"Ostatnia noc w Tremore Beach" - Mikel Santiago

Uwaga! Książka zawierała lokowanie produktu...

   Strasznie nie lubię, kiedy na okładkach książek widnieją porównania autorów. W większości przypadków są to jedynie chwyty marketingowe i nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Najnowszy przykład? Mikel Santiago to taki hiszpański Stephen King. Czy naprawdę? Nie wydaje mi się. Obaj panowie są mega uzdolnieni i potrafią dobrze pisać. Ale jedyne, co mają wspólnego, to gatunek ich powieści.

   „Ostatnia noc w Tremore Beach” to powieść napisana przez Santiago. Jak można ją ocenić? To świetna historia. I nie mówię w żaden sposób przesadnie. Od początku intryguje i do ostatniej strony trzyma w napięciu. Może nie jest to fantastyczna opowieść, bez fajerwerków, ale za to jest dobrze przemyślana i zgrabnie napisana. A co najważniejsze – po skończeniu lektury pozostaje nam miłe wrażenie, że oto przeczytaliśmy coś dobrego.

   Kompozytor Peter Harper bardzo przeżywa rozwód. W poszukiwaniu wyjścia z życiowego impasu wynajmuje dom na odludnej plaży w Irlandii i w samotności próbuje odzyskać siły twórcze i kontrolę nad własnym życiem. Niespodziewanie zostaje rażony piorunem. Przeżywa, ale w jego głowie pojawiają się niepokojące myśli. Ich bohaterami są najbliższe mu osoby: dzieci, przyjaciele, a także niezwykła kobieta, Judie, która osiedliła się w sąsiedniej wsi. Makabryczne wizje stają się jeszcze bardziej niepokojące, kiedy Peter odkrywa, że zarówno przyjazne małżeństwo Leo i Marie, jak i Judie mają swoje tajemnice…[źródło]

   Czekałam na moment, kiedy uda mi się przeczytać tę powieść. Dlaczego? Nie dlatego, że skusiło mnie nazwisko Kinga z tyłu okładki, to akurat jedynie przystopowało mój entuzjazm. Ale dlatego, że z łatwością można wyczuć, że zawarta tu historia może być dobra i naprawdę ciekawa. Przeczucia nie mnie myliły. „Ostatnia noc w Tremore Beach” okazała się świetną lekturą, która z miejsca wciągnęła mnie w wir wydarzeń.

   Od samego początku widać, że historia rozwija się według wcześniej ustalonego planu. Autor zapewnił czytelnikowi dobre wprowadzenie w klimat, powoli zagłębia nas w życiorys głównego bohatera (przy czym nie robi tego w sposób przesadzony). Dlatego na początku wydaje nam się, że na kulminację trzeba nam będzie sporo wyczekać. Jednocześnie można odnieść wrażenie, że za moment coś się stanie. I proszę, po kilku stronach następuje pierwszy ważny epizod, akcja z miejsca nabiera tempa, a kolejne wydarzenia podsycają w nas zaintrygowanie i nerwowe oczekiwanie, jak sytuacja się rozwinie. Muszę przyznać, że Santiago bardzo umiejętnie buduje napięcie. Wystarczy jedno zajście i czytelnik zmuszony jest do skończenia lektury mimo wszystko. Już nie wspomnę o podekscytowaniu, które temu towarzyszy. Nie sposób przerwać lekturę w jakimkolwiek momencie.

   Na pochwałę zasługuje również fakt, iż autor pisze bardzo obrazowo. Czytając tę historię, mamy wrażenie, jakbyśmy oglądali dobre kino grozy. Często bywa tak, że musimy być dobrze skupieni, by wyobrazić sobie bohaterów i akcję, jaka się rozgrywa. Tutaj wszystko można z łatwością odtworzyć w swojej głowie – szum fal, dźwięki burzy, krople deszczu stukające w parapet, a nawet wygląd miasteczka, domów, każdego bohatera. Dzięki temu książkę czyta się z podwójną przyjemnością – nie dość, że intrygująca akcja niesamowicie wciąga, to jeszcze możemy poczuć na własnej skórze ten dreszcz emocji i ze swobodą doznać to, czego doświadcza główny bohater.

   Jedynym moim zastrzeżeniem co do lektury jest to, że zbyt szybko się skończyła. I, niestety, miałam wrażenie, jakby finał okazał się zbyt prosty. Znowu. Oczekiwałam, że nasz bohater, Peter Harper, będzie miał trudniejsze przeszkody do pokonania. Tymczasem rozwiązania okazały się nieco banalne i trochę gryzły się z jego wcześniejszymi krwawymi wizjami, które zwiastowały emocjonujące zakończenie. Obyło się bez fajerwerk, ale na szczęście w umiarkowanie dobrym stylu.

