"Ostatnia prowokacja" - Louise Lee

Coś zawsze może pójść nie tak...

   Powieść detektywistyczna i humor? Takie klimaty uwielbiam. Zwłaszcza, jeśli wątek detektywistyczny jest dobrze rozwinięty – za idealną zagadkę właśnie pokochałam czytać kryminały. „Ostatnia prowokacja” to idealne połączenie humoru i pracy detektywa: historia jest lekka, zabawna, a zajęcie głównej bohaterki wygląda niesamowicie intrygująco i wciąga od samego początku. I być może nie jest to wybitna powieść, ale została napisana w taki sposób, że nie sposób jej nie pokochać już od pierwszej strony…

   Scot „Scat” Delaney to światowej sławy wokalista jazzowy. Ma mnóstwo okazji, żeby zdradzić swoją dziewczynę. Alice, zanim zwiąże się z nim na stałe, chce się dowiedzieć, czy może mu ufać. Wynajmuje Florence Love, prywatną detektyw specjalizującą się w prowokacjach, by wystawiła na próbę jej narzeczonego. Florence ma tylko dziesięć dni, żeby usidlić przystojnego muzyka i nie złamać swojej żelaznej zasady: Jeden pocałunek z języczkiem przez pięć sekund i sprawa zamknięta. Pani detektyw jest znawczynią mowy ciała, biologii ewolucyjnej i sprytnych przebrań. Jej metody działania są niekonwencjonalne, a skuteczność niezawodna. Jest tylko jedno ale – uwodzeni przez nią mężczyźni rzadko są równie pociągający jak Scot. A przecież nigdy nie należy się zakochiwać w obiekcie prowokacji…[wyd.]

   Nie będę ukrywać, że historia spodobała mi się i to bardzo. Już od pierwszych stron można poczuć w niej lekkość i swobodę w przeczytanych zdaniach – widać, że autorka zdecydowanie podeszła do swojego pomysłu. Tak samo zdecydowanie wykreowała główną bohaterkę, Florence Love. To właśnie ona napędza całą tę historię. Jej nieprzeciętny charakter sprawia, że czytelnik śmieje się do rozpuku, a zarazem śledzi jej poczynania z niemałym zaangażowaniem. Lee postawiła na śmiały wizerunek swojej postaci: jest pyskata, czasem wręcz wulgarna, seksowna, bystra, a czasem nawet lekko złośliwa. Nie mamy tu jednak do czynienia z czymś, co nas zniesmaczy bądź zbulwersuje. Cała historia została utworzona w pewnych granicach, których autorka nie przekracza. Jest wyzywająco, ale bez żadnej przesady. Bo i tak ostatecznie okazuje się, że nie taka bohaterka straszna, na jaką wygląda. A do tego bezsprzecznie i - od samego początku do końca - niezmiennie zabawna.

   Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że ta historia - lekka i zabawna – zakończy się romansem. Taki wniosek może się nasunąć po przeczytaniu opisu. Nie ukrywam, że trochę się tego obawiałam. Autorka jednak mile mnie zaskoczyła, bowiem na pierwszym miejscu postawiła pracę detektywistyczną Florence i jej potyczki na ścieżce kariery. Wplotła w tę historię nieco rodzinnych tajemnic i niewyjaśnionych spraw sprzed lat, przedstawiła ciepła relację głównej bohaterki z jej bratem… I proszę, powieść od razu wydaje się ciekawsza. Z jednej strony nieco ociepla to wizerunek zadziornej Florence, z drugiej zaś nadaje książce intrygujący wyraz, przez co po skończeniu lektury czujemy niedosyt. Nutka romansu też się znajdzie, ale w ilości, jaka nie przeszkadza a jedynie podkreśla urok, nie tyle bohaterki, co całej historii.

    „Ostatnia prowokacja” to świetny wstęp do kolejnej ciekawej serii z udziałem nietypowej acz intrygującej postaci. Louise Lee udało się stworzyć historię, która niebywale wciąga, momentami naprawdę intryguje, a od pierwszej do ostatniej strony niezwykle rozbawia. Nie brakuje jej zwrotów akcji i niespodziewanych wydarzeń; każda postać wydaje się dobrze dogranym elementem powieści. Ale przede wszystkim, co będę podkreślać już zawsze, czyta się ją niezwykle miło. A jeszcze milej się ją wspomina. Serdecznie polecam!

Autor: Louise Lee

Tytuł: Ostatnia Prowokacja

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 456

"Forrest Gump" - Winston Groom

"[...]zawsze mogę popatrzeć w tył i powiedzieć: przynajmniej nie było nudno."*

   Forrest Gump to nazwisko w środowisku kulturalnym bardzo znane i lubiane. Wykreowany przez Winstona Grooma bohater chwycił za serce rzesze czytelników i kinomanów. Nic w tym dziwnego, jest postacią mocno oryginalną. I nie dlatego, że jest „zapóźniony”, powszechnie też nazywany „idiotem”. Ale dlatego, że ujmuje swą postawą i prostym podejściem do życia. Jest chyba najbardziej łebskim facetem na świecie. I jak mało kto może poszczycić się tyloma przygodami w swoim zwyczajnym życiu…

