"Pasażer 23" - Sebastian Fitzek

Morze pochłonie Twoje tajemnice...

   Już dawno nie miałam do czynienia z dobrym thrillerem psychologicznym. Lecz pewnego dnia spotkałam pewnego pasażera. A dokładniej „Pasażera 23” autorstwa Sebastiana Fitzka. Tytuł ten świetnie nadaje się dla każdego żądnego mrożącej krwi w żyłach akcji czytelnika. Może z początku wydaje się niepozorny, jednak nie warto dać się omotać pozorom. Fitzek umiejętnie wabi czytelnika każdym kolejnym rozdziałem, a gdy wpadnie w pułapkę, nie ma już odwrotu – historia, choć mroczna, musi zostać dokończona. W niebywale zajmujący sposób…

   Pięć lat temu żona i synek Martina Schwarza popłynęli na wakacje statkiem wycieczkowym. I na pełnym morzu zaginęli…

   Od tego czasu Martin, policyjny detektyw i psycholog, żyje na dnie rozpaczy. Jedyne, co mu zostało, to ściganie zła. Podejmie się każdego, nawet najbardziej szaleńczego zadania, bo własne życie nie ma już dla niego żadnej wartości. Łamie wszelkie zasady i regulaminy, ale jest przerażająco skuteczny… 

   Po 5 latach Martin nagle dowiaduje się, że na tym statku znikali również inni pasażerowie. Wśród nich była mała dziewczynka, która teraz się odnalazła. Miała ze sobą misia synka Martina. Ale dziecko milczy…[wyd.]

   To moje pierwsze spotkanie z twórczością Fitzka. Jednak po tej powieści wiem, że na pewno nie ostatnie. „Pasażer 23” okazał się niesłychanie zaskakujący, chociaż z początku w ogóle się na to nie zapowiadało. Wsiąkłam totalnie, a po zakończeniu lektury wprost nie mogłam się otrząsnąć. To było naprawdę DOBRE.

   Choć, muszę przyznać, na początku nie było wesoło. Prolog okazał się intrygujący, zwiastował krwawe wydarzenia – autor zaczął naprawdę z grubej rury. Ale okazał się jedynie dodatkiem, który w roli drugoplanowej pasuje do całej fabuły. A jego rozwinięcie i wyjaśnienie znajduje się… w epilogu. To i tak dobrze, bo szczerze powiedziawszy po tylu stronach straciłam nadzieję na dokończenie tego wątku. Dobrze zamknął historię, ale wydaje mi się, że trochę zabrzmiało to zbyt naciąganie. Kolejne strony, te pierwsze rozdziały, również nie wyglądały zachęcająco. Trochę się naczekałam na jakąś konkretną akcję, na te zapowiadane przerażające wydarzenia. Tu niestety potrzeba cierpliwości. Ale – opłaca się. Naprawdę się opłaca.

   No właśnie, kiedy akcja rozkręca się na dobre, wtedy dopiero rozpoczyna się zabawa. Robi się coraz bardziej tajemniczo, z rozdziału na rozdział sytuacja zmienia się diametralnie. W jednej chwili czujemy się bliżej rozwiązania zagadki, a jednak za moment nasza teoria okazuje się błędna. Napięcie rośnie, a ponura atmosfera udziela się nam coraz mocniej. Tymczasem, dość nagle, nadchodzi koniec. Niespodziewanie i zbyt szybko. Okazuje się, że dobre kilkadziesiąt stron przed nami i to nie może być finał tej historii. No i tak właśnie jest – Fitzek zostawia najlepsze na sam koniec. Ujawnia wszystko w całej okazałości. Kurtyna opada. A prawda okazuje się zupełnie inna i bardziej brutalna.

   Brakowało mi książek, w których finał historii rzeczywiście okazywał się totalnym odwróceniem zaistniałych sytuacji. „Pasażer 23” okazał się być mocno zaskakującą lekturą, chociaż początek nawet na to nie wskazywał. Potrafi nieźle wciągnąć, zaintrygować i sporo namieszać w głowie. Ponadto autor wykreował w niej bardzo klimatyczny obraz – kiedy czytamy jego książkę, na własnej skórze czujemy tę złowieszczą atmosferę. Dobrze i rozsądnie poprowadził fabułę, chociaż oczywiście nieźle przy tym namieszał. Ale dzięki temu możemy przeczytać prawdziwy i bardzo konkretny dreszczowiec. Polecam!

Autor: Sebastian Fitzek

Tytuł: Pasażer 23

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 1 marca 2016

Liczba stron: 352

"Błędny rycerz" - Brandon Mull

Magiczna wyprawa

   Brandon Mull to jeden z nielicznych pisarzy fantasy, który nieustannie czymś mnie zaskakuje. Być może wyrosłam już z jego opowieści, ale powiedzmy sobie szczerze: kto by się oparł tak licznym wspaniałym przygodom? W książkach Mulla jest bowiem jakaś magia, bo nie tylko młodsi czują się oczarowani, ale także starsi bawią się przy nich świetnie. Autor bestsellerowego „Baśnioboru” zabłysnął nie raz, podbił niejedno czytelnicze serce i robi to dalej, tym razem z nową serią „Pięć Królestw”. „Błędny rycerz” to już drugi tom tej fantastycznej serii i co muszę powiedzieć – poziom jest niezwykle wysoki. Brandon Mull co rusz podnosi sobie poprzeczkę, wymyśla coraz nowsze i coraz ciekawsze postaci, miejsca, moce...  Przygód i niespodzianek jest tak wiele, że aż strach pomyśleć, jak dobra będzie następna część. A uwierzcie mi, że taka będzie – choć dobra to z pewnością mało powiedziane.