   I chociaż znów przyczepiłam się do końcówki, całość mogę ocenić bardzo dobrze. „Ostatnia noc w Tremore Beach” okazała się lekturą świetnie skonstruowaną – dobrze przemyślaną i ciekawie napisaną. Sporo akcji (w dobrym tempie), mnóstwo napięcia (które systematycznie wzrasta), a przede wszystkim duża dawka mrożących krew w żyłach wydarzeń (można poczuć ciarki na plecach). Wciąga od samego początku i do samego końca nie odpuszcza. Mówiąc w skrócie: kawał dobrego i mocno realistycznego thrillera. Polecam!

Autor: Mikel Santiago

Tytuł: Ostatnia noc w Tremore Beach

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 392

"Krwawy doping" - Maribel Medina

Kulisy sportu wyczynowego...

   Sport to zdrowie – tak zwykle mawiają. Jednak w tych słowach, jak wiadomo, zawsze tkwił jakiś haczyk. Zwłaszcza, jeśli spojrzymy na sporty wyczynowe. Kontuzje, wypadki albo… doping. To słowo to wciąż dla wielu temat tabu. Kiedy jakiś sportowiec popełni błąd, powinie mu się noga – robi się głośno, wszyscy mówią o skandalu. A jak się okazuje – ten czynnik był, jest i będzie miał miejsce w sporcie. Co więc wiemy na temat dopingu? Dość sporo, a jednocześnie nic. Wiemy dość sporo, ale walczyć z nim nie do końca potrafimy. Chcąc mocniej zagłębić się w temat, polecam książkę Maribel Mediny. „Krwawy doping” to mroczna opowieść o tym, co sportowcy gotowi są zrobić, aby osiągać jak najlepsze wyniki. Okazuje się, naprawdę wszystko. I chociaż to tylko książka, naprawdę wciągająca książka, to wizja wyczynowego sportu i postępowania sportowców wygląda naprawdę przerażająco…

   W ośrodku sportowym Les Diablerets w Szwajcarii umiera kolejna sportsmenka. Nikt jednak nie zwraca uwagi na naturalne zgony, choć ich liczba może być podejrzliwie wysoka. Kiedy matka jednej ze zmarłych lekkoatletek prosi Thomasa Connors'a – agenta Interpolu – o przetransportowanie zwłok jej córki do ojczystego kraju, ten zaczyna interesować się „przypadkowymi” zgonami. Razem z lekarką Larą Terraux przeprowadzają własne śledztwo, które doprowadza ich do świata dopingu i nielegalnego handlu lekami. Co więcej, ich odkrycie postawi ich w niekorzystnej, a nawet niebezpiecznej sytuacji, zagrażającej ich życiu…

   Trochę trudno jednoznacznie ocenić mi tę książkę – pierwsza jej połowa niczego cennego do historii nie wnosi, poza tym jest lekko nudnawa, jednak druga połowa mocno wciąga i do samego końca nie sposób się oderwać. Można z łatwością oddzielić te części: pierwsze 150 stron dotyczy głównego bohatera Thomasa Connors'a. Autorka nakreśla jego tryb pracy, jego przeszłość, a nawet preferencje seksualne. Sporadycznie pojawiają się fragmenty dotyczące głównego wątku i to one nie pozwalają na przerwanie lektury. Później, kiedy miniemy te 150 stron, zaczyna się prawdziwa jatka. To wtedy tak naprawdę rodzi się charakter tej książki. Akcja nabiera tempa, rozwija się wątek główny, czyli doping, bohaterowie rozpoczynają śledztwo – teraz wystarczy tylko zatrzeć ręce w oczekiwaniu. I powiem szczerze, że Maribel Medina odrobiła lekcje. Świetnie wykorzystała zdobytą wiedzę i w plotła ją w swoją powieść. Dzięki temu powstała mroczna opowieść, z intrygującym śledztwem i szokującą prawdą na temat sportowców. Myślę, że śmiało można nazwać ją bardzo dobrym thrillerem, który do końca trzyma w napięciu, nerwowym oczekiwaniu: kto za tym wszystkim stoi oraz jak cała historia się skończy. Aż czuć ciarki na skórze!

