"Pan Przypadek i trzynastka" - Jacek Getner

Był sobie przypadkowy detektyw...

   Jacek Getner – pisarz, scenarzysta, dramaturg. Jego pomysły można poznać w znanych i lubianych serialach telewizyjnych, które goszczą na ekranach naszych telewizorów. Ale ostatnio można poznać go również od strony pisarskiej, gdzie zagościł pisząc powieści kryminalno – detektywistyczne. Miałam przyjemność przeczytać wcześniej „Dajcie mi jednego z was”, teraz, po premierze jego nowej książki, zapoznałam się z nową propozycją wyjętą spod jego pióra. „Pan Przypadek i trzynastka”, bo taki nosi tytuł, to rozpoczynająca serię czternastu powieści książka, opowiadająca przygody rodzimego detektywa z przypadku, o jakże oryginalnym nazwisku: Jacka Przypadka. Perspektywa zachęcająca – bohater, jak zapewnia autor, z charakteru podobny jest to znanych postaci Sherlocka Holmesa, doktora House’a, czy nawet porucznika Borewicza. Kto zna tych panów, wiadomo o czym mowa. Nie jestem jednak pewna, czy w stu procentach zgodziłabym się z porównaniem pana Przypadka do tych zdolnych postaci. Bohater nowej książki pana Getnera w pewnym stopniu różni się od wymienionych osób, a raczej nie powinien być do nich porównywany…

   „Pan Przypadek i trzynastka” to początek przygód rodzimego detektywa z przypadku, Jacka Przypadka. W pierwszej części bohater będzie się zmagał z zagadkami, które związane są w pewien sposób z cyfrą „trzynaście”. Zrabowane obrazy spod trzynastki, zaginiony skarb w starym domu pod numerem trzynaście, czy też skradziony tekst sztuki o ciekawym tytule „Trzynaste krzesło” – z tymi wszystkimi sprawami Przypadek zmierzy się całkowicie przez przypadek. Albo za namową sąsiadki, która w sprytny sposób zrobi z niego detektywa…

   Tak jak już wspomniałam, „Pan Przypadek i trzynastka” to kolejna powieść pana Getnera, którą miałam okazję przeczytać. Choć poprzednia nie zachwyciła mnie tak, jakbym tego oczekiwała, chciałam przeczytać więcej książek autora, aby mieć niejakie pojęcie o jego stylu pisania. Co w szczególności zauważyłam: wciąż widać błędy, jakie dostrzegłam w poprzedniej powieści. Generalnie chodzi o słabe rozwinięcie tematu, jaki został tutaj rozpoczęty. Kiedy mamy do czynienia z książką kryminalną lub powieścią detektywistyczną, oczekujemy tego, że wątki nas zaintrygują i zaciekawią, prawda?  Tym samym potrzebna jest treść, która skutecznie odda całą akcję i wszystkie zamysły autora. Pan Getner poszedł w nieco inną stronę – postawił na krótką fabułę, w której zawarte są trzy historie, napisane z perspektyw kilku osób, w wyniku czego panuje niemały chaos, po którym, choć coś może przypaść do gustu, czuć ogromny niedosyt. Jak na tak rozległe pomysły, tej treści wyszło zbyt mało, aby wciągnąć porządnie czytelnika. Tym samym tytuł stracił nieco na świetności.

   Główny bohater, Jacek Przypadek, to postać, która powinna błyszczeć na tle wszystkich wydarzeń. I tutaj pojawia się ten sam problem – jak na główną rolę, było jej znacznie za mało. Miałam wrażenie, że jego jakby nie ma, jakby jego rola była epizodyczna. Ponadto porównanie do tylu znanych postaci, jak sam Sherlock Holmes, było raczej zbędne. Nie dopatrzyłam się w nim specjalnych zdolności, chociaż czasem przejawiał bystrość umysłu, która wydaje się jedynie przypadkiem. Ogólnie rzecz biorąc ta postać nie robi wielkiego wrażenia, a w dodatku nie daje powodu do tego, aby pamiętać ją przez długi czas. Rozwiązanie zagadki błyskawicznie jak zrobienie zupki chińskiej, nie czyni jeszcze bohaterem, czy w tym wypadku dobrym detektywem, ale w szczegóły wnikać nie będziemy.

   W tego typu powieściach spodziewam się sporej dawki adrenaliny, intryg czy napięcia i zwrotów akcji. Niestety tutaj tego zabrakło – akcja jak szybko się zaczyna, tak szybko też kończy. Tak naprawdę nie mamy czasu zagłębić się w sprawę, jaka aktualnie nastaje, nie mamy możliwości sami polemizować, co mogło się wydarzyć – zagadka zaraz zostaje rozwiązana i tyle ją widzieli. Brakuje, naprawdę brakuje tej powieści (opowiadaniu) rozwinięcia. To, co zostało napisane, to jedynie zalążek tego, co może się wydarzyć. Działania, akcje, same zagadki i intrygi – to wszystko należałoby dobrze rozwinąć, aby uzyskać ciekawą powieść.

   Z bólem muszę to przyznać, ale to kolejny raz, kiedy czuję niemały zawód po przeczytaniu książki pana Getnera. Ale to dlatego, że mają one potencjał i nie został on wykorzystany w pełni przez autora, tak, jak można by tego oczekiwać. Wciąż te same błędy przyświecają jego karierze pisarza (za krótko i za mało rozwinięte) i mam nadzieję, że w przyszłości się one zmienią. „Pan Przypadek i trzynastka” w pewnym stopniu mi się podobało – to zasługa ciekawego stylu, ciekawego pióra, jakim posługuje się autor książki, ale cóż z tego, skoro cały temat mnie zawiódł. Będę czekać na kolejną część, aby sprawdzić, czy coś się zmieniło. Mam nadzieję, że tak i będzie to zmiana na lepsze, czego z serce panu Getnerowi życzę. W końcu chyba wszyscy pragniemy, aby w Polsce było mnóstwo dobrych pisarzy. Prawda?

