła coś ciekawego, co chce się czytać.

   Biorąc rzecz krótko i zwięźle: „Szczęśliwa przystań” to powieść, która wprawia w ciepłe jak i melancholijne uczucia. Jest zwyczajna, jednak niebanalna, a jej uroku nadaje dobrze skonstruowana fabuła, która oczarowuje czytelnika niby zwyczajną codziennością. Nie jest to tytuł, gdzie sielanka towarzyszy bohaterom na każdym kroku. Jest bardziej „ludzka” i to sprawia, że chętniej i z większym zaangażowaniem śledzimy poczynania postaci. Z pewnością jest to powieść dla kobiet, jednak tak naprawdę każdy odnajdzie w niej cząstkę siebie. W końcu każdy z nas jest człowiekiem i ma swoje problemy, o których chcielibyśmy zapomnieć. Książka pani Senate pozwala na oderwanie się od codzienności i to sprawia, że jest taka wyjątkowa. Polecam serdecznie.

Autor: Melissa Senate

Tytuł: Szczęśliwa przystań

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 360