   Warto również zwrócić na nią uwagę dzięki poruszanemu w niej tematowi dopingu. Kto choć raz nie zastanawiał się, czy najlepsi sportowcy są naprawdę tak dobrzy, czy czasem ktoś (lub coś) im w tym nie pomógł? Okazuje się, że tak naprawdę nie wiadomo, kto dziś zawdzięcza swoje wyniki dobrej kondycji, treningowi, wrodzonej zdolności. Nie mówimy o dopingu bezpośrednim, przecież stroje sportowe, sprzęt – to wszystko jak najlepszej jakości trafia do zawodników, by ułatwić im starty, by sprawić, by byli lepsi. „Krwawy doping” pozwala nam rzucić okiem na kulisy sportu, niestety od tej mroczniejszej strony. Tak naprawdę ciężko stwierdzić, co tutaj jest fikcją, co może być faktem. Jednak z pewnością odnosi się do współczesnego problemu, jakim jest niemożliwość wykrycia wielu substancji uważanych za doping. Smutne to, ale niestety prawdziwe…

   Lekturę tej książki mogę z pewnością zaliczyć do przyjemnych doświadczeń. Chociaż początek nie wyglądał obiecująco, kolejne rozdziały okazały się mega wciągające. Maribel Medina stworzyła intrygującą powieść, w której zawarła szokującą prawdę na temat sportu wyczynowego. „Krwawy doping” okazał się przerażająco prawdziwym thrillerem, który mnie osobiście zainspirował do zgłębienia tematu jakim jest doping. Człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy, jak naprawdę wygląda sport wyczynowy. Warto dlatego poświęcić chwilę na lekturę tej książki. W końcu to nie tylko rozprawa nad dopingiem, ale naprawdę dobry dreszczowiec. Polecam!

Autor: Maribel Medina

Tytuł: Krwawy doping

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 368

"Złota skóra" - Carla Montero

"Ciało jest tym najmniejszym, co kobieta może dać mężczyźnie"*

   Carlę Montero miałam okazję poznać przy lekturze „Wiedeńskiej gry” i „Szmaragdowej tablicy”. Jej styl i pomysły na prowadzenie fabuły urzekły mnie od pierwszego zdania, dlatego z ogromną chęcią wzięłam się za lekturę „Złotej skóry”. Nie powiem, oczekiwałam wiele, bowiem autorka przyzwyczaiła mnie do tajemniczych spraw i mnóstwa niespodzianek. I oczywiście nie zawiodłam się. Tytuł ten to dobrze skonstruowany kryminał, w którym do samego końca nie wiadomo, kto jest winny i jaki był prawdziwy motyw popełnionych zbrodni. Do tego malowniczy krajobraz Wiednia z początku XX wieku dopełnia mroczny obraz fabuły, a bohaterowie świetnie kreują  emocje w lekturze…

   Rok 1094, Wiedeń. Na ulicach stolicy cesarstwa dzieją się makabryczne rzeczy. Wstrząsająca seria morderstw budzi panikę i strach w oczach mieszkańców. Ofiarami mordercy są młode i piękne modelki o wątpliwej reputacji, które łączą się z osobą pięknej i tajemniczej Ines. Detektyw Karl Sehlackman ma przed sobą trudne zadanie – musi znaleźć winnego i udowodnić mu jego czyny. Sprawę utrudnia mu fakt, że praktycznie brak jakichkolwiek śladów, a podejrzanymi stają się: jego przyjaciel, książę Hugo von Ebenthal i kobieta, w której zakochał się bez pamięci…

 „(…)o ile noc wszystko okrywa swym całunem, który łagodzi zło, o tyle dzień czyni je bardziej wyrazistym.” [str.122]

   Można powiedzieć, że autorka świetnie nakreśliła ten tytuł. Dobrze wyeksponowała kryminalny wątek, ale również zadbała o to, aby powieść nie była tylko kolejną historią ze zbrodnią w tle. „Złota skóra” bowiem to nie tylko mroczny kryminał,  to także obraz Wiednia z początku XX wieku, to również intrygująco przedstawiony świat modelek i malarzy tamtych czasów. Znajdziemy w nim też elementy romansu, który uzupełnia całość. Bo tutaj wszystko wygląda na dopracowane i dobrze przemyślane – każdy wątek, dialogi i kolejność przedstawianych zdarzeń. Jedno uzupełnia drugie. Świetnie się czyta tego typu lektury.