   Poznajcie Forresta Gumpa, sympatycznego i zaskakująco łebskiego bohatera tej nadzwyczajnej odysei komicznej. Forrest najpierw - dość przypadkowo - zostaje gwiazdą drużyny futbolowej Uniwersytetu Alabama, później jedzie do Wietnamu, gdzie staje się bohaterem wojennym, robi też karierę jako światowej klasy pingpongista i zapaśnik i oraz potentat handlowy... W samym środku swoich przygód porównuje wojenne blizny z Lyndonem Johnsonem, odkrywa prawdę o Richardzie Nixonie i przeżywa wzloty i upadki, pozostając wiernym swej jedynej i prawdziwej miłości - Jenny. Jednocześnie przez całe swoje życie z dziecięcą mądrością i nieustannym zdziwieniem nie przestaje się przyglądać otaczającym go ludziom. W powieści obserwujemy nadzwyczajną podróż Forresta przez trzy dekady kulturowego krajobrazu Ameryki. Forrest Gump ma do opowiedzenia cholernie dobrą historię - by w nią uwierzyć, trzeba ją po prostu przeczytać...[wyd.]

   „Może i blisko mi do debila, czy nawet imbecyla, ale po cichu nazywam siebie półgłówkiem, ale nie idiotem, bo jak ludzie mówią o idiocie, zaraz myślą o tych mongolskich idiotach, co to oczy mają tak blisko, że wyglądają jak Chińczyki, ciągle się ślinią i bawią się sami ze sobą.” [str.7]

   Przeważnie najpierw sięgam po książkę, a dopiero później oglądam film. W tym przypadku nie udało się, było odwrotnie. Ale nie szkodzi. Oba te obrazy Forresta Gumpa – tego, w którego wcielił się Tom Hanks na ekranie oraz ten z powieści Grooma – są równie interesujące. Niby to ta sama postać, ale udało mi się rozdzielić postrzeganie jednego i drugiego. I mimo słabości do Toma Hanksa, jednak wolę książkową wersję…

   Winston Groom stworzył bohatera nieprzeciętnego. Kiedy po raz pierwszy spotykamy Forresta, mogą nam przychodzić do głowy różne pomysły – o kurczę, może być ciężko. Ten język, zachowanie… Ale później ta sympatia do bohatera kiełkuje w nas coraz szybciej, aż w końcu zdajemy sobie sprawę, że tak naprawdę go uwielbiamy. Bo moim zdaniem nie da się go nie lubić! Może i ma IQ około siedemdziesiątki, bliżej mu rozumem do dziecka niż dorosłego mężczyzny, ale sęk w tym, że jego prostota myśli i postrzeganie świata nie raz wydaje się rozsądniejsze od spojrzenia innego człowieka. Forrest ma do czynienia z różnymi osobistościami, bierze udział w tworzeniu historycznych chwil swojego kraju, a jego biznes krewetkowy wręcz kwitnie. A mimo to mało go obchodzą sukcesy i rozgłos. Bierze to, co dostaje od życia i nie przejmuje się tym, że myśli trochę wolniej od innych. Jest sobą. Nieco go dziwią niektóre ludzkie aspekty, ale ta jego dziecięca niewinność jest przeurocza. Zwłaszcza w sytuacjach, gdy czytamy takie słowa:

„[…]znowu coś spieprzyłem. Nie wiem, czemu tak się robi, bo ja zawsze chcę jak najlepiej.” [str.109]

   Ta podróż z Gumpem po całym świecie, przez te wszystkie jego przygody i marzenia, okraszone są niezwykłym poczuciem humoru. Teksty samego bohatera jak i sytuacje, w których się znalazł, wywołują w nas szczery uśmiech i z każdą stroną chłoniemy historię coraz mocniej, bo wciąż się zastanawiamy, co też znowu przytrafi się naszemu Forrestowi. Powiem Wam, że nie mogłam oderwać się od lektury i do samego końca nie opuszczał mnie dobry humor. Ale nie ma się co dziwić – z tak barwnym bohaterem, z tak ciepłym i interesującym podejściem do życia, historia wygląda niesamowicie. W żadnym wypadku prześmiewczo, a jedynie z dobrym słowem i życiową mądrością. I tak jak głoszą słowa na okładce – to po prostu trzeba przeczytać. Jak najmocniej polecam!

*str. 280

Autor: Winston Groom

Tytuł: Forrest Gump

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2015 (II)

Liczba stron: 280

"Lokator do wynajęcia" - Iwona Banach

Uważaj na sąsiada!

   Typem rozluźniającej lektury można nazwać wiele książek. Są to komediowe historie, które umilają czas w chwili, gdy potrzebujemy trochę luzu. Takim właśnie tytułem można mianować powieść „Lokator do wynajęcia” autorstwa pani Iwony Banach. To lekka i niezobowiązująca opowieść, w której znajdziemy wszystko – od wielkiej komedii po kryminał. Zwariowana historia od początku do końca nieźle bawi czytelnika, a bohaterowie przyprawiają o niemały ból głowy ( w pozytywnym tego słowa znaczeniu…). Chociaż nie wszystko wyszło jak trzeba. Ale o tym za chwilę…

