"Miasto kości" - Cassandra Clare

Czy dostrzeżesz to, co ukryte?

   Seria „Dary anioła” to kolejna seria, która zawładnęła młodymi czytelnikami. Obok znanej Sagi „Zmierzch”, Trylogii „Igrzysk Śmierci” czy też „Akademia wampirów”, powiedzmy, została wyróżniona przez swoich fanów, zyskując na ogromnej popularności. Przeglądając wiele opinii na jej temat, można odnieść wrażenie, że seria ta jest wręcz wyjątkowa. Często zastanawia mnie taka masowa fascynacja, która po bliższym zapoznaniu książek, wydaje się wręcz… dziwna. Zwłaszcza wtedy, gdy tytuły okazują się nijakie, wręcz w żadnym stopniu nie obrazują tego, o czym mówią opinie innych. Tak stało się przy okazji lektury „Szeptem” Becci Fitzpatrick, która okazała się zdziecinniałą i niedojrzałą lekturą, ale blisko było również przy spotkaniu „Miasta kości” Cassandry Clare. Choć z jednej strony mocno wciąga, to z drugiej mało zachwyca. Czy na pewno wszyscy myśleli o tej samej lekturze, pisząc o niej własną opinię?

   Clary Fray to nastolatka jakich wiele. Jednak pewnego dnia okazuje się, że widzi coś, czego inni nie mogą zobaczyć. Na jednej z imprez dostrzega, jak zostaje zabity człowiek. I tylko ona jest tego świadkiem. Później okazuje się, że to nie był człowiek, a demon, którego zabił Nocny Łowca. Z czasem Clary odkrywa, że jej zdolność „widzenia” łączy ją z Mrocznym światem, o którym nic nie wiedziała, a jednak była z nim związana odkąd się urodziła. Kiedy zostaje porwana jej matka, wszystko się zmienia. Musi zaufać jednemu z nich, Jace’owi, jednak nie jest to takie proste, jak się może wydawać…

   „Miasto kości” jest pierwszą częścią serii „Dary anioła”. Dzięki popularności, jaką zyskała, niedawno mogliśmy obejrzeć jej ekranizację, która niestety niezbyt dobrze wyszła. Ale to po części zasługa samej książki, która, wybaczcie że to powiem, jest nijaka. Z jednej strony, owszem, potrafi wciągnąć, zaciekawić, rozbawić. Jednak to jedyne jej pozytywne cechy. Czytając historię Clary widzimy mocno schematyczną ścieżkę: zwykła nastolatka, odkrywa w sobie zdolności i dzięki temu wszystko w jej życiu się zmienia. Jest wyjątkowa. Ale czy na pewno? Jeśli przyjrzymy się wielu seriom/pojedynczym historiom, zauważymy, że ta ścieżka została już niejednokrotnie przebyta. Autorzy coraz częściej serwują nam tak schematyczne powieści, że naprawdę zastanawiający jest fakt, dlaczego stają się one tak popularne i lubiane. Czy podjęcie ryzyka stworzenia czegoś „innego” jest naprawdę tak wielkie?

   Wielokrotnie można się natknąć na wiernych fanów Clary i Jace’a. To prawda, są oni na swój sposób wyjątkowi. Nie zawsze jednak przejawia się to pozytywnie. Weźmy na przykład Jace’a. Został on stworzony po to, aby zyskał fanki. I tak się stało. Zastanawiające jest jednak to, czy bardziej przekonywujący był jego przypadkowy, mało śmieszny humor czy też „urok”, jaki rozsiewał wokół. Jest oryginalną postacią, jednak jego oryginalność ogranicza się do bycia irytującym w ogromnym stopniu. I jest strasznie mało wiarygodny. Już ostatnie momenty, kiedy Valentine zdołał go przekonać do tego, kim naprawdę jest… Serio? To ma być nasz „bohater”?