    Kiedy Cole wraz z przyjaciółmi trafił na Obrzeża, wydawało się, że są straceni. Chociaż porwano przyjaciół chłopca, istnieje nadzieja, że uda mu się ich odnaleźć, uwolnić i razem spróbują wrócić do domu. Tymczasem Cole towarzyszy Mirze w poszukiwaniach jej siostry, której może grozić wielkie niebezpieczeństwo. Razem z nimi podróżują Drgawa i Jace. Gdy docierają do Elloweer, na swej drodze spotykają słynnego Błędnego Rycerza, jednak nie wiadomo, czy jest on ich wrogiem czy sojusznikiem. Kiedy przychodzi im zmierzyć się z ogromnym wyzwaniem, Cole będzie musiał wykazać się ogromną siłą i tajemniczą mocą, która głęboko w nim drzemie…

   Kiedy sięgam po książki Mulla, spodziewam się mnóstwa przygód i wciągającej akcji. Nie inaczej było w przypadku lektury „Błędnego rycerza”. Tym razem jednak odniosłam wrażenie, że w tej powieści dzieje się jeszcze więcej i bardziej intensywnie. Tytuł ten jest kontynuacją „Łupieżców niebios”, który fantastycznie otworzył serię. Nie dziwne więc, że wobec drugiego tomu oczekiwania były ogromne. I po raz kolejny autor udowodnił, że nie straszne mu tworzenie fantastycznej fabuły z charakterem.

   Czego się zatem spodziewać po „Błędnym rycerzu”? Z pewnością mnóstwa akcji, która nieprzerwanie trwa od pierwszej strony, wciągającej treści, która nie pozwoli nam się oderwać od książki oraz ciekawych bohaterów, którzy na pozór wydają się zwyczajni, a jednak na tle wydarzeń pokazują swoje prawdziwe, nieszablonowe oblicze. Jak na powieść przygodową przystało, autor powinien zadbać o to, by czytelnik nie mógł się nudzić. I to zadanie Mull spełnił – historia to ciągła przygoda młodych bohaterów, którzy napotykają na swej drodze mnóstwo wyzwań, mnóstwo przeciwności losu, z którymi walczą na różne sposoby. Są to często oryginalne pomysły; poznajemy  wiele ciekawych umiejętności, magicznych zdolności i kreatywnych działań. Przy takiej intensywności akcji i pomysłowości autora nie można się nudzić. I naprawdę łatwo zatracić się w takiej lekturze.

   W recenzjach innych powieści fantastycznych często można dostrzec porównania do innych książek czy też wytykania schematów, jakie są powszechnie znane. W przypadku Brandona Mulla zawsze mogę liczyć na oryginalność – chociaż temat magii wydaje się być mocno wykorzystany, to w jego historiach zawsze znajdzie się coś nowego. W obu pierwszych tomach tej serii magia jest kluczowym tematem, a pomysłowość  autora pozwala nam na ponowne poznanie tego aspektu z bardzo ciekawej strony. To, w jaki sposób została wykorzystana, czy też w jakiej formie występuje zostało nakreślone w sposób niezwykły. Dzięki temu przygody naszych bohaterów są jeszcze ciekawsze, bardziej barwne i ogromnie frapujące.

   To fantastyczna powieść przygodowa, która od początku do końca wydaje się być dobrze przemyślana i napisana w sposób niebanalny. Czytając  tę kolejną już książkę Mulla odnoszę wrażenie, że jego wyobraźnia nie zna granic i tak barwna historia to jeszcze nie koniec tego, co potrafi stworzyć. Świetni bohaterowie, świetne tło i mnóstwo świetnych przygód – to właśnie czeka na kolejnych czytelników, którzy zechcą oddać się lekturze „Błędnego rycerza”. Dodajmy do tego magię w kolejnej interesującej odsłonie i jeszcze więcej świetnych stworów – dobra zabawa gwarantowana. Gorąco polecam! Nie tylko młodym czytelnikom…

Autor: Brandon Mull

Tytuł: Pięć Królestw. Błędny rycerz

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 480

Seria Pięć Królestw:

 

"Zgubiono, znaleziono" - Brooke Davis

Czasem warto czekać na zmianę...

   W ostatnim czasie udaje mi się spotkać tytuły, o których z miejsca wiem, że mi się spodobają. O rozczarowaniu dawno więc nie wspomniałam, a słów pochwalnych tych książek nie ma końca. Najpierw była historia Królika, teraz poznajcie małą Millie, która przemierza kilometry w poszukiwaniu swojej mamy. „Zgubiono, znaleziono” autorstwa Brooke Davis to wspaniała i poruszająca historia, w której każdy się odnajdzie. Bawi, wzrusza, a nawet skłania do refleksji. Jest prosta, krótka, ale mocno treściwa. Z gatunku takich, o których długo się nie zapomina.