   Miśka – studentka, która zarabia jako lokator; wraz z Noldim – towarzyszem w pracy, trafia w do maleńkiej górskiej wioski, w której zajmuje jeden z najdziwniejszych domów. Dziwnych, bo ma numer 666, a sąsiadki to niezbyt normalne staruszki. Chociaż może bardziej niegrzeczne? Za ich sprawą dzieje się bardzo wiele – spotykają nader kąśliwe i „sprytne” psy, historię wisielca i dziwną siłę, która dewastuje ich wynajmowany dom. Nie to jest jednak najgorsze. Bo w końcu chodzi o wygryzienie konkurencji. A nikt nie jest tak konsekwentny jak góralki. Kiedy więc dochodzi do morderstwa – nikt już nie jest w stanie niczym się zdziwić…

   Przede wszystkim należy zaznaczyć, że powieść to jedna wielka zabawna historia. Od początku akcja ma wydźwięk komediowy i w tym klimacie utrzymana jest fabuła. Fajna narracja i ciągła akcja doprowadzają do tego, że bez przerwy coś się dzieje. Dynamiczna akcja prowadzi również do tego, że szybko i sprawnie idzie nam czytanie. Dlatego tytuł ten można śmiało traktować jako coś lekkiego na nudne wieczory. Ten manewr świetnie się sprawdza.

   Drugim plusem można uznać naprawdę barwnych bohaterów. Na główną uwagę zasługują dwie staruszki – Bella i Nina, które nakręcają cały komediowy szum. To dzięki nim najwięcej się śmiejemy – knują, doprowadzają swoich sąsiadów do białej gorączki (a nawet całą wioskę), śmiesznie mówią…  Gdyby nie one, powieść z pewnością by straciła. Dobrym dodatkiem jest też Miśka, ale chociaż jest jedną z głównych postaci, to spada na dalszy plan. Uwagę czytelnika przykuwa bardziej duet starszych pań, ale nic w tym dziwnego. Jest też Noldi – mięśniak o gołębim sercu, romantyk. Jednak mnie osobiście nie spodobała się jego postać. Nie lubię tak stworzonych postaci, bo z normalnego faceta powstaje taka „ciapa”. Boi się własnego cienia i mówi jak dziecko… Takich bohaterów spotykałam już często i za każdym razem  czułam to samo – za mało faceta, za dużo infantylności. I chociaż pasuje do tego tła fabularnego taki osobnik, mnie strasznie przeszkadzał…

   Podsumowując  zatem– „Lokator do wynajęcia” to lekka i zabawna historia, która umili nasz każdy nudny wieczór. Nie jest to może wybitne dzieło, można odnieść wrażenie, że czasem ten humor jest zbyt przesadzony, ale z pewnością może się podobać. Szybko się ją czyta, wiele można się pośmiać, a to w tego typu książkach jest najważniejsze. To taka lektura na zabicie czasu – świetnie się sprawdza. Dlatego polecam. Dobra zabawa gwarantowana.

Autor: Iwona Banach

Tytuł: Lokator do wynajęcia

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 400

"Bridget Jones. Szalejąc za facetem" - Helen Fielding

Patrz przed siebie, nie w przeszłość...

   Kojarzycie postać Bridget Jones? To szalona kobieta, która w zwariowany sposób zdobyła serce mężczyzny. Dlaczego o niej wspominam? Bowiem jej kreatorka, czyli Helen Fielding, po raz kolejny dała nam szansę spotkania z tą bohaterką. „Szalejąc za facetem” to trzecia część przygód słynnej Bridget, tym razem jednak mamy szansę poznać ją w nieco „dojrzalszym” stylu. Choć z pewnością nie jest to ta sama akcja, te same komediowe dźwięki, to z pewnością mamy do czynienia z naszą dobrą Bridget Jones. Wciąż zakompleksiona, wciąż niedoceniona, ale w stu procentach kochana przez czytelników.

   Trudno jest być samotną matką, prawda? Bridget Jones przekonuje się o tym, kiedy na jej głowę spada multum obowiązków. Samotna poszukuje szczęścia, które przypada w nienajlepszych momentach i nienajlepszym stylu. Droga do niego jednak prowadzi znacznie prostszą drogą, o czym przekonuje się, kiedy poznaje pewnego mężczyznę. Kobiety w, powiedzmy sobie szczerze, średnim wieku również mają prawo do miłości. Ale pewnych rzeczy nie wypada robić, o czym boleśnie kilkakrotnie przekona się sama Bridget…

   Nie ma wątpliwości, że seria z Bridget Jones w roli głównej jest jedną z najlepszych na świecie. Jej lekkość i komediowy styl sprawiły, że pokochały ją miliony kobiet. Nic więc dziwnego, że kolejna część wywołała wiele radosnych reakcji. Jest to jednak kolejna część i rodzi się pytanie, czy mamy tutaj do czynienia z równie dobrą historią, jak dwie poprzednie, czy też spory przestój czasu zrobi swoje i tym razem będzie to coś innego? Jak się okazało, nie ma się czego obawiać, bowiem już po pierwszych stronach wyczuć łatwo naszą starą dobrą Bridget Jones. Już od samego początku dialogi i przemyślenia bohaterki tryskają humorem i to jest tu chyba najistotniejsze. Wydawać by się mogło, że kiedy pojawią się dzieci i w końcu ten poważny wiek, wszystko się zmieni, cała otoczka będzie wyglądać inaczej. Tymczasem autorka trzyma się ustalonego na początku kanonu i jeśli mam być szczera – chwała jej za to.

