"Krwawy szlak" - Moira Young

Wyprawa w nieznane...

   W literaturze młodzieżowej od dłuższego czasu nic ciekawego się nie dzieje. Czasem jakaś powieść wybije się ponad inne, ale po pewnym czasie i o niej łatwo zapomnieć. Wydawać by się mogło, że już nic nie będzie w stanie nas pozytywnie zaskoczyć. A jednak miałam okazję przekonać się na własnej skórze, że taka sytuacja może mieć miejsce. „Krwawy szlak” autorstwa Moiry Young, to książka, która niedawno ukazała się na naszym rynku. Od razu zebrała dobre opinie, jednak opis powieści wcale nie wskazywał na sukces. Ale to jeden z elementów zaskoczenia, bowiem po lekturze okazuje się, że było to coś, czego nie oczekiwaliśmy. I to chyba dobra wiadomość dla fanów tego gatunku…

   Życie Saby nie należy do najpiękniejszych. Wraz z bratem bliźniakiem, młodzą siostrą i ojcem mieszka w miejscu, gdzie głód zagląda ludziom w oczy. Wszystko się zmienia z dniem, kiedy jej brat Lugh zostaje porwany przez najeźdźców, którzy również zabijają jej ojca. Dziewczyna postanawia go odnaleźć, co wiąże się z długą i trudną wędrówką. Saba spotyka po drodze wiele trudności, z którymi musi borykać się sama. Z pomocą przychodzą jej jednak niestrudzony śmiałek Jack oraz grupa walczących dziewcząt o dumnej nazwie Wolne Jastrzębie. Czy uda jej się osiągnąć zamierzony cel?

   „Krwawy szlak” to pierwsza część kolejnej młodzieżowej serii. Z jednej strony, co trzeba powiedzieć szczerze, historia nie wydaje się być interesująca. Opis zdradza, że będzie to wręcz powtórka z rozrywki, bowiem podobnych historii czytać można było nie raz. Ale coś w tej powieści również intryguje i przyciąga, co oczywiście kończy się nie lada zaskoczeniem. Dlaczego? Po przeczytaniu tej historii można odczuć przyjemną niespodziankę. No bo w końcu miało być patowo i schematycznie. A jak było naprawdę? Przede wszystkim intrygująco i ciekawie, i mocno wciągająco. Akcja dzieje się tu w bardzo dobrym tempie, od początku do końca mamy do czynienia z przygodami głównej bohaterki, które nie dają nam spocząć na laurach. Wciąż pragniemy przeczytać o tym, co wydarzy się dalej, jak postąpi Saba, kogo spotka, i oczywiście – czy odnajdzie brata. W wielu momentach mamy wrażenie, że wiemy, jak skończy się dana sytuacja. Ba! Odnosimy wrażenie, że skończyła się zbyt prosto. Jednak autorka pokierowała każdy wątek w taki sposób, że za każdym rogiem czyha jakaś nowa niespodzianka. I to właśnie sprawia, że wciąż pragniemy lektury więcej i więcej.

   Ponadto bohaterowie również mają w sobie to „coś”. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście postać Saby, bo to ona dominuje w całej powieści. To ona postanawia ratować brata bliźniaka z rąk nieznanych najeźdźców. To ona wyrusza na ciężką wyprawę, w której robi wszystko, aby zbliżyć się do upragnionego celu. Wtedy właśnie poznajemy jej siłę, jej mocny charakter, ale również mocne strony. Z jednej strony, nie powiem, mocno denerwuje, ale z drugiej – nie da się jej nie lubić. Podobnie jak jej młodszą siostrę, z którą Saba nie ma zbyt dobrego kontaktu. Ta ledwie dziesięcioletnia osóbka powala na kolana hartem ducha i stanowczością. Ich relacja nie wygląda najlepiej, ale wydarzenia, jakie zaistniały, zmieniają to. I ta zmiana wygląda również ciekawie. Kolejny pozytywny aspekt tej powieści.

   „Krwawy szlak” to bogactwo nietypowych cech. Wiele jej aspektów zaskakuje, ale może również denerwować. Mnie osobiście lekko wymęczył sposób zapisu dialogów – bez interpunkcji. Cała powieść zapisana jest prozą, bez wyznacznika, gdzie i kto coś mówi w danym momencie. Z początku trudno jest się połapać, później można się przyzwyczaić. Jednak w książce, gdzie dużo się dzieje, ta forma może nieco przeszkadzać. I lekko zaniżyć tempo naszego czytania.