Za możliwość przeczytania książki, dziękuję autorowi, panu Jackowi Getnerowi!

Autor: Jacek Getner

Tytuł: Pan Przypadek i trzynastka 

Wydawnictwo: Poligraf

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 202

"Dajcie mi jednego z was" - Jacek Getner

"Dajcie mi jednego z was" Jacek Getner

   Kryminały to jeden z gatunków, który najbardziej lubię. Nic więc dziwnego, że jestem wymagająca jeśli chodzi o tytuły powiązane z tym rodzajem literatury. Szczególnie uważnie przyglądam się polskim autorom, których nazwiska coraz częściej przewijają się wśród kryminalnych powieści. „Dajcie mi jednego z was” to książka autorstwa pana Jacka Getnera, polskiego scenarzysty (m.in. „Klan”), którą miałam okazję poznać jakiś czas temu. Ogólnie rzecz biorąc, lektura nie okazała się być zła, jednak kilka niedociągnięć sprawiło, że czytało się ją nieco opornie. Ale mimo wszystko dobrze pamiętam ją do dziś, co świadczy o tym, że powieść jest warta zachodu.

   Głos jest osobą pamiętliwą i zranioną. Aby móc zemścić się na tych, którzy skrzywdzili go w przeszłości, wybiera cztery osoby, przez które ucierpiał najbardziej. Jest wśród nich dowódca wojska,  bogaty biznesman, który przejął jego firmę, a także przywódca sekty religijnej oraz facet, który odbił mu żonę. Wszyscy czterej trafiają do jednego miejsca, gdzie Głos ma nad nimi kontrolę. Muszą zdecydować, który z nich trafi na egzekucję, bowiem Głos chce śmierci jednego z nich. Wybór jednak należy tylko i wyłącznie do nich samych…

   Długo zastanawiałam się, jak odbiorę książkę pana Getnera. „Dajcie mi jednego z was” jest bowiem dość krótką powieścią, a ja preferuje raczej obszerne lektury. Ale uprzedzenia wyrzuciłam w kąt i przeczytałam ją. Z jednej strony muszę przyznać, że jak na tak mało treści wątki zostały dobrze rozbudowane i co więcej, skończone. Z drugiej jednak zabrakło kilku elementów, które uczyniłyby powieść bardzo dobrą. Ale po kolei. Pomysł na książkę wydał mi się z początku wielce interesujący, później jednak odnosiłam wrażenie, jakbym coś podobnego czytała. Wrażenie deja vu trwało przy mnie przez długi czas, dlatego bywały momenty, w których miałam ochotę odłożyć książkę na później. Końcówka jednak zaskoczyła mnie pozytywnie, owe wrażenie zniknęło, a ogólne zdanie na temat powieści zmieniło się diametralnie.

   Jeśli chodzi o elementy, których zabrakło, to z pewnością zaliczę do nich brak akcji. Jak na książkę kryminalną powinno być jej aż nadto, tutaj jednak pojawia się ona sporadycznie i jeśli nawet coś się stanie, za chwilę akcja traci na wartości, zanika napięcie i oczekiwanie, co dalej, i oczywiście książka w takim wypadku powiewa ciągłą nudą. Choć nie jest ona obszerna, nie posiada zbyt wielu wątków, to akcja powinna się pojawiać dużo częściej, aby wciągnąć czytelnika bez reszty i aby zachował ciekawość do końca książki. Ponadto przewidywalność w książce jest bardzo wysoka, co psuje czytelnikowi ogólną radość z lektury. Ale jeśli ktoś lubi łatwą fabułę, nie powinien być tym faktem rozczarowany.

   Jeszcze jedną wadą książki są błędy w wydaniu powieści. Wiadomo, że lepiej i dużo łatwiej się czyta, kiedy nie ma błędów w zdaniach, kiedy interpunkcja nie kuleje. W przypadku „Dajcie mi jednego z was” o dobrej korekcie raczej nie ma mowy. Brakuje wielu przecinków oraz innych znaków, ważnych do dobrego odbioru tekstu. Ponadto czasem spotkałam się z błędnym zapisem dialogu oraz błędami ortograficznymi, co tym bardziej mnie dobiło…

   Chociaż książka ma w sobie niedociągnięcia, mniej lub bardziej istotne, nie pozostawia jednak wątpliwości, że jest ona ciekawa. W miarę dobrze się ją czyta, a jest to zasługa dobrego pióra autora, spod którego wyszedł całkiem niezły narrator. Ponadto powieść, choć zawiera mało akcji i napięcia, wywołuje u czytelnika wiele innych pozytywnych wrażeń, które pozwalają na zapamiętanie książki przez długi czas. Polecam szczególnie fanom gatunku oraz literatury polskiej, niemniej uczulam na fakt, iż „Dajcie mi jednego z was” jest raczej mało wymagającą lekturą…

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję samemu autorowi, panu Jackowi Getnerowi.

Autor: Jacek Getner

Tytuł: Dajcie mi jednego z was

Wydawnictwo: Najlepszy seler

Rok wydania: 2005

Liczba stron: 164