   Wróćmy jednak do głównej bohaterki. Bridget Jones. Wiele osób uważa ją za życiową fajtłapę, niedorajdę i zakompleksioną dziwaczkę. Z tym się nie można nie zgodzić, bowiem jej cechy z grubsza opisują powyższe wyrażenia. Jednak jej styl bycia wyróżnia się na tle innych literackich postaci, dlatego jest taka wyjątkowa. Powiedzmy sobie szczerze – ideałów nie ma, dlatego ciągłe idealizowanie bohaterów w powieściach może nam się przejeść. Ile razy mieliśmy do czynienia z piękną, zgrabną i utalentowaną kobietą z mnóstwem sukcesów na koncie… Bridget Jones to zupełne przeciwieństwo, jednak bez zbędnej przesady. Łatwiej jest nam się z nią utożsamić, łatwiej ją zrozumieć, a jej poczucie humoru powala na kolana. Pod względem gatunkowym bohaterka na wagę złota, więc warto docenić fakt, że jest taka, jaka jest.

   „Szalejąc za facetem” to pod względem obyczajowym jak najbardziej udana powieść. Helen Fielding po raz kolejny udowadnia, że pomysłów jej nie brak, a poczucie humoru zawiera w każdej linijce napisanego przez nią tekstu.  Bohaterka nie zawodzi, chociaż w tej części jest nieco zdystansowana (co poniekąd wskazuje na jej wiek czy przeżycia), co po prostu daje ciekawy efekt. Każdy kolejny wątek jest dobrze dopracowany, fajnie zbudowany, obmyślany do końca, jednak co trzeba z bólem przyznać – jest dość przewidywalna jak na jej standardy. Nie ma się co smucić, nie ma co obawiać, bowiem w tego typu książkach to normalne zjawisko, jednak tutaj wszystko podane jest jak na tacy, dlatego nie trudno zgadnąć, jak to się wszystko skończy. Brodget Jones, choć to nadal nasza ulubiona bohaterka, nie zdołała tego faktu zatuszować, dlatego powieść z lekka traci na ocenie. Ale nie ma tego złego. W końcu cała powieść okazała się strzałem w dziesiątkę. Seria nie zawiodła i z pewnością będę ją długo wspominać. Serdecznie polecam!

Autor: Helen Fielding

Tytuł: Bridget Jones. Szalejąc za facetem

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: marzec 2014

Liczba stron: 584

"Pamiętnik starego pierdoły" - Roland Topor

"Pamiętnik starego pierdoły" Roland Topor

Roland Topor jest francuskim pisarzem, który w swej twórczości wypełnia słowa czarnym humorem oraz groteską. W jego kolejnej książce „Pamiętnik starego pierdoły” można bez problemu zauważyć te elementy, które nadają jej mocnego charakteru. Książka zapewnia wiele zabawnych chwil, sytuacje opisywane przez autora bawią do łez. I chociaż ma ona formę pamiętnika, czyta się ją z nieskrywaną przyjemnością jak zwyczajną opowieść.

Od dziecka ujawniał swój wielki plastyczny talent, posiadał również dar w poznawaniu sławnych ludzi. Poznał wiele osobistości, dzięki którym wiele się uczył, ale również błądził. Dzięki niemu powstało wiele kierunków, które trwają do dziś. Wpływał na innych, podsuwał dowcipy i kwestie, stał się ekspertem w wielu dziedzinach. Był sławny (no prawie) i znał praktycznie każdego…

Na początku obawiałam się nieco formy pamiętnika, niezbyt darzę sympatią tę formę zapisu. Jednak autor potrafił zainteresować mnie tym, co napisał, dzięki czemu podczas lektury zapomniałam o tym, iż jest to pamiętnik. To ogromny plus nie tyle dla książki, co dla umiejętności autora. Bardzo spodobało mi się jego lekkie podejście do sprawy, w treści nie ma miejsca na trudne i schematyczne zdania. Prostota zwykłego człowieka, naszego bohatera książki, emanuje na każdej stronie, przez co łatwiej wczytać się w tekst. Ponadto poczucie humoru oraz oryginalność, a także nieco absurdu przepełnia zdania, strony i w ogóle całą treść, przez co nie można się nudzić ani przez chwilę.

  

 W różnorodności nazwisk, mniej znanych oraz sławnych, a także mnóstwem treści można się pogubić, to fakt, jednak ciekawy styl autora neutralizuje niedoskonałości książki. To kolejny atut autora, który przemawia na korzyść jego i „Pamiętnika starego pierdoły”. Lekki i przyjemny format pamiętnika przypadnie do gustu nie tylko fanom Rolanda Topora.

Chociaż książka już na sam dźwięk tytułu wywołuje uśmiech i posiada wiele zalet, ma też swoje słabsze strony. Głównie chodzi tutaj o nieco chaotyczną część tekstu, która pojawia się w połowie książki. Początek czytania idzie gładko i szybko ze względu na sporą dawkę śmiechu oraz lekkiego stylu, jednak kiedy miniemy połowę w treść wkrada się nieco chaosu, pojawia się masa nowych nazwisk, przez co tym razem można się zgubić. Potrzeba mocnego skupienia, aby dokończyć książkę i wszystko zrozumieć, w dodatku tempo czytania nieco zwalnia.