   Ciężko określić ten tytuł jako wybitny i zasługujący na ogromną sławę. Choć zyskał miano bestsellera, to jego treść w małym stopniu oddaje jego wysoką wartość. Już nawet ekranizacja, która miała dodatkowo napędzić zysk i popularność, nie wyszła tak, jak należy. Widząc tak marną adaptacje od razu powinniśmy się zastanowić, czy czegoś w tym nie ma. Prawda, że książka zawsze będzie lepsza, jednak gdy widzimy „Miasto kości” to stwierdzenie należałoby podwójnie przemyśleć… 

   Ile czytelników, tyle opinii. Z tym należy się zgodzić. Chociaż „Miasto kości” i cała seria „Dary anioła” zjednała sobie wielu czytelników, muszę z bólem stwierdzić, że mnie nie zdołała przekonać. Być może jestem już za stara bądź zbyt późno sięgnęłam po ten tytuł, jednak nie zmienia to faktu, że porządnie się rozczarowałam. Schematyczność, niekiedy banalność oraz wątłe postacie – tak można nakreślić w skrócie jej wady. Jest obszerna, potrafi wciągnąć i zaintrygować niektórymi wątkami, ale to tyle, jeśli chodzi o pozytywy. Choć próbowałam ją polubić, to jednak zbyt mało otrzymałam w zamian, aby to zrobić. „Dary anioła” to kolejna seria, której wartość jest w stu procentach przeceniana. Niestety, taka jest prawda…

Autor: Cassandra Clare

Tytuł: Miasto kości

Wydawnictwo: MAG

Rok wydania: 2013 (II)

Liczba stron: 510

"Złodziej dusz" - Aneta Jadowska

"Złodziej dusz"Aneta Jadowska

Teoretycznie powinni być wrogami. Ale nie lubią sztywnych zasad. Zatem są przyjaciółmi.

   Nigdy nie byłam wielbicielką polskiej fantastyki. Częściej czytywałam zagraniczną literaturę tego gatunku, omijając szerokim łukiem autorów polskich. Dlaczego? Sama dokładnie nie wiem, jakoś obca literatura fantasy bardziej do mnie przemawiała. Postanowiłam to jednak zmienić i zaczęłam swoją małą rewolucję od książki Anety Jadowskiej „Złodziej dusz”. To pierwszy tom opowieści o wiedźmie Dorze Wilk, która mieszka w… Toruniu i jest jedną z magicznych istot społeczeństwa w tym mieście. Lekkie podejście do tematu z przezabawnymi tekstami oraz świetnymi postaciami z miejsca przypadły mi do gustu, co oczywiście zaowocowało przekonaniem do polskiej strony gatunku fantasy…

   Dora Wilk mieszka w Toruniu i jest policjantką. Bardzo dobrą policjantką. Poza tym jest złośliwą wiedźmą, która przyjaźni się z diabłem Mironem, diabelsko przystojnym czarcim pomiotem. Kiedy w magicznym świecie nadnaturalnych stworzeń Torunia grasuje morderca, Dora zostaje wysłana, aby powstrzymać go przed zabijaniem i wysysaniem mocy ofiar. Poluje na niego z Mironem oraz z niewielką pomocą  anioła, Joshua’y. Wbrew pozorom nie będzie to łatwa sprawa, musza bowiem zahaczyć o miejscówkę wampirów, skopać tyłki paru wilkołakom oraz przekonać nastolatkę, że życie w piekle to nie tylko sex, drugs and rock’n’roll…

„[…]To jest moja wersja męskiej drzemki po seksie. Kiedy mnie i mojemu brzuchowi jest dobrze, zapadam w śpiączkę.”

   Po przeczytaniu „Złodzieja dusz” miałam pretensje do siebie, że tak szybko go przeczytałam. Historia tak mnie wciągnęła, że w zaledwie jeden dzień uporałam się z przeczytaniem całości. Czas płynął tak szybko i nim się obejrzałam, dostrzegłam koniec. Ale od początku. „Złodziej dusz” ma w sobie wiele wątków, które bardzo chętnie wykorzystywane są przez pisarzy fantasy. Można w nim znaleźć wampiry, wilkołaki, wiedźmy, anioły, cyklopy i wiele innych magicznych stworzeń. Coś, co zdążyło się już porządnie przejeść niektórym czytelnikom. Jednak w tej książce jest wiele pozytywnych i ciekawych elementów, które zaskakują i bawią. Z przewagą tego drugiego. Podejście autorki do fabuły z lekką dozą swobody i poczucia humoru sprawiły, że magiczny Toruń wygląda zjawiskowo, co oczywiście owocuje jeszcze większym zaangażowaniem w czytanie. Bohaterowie intrygują i rozśmieszają, nie tyle, co swoim zachowaniem, ale podejściem do życia oraz swoimi rozmowami. Wielu z nich z pewnością zdobędzie sympatię niejednego czytelnika.