   Siedmioletnia Millie Bird to zwyczajna, mogłoby się wydawać, dziewczynka. Ma jednak dziwne hobby – zainteresowana tematem umierania prowadzi „Księgę Nieżyłków”, w których odnotowuje śmierć różnych stworzeń. Kiedy zostaje porzucona w domu towarowym, chcąc uniknąć oddania w obce ręce, postanawia odnaleźć swoją mamę. Z pomocą przychodzą jej 87-letni Karl, który uciekł z domu starców oraz Agatha – 82-letnia gniewna kobieta, która od śmierci męża nie opuściła swojego domu. Razem wyruszają do Melbourne, by odszukać matkę dziewczynki, ale także samych siebie…

Czasem wszystko, co można powiedzieć, to „przykro mi”. [str.60]

   Jest w tej książce jakiś magnetyzm. Kiedy przeczytałam jej opis, czułam, że muszę ją przeczytać. Bo chociaż historia wydała mi się znana, z czymś powiązana, to wiedziałam, że ma coś w sobie. I nie pomyliłam się. „Zgubiono, znaleziono” to fantastyczna historia, która niesamowicie porusza. Jest w niej ogrom emocji, które igrają z czytelnikiem – raz się śmiejemy, zaraz odczuwamy smutek, lekkie przygnębienie. W końcu w dużej mierze jest to opowieść o umieraniu, o przemijaniu, które nadają historii wyraz melancholii - 8-letnia Millie ma dziwną obsesję na temat umierania, a jej przyjaciele to przecież dwoje staruszków. Razem przemierzają drogę, podczas której odkrywają siebie na nowo. I jest to droga mocno wyboista: nowe doznania, ukryte pragnienia, ich marzenia i trudne wybory. To taki śmiech przez łzy, bo ich przygody bywają niesamowicie komiczne, ale mają w sobie głębszy sens. Właśnie dlatego pokochałam tę książkę – bo na moich oczach działo się coś wartościowego. I chociaż wiem, że to tylko fikcja, dała mi sporo do myślenia.

To dziwne tak chcieć się odnaleźć. Czy człowiek nie powinien próbować odnaleźć kogoś innego? Przecież chyba siebie ma się na pewno? [str. 145-146]

   Ważnym elementem jest również kreacja bohaterów. W tym przypadku można mówić o dużym sukcesie, bowiem autorka stworzyła postaci niebanalne. I każda z nich nadaje tej powieści sens. 8-letnia Millie jest tylko dzieckiem, ale w każdej sytuacji potrafi zadać mądre pytanie. Karl Maszynopiszący to staruszek, który postanawia uciec z domu starców i poszukać w życiu czegoś nowego. A Agatha Pantha to 82-letnia kobieta, która po śmierci męża barykaduje się w domu i wyładowuje swój gniew przez okno, wprost na przechodniów. Brooke Davis umiejętnie łączy tę trójkę i tworzy ciekawy kolaż osobowości. Wspólna podróż tych bohaterów okazuje się ważną lekcją dla każdego z nich, staje się nowym doświadczeniem i odkryciem. A dla czytelnika z tej historii wyłania się morał, który naprawdę warto zapamiętać.

- Widzisz, Szkrabie, jest niebo i jest piekło. Do piekła idą wszyscy źli ludzie, tacy jak przestępcy, różni naciągacze i kontrolerzy parkingowi. A do nieba idą wszyscy dobrzy, tacy jak ty i ja, i ta ładna blondynka z „Masterchefa”.
- […]A gdzie się idzie, gdy człowiek jest i dobry, i zły?
- Co? Nie wiem. Do Ikei? [str. 11]

    Prawdą jest, że to jedna z wielu książek, jakie przeczytałam. Ale prawdą jest również to, że to jedna z najbardziej wyjątkowych historii, jakie poznałam. „Zgubiono, znaleziono” to fantastyczna opowieść, która na długo zostaje w pamięci. Ciekawi, uczy i bawi – chociaż brzmi jak dziecięcy elementarz, jest to z pewnością dojrzalsza lektura. Świetna historia, w której zwykła podróż okazuje się czymś głębszym, w której bohaterowie są tak charakterystyczni, że nie łatwo ich opuścić po skończeniu lektury. A przede wszystkim jest to godna polecenia powieść, która poruszy i rozśmieszy każdego, kto po nią sięgnie. Polecam!

Autor: Brooke Davis

Tytuł: Zgubiono, znaleziono

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 304

"Berlin-Warszawa-Express. Pociąg do Polski" - Steffen Möller

Jak przeżyć podróż z Berlina do Warszawy...