„Pamiętnik starego pierdoły”, mówiąc ogółem, jest bardzo ciekawą prezentacją francuskiego autora. Pełna humoru oraz lekkości książka z pewnością umili czas niejednemu czytelnikowi. Gdybym miała polecić ją komukolwiek, to na pewno fanom francuskiego pisarza, ale nie tylko. Również szukający niewymagającej lektury odnajdą się w tej przezabawnej formie pamiętnika. Chociaż nie jest ona wybitna ani doskonała przez błędy, jakie wkradają się w drugiej połowie książki, to wciąż pozostaje ona bardzo dobrą i wesołą propozycją czytelniczą na każdy dzień w roku. Dla każdego...     

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Replika oraz wortalowi webook.pl, na którym również ukazała się ta recenzja:

Autor: Roland Topor
Tytuł: Pamiętnik starego pierdoły
Wydawnictwo: Replika
Rok wydania: 2012 (nowe, zmienione)
Liczba stron: 188 

"Polowanie na Perpetuę" - Ewa Stec

"Polowanie na Perpetuę" Ewa Stec

   Jaki jest ideał rodziny? Pracujący mąż, zaradna żona, gospodyni domowa oraz dzieci. Koniecznie grzeczne. No i teściowa, mamusia, kochana i opiekuńcza. Dobrym słowem doradzi, może czasem skrytykuje. Przyjaciele rodziny nienaganni, grzeczni i kulturalni. Czysty perfekcjonizm. Ale czy tak bywa naprawdę?

   Agata żyje w rodzinie, wydawać by się mogło, idealnej. Mąż dba o nich, dzieci z pozoru są grzeczne, a jej przyjaciółki zawsze są gotowe pomóc. Życie poukładane burzy jednak znaleziona w aucie męża prezerwatywa, która od razu kojarzy się ze zdradą. Agata próbuje ratować swoje małżeństwo, słuchając rad przyjaciółki Niny. Jednak wszystko komplikuje wizyta kolumbijskiej zakonnicy Perpetui, przez którą kobieta wplątuje się w naprawdę niebezpieczną grę…

   Zdecydowanym plusem książek Ewy Stec jest fakt, że mimo przewidywalnej i schematycznej fabuły autorka kieruje całą akcją w ten sposób, że czytelnik nie daje się oprzeć wrażeniu, że czyta naprawdę świetną lekturę. „Polowanie na Perpetuę” jest jej kolejną książką, jednak da się w niej odczuć te same emocje, jak podczas czytania innych tytułów jej autorstwa. Mimo wszystko wartka akcja oraz komediowe wątki, można by rzec: retuszują lekkie jej niedoskonałości.

   Tematyka dość znana i powszechna. Autorka przedstawia czytelnikowi model rodziny, który w wyniku pewnych zdarzeń zaczyna przeżywać kryzys. Główna bohaterka, Agata, przedstawia swój punkt widzenia sytuacji, relacjonuje każde zdarzenie, ubarwiając je swoim dość specyficznym poczuciem humoru i podejściem do życia. Niekiedy jednak wypowiedzi narratorki irytują, drażnią, a jej samej nadają wrażenie zbyt dziecinnej osoby, która swoimi podejrzeniami po prostu śmieszy.

   Czy książka ma w sobie coś szczególnego? Posiada swoje zalety, jednak nie jest ona wybitnym dziełem. Można śmiało zaliczyć tę pozycję do lekkich książek dla oderwania się w nudne wieczory, jednak na dłuższa metę jest po prostu zwyczajna. Zarys fabuły jest dość prosty i łatwy w odbiorze, styl pozwala na szybkie czytanie. Pani Stec jednak nie wykazała się kreatywnością, czytając jej poprzednie książki można wyraźnie dostrzec schemat, jakim się posługuje: kobieta, mężczyzna, problem, romans, wątek kryminalny, zbrodnia i koniecznie na samym końcu happy end.

   Mimo to jednak „Polowanie na Perpetuę” może się podobać. Nie koniecznie wszystkim, bo przecież schematyczność jest nudna, ale jeśli poszukujemy czegoś lekkiego na pochmurne dni, książki pani Stec są idealną pozycją. Nie dla wszystkich, ale ktoś zawsze na nich skorzysta. Ja niestety, po dobrym, a nawet świetnym początku musiałam diametralnie zmienić zdanie...

Autor: Ewa Stec

Tytuł: Polowanie na Perpetuę

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2009

Liczba stron: 302

"Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn" - Ewa Stec

"Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn" Ewa Stec

Tak naprawdę nie wiesz, kiedy miłość dopadnie Ciebie…

   Po świetnej lekturze pierwszej części KMS nabrałam ochoty na przeczytanie drugiej. Za każdym razem się zastanawiałam: co też nasze panie zdołają wymyśleć w kolejnym tomie? Jak poradzą sobie w kolejnymi bardzo ważnymi zadaniami? Można się w kółko zastanawiać, dlatego sięgnęłam po książkę, aby zaczerpnąć nieco źródła.

   Tym razem KMS wyrusza ze swoją misją swatania aż do Londynu, gdzie mają pomóc emigrantce Alicji. Zdesperowana i zrozpaczona matka kobiety prosi nasze panie, aby pomogły jej córce. Jako że KMS żadnych wyzwań się nie boją, podejmują wyprawę do Anglii.

