"Infekcja" - Graham Masterton

Na zemstę nigdy nie jest za późno...

   Graham Masterton to autor, którego nie trzeba przedstawiać. Angielski mistrz horroru, jak zwykle o nim mówią, ma na koncie ponad sto tytułów, co, trzeba przyznać, robi wrażenie. Nie zawsze jednak jego powieści były dobre. Częsty przerost formy nad treścią sprawiał wrażenie, jakby sam autor nie mógł zdecydować się, o czym pisać – o romansach, o horrorach, czy też innych gatunkach. Ostatnio na naszym rynku pojawiła się kolejna książka Mastertona – „Infekcja”. Jest to czysty horror, gdzie wyobraźnia może zanieść czytelnika w naprawdę okropne i krwawe krajobrazy. I chociaż przez całą lekturę trzyma w napięciu i niesamowicie wciąga, to finał niestety kompletnie rozczarowuje.

   Dwie postaci: Anna Grey, epidemiolog szpitala St. Louis oraz Harry Erskine, beztroski chłopak i wróżbita, są dla siebie kompletnie obce. Wkrótce jednak ich drogi przecinają się, kiedy to w Ameryce panuje śmiertelna epidemia i to oni jedynie będą w stanie powstrzymać jej działanie. Okazuje się, że to duchy Indian fundują mieszkańcom krwawą jatkę w ramach zemsty za wymordowanie ich przed wiekami. Czy uda im się powstrzymać nieuchronną apokalipsę?

   Tak jak w przypadku innych książek Mastertona i tutaj dzieje się bardzo wiele. Od samego początku jest intrygująco, od samego początku niesamowicie wciąga. Pojawiają się nawet przebłyski humoru. Jednak wszystko to prowadzi do jednego – banalnego finału. Na ponad trzystu stronach dzieje się istna krwawa jatka, horror w prawdziwego zdarzenia, i tylko po to, aby wszystko rozwiązać na ledwie dwóch stronach. Naprawdę? Czytelnik z niecierpliwością czeka na ekscytujący koniec, a dostaje tak proste rozwiązanie, że nie sposób się wkurzyć. Bo chyba nie po to brnie się przez całą fabułę tylko po to, aby wszystko skończyło się szybko i bez żadnych dodatkowych atrakcji. To chyba jedna z najgorzej zakończonych powieści tego pisarza.

   Na szczęście wewnątrz fabuły wszystko inaczej wygląda. Jak na horror przystało, dzieje się sporo i naprawdę krwawo. Masterton posiada pewną przydatną cechę – potrafi dobrze zobrazować sytuację. I to widać w „Infekcji”. Wątki wyglądają naprawdę realistycznie, niektóre w dużym stopniu przerażają aż do szpiku kości. I dzięki jego umiejętnościom da się to poczuć. Czasem aż nadto. Ale ma to również swoje złe strony. Pewne momenty przerażają, ale niektóre mogą zniesmaczyć. Gdzieniegdzie autor przesadził w swojej relacji, zapominał się, co sprawiało wrażenie, jakby na siłę próbował wprowadzić grozę. Zupełnie niepotrzebnie. Sama historia aż nadto posiada w sobie ciemne strony, mroczne aspekty, dlatego taka przesadzona reakcja niszczy całokształt fabuły. Doszczętnie.

   Trudno ocenić tę powieść. Z jednej strony to naprawdę wciągająca i przerażająca historia. Z drugiej – tak banalna, że aż straszna. Masterton pisze zmiennie, jakby raz wiedział, czego chce, a raz zapominał, że chce stworzyć dobrą historię. Takie wahania źle wpływają na całą książkę i to widać na przykładzie finału, który można określić najkrótszym i najbardziej płytkim rozwiązaniem we współczesnej literaturze. I nie ma w tym krzty przesady. I chociaż przerażająco nie można się od niej oderwać, takiego obrotu spraw łatwo się nie wybacza. Polecam wytrwałym. I gotowym na wszystko…

Autor: Graham Masterton

Tytuł: Infekcja

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 340

"Dziedzictwo" - Graham Masterton

Zło idzie w parze z... marzeniami.