   Jak widać jednak, powieść warto przeczytać. „Krwawy szlak” to z pozoru typowa książka fantastyczna dla młodzieży, jednak po jej lekturze można dojść do całkiem innych wniosków. Moira Young stworzyła obraz bardzo ciekawy, gdzie i bohaterowie są wartościowi i cała otaczająca ich rzeczywistość: akcja, napięcie i finał. Wszystko układa się w jedną całość, którą można krótko określić: świetna i oryginalna historia. I chociaż ma w sobie coś z typowych młodzieżówek (zachowania i emocje bohaterów oraz nieodłączny romans) to jednak każdy może ją przeczytać. I każdemu powinna przypaść do gustu. Czy polecam? Oczywiście. Nawet bardzo mocno!

Autor: Moira Young

Tytuł: Krwawy Szlak

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 400

"Ciemna liczba" - Arne Dahl

Łudzący obraz nastolatków...

   Arne Dahl to kolejny szwedzki pisarz, który oferuje nam kryminalne zagadki. Jego drużyna A, słynna grupa śledczych, która jest bohaterem jego powieści, dostarcza nam za każdym razem ciekawe widowisko. Nie inaczej jest w przypadku kolejnej części pt. „Ciemna liczba”. Klimat jest, zagadka jest i ciekawe, choć trudne śledztwo – również jest. Dodatkowo niezmienny charakter pisarza dostarcza wielu atrakcji, dlatego lektura urozmaicona jest w różnego rodzaju dobrze rozpisanych wątków. Czegóż więcej chcieć?

   Podczas wycieczki szkolnej ginie nastoletnia Emily. Nauczyciel wraz ze swoimi podopiecznymi rozpoczynają poszukiwania, jednak niczego one nie dają. Sprawa przekazana jest w ręce policji, a dokładniej w ręce drużyny A – jednostki do zadań specjalnych. Szybko okazuje się, że zaginiona nastolatka była specyficzną osobą. I chociaż policja podejrzewa porwanie przez jednego z trzech zamieszkujących okolicę pedofilów, sprawa kończy się zaskakującym finałem…

   To kolejna seria, w której autor wykorzystuje do każdej powieści jednego bohatera (w tym przypadku grupę bohaterów). W wielu przypadkach spotykamy jednak nudną i szarą fabułę, której nie ratuje nawet super wykreowana postać. Arne Dahl, podobnie jak norweski Jo Nesbø i jego niezwykły Harry Hole, brnie do przodu, mając do dyspozycji i bohatera niebanalnego, ale również skłonność do wymyślania świetnej fabuły. Czasem coś po drodze nie wyjdzie, ale w ogólnym rozrachunku wszystko wygląda bardzo dobrze. „Ciemna liczba” to już ósma część przygód drużyny A, co od razu nasuwa pytanie, czy po raz kolejny będzie to wciągająca lektura, czy tym razem przesadnie i nudno? Jednak po skończeniu książki od razu rozmywają się wszelkie obawy i uprzedzenia. Arne Dahl po raz kolejny udowodnił, że jego umiejętności sięgają wysoko. Potrafi nakreślić akcję w sposób prosty, a jednak mocno intrygujący. Operuje słowem po mistrzowsku, ujawniając prawdę kawałek po kawałku, najlepsze zostawiając na sam koniec. Dlatego jego powieści bywają mocno zaskakujące.

   „Ciemna liczba” to zbiorowisko różnych wątków. Głównym z nich jest śledztwo i poszukiwania zaginionej nastolatki. Na kolejnych stronach pojawiają się jednak nowe poszlaki, dlatego rodzą się kolejne i kolejne wątki. W ten sposób gromadzi nam się wiele zagadkowych teorii, sporo tajemniczych wydarzeń, co w konsekwencji tworzy obraz niemal wyjątkowy. Co najlepsze, w trakcie akcji pojawiają się również momenty zaskakujące, dające punkty zwrotne w danej sytuacji. Dlatego ogół fabuły wygląda niemalże wspaniale. Ale… no cóż, ono zawsze się pojawia. W przypadku tej części Dahl nieco zboczył z kursu. Wszystko zmierzało do naprawdę fantastycznej całości, jednak gromada niektórych faktów wprost nie pasowała do panującej akcji. Popsuła cały efekt, z lekka pozostawiając niedosyt i niesmak. Ale to niewielka wada, i choć dostrzegalna, łatwo o niej zapomnieć.