   Dowiadują się, że Alicja zerwała z Igorem, kelnerem chińskiej restauracji, a jej serce aktualnie bije dla arystokraty Archibalda. Dodajmy, przystojnego. Kiedy nasze drogie swatki zaczynają działać, sprawy dość szybko przybierają nieoczekiwany obrót i w końcu same padają ofiarami uroku miłości! I jak to się wszystko potoczy, skoro ich praca została zagłuszona przez głośny stukot serca? Koniecznie przeczytajcie.

   Książki Ewy Stec mają to do siebie, że bawią na każdym kroku, wzruszają, a także zdumiewają. Przy czytaniu tej części znów wielokrotnie wybuchałam śmiechem, miałam łzy w oczach, a nawet głowiłam się, jak to dalej się potoczy? Uwielbiam, kiedy taka mieszanka występuje w książce, wtedy nigdy się nie nudzę. A w dodatku ciągle z niecierpliwością kartkuję strony, oczekując kolejnych zaskakujących sytuacji. A tutaj jest ich naprawdę wiele.

   Fabuła bardzo ciekawa. Ma w sobie wiele interesująco pomieszanych wątków: od komedii do kryminału, a także miłosne intrygi i romanse. Wydawać by się mogło, że jest to zgoła przesadzone, a jednak akcja tak wciąga, że nawet tego nie dostrzegamy. To wszystko w połączeniu z dobrymi i ciekawymi bohaterami, którzy na swój sposób bawią i intrygują, daje nam lekką i przyjemną lekturę na pochmurne dni i melancholijne wieczory.

   O stylu pani Stec można powiedzieć wiele, ale głównie to, że posługuje się językiem prostym, nieskomplikowanym w odbiorze, a jednocześnie potrafi wpleść w swój tekst bardziej trudne słowa, które ubarwiają go, a jednak nie utrudniają czytania. Cenię sobie tą cechę u autorów, bo udowadniają, że posługiwanie się językiem nie jest skomplikowane, że w nawet najprostszy sposób można stworzyć coś ciekawego.

   Polecam oczywiście każdemu tą książkę. Lektura bogata w tajemnice, wątki kryminalne, miłosne, a to wszystko oddane w dozie humoru, który niebanalnie wywołuje uśmiech. I to nie jeden raz:)

Autor: Ewa Stec

Tytuł: Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: wrzesień 2011

Liczba stron: 384

"Nieumarła i niedoceniona" - Mary Janice Davidson

"Nieumarła i niedoceniona" Mary Janice Davidson

Bycie nieumarłą wcale nie jest fajne. Ciągle tylko cię wkurzają, nie masz ani chwili spokoju. Ba, nawet Twój facet nie daje ci ani chwili wytchnienia, denerwuje cię. I co z tego, że jest najseksowniejszą istotą na ziemi?!

   To już trzecia odsłona Królowej Betsy. Tym razem musi zmierzyć się z demonem swojej rodziny, gdzie słowo „demon” jest chyba najtrafniejszym określeniem tego, kogo spotka. Kiedy Betsy, świeżo upieczonej wampirzycy (w tym królowej!) żywot nieśmiertelnej wydaje się być stabilny, na światło dzienne wychodzą coraz to nowe sprawy, z  którymi musi się borykać. Jej podwładni buntują się, nie chcąc uznać jej za swoją królową, nowy klub źle prosperuje, a do tego dowiaduje się, że ma… siostrę. I to nie byle jaką. Dziewczyna jest idealnym narzędziem do zwalczania wampirów. I co z tym fantem zrobić?

   Na domiar wszystkiego kłótnie i niedopowiedzenia między nią a jej małżonkiem sprawiają, że Betsy gubi się w swoich uczuciach. Bo jak może kochać tak zarozumiałego wampira, który podstępem stał się jej wiecznym towarzyszem? I co z tego, że ma najlepszy tyłek w całym nieumarłym świecie? Widać wyraźnie, że jej temperament kłóci się z rozsądkiem. I uczuciami. Więc czy dojdzie do porozumienia ze swoim wampirem? A co z jej przesłodką i „niewinną” siostrą? Przekonaj się;)

  Polubiłam serię pani Davidson od pierwszej części. Nie jest może najwyższych lotów, ale uwielbiam się śmiać, a w tych książkach humor naprawdę przeważał. Poza tym świat wampirów wygląda podobnie do wszystkich, a jednak coś nowego się pojawiło. I to oczywiście sprawiło, że postanowiłam kontynuować czytanie serii.

   Fabuła wciąga. Od początku do końca towarzyszy nam napięcie, które wzrasta z każdym rozdziałem. Czasem jednak zanika, ale to dlatego, że wybuchamy śmiechem na jakieś powiedzonko Betsy. Albo sytuację, w której się znalazła. Niektóre wątki wydawały się nudne i oklepane, ale pani Davidson obróciła sprawę tak, że nawet nie można się nad tym długo rozwodzić. Czytanie idzie dalej, znowu porywając nas przygodami bohaterki.