„- Czy przejdziemy do sedna, czy nadal będziecie wpatrywać się w moje nogi? Wiem, że są niezłe, ale bez przesady.”

   Świetnie wykreowane postacie uzupełniają cały obraz. Zwłaszcza główna bohaterka, wredna jędza, wiedźma znana z ciętego języka. Jej teksty powalają na kolana, sądzę nawet, że można by z nich utworzyć niezłą bazę cytatów. Ale oprócz umiejętności konwersacyjnych, Dora w ciekawy sposób dobiera sobie przyjaciół. Jednym z nich jest Miron, diabeł, nieziemsko przystojny. Wnuczek słynnego Lucyfera, na którego wołają per ‘Luc’. Oraz Joshua, anioł, wnuk Archanioła Gabriela „Gabe’a”. Cała trójka tworzy obraz niepospolitych więzi i zgranej paczki przyjaciół. Świetnie się dogadują, a uszczypliwość Dory nie przeszkadza wymienionym panom. Ich dialogi często doprowadzają do łez, co oczywiście przemawia na duży plus. Napędzają każdą akcję w książce, zapewniając czytelnikowi same interesujące chwile…

„I tak dobrze, że nie było z nami Joshui… Ona jedna, a ich dwóch, Ikea nie przewidziała tego scenariusza, projektując meble.”

   Pani Aneta świetnie poradziła sobie z tworzeniem całej historii, co nie jest łatwe w dzisiejszych czasach, gdzie fantastyka miała już wiele odmian i aby zaciekawić czytelnika, pisarz musi natrudzić się przy tworzeniu pomysłu. Oraz jego realizacji. Autorka „Złodzieja dusz” osadziła akcję w polskim mieście i polskich realiach i wyszło jej to świetnie. Magiczne stwory w Toruniu? W Trójmieście? Owszem, w tej książce można uświadczyć ich aż nadto. I wcale nie jest to coś zwyczajnego. Świetna fabuła, z mnóstwem fantastycznych wątków i ciekawych zwrotów akcji zapewnia sporo wrażeń. To wszystko w połączeniu z rewelacyjnym poczuciem humoru i lekkim stylem pani Jadowskiej dało efekt jednej z wielu bardzo dobrych pozycji gatunku fantasy. I co z tego, że to polska fantastyka, książka ta udowadnia, że w Polsce mamy wielu zdolnych pisarzy. Ja z pewnością zwrócę uwagę na polskich autorów, nie tylko fantasy, ale również innych gatunków literackich. Ale jeśli chodzi o „Złodzieja dusz” – na pewno wrócę do tej książki wielokrotnie. Już zacieram ręce na kolejne tomy, które mam nadzieję, będą równie ciekawe i „śmieszne” jak otwierający ta serię tom o Dorze Wilk…

Za książkę dziękuję wydawnictwu Fabryka Słów:

Autor: Aneta Jadowska

Tytuł: Złodziej dusz. Tom I

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 448

"Dziewczyna w czerwonej pelerynie" - Sara Blakley-Cartwright

"Dziewczyna w czerwonej pelerynie" Sara Blakley-Cartwright

Dawno, dawno temu, czerwony kapturek szedł do babci, zanieść jej koszyczek z jedzeniem. I nagle napadł na nią… wilkołak?

   Valerie, młoda dziewczyna, mieszka wraz z rodzicami i siostrą w małej chatce w lesie. Jej babcia również mieszka w tym lesie, jedyne w innym domku/chatce. O jej względy ubiega się dwóch mężczyzn: Peter i Henry. Z tym drugim jest ona zaręczona, lecz Valerie kocha Petera – przyjaciela z dzieciństwa, który po długiej nieobecności wraca. Mężczyzn różni od siebie sława i chwała, jednak nie zwraca na to uwagi. Kieruje się sercem.