   Kto z nas nie zna słynnego Steffen’a Möller’a, bohatera programu „Europa da się lubić” czy też serialu „M jak miłość”? Ten sympatyczny pan zagościł w Polsce na dość długi czas i najwyraźniej spodobał mu się nasz kraj, bowiem wydał książkę, w której nie tylko państwo, ale nasz naród został pokazany w bardzo korzystnym świetle. „Berlin-Warszawa-Express”, bo taki nosi tytuł, ukazuje prawdziwe oblicze podróży między dwoma stolicami. Steffen Möller w dość szczegółowy sposób i bardzo poważny traktuje swoją książkę, co można dostrzec już na samym początku. Ale nie ma się co zrażać. Jest ona ciekawym i zabawnym, a w szczególności obfitym w prawdę przewodnikiem, który z miejsca zachęci do podróży z serca Warszawy do Berlina.

   „Berlin – Warszawa – Express. Pociąg do Polski” to przewodnik dla podróżujących z dwóch stolic sąsiednich krajów. Autor podkreśla różnice i podobieństwa między kulturami i zwyczajami mieszkańców obu państw europejskich. Nie brakuje w nim szczegółowych danych na dany temat oraz osobistych anegdotek, które wprowadzają lekką atmosferę w ciąg podróży pociągiem.

   Wiele osób pewnie nie spojrzy nawet na ten tytuł. A szkoda, bo warto, o czym sama dobrze się przekonałam. Tytuł ten zachęca nie tylko do odbycia podróży Expressem z Berlina do Warszawy (i na odwrót), ale również na dogłębne zastanowienie się, jak wielkie różnice czy też podobieństwa są między naszymi państwami. Przyznam szczerze, że wciągnęłam się w czytanie tej książki. Niby nie lubię poradników i podobnych im produkcji, jednak tutaj od pierwszej strony chciałam poznać, co więcej do powiedzenia ma słynny Steffen Möller (którego swoją drogą bardzo lubię). Wyszła z tego naprawdę ciekawa książka, pełna ciekawostek, anegdotek, wspomnień i opisów całej podróży, z uwzględnieniem każdego postoju. O zwyczajach Niemców oraz Polaków dowiedziałam się bardzo wiele, porównanie dwóch kultur (podobnych, a jednak innych) wypadło naprawdę interesująco. Mówiąc krótko: tytuł bardzo dobrze napisany.

   Niektóre tego typu książki są sztywno przedstawione przez ich autorów. Obfitują w suchą gadaninę, która po jakimś czasie się nudzi. Tutaj mamy do czynienia ze swobodnym przekazem przeżyć, jakie zgromadził pan Möller podczas podróży Expressem. I nie są one zwyczajne, tylko ubarwione poczuciem humoru i dystansem, jaki autor ma do siebie. Dzięki temu czyta się szybko i z dużym zaangażowaniem.

   Może mniej przypadają do gustu te statystyki, które można znaleźć w książce. Jak sam autor podkreślił, pragnął, aby ta książka była nieco bardziej dokładna, bardziej „poważna”. Jednak czytelnik, widząc tak liczne dane, statystyki, choć wie, że są potrzebne, odczuwa niemałe znudzenie i od razu lektura idzie bardziej opornie. Jest to książka lekka i z humorystycznym akcentem, dlatego te dwa elementy nieco się ze sobą gryzą. Nie widać to na pierwszy rzut oka, ale kiedy wczytamy się mocniej, od razu czuć różnicę.

   Nie ma co jednak narzekać, bowiem tytuł ten naprawdę jest interesującą lekturą dla podróżujących. Ale nie tylko. Każdy, kto interesuje się kulturami międzynarodowymi, może śmiało przeczytać tę książkę, która z pewnością zaspokoi łaknienie wiedzy na te tematy. Steffen Möller stworzył ciekawy poradnik, ciekawe lekcje, ciekawy dziennik wspomnień z podróży, który powinien zainteresować wielu czytelników. Z mojej strony pragnę zapewnić, że warto zaczytać się w tej książce. Wiele informacji może okazać się dla nas nowych i interesujących. Zachęcam zatem do odkrycia wielu ciekawostek na temat podróży, ale również samych podróżników. Polecam. 

Autor: Steffen Möller

Tytuł: Berlin-Warszawa-Express. Pociąg do Polski

Wydawnictwo: Publicat

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 228

"Gwiazda Strindberga" - Jan Wallentin

Smak przygody dookoła świata

   „Gwiazda Strindberga” – tytuł, który intryguje. Opis zapowiada wiele atrakcji fabularnych, a porównanie jej treści do książek Dana Browna czy też powieści Verne’a – kusi. Ponadto zawiera w sobie moje ulubione gatunki. To przeważyło szalę. Musiałam ją przeczytać. Spodziewałam się po niej bardzo dużo, tego nie ukrywam i chyba dlatego tak boleśnie odczułam niemałe rozczarowanie. Książka autorstwa Jana Wallentina okazała się dość dobrze napisana, jednak podczas lektury to zaintrygowanie i zaciekawienie w jednym gdzieś wyparowuje. Choć na brak akcji nie można narzekać, „Gwazda Strindberga” okazuje się słabo wypadać na tle innych podobnych tytułów.