   No a teraz czas na Betsy. Nasza główna bohaterka, dodajmy: nietuzinkowa, po prostu bawi i czasem zadziwia. Jej rozumowanie godne 5-latka zwala z nóg, chociaż zdarzały się momenty, kiedy jej inteligencja przewyższała wszystko. I to w niej polubiłam. Jest kobietą zmienną, potrafi pokazać pazur, kiedy każdy uważa ją za głupią.  Ma w sobie charyzmę i upór, co pozwala dotrzeć jej do upragnionego celu. Nawet, kiedy tego nie chce. Co do innych bohaterów, to raczej żaden mnie tak nie porwał jak Betsy. Sinclair, jej mąż, niby jest przystojnym wampirem, ale powiedzmy sobie szczerze: ile ich już nie było w książkach? Jakoś ten argument u bohatera mnie nie przekonuje.

   Pani Davidson posługuje się lekkim i prostym w odbiorze stylem. Czyta się szybko, może nawet czasem za szybko. Ale lubię, kiedy akcja wartko płynie, nie nudzę się wtedy. To przemawia na duży plus. Mogę ją polecić fanom nie tylko fantastyki, gdzie wampiry górują, ale też każdemu, kto lubi często się śmiać. Może nie jest to typowa komedia, gdzie ronisz łzy śmiechu na każdym kroku, jednak myślę, że w ramach wieczornego czasoumilacza w takie pogody jak ta za oknem, można pozwolić sobie na przygody z Betsy. Ja z chęcią zobaczę, co kryje w sobie kolejna część...

Autor: Mary Janice Davidson

Tytuł: Nieumarła i niedoceniona

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: listopad 2011

Liczba stron: 320

"Romans z trupem w tle" - Ewa Stec

"Romans z trupem w tle" Ewa Stec

Kiedy przyłapiesz faceta na zdradzie, najlepiej odpłacić się mu pięknym za nadobne. A może by tak nie dać mu krasnala? Ha, niech ma za swoje!

   Agnieszka Rusałka po zdradzie swojego narzeczonego udaje się do baru i topi smutki. W ten sam wieczór poznaje tajemniczego przystojniaka o nazwisku Bond, który tym samym staje się jej przyszłym towarzyszem. Aga zrywa wszelkie kontakty z Jackie, eks narzeczonym, jednak nie jest to proste, łączy ich jedna rzecz: krasnal ogrodowy. Jack za wszelką cenę chce odebrać jej krasnala, jednak kobieta w chęci zemsty postanawia mu to utrudnić.

   I takim sposobem wplątuje się w sprawę godną W-11. Rzeczony krasnal ukrywa pewną cenną rzecz, którą starają się zdobyć, oprócz Jacka, członkowie mafii. Na swej drodze Agnieszka spotyka wiele osób, które są mniej lub bardziej zaangażowane w sprawę z krasnalem. Nawet jej nowy „chłopak”, Jerzy Bond, który dziwnym trafem znika wtedy, gdy powinien przy niej być. I już nie wie, komu może zaufać.

   Co takiego zawiera krasnal? Dlaczego Jacek chce zdobyć tego małego ludka? Kim tak naprawdę jest Jerzy Bond i co ma wspólnego z całą akcją? I skąd wziął się tytułowy trup?

   Po pierwszej książce Ewy Stec byłam ciekawa jej nowych powieści. „Romans…” wpadł mi w ręce dość niedawno i postanowiłam w wolnej chwili przestudiować treść. I jestem po prostu zachwycona! Pani Stec stworzyła niesamowitą komedię ze zbrodnią i tajemnicą w tle. Od początku do końca coś się dzieje, ciągle dochodzą nowe fakty, a czytelnik zastanawia się, co będzie dalej? Czym zostanie jeszcze zaskoczony?

   Bohaterowie są na swój sposób ciekawi. Każda postać wydaje się normalna, a jednak pod koniec okazuje się, że jest zupełnie kimś innym. Weźmy np. Jerzego Bonda, który okazał się jednak kimś… stosownym, Wiesia, który wcale nie był wieśniakiem. Autorka użyła swojej wyobraźni dosyć obszernie i wyszły z tego naprawdę fajne postacie.

   Osobiście jestem fanką stylu pani Stec. Lekki i zwiewny, pozwalający na szybkie i wciągające czytanie. Naprawdę szybkie. Niektóre zdania zostały wzbogacone o nieco starsze, trudniejsze słowa języka polskiego, ale to tylko dodało uroku książce. Nie pozostaje mi więc nic innego, jak polecić Wam „Romans…”, ale nie tylko. Wszystkie książki pani Ewy Stec są godne uwagi. I świetnie nadają się jako nasz czasoumilacz.

Autor: Ewa Stec

Tytuł: Romans z trupem w tle

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: marzec 2009

"Nieumarła i bezrobotna" - Mary Janice Davidson

"Nieumarła i bezrobotna" - Mary Janice Davidson

Największym koszmarem kobiety jest bycie nieumarłą. Nie, poprawka. Bycie bezrobotną. Bo przecież jak to możliwe, żeby kobieta w tym wieku nie miała swojej pracy?! No i co z tego, że jest królową?

   Jest to druga część cyklu „Królowej Betsy”. Nasza główna bohaterka, po tym jak została królową wampirów, a wkurzający ją mężczyzna „przypadkiem” stał się jej królem, wcale nie zamierza żyć jak nieumarła. Postanawia kontynuować swoje przerwane życie i znajduje pracę. Szczęśliwym trafem jest to posada sprzedawczyni w sklepie… z obuwiem. Nic jednak nie chce ułożyć się po jej myśli.