   W wiosce, w której mieszkają, żyje wilk, któremu mieszkańcy regularnie składają ofiary w postaci zwierząt. Pewnego jednak dnia napada on na człowieka, a dokładniej na siostrę Valerie. Mieszkańcy są przekonani, że to tylko początek i żyją w ciągłym strachu, kim będzie kolejna ofiara. Na domiar złego Valerie zdaje się komunikować z wilkiem, rozumieć go. A kiedy każe jej iść do siebie, dziewczyna machinalnie robi to. To ją przeraża, a zarazem fascynuje..

   Dlaczego wilk tak bardzo interesuje się Valerie? Czy dziewczyna posłucha go i za nim pójdzie? Czy jej miłosny wybór będzie trafny? I czy potwór, nękający wioskę w końcu zostanie schwytany?

   Kolejna książka fantasy, która ogromnie mnie zaciekawiła. Ostatnio nawet dowiedziałam się, ze została skonstruowana na podstawie filmu, a nie odwrotnie. Dziwne, prawda? Jednak i tak zabrałam się za nią, zastanawiając się, czy będzie jakaś znacząca różnica. Na szczęście obyło się bez przykrych niespodzianek. Fabuła z czasem robiła się coraz ciekawsza, a ja wciągałam się bez zapamiętania. Akcja ciągle trwa, napięcie jest, ale nie za dużo, więc myślę, że tutaj przydałoby się trochę więcej wątków.

   Bohaterowie są na swój sposób intrygujący, jednak nie znalazłam w nich jakiś nowych i zaskakujących cech, które spowodowałyby szok na mojej twarzy. Są zwyczajni, niewyróżniający się, a tutaj spodziewałam się czegoś innego. Szkoda.

   Mimo wszystko jednak czyta się szybko i płynnie. Styl autorki pozwala na łatwy odbiór czytanego tekstu. Nieskomplikowane zdania, dużo opisów i wciągająca fabuła: to elementy, które uwielbiam, więc mój zachwyt chyba mówi sam za siebie, prawda?

   Na koniec jeszcze dodam, że okładka bardzo przykuła moją uwagę. Gratulacje dla wydawnictwa za świetną szatę graficzną.

Autor: Sarah Blakley-Cartwright

Tytuł: Dziewczyna w czerwonej pelerynie

Wydawnictwo: Galeria Książki

Rok wydania: lipiec 2011

Liczba stron: 360

"Kuszące zło" - Keri Arthur

"Kuszące zło" Keri Arthur

Czasem usilna tęsknota za tym, co było kiedyś, sprawia, że zrobimy wszystko, aby to przywrócić.

   Jest to już trzecia część serii Keri Arthur, australijskiej pisarki, opowiadającej o Riley, dhampirce, pracujące w Departamencie Innych Ras. Dawniej pracowniczka biura, teraz, w wyniku wielu zdarzeń, staje się Strażniczką. Przechodzi kurs na swoje stanowisko, dosyć przyspieszony. A  w najbliższej przyszłości okazuje się, że musi pokonać bardzo silnego wampira, który dziwnym trafem oczekuje od niej czegoś.

   Dhampirka przechodząc pomyślnie próbę, otrzymuje bardzo ważne zadanie. Musi dostać się do pałacu rozkoszy, w którym znajdował się Deshon Starr, człowiek, który za sprawą DNA potrafił stworzyć bardzo niebezpieczne istoty. I on jest jej celem numer jeden. Na dodatek o jej względy zaczną ubiegać się istoty przeciwne sobie: wilkołak i wampir. Riley będzie musiała zdecydować, którego z nich wybierze, przy okazji wykonując swoje zadanie.

   Jak poradzi sobie Riley? Czy sprosta swojemu zadaniu? Jaki podejmie wybór? I czy tym razem uda się rozwiązać całą sprawę?

   Trzecia część, która chyba podobała mi się najbardziej. Autorka jednak utrzymała dobry poziom z poprzednich części, dodając nieco więcej do ostatniej. Książka niesamowicie kusi, wciąga i ciekawi. Akcja intryguje i wyprowadza nas czasem w pole. Ciągle zastanawiałam się, co dalej? Co się teraz stanie? Nie mogłam się oderwać, wciąż w napięciu śledziłam fabułę.