   Samotny nurek podczas swojej podmorskiej wyprawy odkrywa miejsce, w którym leżą doskonale zakonserwowane zwłoki człowieka. Ale również bardzo cenny przedmiot – krzyż pokryty nieodgadnionymi znakami runicznymi. To odkrycie doprowadza do dalekiej podróży, która ma za zadanie doprowadzić do antycznej gwiazdy. Co nie jest łatwe, gdy przedmioty znajdują się w bardzo odległych od siebie miejscach. Jednak są one kluczem do najpilniej strzeżonej tajemnicy na świecie…

   Ten tytuł, jak już wspomniałam, musiałam przeczytać. Nie dość, że należy do ulubionego gatunku, dodatkowo opis zdołał mnie nieźle zaintrygować. Na tym się jednak skończyło pozytywne myślenie. Czytając „Gwiazdę Strindberga” miałam dziwne odczucie, że ten duch przygody gdzieś znika z każdą stroną. Owszem, całkiem nie zniknęła, bowiem coś musiało się dziać, jednak zabrakło adrenaliny i tego przyjemnego napięcia, jakie towarzyszy czytelnikowi w powieściach przygodowych. Została jedynie czysta ciekawość, co stanie się dalej i jak zakończą się poszukiwania, i jedynie te dwa elementy zdołały mnie przetrzymać do samego końca.

   Początek wydawał się całkiem niezły. Cała ta nagonka po znalezieniu zwłok przez nurka daje obraz akcji, która rozpoczyna ciąg wydarzeń, które zaś będą wciągać i intrygować czytelnika. Jednak autor poszedł w całkiem odwrotnym kierunku. Po tych wydarzeniach fabuła jakby zwalnia, z każdym rozdziałem wydarzenia toczą się ospale i tylko pojedyncze zrywy przygód bohaterów pozwalają nie zasnąć podczas lektury. Okropnie ciągnęły mi się niektóre części, tak jakby autor na siłę ciągnął treść tej książki. Mówiąc szczerze, ta ciekawość, co jednak wydarzy się dalej, trzyma czytelnika przy książce. Gdyby jej zabrakło, tytuł znacznie straciłby na wartości. A tak chociaż zagadka i ciekawość pozwolą na dokończenie lektury.

   Spodziewałam się po tej książce bardzo wiele i zupełnie czegoś innego. Tymczasem wyszło jak wyszło. „Gwiazda Strindbrga” nie jest złą książką, jednak do udanych również nie należy. Przede wszystkim autor zapomniał dodać więcej akcji i co najważniejsze – powinien postarać się o bardziej rozległe intrygi, które nie pozwolą oderwać się od lektury. Błędy autora jednak zdołam przeboleć i zapomnieć, debiutantom w końcu zdarza się je popełniać. W dodatku jest nadzieja, że kolejne książki mogą być lepsze – jego styl jest całkiem zgrabny i dobrze się go czyta. W dodatku ma głowę do wymyślania fabuły. W końcu pomysł na „Gwiazdę Strindberga”, choć niezbyt dobrze napisany, jest w stu procentach bardzo ciekawy. Prawda? 

Autor: Jan Wallentin

Tytuł: Gwiazda Strindberga

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 456

"Szamanka na szpilkach" - Anna Hunt

Szamanem (nie)każdy być może...

   „Szamanka na szpilkach” to tytuł, po który od razu chce się sięgnąć. Nie tylko prosta okładka, ale ciekawy opis potrafią przyciągnąć jak magnes. Literatura kobieca i literatura podróżnicza razem? To da się zrobić. Udowadnia to Anna Hunt w swojej powieści, którą my, jako czytelnicy, od niedawna możemy poznać. Muszę przyznać, że dawno nie wciągnęła mnie tak mocno zwyczajowa opowieść. Ciekawa wędrówka bohaterki przez Peru i jej ścieżka do szamanizmu po prostu niesamowicie pochłania odbiorcę. A co więcej, drogie czytelniczki, intrygujący i przystojny bohater, nie raz wzbudza mieszankę najróżniejszych emocji.

   Anna, główna bohaterka powieści, postanawia oderwać się od stresującej pracy i wyjechać do Peru. Jej trzymiesięczny pobyt poza granicami Londynu nie wzbudza uznania u jej znajomych, którzy nie traktują poważnie jej decyzji. Na miejscu, wśród amazońskiej dżungli, Anna poznaje Maximo – miejscowego szamana, przystojnego i intrygującego mężczyznę, z którym nawiązuje bardzo burzliwy romans. Pewnego dnia słyszy propozycję Maximo, aby została jego uczennicą. Kobieta postanawia spróbować nauki szamanizmu, która kompletnie odmieni jej życie…

   Tytuł ten z miejsca przypadł do gustu. Lubię od czasu do czasu poczytać lekką i niezobowiązującą lekturę, która pozwoli na oderwanie się od spraw codziennych. I w książce Anny Hunt właśnie to dostałam – lekkość, zwyczajność i powiew kobiecości. Ale ponadto historia pozytywnie zaskakuje pod względem motywu podróży do Peru i nauki szamanizmu. Kto by pomyślał, że z banalnej z pozoru powieści można stworzyć mocno wciągającą historię? „Szamanka na szpilkach” jest dowodem na to, że taka mieszanka może przynieść wiele korzyści. Tę książkę czyta się niesamowicie szybko, co więcej, ciekawość nie pozwala na odłożenie jej w trakcie trwania akcji. Wiele momentów potrafi zaskoczyć, co, wydawać by się mogło, w przypadku tego typu książek bywa rzadkim zjawiskiem. Powieść Anny Hunt jednak łamie wszelkie stereotypy dotyczące literatury kobiecej, bowiem jest w zupełności pełna niespodzianek i nieprzewidywalnych zdarzeń.