   Nazwisko Masterona nie powinno być nikomu obce. Angielski pisarz ma na swoim koncie wiele tytułów i przynajmniej z jednym z nich pewnie mieliście już styczność. Graham Masterton należy do tego rodzaju pisarzy, którzy piszą raz dobrze, raz fatalnie. Raz jego książki są świetne, innym razem nie możemy ich doczytać. Mimo wszystko jednak jest coś, co sprawia, że chętnie sięgamy po jego książki. Jedną z nich, jaką ostatnio udało mi się poznać, jest „Dziedzictwo” – horror, który dla miłośników tego gatunku powinien być nie lada gratką. Historia mrozi krew w żyłach, jednak z drugiej strony pozostawia lekki niedosyt. Czy warto zatem po nią sięgać?

   Ricky’ego Delatollę spotyka niemałe zaskoczenie. Przed jego domem zjawia się mężczyzna, który chce sprzedać mu czyjeś stare meble. Wśród rupieci znajduje się rzecz wyjątkowa – mahoniowe krzesło, bogato zdobione, które robi na nim wrażenie. Mebel faktycznie należy uznać za wyjątkowy, za jego sprawą w domu Delatolli zaczynają się dziać dziwne i przerażające rzeczy, które doprowadzają bohaterów do tragicznego finału…

   Po tym autorze nigdy nie wiadomo, czego się spodziewać. Czasem potrafi nieźle zawieść, czasem wręcz odwrotnie. „Dziedzictwo” również tak naprawdę trudno sklasyfikować. Z jednej strony jest to niezły kawał mrożącej krew w żyłach historii, która wręcz wzbudza dreszcz u czytelnika. Z drugiej jednak strony czuć niemały niedosyt, powieść jest jakby zbyt banalna, zbyt mało rozpisana. Brakuje jej kilku elementów, które ubarwiłyby nieco każdy wątek. Przyjrzyjmy się na początek samej fabule. Na brak akcji nie można narzekać, tutaj autor postarał się, aby na brak czynności wszelakiej maści nie można było narzekać. Z czasem jednak ta akcja jakby zwalnia, coś oczywiście się dzieje, ale jest to tylko namiastka tego, co było wcześniej. Zbliżamy się do kulminacyjnego punktu, jednak dotarcie do niego staje się męczące, bowiem wątki toczą się ospale, zbyt przewidywalnie.  I niestety kończy się tak, jak zakładamy, czyli – banalnie.

   Za sam pomysł autorowi należą się duże brawa. Już od początku wydaje się intrygować, poczuć można oryginalność i świeżość w tekście. Jednak wykonanie nie poszło w parze z ideą pisarza. Cały świetny obrazek, jaki sobie wyobrażamy, zastąpiony jest prostą akcją, ze średnim napięciem i luźną fabułą. Komuś może nie przeszkadzać taki rozwój sprawy – książka jest nieskomplikowana, łatwa w odbiorze. I czasem nawet mocno przestraszy. Ale brakuje jej sporo elementów, które polepszyłyby jej jakość, Masterton po raz kolejny zapomniał się i poleciał na łatwiznę. 

   Aby zakończyć pozytywnym elementem, powiem, że warto przeczytać tę książkę chociażby ze względu na jakość języka, jakim posługuje się autor. We wszystkich książkach, tych gorszych i lepszych, zawsze doceniałam fakt, że Masterton wie, jak pisać. Czyta się lekko i wciągająco, co czasem powoduje, że nie zwraca się uwagi na zaistniałe w fabule błędy. Z wiekiem jednak te błędy zbyt często się powtarzają, można je łatwo dostrzec, ale równie łatwo czyta się cały tekst. Zatem jeśli jesteście fanami tego angielskiego pisarza, „Dziedzictwo” jest jak najbardziej wartą przeczytania lekturą. Fani horrorów i prostych historii również odnajdą się w tej powieści, a jest to zasługa dobrej, choć nienajlepszej konstrukcji. Można jednak przymknąć oko na te kilka błędów. A nóż okaże się, że przypadnie Wam do gustu?

Autor: Graham Masterton

Tytuł: Dziedzictwo

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2013 (III)

Liczba stron: 230

"Sinister" - reż. Scott Derrickson

Ciekawość silniejsza niż strach...