   Nie ma co jednak narzekać ani gdybać, bowiem Arne Dahl po raz kolejny udowodnił, że potrafi kreować fabułę niebanalną. Swoim mistrzowskim językiem stworzył kolejną powieść, w której nie dość, że dzieje się sporo, to jeszcze wszystkie wydarzenia okraszone są aurą tajemnicy. Zagadkowe śledztwo, jakim parają się bohaterowie, czyli słynna drużyna A, potrafi zaintrygować i z miejsca wciągnąć czytelnika. Dla wszystkich miłośników kryminalnych historii oraz fanów skandynawskiej literatury, będzie to nie lada gratka. Dlatego z miejsca polecam każdemu, kto choć trochę czuje się zainteresowany. 

Autor: Arne Dahl

Tytuł: Ciemna liczba

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 440

"7 psychopatów" - reż. Martin McDonagh

Psychopaci czają się wszędzie...

   Kiedy nie ma się pomysłu na film, po prostu się go nie kręci. Coraz więcej jednak powstaje produkcji, gdzie fabuła nie ma ładu i składu, a bohaterowie po prostu denerwują na każdym kroku. Prosta zasada: nie wiesz, co nakręcić, nakręć byle co. I powiedz, że to komedia z elementami innych gatunków. Z podobnego założenia z pewnością wychodzili stwórcy filmu „7 psychopatów”. Albo świadomie, albo też nie zrobili obraz, który ni śmieszy, ni bawi, za to człowiek zaczyna zastanawiać się, co takiego myślała osoba, która pisała scenariusz tej produkcji. Gangster, który płacze za psem? Porywanie psów dla okupu. Słaby żart, oj słaby…

   Marty pisze scenariusz. Nieźle mu idzie, ma już… tytuł „7 Psychopatów”. Kiedy weny brakuje, przychodzi mu z pomocą najlepszy przyjaciel Billy – bezrobotny aktor, dorywczo złodziej psów. Za pomocą ogłoszenia w gazecie ściąga do domu największych świrów, jakich świat widział. Wszystko byłoby ok, gdyby nie jeden mały shih tzu – futrzak tragiczny – pupil gangstera neurotyka. Z tego nie może wyjść normalny film.*

   

Opis filmu jest jak najbardziej twórczy – w końcu zachęca do obejrzenia. Osobiście uwielbiam komedie, dlatego wydawało mi się, że ten tytuł może być naprawdę niezły. Niestety po raz kolejny rozczarowałam się fabułą. W tym miejscu należy dodać, że nie tylko ten element nie zachwyca. Obsada, choć można powiedzieć, że obfituje w dobre gusta (m.in. Colin Farrell, Olga Kurylenko czy też Christopher Walken), jednak ich role po prostu są blade. Od razu na myśl nasuwa się wniosek, że musieli być nieźle opłaceni, skoro zechcieli w czymś takim zagrać. Wróćmy jednak do obrazu. „7 psychopatów”, jak sama nazwa wskazuje, skupia się na psychopatach wszelkiej maści. I nie chodzi tu tylko o postaci, których główny bohater chce użyć w swoim scenariuszu do filmu. Po kolei uświadamiamy sobie, kto tak naprawdę odgrywa rolę niestabilnego psychicznie i jakie ma to znaczenie dla filmu. Pewnie miało to wyjść w żartobliwym sensie, bawiąc widza do łez ( w końcu nie co dzień widzimy gangstera w rozsypce z powodu zaginięcia pieska), jednak dostrzeżenie jakiegokolwiek humoru graniczy z cudem. Może nawet z sensem, bo tutaj wcale go nie widać.

   Być może pozostałe elementy filmu typu scenografia czy też muzyka  są jak najbardziej odpowiednie, jednak nie są one dopasowane do fabuły. Szczerze przyznam, że widząc akcję, jaka miała miejsce na

ekranie, czułam lekką zgryzotę. Panował lekki kontrast pomiędzy bohaterami, ich dialogami i scenerią w tle. Po raz pierwszy spotkałam się z produkcją, która miała w sobie aż tyle sprzeczności. Czuć pewien chaos, pewien nieporządek w tym filmie. Może dlatego zgubił się gdzieś sens i logika, a w szczególności poczucie humoru. Dodać należy, że nawet rola Colina Farrella nie nadała mu barw. Przeciwnie, jego bohater zatonął w morzach alkoholu, gasząc wszelakie talenty aktora…

   Doszukując się jakichkolwiek pozytywów w tym filmie, można znaleźć jeden wątek, który potrafi „przemówić”. Jest to miłość Hansa i jego chorej żony. Ten wątek mi przypadł do gustu. Jednak podobne temu części filmu tworzą z niego nie komedię, a dramat, co jest bliskie prawdy niż się można spodziewać. Dramat jako gatunek, ale również dramat jako wykonanie. Niestety. Jeśli jednak ktoś lubi tak proste produkcje, gdzie nie ma nic, nad czym trzeba się zastanawiać, może śmiało obejrzeć „7 psychopatów”. Nie gwarantuję jednak, że sam nie stanie się jednym z tytułowych bohaterów.