   Podróż po Peru wraz z bohaterami, należy przyznać, wygląda bardzo realistycznie. Podobnie nauka szamanizmu, obrzędy, zwyczaje… To wszystko zostało oddane w najmniejszym szczególe,  powiedziałabym, z bardzo dobrą precyzją, która pozwala na łatwe wyobrażenie sobie otoczenia i wydarzeń, jakie mają miejsce w powieści. Sama miałam ochotę przenieść się do Peru i zwiedzić go razem z Anną. Dotąd nie patrzyłam na ten kraj w tak dokładny sposób, jednak po lekturze „Szamanki na szpilkach” mam wielką ochotę odwiedzić ten kraj.

   Zwrócę może uwagę na Maximo, bohatera, który wiele namiesza w całej fabule. Dla wielu czytelniczek z pewnością będzie on niezwykle uwielbianym mężczyzną, jednak niektórym może wydawać się zbyt wyidealizowany. Przyznam, że ciężko mi stwierdzić, po której stronie miałabym się znaleźć. Z jednej strony ten przystojny szaman nie raz wzbudzał moją ciekawość i niesamowicie intrygował, ale też czasem potrafił wkurzyć. Patrząc na niego trzeźwym okiem, można uznać go za postać trochę przefantazjowaną jak na obyczajowe standardy, jednak z drugiej strony – dlaczego by nie pofantazjować choć trochę? Trudno mi określić jego całokształt, ale co trzeba przyznać – potrafi gość namieszać. Oj potrafi.

   „Szamanka na szpilkach” to niezwykle zaskakująco dobra powieść. Z jednej strony lekka i przyjemna, z drugiej niesamowicie intrygująca i wciągająca. Choć nie należy do wspaniałych lektur, po których słychać wszechobecne „ochy” i „achy”, to należy jej przyznać, że potrafi przekonać do siebie czytelnika swoją treścią. Anna Hunt stworzyła historię pełną niespodzianek, z mnóstwem ciekawostek i zagadnień z dziedziny szamanizmu. Z tą książką można przeżyć świetną podróż po Peru, nawet jeśli nie możemy być tam fizycznie, ta powieść pozwala choć w cząstce odczuć klimat tamtego kraju. Z pewnością tytuł ten przypadnie do gustu nie tylko zwolenniczkom kobiecej literatury, lekkiej i niezobowiązującej, ale również fanom podróży i, być może, zainteresowanych fachem, jakim jest szamanizm. Z mojej strony mogę zapewnić, że z tą powieścią nie można narzekać na brak nudy. Ma w swoim zanadrzu wiele niespodzianek, których z pewnością nie zawaha się na was użyć. Polecam serdecznie.

Autor: Anna Hunt

Tytuł: Szamanka na szpilkach

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: marzec 2013

Liczba stron: 488

"Pół świata z plecakiem i mężem" - Danuta Gryka

Wędrówka przez pół świata...

   Kto z nas nie marzy o tym, aby podróżować po świecie? Zwiedzać najbardziej skryte zakątki naszego globu, odkrywać najpiękniejsze miejsca… Dla wielu z nas jednak są to tylko marzenia. Ale od czego one są, jeśli nie po to, aby je spełniać? Chociażby przez lekturę barwnych opowieści podróżniczych. Jedną z nich, którą można śmiało polecić, jest książka pani Danuty Gryki pt. „Pół świata z plecakiem i mężem”.  Ta urozmaicona o zapiski z podróży oraz zdjęcia historia przenosi czytelnika we wszystkie zakątki, w jakich pojawiła się autorka: od Turcji po samą Nową Zelandię. Jednocześnie bawi i ukazuje piękno tamtejszych kultur, ale przede wszystkim udowadnia, że na wyprawę dookoła (pół)świata może wybrać się każdy.