   Kiedy chcemy obejrzeć jakiś film, mamy wobec niego pewne oczekiwania. Nawet, jeśli wybór jest przypadkowy, podświadomie liczymy na to, że okaże się dobra produkcją, a co najważniejsze – trafnym wyborem. Jednym z moich ulubionych gatunków jest horror i nie dość dawno naszła mnie chęć na taki właśnie film. Padło na „Sinister”, tytuł wyreżyserowany przez gościa, który zajmował się produkcją „Egzorcyzmy Emily Rose”. Przyznaję, zapowiadało się co najmniej strasznie. Ale na tym się jednak skończyło. Film, jak się okazało, jest banalną sklejką, opartą na historiach, które już były. Schematyczny, przewidywalny, a co najgorsze – nudny. Aż chce się powiedzieć: ale to już było. I żeby nie wracało więcej…

   Dom na przedmieściach. Ellison, autor powieści sensacyjnych, wprowadza się tu z rodziną. Na strychu znajduje taśmy, kroniki filmowe poprzednich mieszkańców. Zapis ich życia i śmierci. Morderstwa powtarzają się tu od lat. Wszystkie zbrodnie coś łączy. Ellison chce rozwiązać zagadkę. Ciekawość jest silniejsza niż strach, aż do momentu kiedy zło zapisane na taśmach, staje się rzeczywistością i zagraża już nie tylko jemu, ale także jego rodzinie.*

   Film rozpoczyna się zwyczajnie. Rodzina wprowadza się do nowego domu, gdzie głowa rodziny, w tym przypadku pisarz, musi wykonać swoją robotę. A nowe miejsce, wiadomo, będzie temu sprzyjać. Okazuje się, że ten dom nie jest jakimś tam zwyczajnym domem. W tym właśnie miejscu zginęła cała rodzina, które poprzednio je zamieszkiwała. Idąc za ciosem jakże oryginalnego pomysłu, pojawia się wątek z pustym strychem i pudełeczkiem pełnych dziwnych nagrań. Dlaczego dziwnych? Pojawiły się znikąd, w dodatku są tajemnicze i okropne. Jednak bohater ogląda je i pragnie poznać prawdę na ich temat… Im dalej w las, tym robi się coraz niebezpieczniej, a w konsekwencji rodzina bohatera staje w obliczu ogromnego zagrożenia. Jak dla mnie brzmi to co najmniej banalnie. Scenarzysta trzyma się zaparcie utartego schematu, który wytworzył się na przestrzeni ostatnich lat. Horror może i wyszedł z tej historii, ale zanim widz dojdzie do tego wniosku, zanudzą go „martwe” wątki, które praktycznie nic nie wnoszą do produkcji.

   W trzech czwartych tego filmu praktycznie nic się nie dzieje. Epizodycznie zdarzają się momenty, kiedy można poczuć adrenalinę, ale przyrównać to można do zapalenia zapałki w wietrzny dzień – ogień może i się pojawi, ale za sekundę zniknie. Te fragmenty prowadzą do spektakularnego finału, którego jakże łatwo jest przewidzieć. Można więc samemu dojść do wniosku, jak skończy się cała historia. I to niestety odbiera widzowi element zaskoczenia, który powinien odczuć na koniec całej produkcji. Nie postarali się scenarzyści, oj nie postarali…

   

   Do dobrego horroru tej produkcji brakuje wiele. Może przez niektórych będzie lub jest uważana za straszny film, ale z mojej perspektywy jest zbyt banalny, aby mógł przestraszyć. Cała historia jest oparta na watkach, zaczerpniętych z innych filmów lub nawet książek (tajemnicze pudło na strychu, zamordowana rodzina, pisarz odkrywający prawdę). Czytam wiele i oglądam bardzo dużo i muszę stwierdzić, że nie kupuję tej historii. Zbyt prosta, mało straszna, a co najgorsze, jak już wspomniałam – okropnie nudna. Nie pomaga nawet główna rola Ethan’a Hawke, czy też reżyseria Scott’a Derrickson’a. A szkoda, bo po nim spodziewałam się czegoś lepszego.

*opis wydawcy

Reżyseria: Scott Derrickson

Tytuł: Sinister

W rolach głównych: Ethan Hawke, Michael Hall D’Addario, Clare Foley, James Ransone

Rok produkcji: USA 2012

Czas trwania: 110 min.

"Sherlock 2" - reż. Paul McGuigan

Sherlock i jego oryginalny styl bycia powracają!

