Ostatnio przeczytałam...#4 - "Love, Rosie"

"Love, Rosie" - Cecelia Ahern

Rosie i Alex od dzieciństwa są nierozłączni. Życie zadaje im jednak okrutny cios: rodzice Alexa przenoszą się z Irlandii do Ameryki i chłopiec oczywiście jedzie tam razem z nimi. Czy magiczny związek dwojga młodych ludzi przetrwa lata i tysiące kilometrów rozłąki? Czy wielka przyjaźń przerodziłaby się w coś silniejszego, gdyby okoliczności ułożyły się inaczej? Jeżeli los da im jeszcze jedną szansę, czy Rosie i Alex znajdą w sobie dość odwagi, żeby spróbować się o tym przekonać? Czy warto czekać na prawdziwą miłość? Czy każdy z nas ma swoją "drugą połówkę"? Może dowiemy się tego po lekturze tej ciepłej i wzruszającej powieści. [wyd.]

"Teraz już wiem na pewno, że tam, na końcu tęczy, czeka na mnie spełnienie marzeń."

   Ten tytuł zna prawie każdy. Raz - za sprawą autorki, której nazwisko jest rozpoznawalne, i dwa - niedawno w kinach można było obejrzeć jej ekranizację. Przyznam szczerze, że nie gonię za popularnością danej książki bądź serii, bo w wielu przypadkach czułam się rozczarowana i oszukana. Jednak w tym przypadku czułam się zaintrygowana, wiele osób mi znanych serdecznie ją polecało. No i po paru drastycznych kryminałach łaknęłam czegoś lekkiego :) 

   Pomysł zatem był dobry. A jak oceniam książkę? Muszę przyznać, że podobała mi się. Nie zrobiła piorunującego wrażenia, ale przez wiele momentów świetnie się bawiłam i po skończeniu lektury pozostał na mojej twarzy szeroki uśmiech. To ciekawa historia, w której uczucia grają główną rolę, a ich różnorodność jest jak przysłowiowy rollercoaster. Piękna przyjaźń, która trwa przez lata, aż w końcu dojrzałe wnioski, że to tak naprawdę coś więcej, jednak na wiele rzeczy jest już za późno.

   To zdecydowanie książka dla cierpliwych. Wiele emocji wzbudza ciągłe rozmijanie się celów obojga młodych bohaterów - Alexa i Rosie. Jeszcze nigdy nie czekałam na finał z tak wielkim zaangażowaniem. I nie dlatego, że zmęczona chciałam, aby w końcu się skończyła, ale po to, by wreszcie sprawdzić, czy uda im się dojść do porozumienia, czy ich drogi w końcu się zetkną, czy też nareszcie zrozumieją istotę sprawy. Zrodziła we mnie tak wiele pytań, że nie mogłam nie skończyć tej powieści.

   I jeszcze jedno. To intrygująca książka ze względu na formę zapisu jej treści. Żadna tam proza, jedynie epistolarne fragmenty, czyli listy, e-maile, rozmowy na czatach i komunikatorach. W ten sposób autorka nie kreuje indywidualnej postaci, nie opisuje jej wyglądu i historii jej życia. My poznajemy ją przez pryzmat tego, co pisze do danej osoby, o czym, w jakim celu, itp. Bardzo ciekawie to wygląda, wcale nie czułam się mało poinformowana, wręcz przeciwnie. W tak prosty i krótki sposób dowiedziałam się więcej na temat bohaterów, aniżeli w zwykłej książce. Świetny pomysł na konstrukcję.

   Prosta i lekka historia, bardzo emocjonalna, często zabawna i momentami smutna. Ale przede wszystkim potrafi poprawić nastrój, a nawet zainspirować czy zachęcić do podobnych lektur. Ja czuję się wielce zachęcona. I polecam!

Metryczka:

Cecelia Ahern, "Love, Rosie" (Dawniej:"Na końcu tęczy")

Wyd. Akurat, ISBN:978-83-7758-746-1

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 512

"Mam twój telefon" - Sophie Kinsella

Abonent czasowo (nie)dostępny...