   Książka „Pół świata z plecakiem i mężem” jest historią podróży autorki, Danuty Gryki, wraz z mężem, przez połowę globu. Od Turcji przez m.in. Jordanię, Tajlandię, Australię i w końcu Nową Zelandię. Relacja z najciekawszych miejsc, anegdotki, opisy prawdziwie ‘koszmarnych’ zakątków oraz ciekawe przygody samej autorki. Załączone zdjęcia pozwalają na świetne zobrazowanie opisywanych miejsc…

   O podróżach nie miałam jeszcze okazji czytać tak obszernie, jak w przypadku powieści pani Danuty Gryki. Nie oznacza to jednak, że ten temat mnie nie interesuje. Wprost przeciwnie. Programy telewizyjne, wzmianki prasowe czy też broszurki reklamowe skutecznie rozbudzały moje wcześniej skryte marzenia o podróżowaniu. Dzięki książce „Pół świata z plecakiem i mężem” miałam okazję po części je spełnić – wraz z relacjonującą autorką mogłam przenieść się, przynajmniej w wyobraźni, do miejsc, które są odległe od naszego kraju. A jakże ciekawa była to relacja! Niewielu autorom książek o wędrówkach po świecie udaje się oddać cały klimat, jaki panuje w danym regionie, a pani Danucie ta sztuka się udała. Z przyjemnością można zagłębić się w rozmaite opisy miejsc, zwyczajów, spotkanych ludzi czy nawet samej wędrówki. Nie ma miejsca na nudę – wciąż coś interesującego, wartego uwagi się dzieje. Bez przerwy możemy dowiedzieć się czegoś wartościowego o podróżach i zwiedzanych krajach.

   Pani Danuta jest entuzjastką niskobudżetowych podróży. Ta książka jest takim dowodem na to, że bez względu na to, ile mamy we własnej kieszeni, możemy się wybrać w podróż dookoła świata. I nawet wtedy ta wyprawa będzie pełna emocji, pełna wrażeń i mnóstwa radości. Bo przecież nie ważne, ile mamy, ale to, z kim lub gdzie się wybieramy.

   Co więcej można powiedzieć o tej książce? Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na ciekawe wydanie „Pół świata z plecakiem i mężem” . Prócz kolorowej okładki, twardej oprawy, która utrwali dobrą jakość powieści, warto zajrzeć do środka. Relację pani Gryki uświetniają przecudne ujęcia fotografii, które po prostu nadają smaku lekturze. Łatwiej przychodzi nam wyobrazić sobie to, o czym czytamy i jednocześnie bardziej pragniemy w przyszłości znaleźć się w tym samym miejscu, co autorka. Mnie osobiście bardzo wciągnęła ta podróż i gdybym mogła, wyruszyłabym śladami pani Danuty i jej męża już dzisiaj.

   Wielu czytelników z pewnością nie zaczytuje się w tego rodzaju książkach, jednak warto kiedyś, przynajmniej raz lub dwa razy w życiu, zaczerpnąć tak bogatej lektury. Być może i was autor opowieści podróżniczej zainspiruje do odwiedzenia różnych zakątków świata. „Pół świata z plecakiem i mężem” to kawał ciekawej lektury, wciągającej relacji i mocno inspirującej opowieści. Zapewniam, że warto po nią sięgnąć i przeżyć tę podróż wraz z jej bohaterami, czyli panią Danutą i jej mężem. No i plecakiem. W końcu bez niego ani rusz… Polecam serdecznie!

Tekst stanowi recenzję dla wortalu webook.pl:

Autor: Danuta Gryka

Tytuł: Pół świata z plecakiem i mężem

Wydawnictwo: Bernardinum

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 262

"Opowieści z Narnii" - C.S. Lewis

   Są w naszym życiu książki, które zapamiętaliśmy bardzo dobrze, do dziś ciepło je wspominając. Ja osobiście mam w głowie masę lektur godnych uwagi, jednak nie starczyłoby mi miejsca ani czasu na opisanie swoich wrażeń.

   Dzisiaj jednak postanowiłam podzielić się spostrzeżeniami na temat miłej i przyjemnej serii "Opowieści z Narnii", którą z pewnością zna większość z Was nie tylko z papierowych kartek ale także filmowych ekranizacji.

   C.S. Lewis jest pisarzem, którego miałam okazję poznać już jakiś czas temu. Po raz pierwszy podczas czytania cyklu „Opowieści z Narnii”. I chyba zapamiętałam go właśnie jako twórcę fantastycznej serii dla dzieci i młodzieży.

******

   „Lew, czarownica i stara szafa” to początek opowieści. Czworo rodzeństwa: Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja z powodu wojny, trafiają do domu profesora, gdzie muszą przeczekać złe dni. Dzieciom doskwiera jednak nuda i w wyniku pewnego przypadku najmłodsza z rodzeństwa, Łucja, odkrywa szafę, a w niej tajemnicze wejście do świata Narnii. Zimnej i mroźnej krainy, która za sprawą złej królowej na zawsze miała taka pozostać. Jak się jednak okazuje, pewna przepowiednia zapowiada przyjście czworo ludzi, którzy zgładzą królową, a w kraju zapanuje pokój pod rządami lwa, Aslana. Nadzieja w sercach mieszkańców Narnii wzrasta, kiedy rodzeństwo trafia w końcu w całości do krainy. Nic nie jest jednak łatwe, więc pokonanie królowej w wielkiej wojnie, zdrada brata oraz niepewność co do przepowiedni sprawiają, że czeka ich wszystkich trudna walka nie tylko z siłami zła, ale też własnymi słabościami…

   Wiemy również, że powstała ekranizacja tej części. Kiedy dostałam w prezencie film na DVD, nie wiedziałam, czy oglądać, bo często psuje sobie tym wrażenie o książce. Zaryzykowałam i szczerze nie żałuję. Owszem, wystąpiły wątki, które w książce wyglądały znacznie inaczej bądź ich nie było, ale tak właśnie powstają ekranizacje, nie oszukujmy się. Strasznie spodobał mi się film i niekiedy oglądam go w naprawdę leniwy i nudny weekend. Aktorzy postarali się w swoich rolach, nic nie wyglądało sztucznie. I chyba to najbardziej mnie ujęło.