   Każdy z nas przynajmniej raz spotkał się z takim filmem bądź serialem, który bez względu na treść staje się nieodłącznym elementem naszego rozrywkowego życia. Nie ważne, ile razy go obejrzymy, za każdym razem jest tak samo dobry, z czasem oglądanie staje się nawet pewnego rodzaju tradycją. Weźmy na przykład „Kevin sam w domu” – święta bez tego filmu wydają się inne, prawda? W moim przypadku podobna sytuacja zaistniała po obejrzeniu serialu produkcji BBC „Sherlock”. Pierwsza seria niesamowicie mnie wciągnęła, obejrzałam ją trzy razy (jak dotąd) i wciąż nie mam jej dość. Druga seria, o której aktualnie będzie mowa, dosłownie zwaliła mnie z nóg, a co za tym idzie – „Sherlock” stał się moją tradycją, którą będę kontynuować jak najdłużej…

   W "Skandalu w Belgravii" oprócz mrocznego szantażu pojawi się Irene Adler - kobieta piękna, pociągająca i niezwykle niebezpieczna. "Demony Baskerville" to nie tylko świetny kryminał - mamy tu też element horroru. Wrzosowiska Dartmoor kryją tajemnicę iście piekielnej istoty, z którą przyjdzie się zmierzyć detektywowi. Sherlock i jego odwieczny wróg - Moriarty - zawsze walczyli z nudą, nudnymi przestępstwami i nudnymi ludźmi. "Upadek z Reichenbachu" to czas ostatecznej próby dla przeciwników godnych siebie...

   Na sukces tego serialu pracuje nie tylko dobra kreacja fabularna, ale również doskonałe zaangażowanie w rolę dwóch aktorów – serialowy Sherlock Holmes oraz Moriarty. Ten pierwszy bije na głowę wszelakie schematy, zaś drugi dopełnia swoim wyrazistym charakterem cały serial. Świetna postawa Benedicta Cumberbatch’a, który fantastycznie wciela się w postać Sherlocka, wyraźnie odznacza klasę i rozmach tej produkcji, która już po pierwszym odcinku wydaje się więcej niż interesująca. Chyba nie ma takiego momentu, z którym aktor by sobie nie poradził, co więcej, w swoją rolę zaangażowany jest tak bardzo, że nie tylko zyskuje sympatię dla swojej postaci, ale również dla samego siebie – ja z miejsca stałam się jego fanką. Wracając jeszcze do Moriarty’ego, to postać równie ciekawa jak Sherlock, to on buduje niektóre wątki, które doprowadzają do jakże niespodziewanego finału. Łącząc charaktery tych dwóch panów otrzymujemy mieszankę wybuchową, która fantastycznie realizuje się na ekranie.

   Podobnie jak w serii pierwszej, serial obfity jest w wszelakie zagadki, z którymi Sherlock musi się borykać. Jednak seria druga jest już o krok do przodu – akcja jest znacznie bogatsza, pojawia się więcej intrygujących tajemnic, a co więcej, finał jest tak nieoczekiwany, tak niespodziewany, że od razu ma się ochotę na więcej. Ile razy zadawałam sobie pytania: dlaczego akurat teraz? Co będzie dalej? I do tej pory nie znam odpowiedzi. Z przyjemnością i wielkim zainteresowaniem ogląda się ten serial, któremu nie brakuje wciągających wątków, świetnej akcji, doskonałej kreacji bohaterów, ciekawej scenerii oraz miłej dla ucha muzyki. Wszystko ze sobą współgra, nie ma elementów gorszych, co jeszcze bardziej przemawia na korzyść produkcji.

   Nic więc dziwnego, że serial „Sherlock” polecam każdemu. Ta produkcja na długo zagości w mojej pamięci, do której nie raz zamierzam wrócić. Zachęcam gorąco ze względu na fakt, iż obraz ten jest mieszanką różnych gatunków, m.in. horroru, kryminału, czy też nutki romantycznej strony. Poza tym odtwórca głównej roli fantastycznie radzi sobie z kreacją współczesnego detektywa Sherlocka Holmesa, człowieka, który ma tak bogatą osobowość, że mógłby nią obdzielić wiele osób. Nie ulega wątpliwości, że ta produkcja wyszła BBC znakomicie, dlatego warto odrzucić uprzedzenia do „uwspółcześniania” dawnych utworów i obejrzeć „Sherlocka”. Gwarantuję, że serial spełni oczekiwania nawet najbardziej wygórowane.