   Sophie Kinsella to pseudonim brytyjskiej autorki, nazywanej przez wielu królową chic-litu. Swoją pierwszą przygodę z twórczością tej pani mogę uznać za jak najbardziej udaną, ba!, mogę powiedzieć nawet, że zakochałam się w jej piórze. Cenię sobie dobrą komedię, świetny obyczaj, czy też dobrze rozegrany romans, a te elementy z łatwością odnajdziemy w tytule „Mam twój telefon”. Oczekiwałam po nim dość wiele i nie zawiodłam się – autorka stworzyła fantastyczną historię, przez którą nie przestawałam się śmiać, a o ciągłych niespodziankach już nie wspomnę. Opowieść zgrabna, z klasą, humorem i romantycznym zakończeniem –a z innego nie byłabym bardziej zadowolona…

    Poppy Wyatt jest szczęśliwą kobietą – ma wyjść za mąż za wyjątkowego i przystojnego mężczyznę. Jednak pewnego dnia wszystko się zmienia. Poppy gubi pierścionek zaręczynowy (rodzinna pamiątka!), a w dodatku kradną jej telefon – urządzenie, bez którego nie może się obejść, nie w tej chwili! Kiedy przeszukuje hotelowe zakątki w poszukiwaniu pierścionka, natyka się na porzucony telefon, który postanawia, tak po prostu, sobie wziąć. Właściciel telefonu, biznesman Sam Roxton, wcale nie jest z tego powodu zadowolony i nie życzy sobie, aby ktoś obcy wchodził z butami w jego osobiste i biznesowe sprawy. Sytuacja wymyka się spod kontroli, i co dziwne, Poppy i Sam coraz częściej wymieniają się wiadomościami, wywracając swoje życia do góry nogami. I to właśnie w tym momencie los szykuje dla Poppy jeszcze więcej niespodzianek i zaskoczeń.

   Muszę przyznać, że już dawno nie miałam przyjemności spotkać aż tak sympatyczną lekturę. Brakowało mi zdrowego humoru, który wylewa się z kartek książki na każdym kroku. Sophie Kinsella, jak się okazało, świetnie radzi sobie w tworzeniu fabuły komediowej: niewymuszone żarty i zabawne sytuacje wyglądają czysto spontanicznie. Duża dawka humoru nie sprawia jednak wrażenia, że bohaterka to pogranicze klauna i fajtłapy. Poppy Wyatt, czyli nasza przewodniczka po tej historii, nadaje żartobliwy ton, bo w końcu to ona pakuje się w różne tarapaty, z których (z różnym skutkiem) próbuje się wykaraskać. Wszystkie jej działania mieszczą się jednak w granicach dobrego gustu, więc jedyne, co będziemy wobec niej czuć,  to ogromna sympatia i szacunek. To chyba jedna z nielicznych bohaterek, której tak mocno kibicowałam do końca. A co więcej, dzięki tak dobrze rozegranej fabule, pełnej emocji i zaskoczeń i ciekawej postaci, stałam się częścią tej historii i to chyba będę wspominać najmocniej. Dziękuję, Sophie!

   Warto pamiętać, że to nie tylko czysta komedia. To także ciekawy obyczaj i romans, który nie mógłby wyglądać lepiej. Kolejne podziękowania dla autorki za to, że nie stłamsiła dobrego ducha zbyt dużą dawką romansu. Bo on kwitł, ale tak daleko w tle, że do końca nie było wiadomo, czy w końcu skończy się dobrze, czy nie. Finał okazał się przewidywalny, sam opis to zwiastuje, ale co z tego, skoro właśnie tego oczekiwałam. Ta powieść nie mogła skończyć się inaczej – po wielu przygodach, tych zabawnych i smutnych, tych wielu intrygach, kłamstwach, chwilach szczęścia i czystej zabawy – koniec musiał stać się happy endem. A jednocześnie tak zabawnym, że historia na długo zapada w pamięć. I po raz kolejny chciałabym rzec – dziękuję, Sophie!