   Bohaterowie mimo kontynuacji wciąż nas zaskakują, są świeży. Każda postać jest różnorodna, ciekawa, dzięki czemu nie nudzi. Riley zaimponowała mi swoją stanowczością i uporem w działaniu. Odwaga dziewczyny również zaskakuje w niektórych momentach. Mimo tego jednak wciąż miała w sobie potrzeby prawdziwej kobiety, której należy się chwila wytchnienia. I męskiego towarzystwa.

   Cała seria napisana jest w lekkim i przejrzystym stylu. Dzięki temu szybko i zrozumiale odczytuje się tekst. Osobiście polecam wszystkim książki Keri Arthur. W dobie zainteresowaniem fantastyką, warto sięgnąć po coś nowego. A seria Zew Nocy pozwala na takie odczucie: czegoś zupełnie innego.

Autor: Keri Arthur

Tytuł: Kuszące zło

Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy Erica

Rok wydania: październik 2011

Liczba stron: 430

"Łaska utracona" - Bree Despain

"Łaska utracona" Bree Despain

Jak mamy żyć, skoro brak nam zaufania do drugiej osoby? Samotność nie jest dobra, ale kiedy nie potrafimy ufać, nie warto się trudzić. Należy nauczyć się obdarzać kogoś zaufaniem. Inaczej będzie z nami źle…

  Mija dziesięć miesięcy odkąd Grace uratowała Daniela od klątwy wilkołaka. Przejmując ja na siebie wzięła na swoje barki wielka odpowiedzialność. Mimo to radzi sobie prawie dobrze… Jej brat wciąż nie został znaleziony, a jej mama popadła w depresję. Sama ćwiczy panowanie nad wilkiem, który został umiejscowiony głęboko w niej, próbuje z jego pomocą zapanować nad jego mocami.

  Pewnego dnia otrzymuje dziwny telefon z ostrzeżeniem. Niebezpieczeństwo zagraża życiu jej i jej rodzinie. Na domiar złego Daniel unika ją i równoznacznie z tym ich treningi dobiegają końca. Sfrustrowana Grace nie rozumie, o co chodzi, a kiedy nadarza się okazja wszczęcia ponownych treningów z nowopoznanym Talbotem, zgadza się. Ta jednak utrzymuje przed nim tajemnice, nie chcąc się przed nim ujawniać. Kim więc jest Talbot? Jak wpłyną na nich brak zaufania i worek kłamstw? Czy Grace zapanuje nad wilkiem? 

  Jest to dryga część napisana przez Bree Despain. Szczerze mówiąc, zastanawiałam się, jak tym razem potoczą się losy Grace i czy będą w stanie mnie zachwycić jak w pierwszej części. Na szczęście autorka postarała się i podobało mi się równie dobrze jak poprzednia. Jest sporo akcji i napięcia. Bohaterowie są równie dobrze wykreowani jak w ostatniej części, ich charaktery wyszły dosyć ciekawie. Podobało mi się to, że nie zostali przesłodzeni jak to niekiedy bywa. Autorzy czasem przesadzają w kreacji swoich postaci. Tutaj jednak mogłam spokojnie wcielić się w bohaterów i razem z nimi przeżyć ich przygody.

  Styl jak najbardziej odpowiedni do szybkiego czytania. Łatwy odbiór pozwala na pochłonięcie książki w ekspresowym tempie. Zaskakujące zaskoczenie pozwala czytelnikowi na snucie domysłów. Polecam oczywiście.

Autor: Bree Despain

Tytuł: Łaska utracona

Wydawnictwo: Galeria Książki

Rok wydania: maj 2011

Liczba stron: 512

"Całując grzech" Keri Arthur

"Całując grzech" Keri Arthur

Życie nigdy nie było proste. Zwłaszcza wtedy, gdy ktoś na Ciebie poluje i nie wiesz sam, dlaczego akurat Ty jesteś aż tak cenny…

   „Całując grzech” to już druga część serii Zew nocy, której bohaterką jest Riley Jenson, dhampirka pracująca w Departamencie Innych Ras. Akcja rozpoczyna się od przebudzenia Riley, która nie wie gdzie jest ani co się z nią stało. Pamięta tylko mały urywek: fakt, że kogoś zabiła i przez to jest śledzona. Kiedy w końcu zostaje napadnięta, broni się, lecz zmuszona jest uciekać. Dociera do pewnej stajni, gdzie spotyka zmiennokształtnych, wśród których jest Kade, z którym, jak się później okaże, ucieka stamtąd. Dowiaduje się, że ktoś poluje na jej DNA, a na dodatek została wplątana w sprawy Departamentu.