   Okazuje się, że w jej nowym świecie znów zapanował chaos. A ona jako królowa wampirów powinna zaangażować się w te sprawy. Co z tego, że nie chce tego robić, skoro obowiązkiem jej jest pomóc swoim poddanym. Na dodatek Sinclair, jej rzeczony mąż, pragnie udowodnić, że między nimi istnieje pewna więź…

   Co zrobi Betsy? Co takiego czeka ją w przyszłości? Jak zareagują na nią nowi poddani? Przeczytaj, a się przekonasz.

   Po pierwszej części byłam po prostu zauroczona postacią Betsy. Jej nietuzinkowe przygody, rozumowanie godne pięciolatka oraz dziwne poczucie humoru sprawiły, że polubiłam jej osobę. Nie wiem, dlaczego, ale takie niby banalne postacie zawsze największe wywierają na mnie wrażenie.

   Na brak nudy nie możemy narzekać w książce. Fabuła leci szybko, obfituje w wiele ciekawych wątków i przygód bohaterów. Mimo wielu komediowych scen, znajdziemy również w niej chwile grozy, morderstwa, to, co w świecie wampirów jest na porządku dziennym. Ale bez nutki sarkazmu i humoru żadna scena nie wyszłaby udanie.

   Tak jak wspomniałam, Betsy jest moją ulubioną bohaterką. Ale także Sinclair, jej przyjaciółka, mama oraz inne osoby jej bliskie są nader ciekawe. Są po części zwyczajne, tak jak prości ludzie, lecz każdy z nich ma swoje dodatkowe cechy, które się im chwali.

   Autorka pisze naprawdę dobrze. Jej styl pozwala na szybkie i efektowne czytanie. Dzięki temu pochłaniam przygody Betsy w niespełna jeden dzień, co niestety bywa trochę złe, gdyż zawsze czuje mały niedosyt. A z Betsy najlepiej spędzać więcej czasu. Bo nawet największą chandrę przegoni.

Autor: Mary Janice Davidson

Tytuł: "Nieumarła i bezrobotna"

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: lipiec 2011

Liczba stron:  256

"Nieumarła i niezamężna" - Marry Janice Davidson

"Nieumarła i niezamężna" Marry Janice Davidson

Co zrobić, kiedy nasze życie kończy się nagle i nieprzewidywalnie? I kiedy budzimy się w dzień naszego pogrzebu? Czym najlepiej się przejąć: co się stało z nami czy też co się stało z naszymi… butami?

   Betsy Taylor (proszę się nie śmiać z nazwiska) pokąsana przez dziwne stworzenia kilka dni później ginie w wypadku samochodowym. Budzi się w dzień swojego pogrzebu i pierwsze, co zauważa… to jej zły i tandetny ubiór. Zostawiając za sobą kondukt pogrzebowy i rodzinę próbuje ustalić, co się stało. Kilkakrotne popełnienie samobójstwa w niczym nie pomaga, jedynie utwierdza ją w przekonaniu, że jest istota nadprzyrodzoną: wampirem. Pierwszą rzeczą, jaką zrobi będzie… chęć odzyskania swoich markowych butów z rak macochy.

   Betsy po wstępnej prezentacji, udowadniającej tezę: „ja wciąż żyję!” wpada w ręce najmocniejszego i potencjalnego władcy wampirów. Jak się okazuje, Betsy nie jest typowym wampirem: nie działają na nią krzyże, może spokojnie się modlić, a przez wodę święconą jedynie kicha. Staje się tym samym istnym „okazem”. Kobieta mimo swojej nowej natury nie chce się pchać w sprawy wampirów, jednak pewna przepowiednia zmusza ją do innego zdania…

Kim naprawdę stała się Betsy? Czy pogodzi się ze swoją wampirze naturą? Co zrobi, kiedy okaże się, że musi zrobić coś wbrew jej woli? Czy pozna kogoś na swej nowej drodze?

   Książka ta ewidentnie nadaje się na półkę ulubionych i najbardziej komediowych historii. Czytając jej opis spodziewałam się śmiesznych sytuacji, ale zachowanie Betsy przeszło moje najśmielsze oczekiwanie. Wartka akcja i wciągająca fabuła pozwoliła mi na dobra chwilę zatopić się w lekturze. Dzięki poczuciu humoru bohaterki nie raz śmiałam się na głos, a jej powiedzonka specjalnie zapisałam sobie w moim notesie.

   Bohaterowie są jak najbardziej ciekawi. Oczywiście najbardziej barwną postacią jest Betsy. Jej tok myślenia czasem zwalał z nóg, dziecinne tezy i rozumowanie blondynki dało jej opinię szalonej kobiety. Nietypowe zachowania zaraz po odkryciu nowej natury wskazywały na jednocześnie pokręcone i szalone myśli. Poza tym była naturalna, mimo tego, że stała się wampirem, wciąż nie kryła się ze swoim charakterem. To mi się naprawdę podobało.

   Styl pani Davidson jest naprawdę dobry. Dobrze skonstruowane zdania i prosty język dociera do każdego czytelnika. Bardzo szybko można pochłonąć książkę i czytelnik ma ochotę sięgnąć po kolejne części. Ja tak na pewno zrobię.

Autor: Mary Janice Davidson

Tytuł: "Nieumarła i niezamężna"

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: marzec 2011

Liczba stron: 304