   „Mam twój telefon” to z pewnością historia, którą chciałabym Wam wszystkim polecić. Jest lekka, wciągająca, romantyczna i przede wszystkim przezabawna. Do samego końca śmiałam się jak szalona, a historia nie pozwoliła odłożyć książkę na bok. Jest to świetny przerywnik na każdą chwilę – z miejsca poprawia humor i samopoczucie. A historia, która przecież wygląda niesamowicie poprzez różnorodność emocji, zapada czytelnikowi w pamięć na długi, bardzo długi czas. Gorąco polecam!

Autor: Sophie Kinsella

Tytuł: Mam twój telefon

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 416

"Kobiety z 6 piętra" - reż. Jean-Philippe Le Guay

"Kobiety z 6 piętra" reż. Jean-Philippe Le Guay

 

   Coraz częściej, bez zastanowienia, wybieram do obejrzenia filmy francuskie. Dlaczego? Prócz barwnego języka, fabuły, choć nieskomplikowane, potrafią wciągnąć widza bez reszty. Wiele z nich również potrafi wzruszyć, oczarować oraz rozśmieszyć do łez. Kolejnym filmem z francuskiej serii, jaki obejrzałam,  są „Kobiety z 6 piętra”, które w połączeniu z hiszpańskim temperamentem dało jeszcze ciekawszy efekt. Ciekawa i delikatna historia, z lekka romantyczna oraz komediowa, świetnie umila czas, a dodatkowo jest dobra dla widza w każdym wieku i o zróżnicowanym guście.

   Jean-Louis (znany z Nieba nad Paryżem Fabrice Luchini) był statecznym mężczyzną i ojcem rodziny… dopóki nie poznał hiszpańskich pokojówek mieszkających na szóstym piętrze w jego kamienicy. Jedna z nich, niezwykle piękna Maria, wprowadza porządek w domu Jean-Louisa i jak się potem okazuje chaos w jego sercu. Zderzenie hiszpańskiego temperamentu z konserwatyzmem francuskiej klasy średniej tworzy prawdziwie wybuchową komediową mieszankę.*

   „Kobiety z 6 piętra” to kolejny francuski film, który z miejsca przypadł mi do gustu. Tym razem jednak wszystkie elementy filmu współgrały ze sobą, przez co efekt był jeszcze ciekawszy. Dobrze dobrana obsada  oraz dobry scenariusz zbudowały fundament produkcji, który dopełniony został nastrojową muzyką  oraz barwnymi ujęciami. Język francuski i hiszpański jest już tylko „wisienką na torcie”, która sprawia, że widz ma ochotę obejrzeć film z napisami aniżeli z lektorem.

    Dodatkową zaletą, przynajmniej według mnie, jest dobry rozkład wątków. Akcja powoli się rozwija, zachowując na końcu wiele niespodzianek. Dzięki temu napięcie wzrasta stopniowo, cały film oglądamy z nieskrywaną przyjemnością i ciekawością, która towarzyszy od samego początku. Z drugiej strony jednak można odczuć ten fakt jako nieco mniej optymistyczny. Film bowiem jest nieco przewidywalny, często mile zaskakuje, jednak również w kilku momentach można łatwo zgadnąć, co wydarzy się później.

   Niemniej jednak, gorąco polecam. Film „Kobiety z 6 piętra” to francuska opowieść nie tylko o miłości. Świetnie nastraja oraz pozostawia po sobie ciepłe wspomnienia. Choć jest nieco przewidywalny, nie pozostawia wątpliwości, iż jest jednym z lepszych komedii francuskiej produkcji. Nie tylko bawi, ale również wzrusza; sprawia, że częściej chcemy sięgać po tego typu filmy. Serdecznie polecam!

Za możliwość obejrzenia dziękuję serdecznie firmie BestFilm:

 *opis wydawcy
Reżyseria: Jean-Philippe Le Guay

Tytuł: Kobiety z 6 piętra

W rolach głównych: Lola Dueñas, Concha Galán, Sandrine Kiberlain, Fabrice Luchini, Carmen Maura, Berta Ojea, Nuria Sole, Natalia Verbeke

Rok produkcji: Francja 2010

Czas trwania: 104 min.