  Po pewnym czasie w życiu Riley na horyzoncie pojawia się Quinn, który nie dość dawno nie wyrażał nią zainteresowanie, a teraz wyraźnie czegoś od niej oczekuje. Tylko jak to może być możliwe, skoro różni ich pochodzenie? Ich gatunek? Zawirowań w jej życiu miłosnym nie będzie końca, gdyż Kade nie jest dla niej obojętny.

Dlaczego ktoś chce ją porwać i po co komuś jej DNA? W co tym razem będzie zamieszana? Co takiego oczekuje od niej Quinn? I czy uda jej się w końcu odnaleźć tego jedynego?

   Książka ta, tak jak jej poprzednia część wypadły autorce dość dobrze. Jest znakomitym zjadaczem naszego czasu, więc tylko wystarczy spojrzeć na zegarki w czasie czytania i można temu niedowierzać. Fabuła wciąga z każdą stroną coraz bardziej, można tylko snuć przypuszczenia, co mogło być dalej. Ciekawość czytelnicza jest jak najbardziej wystawiona na próbę. Wynagradza to jednak ciągła akcja, która w żaden sposób nie nudzi, można łatwo iść śladem bohaterów, towarzyszyć im w przygodach.

   Jeśli chodzi o bohaterów, to uważam, że są naprawdę dobrze wykreowani. Każdy z nich ma w sobie coś zaskakującego, co nas dziwi i zachwyca jednocześnie. Z jednej strony chcemy nimi być, a z drugiej krytykujemy ich działanie.

    Styl autorki jest lekki, więc czytanie nie sprawia kłopotu. Szybkie pochłanianie tekstu i zrozumiały odbiór wraz z ciekawą fabułą tylko dowodzi, że książka została napisana w bardzo dobrym stylu. 

Autor: Keri Arthur

Tytuł: Całując grzech

Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy Erica

Rok wydania: czerwiec 2011

Liczba stron: 440

"Dziedzictwo mroku" - Bree Despain

"Dziedzictwo mroku" Bree Despain

Lubisz tajemnice? A może tajemnice, które przyciągają inne? Jak to jest, kiedy wszystko wokół, co wydawało się na pozór zwyczajne, ma swoje tajemnice? I czy ludzie, którzy je posiadają, są godni zaufania?

Ta historia rozpoczyna się wtedy, gdy Grace (główna bohaterka) spotyka Daniela, przyjaciela z dawnych lat. Spotkanie jest o tyle dziwne, gdyż nie widziała go od momentu dziwnego wypadku jej brata. Po prostu zniknął bez śladu i zjawił się akurat w tym momencie.

Jej brat, Jude, kiedy dowiaduje się, że Grace rozmawia z Danielem, złości się i wymusza na niej obietnicę, aby nigdy więcej się z nim nie widziała ani nie zamieniała słowa. Dla niej jest to o tyle trudne, ponieważ czuje wobec niego pewne „przyciąganie”.

Mało tego. Jest zainteresowana jego artystycznymi zdolnościami. Nie może pojąć, dlaczego wszyscy nalegają, aby zerwała z nim kontakt. Wszystko to sprawia, że pragnie dowiedzieć się, co stało się owej nocy, w datę pamiętnego dziwnego wypadku.

W końcu udaje się Grace dociekać prawdy i to co odkryje… po prostu ją przerazi. Czuje się rozdarta między Daniela a swoich bliskich, zwłaszcza brata. W dodatku odkryje, że to wszystko równie ważnie dotyczy jej samej.

Myślę, że warto polecić tę książkę fanom fantastyki. W dobie zainteresowania tego typu literaturą jest ona jedną z godnych reprezentantów tego gatunku. Autorka stworzyła coś ciekawego, opisując to lekkim i przyjemnym stylem, dlatego jeśli jeszcze nie czytałeś jej książki, może warto zacząć?

Autor: Bree Despain

Tytuł: Dziedzictwo mroku

Wydawnictwo: Galeria Książki

Rok wydania: listopad 2010

Liczba stron: 430