*opis wydawcy

Reżyseria: Martin McDonagh

Tytuł: 7 psychopatów

W rolach głównych: Colin Farrell, Olga Kurylenko,Chistopher Walken,Sam Rockwell

Rok produkcji: Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 109 min.

"Kraina życia" - Nicci French

Kiedy otacza cię ciemność i chrapliwy szept oprawcy...

   Thrillery psychologiczne mają to do siebie, że łączą w sobie emocjonujący wątek dreszczowca z rozważaniem na temat zachowania bohaterów. Zawsze, kiedy wybieram książki o tej tematyce staram się nie skupiać na prostych wątkach, jedynie na rozwinięciu całej akcji. Tytuł „Kraina życia” autorstwa Nicci French, trafił do mnie niespodziewanie i tym razem owa niespodzianka udała się znakomicie. Nie dość, że wciągnęła mnie na długie godziny, to w dodatku sprawiła wiele zaskakujących chwil i emocjonujących wrażeń. Można więc śmiało zaliczyć ją do kręgu ciekawych lektur z cyklu dreszczowców, które nieodwracalnie pochłaniają czytelnika.

   Abbie Deveraux pewnego dnia budzi się w ciemnym miejscu, związana, przetrzymywana przez szalonego mężczyznę. Po kilku dniach niewoli Abbie udaje się jednak uciec i zawiadomić policję. Nikt jednak nie wierzy w jej historię, na którą brakuje dowodów. Nie pomaga również fakt, że w pamięci ma wielką lukę, której za nic nie może wypełnić brakującymi wspomnieniami. Zaczyna swoje życie praktycznie od nowa, które znowu stanie w obliczu zagrożenia, kiedy poczuje się obserwowana…

    Przez jakiś czas zastanawiałam się, czy ta książka spełni moje wymagania. Widziałam zróżnicowane opinie na jej temat, jedne zachwalały powieść, inne już nie. Przede wszystkim przeszkadzało im jednostajne prowadzenie akcji, która powiewa nudą… W tym przypadku nie mogę się zgodzić. Jednostajna akcja, owszem pojawia się, jednak w przypadku psychologicznej książki coś takiego zdarza się praktycznie zawsze. Zastosowanie tego rodzaju tempa pozwala na dokładną analizę bohaterów, ich zachowań i całej fabuły razem wziętej. Akcja toczy się spokojnie, a w niektórych momentach pojawia się napięcie i więcej emocjonujących chwil. To sprawia, że ciekawość w nas rośnie z każdą kolejną stroną. Dlatego radzę nie kierować się uprzedzeniami, bowiem dla jednych będzie to korzystna strona książki, a dla innych – błaha i nudna.

   Jak dotąd rzadko wybierałam książki, które zostały napisane przez dwóch autorów. Rządzi mną bowiem uprzedzenie (być może niesłuszne, nie wiem, ale tak mam), które odrzuca takie książki z obawy, iż dwoje autorów może bardziej namieszać w fabule i wyjdzie z niej coś mega chaotycznego. Nicci French, jak się okazało, to para małżeńska, która publikuje powieści pod wspólnie dobranym nazwiskiem (połączenie imienia i nazwiska: Nicci Gerard i Sean French).  Zaskoczył mnie ten fakt, ale wielce pozytywnie, bowiem moje uprzedzenie gdzieś zniknęło. Po lekturze „Krainy życia”, która okazała naprawdę bardzo dobra, zaczynam na poważnie wystrzegać się swoich wcześniejszych uprzedzeń i częściej myślę o literackich duetach.

   „Kraina życia” jak najbardziej należy do ciekawych lektur ostatnich lat. Jako przedstawicielka gatunku thrillerów psychologicznych spisuje się na piątkę, a dla wymagających stanowi ona świetny tytuł na kilka wolnych godzin. Ciekawie poprowadzona fabuła z zaskakującymi wątkami wygląda estetycznie, ale równie wciągająco. Czasem pojawiają się elementy, które hamują akcję i wydają się monotonne, jednak są to sporadyczne sytuacje, które łatwo się wybacza. Lekturę polecam głównie fanom ciekawych dreszczowców, thrillerów, kryminałów i sensacji wszelako rozumianej. Wrażenia po przeczytaniu są jak najbardziej pozytywne i pozostają z czytelnikiem na długi czas. Serdecznie polecam.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Grupie Publicat:

Autor: Nicci French

Tytuł: Kraina życia

Wydawnictwo: Książnica

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 408