"Przepis na miłość" - reż. Jean-Pierre Améris

"Przepis na miłość" 

   Usłyszałam niegdyś wiele dobrego o francuskich filmach, zwłaszcza o komediach romantycznych, które mają swój urok i delikatność. Rzadko miałam okazję obejrzeć filmy francuskiej produkcji, jednak mogę w stu procentach zgodzić się z tą opinią. Ostatnio nadarzyła się okazja, aby ponownie zagłębić się w ich filmie, a ściślej mówiąc, „Przepisie na miłość” w reżyserii Jean-Pierre Améris’a. Rzadko trafiam na dobre komedie romantyczne, ale w tym przypadku mogę śmiało stwierdzić, że seans był wyjątkowo udany. Świetna obsada oraz pomysłowa fabuła dało ciekawy efekt pasjonującej komedii romantycznej. Po takich filmach znikają wątpliwości, a wiara w naprawdę godne obejrzenia produkcje wzrasta z dwukrotną siłą.

   On jest właścicielem upadającej fabryki czekolady, który umiera ze strachu, na myśl o rozmowie z kimś obcym. Ona zna jeden z najlepszych przepisów na czekoladki, ale jest zbyt nieśmiała, żeby wyjawić swój sekret. Tych dwoje mogłoby stanowić idealną parę. Gdyby tylko któreś z nich odważyło się zrobić pierwszy krok…*

   Jeśli miałabym ocenić film najkrócej jak potrafię, powiedziałabym, że jest on nadzwyczaj prosty, ale dzięki temu nadzwyczaj urokliwy. Fabuła nie jest specjalnie wymyślna, jak na zwykłą komedię romantyczną przystało, ale to właśnie stanowi atut filmu. Ogląda się go z przyjemnością, częste śmieszne sceny wywołują niejeden uśmiech, a zabawne perypetie bohaterów zyskują sympatię widza. Nie ma w niej ckliwych momentów, brak również ociekających banałem dialogów. Dodajmy jeszcze do tego barwny język francuski, który mile pieści uszy, a uzyskamy naprawdę ciekawy i warty obejrzenia film dla niejednego konesera sztuki filmowej.

   Warto też wspomnieć obsadę głównych ról, Isabelle Carré oraz Benoît Poelvoorde, którzy swoimi umiejętnościami dopełnili całego obrazu. Bardzo dobrze poradzili sobie z odegraniem roli nieśmiałych ludzi, wstydliwych i skromnych. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z ich twórczością ekranową, jednak mogę zaryzykować stwierdzenie, że oboje pasują do tych ról idealnie. Swoje umiejętności wnieśli do całej fabuły, która zyskała na tym naprawdę wiele.

   Film, jako całokształt, wypadł świetnie. Każdy element został dopracowany do końca, co oczywiście przekłada się na jakość obrazu. Choć nie jestem do końca zwolenniczką komedii romantycznych, tak „Przepis na miłość” zdołał przekonać mnie do tego filmowego gatunku. Barwne postacie, wartka akcja i urocza fabuła oraz słodki motyw czekolady – to wszystko daje rezultat przyjemnego filmu dla każdego, kto poszukuje czegoś ciekawego na (nie tylko) wakacyjne wieczory. Szczególnie polecam każdemu zwolennikowi komedii romantycznych oraz filmów francuskich. Chociaż, tak naprawdę, nie ma znaczenia, co kto lubi. Ten film jest dobry dla każdego, bowiem każdy odnajdzie w nim coś dla siebie. Nawet największy łasuch czekolady...:)

Za możliwość obejrzenia filmu dziękuję firmie BestFilm:

*opis wydawcy

Reżyseria: Jean-Pierre Améris 

Tytuł: Przepis na miłość

W rolach głównych: Isabelle Carré, Benoît Poelvoorde

Rok produkcji: Francja 2010

Czas trwania: 80 min.