******

   Kontynuacją przygód oraz drugą częścią jest „Książę Kaspian”. Tym razem rodzeństwo, nieco starsze, trafia do Narnii wiele tysięcy lat po ich ostatniej wizycie. Poznają księcia Kaspiana, który jest prawowitym następcą tronu, a jednak jego wuj chce się go pozbyć i młody książę zmuszony jest uciekać. Z pomocą przychodzi mu nauczyciel, który wyprawia go w drogę nocną porą. Z początku relacje między nimi nie układają się dobrze, z czasem jednak wspólnie chcą walczyć o dobro kraju. U boku Kaspiana staczają kolejną bitwę, tym razem o sprawiedliwość, znów mając wiele przeszkód na swej drodze, które kończą się na szczęście pomyślnie. Ale w Narnii nie jest już jak dawniej i niestety następnym razem Piotr i Zuzanna nie będą mieli okazji jej odwiedzić…

   Ekranizację tej części również miałam okazję obejrzeć kilkakrotnie. I znów jestem pełna podziwu dla aktorów i reżyserii, która odwaliła kawał dobrej roboty przy filmie. Dodam, że w roli księcia Kaspiana wystąpił Ben Barnes, którego osobiście uwielbiam jako odtwórcę wszelakich ról;) Chyba po raz pierwszy czułam się naprawdę usatysfakcjonowana przeniesieniem książki na ekrany kin, a to chyba o czymś świadczy. Książki tej serii są naprawdę „obrazowe” i świetnie nadają się na scenariusz filmowy. Co, powiedzmy sobie szczerze, nie zdarza się często.

*****

  „Podróż wędrowca do świtu” to już trzecia część całej serii. Edmund i Łucja spędzają czas u swojego nieznośnego kuzyna, Eustachego, który wciąż dokucza im, a co najgorsze – donosi na wszystko swoim rodzicom. Pewnego dnia razem ze swoich kuzynem trafiają poprzez obraz na środek morza narnijskiego, skąd trafiają na statek „Wędrowca do świtu”. Spotykają na nim Kaspiana, który płynie na tajemnicze wyspy. Rodzeństwo podejmuje wyprawę razem z nim, po drodze doznając mocy tajemnic i przygód. Z czasem, kiedy niebezpieczeństwo mija i docierają do celu, okazuje się, że to ostatnia wizyta Edmunda i Łucji w Narnii i ostatnie spotkanie z jej władcą, Aslanem. Dlaczego? Tak jak Piotr i Zuzanna są już dorośli, a dorośli do Narnii nie mają wstępu...

Prawie przeszło rok temu była premiera ekranizacji tej części. Tym razem nie czekałam na wersje DVD, a wybrałam się do kina. Oglądanie „Opowieści z Narnii” na dużym ekranie było naprawdę wspaniałe, a dźwięk przyjemnie rozchodził się po uszach. Porównywałam ją do poprzednich części i stwierdziłam, że była równie ciekawa, ale bardziej polubiłam dwie poprzednie. Nie wiem, może przez to, że zabrakło mi całej czwórki w „Podróży…”? Być może. Ale nadal jestem zdania, że ekranizacje wychodzą nader dobrze. I jestem ciekawa, jak wyjdą kolejne, a wiem, że na pewno wyjdą;)

   To, co najbardziej polubiłam w tych książkach był fakt, że w każdej części działo się coś nowego, zaskakującego i jednocześnie tak wciągającego, że człowiek nie jest w stanie nie polubić tej serii. Wielokrotnie zdarzyło się tak, że trafiałam na serię, gdzie kontynuacja ciągnęła się w nieskończoność, a ciągle powtarzały ten sam schemat. I co w tym ciekawego? W „Narnii” mamy jedno powtórzenie: powrót bohaterów do tej krainy. Wszystko inne: przygody, ich losy a nawet bohaterowie są nowi, inni, lepsi. To zdecydowanie przemawia na jej korzyść, czytelnik z chęcią wraca do czytania jej kontynuacji. Mimo, że przeczytałam już całą serię, kiedyś na pewno sięgnę po nią nie raz.

Do pozostałych części wrócę niebawem ("Srebrne krzesło", "Koń i jego chłopiec", "Siostrzeniec czarodzieja" oraz "Ostatnia bitwa"). Niestety na rozważanie wszystkich na raz nie mam zbytnio czasu, ale z chęcią opiszę je przy najbliższej okazji. Bo uwierzcie, że warto je przeczytać i poznać tajemnice Narnii...:)

Autor: C.S. Lewis

Tytuł: Opowieści z Narnii. 1.Lew, czarownica i stara szafa 2. Książę Kaspian 3. Podróż wędrowca do świtu.

Wydawnictwo: Media rodzina