Reżyseria: Paul McGuigan, Toby Haynes

Tytuł: Sherlock (sezon 2)

W rolach głównych: Benedict Cumberbatch, Martin Freeman

Rok produkcji: Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 3 x 90 min.

"Kobieta w czerni" - reż. James Watkins

Uważaj, do jakiego domu wchodzisz...

   Kiedy aktor gra kilka razy tą samą postać, przeważnie widzowie kojarzą go z jedną rolą – tego właśnie bohatera. Tak właśnie jest z Danielem Radcliffe’m, na którego wiele osób patrzy przez pryzmat postaci, w jaką się wcielał, czyli Harry’ego Pottera. Kto nie raz, widząc jego wizerunek, nie krzyknął: „o, to ten czarodziej, Potter”, „A, to ten aktor, co grał Harrego Pottera”.  Ze mną czasem jest podobnie, dlatego obraz filmu „Kobieta w czerni” skutecznie odwrócił uwagę od stereotypu. Dodatkowo zapewnił masę ciekawych chwil, które wzbogacone o dobrą obsadę i nietypowy pomysł fabularny dał efekt mocnego dreszczowca dla widzów o stalowych nerwach.

   W pobliżu opuszczonej posiadłości, po zachodzie słońca, pojawia się kobieca postać ubrana na czarno. Zawsze, wkrótce potem w okolicy umiera dziecko. Po śmierci właścicielki Domu na Węgorzowych Moczarach do miasteczka przyjeżdża młody notariusz Artur Kipps (Daniel Radcliffe), ma uporządkować jej sprawy spadkowe. Niewiele może się jednak dowiedzieć. Okoliczni mieszkańcy boją się mówić o tym, co zdarzyło się tu przed laty. W czasie odpływu sam Kipps udaje się do przeklętego miejsca. Nie przypuszcza, że przekraczając próg posiadłości, stanie się częścią przerażającej historii Crythin Gifford.*

   Film „Kobieta w czerni” okazał się ciekawy, wciągający, czasem nawet zaskakujący. Jednak czegoś w nim zabrakło. Być może więcej akcji, która rozkręciłaby nieco cały film, albo więcej zagadek, które mocniej zaangażowałyby odbiorcę. Coś na pewno by się przydało. Nie chcę przez to powiedzieć, że film jest kiepski, absolutnie. Historia na pozór banalna potwornie wciąga i zapewnia wiele dreszczowych chwil, mroczne wątki potrafią wywołać strach, a i bohaterowie mocno napawają różnym odcieniem strachu. Ogólne wrażenie wcale nie jest złe, ale jeśli bardziej zagłębimy się w fabułę, dostrzeżemy małe braki w elementach obrazu.

   Główny bohater. Jaki naprawdę jest? W moim mniemaniu obsada w osobie Daniela Radcliffe’a nieco nie pasuje do tej roli. Jako aktor nie jest zły, jednak odnoszę wrażenie, że został on dobrany po to, aby swoim nazwiskiem zapewnić filmowi sukces. Sam napis reklamujący film o tym mówi: „Gwiazda Harry’ego Pottera…”, co rozumie się samo przez się. Nic więc dziwnego, że na jego roli skupiłam się najbardziej i wyciągnęłam takie wnioski, do których z pewnością doszło wiele innych osób.

   Ogólnie rzecz biorąc „Kobieta w czerni” to bardzo emocjonujący film. Ten gotycki horror wprawi w osłupienie niejednego widza. Choć ma swoje niedociągnięcia, warto po niego sięgnąć. Nie wiem, jak dobra jest książka, dzięki której powstała adaptacja, jednak myślę, że może on dorównywać powieści. Po zobaczeniu tego filmu nabrałam również ochoty na lekturę. Zachęcam do obejrzenia przede wszystkim fanów horrorów, ale również osoby, którym podobał się film „Inni”. Mają swoje cechy wspólne, dlatego myślę, że może im się spodobać również „Kobieta w czerni”. Polecam również miłośnikom filmowej wersji Harry’ego Pottera, bo być może przez wzgląd na niego komuś przypadnie on do gustu:)

Za możliwość obejrzenia filmu, dziękuję firmie BestFilm:

*opis wydawcy

Reżyseria: James Watkins

Tytuł: Kobieta w czerni

W rolach głównych: Daniel Radcliffe

Rok produkcji: Kanada/Szwecja/Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 95 min.