   Umiejętność w stworzeniu niebanalnej historii kryminalnej sięga tu bardzo wysoko. Pani Montero zadbała o to, aby historia płynnie toczyła się dobrym rytmem, ale równocześnie coraz mocniej intrygowała. Tutaj istotnym elementem jest postać Ines – kobiety zagadki, i to wokół niej dzieje się najwięcej spraw. „Ines… Kim była ta kobieta? Próżna, powierzchowna, hedonistka, libertynka. Ines z wielkich salonów, z przyjęć, koktajli, balów. (…) Ines należała do wszystkich…[str. 179]. Jej zachowanie wyraźnie daje czytelnikowi do myślenia, bo z jednej strony stawia ją w kręgu podejrzanych w oczywisty sposób, a jednak jej kolejne działania wzbudzają coraz więcej wątpliwości. Autorka w sprytny sposób skupiła uwagę czytelnika na osobie Ines, po to, by rozwiązanie całej sprawy było podwójnie zaskakujące. I udaje jej się to. Finał tej historii świetnie wieńczy całość, a czytelnikowi pozostawia wrażenie wielkiego „wow”.

   Ciekawym aspektem powieści jest również jej narracja. W większości mamy do czynienia z narracją trzecioosobową, dzięki której obserwujemy każde wydarzenie i poznajemy świat otaczający bohaterów. Pojawia się również narracja w pierwszej osobie – osobie detektywa Sehlackmana, który relacjonuje wydarzenia z własnego punktu widzenia. Jego słowa przedstawiają fabułę bardziej emocjonalnie, nadają jej bardziej osobistego wyrazu. I chociaż osobiście nie lubię stosowania podwójnego rodzaju narracji, to tutaj praktycznie wcale tej różnicy nie odczułam. Mało tego – spodobało mi się przedstawienie sprawy również z punktu widzenia jednej osoby, która opowiada nam wydarzenia z własnej perspektywy. Powieść na tym dużo zyskała.

   „Złota skóra”, mówiąc zatem krótko, to powieść niebanalna i bardzo ciekawa, intrygująca i do samego końca – wciągająca. Tytuł ten to również dobrze skonstruowany kryminał, w którym akcja toczy się płynnie, ma mroczny charakter i do samego końca trzyma w napięciu. Jest zaskakująca, bez dwóch zdań, ale to zasługa umiejętności autorki, która w bardzo ciekawy sposób, wykorzystując tło historyczne, potrafi stworzyć intrygującą historię. Dla miłośników kryminału to lektura obowiązkowa, podobnie dla fanów pani Montero. Mogę zapewnić, że na pewno nie będziecie żałować. Polecam!

*Romain Rolland

Autor: Carla Montero

Tytuł: Złota skóra

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 376

"Niewidzialny strażnik" - Dolores Redondo

Czy tylko człowiek może zabić?

   Do tej pory w Czarnej Serii mieliśmy do czynienia z kryminałami , które poruszały wszelaką tematykę powiązaną z tym gatunkiem. Jedne były słabsze, inne lepsze, jednak nie od dziś wiadomo, że ten cykl książek to jedna z lepszych serii nie tylko w Polsce. Idąc z duchem czasu dostaliśmy możliwość przeczytania również thrillerów, a niedawno w powieściach pojawiają się nowe, nazwijmy to, podgatunki, które sprawiają, że Czarna Seria wydaje się jeszcze lepsza i świeższa. Jednym z nich jest nowa powieść Dolores Redondo pt. „Niewidzialny strażnik” – historia, która w swej treści kryje kryminał oraz… mitologię. Ciekawe połączenie, treść nie byle jaka, a co najważniejsze – bardzo dobrze napisana. Nic dodać, nic ująć.

 

   W dolinie rzeki Baztán zostaje znalezione ciało młodej dziewczyny. Szybko okazuje się, że jest to działanie seryjnego zabójcy, który posługuje się utartym schematem: naga dziewczyna, uduszenie i… ciastko. Śledztwo prowadzi Amaii Salazar, która wraca do swojego rodzinnego miasteczka, aby poprowadzić dochodzenie. Musi jednocześnie zwalczyć demony przeszłości, które doskwierają jej od wielu lat. Granica między realizmem a wyobraźnią powoli się zaciera. Czy zatem mordercą może być mityczna postać? Czy uda się oddzielić prawdę od ludowych wierzeń?

   „Niewidzialny strażnik” to powieść, która od początku intryguje. Na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajnym kryminałem, których w Czarnej Serii jest na pęczki. Jednak tutaj jest wiele elementów, które wyróżniają ją na tle pozostałych. Przede wszystkim – wątek mitologiczny. Z początku może się wydawać, że połączenie z kryminałem mitycznych wierzeń nie wyjdzie tej historii na dobre. Jednak szybko okazuje się, że powieść dzięki temu jest nie tyle bogatsza, ale bardziej ciekawa. Chociaż tak naprawdę nie ma tego sporo, większość to śledztwo detektyw Salazar oraz jej przeszłość, to na tle wszystkich wydarzeń wypada to naprawdę nieźle. Powieść jest w stu procentach interesująca, postać z mitycznych wierzeń fabularnej społeczności sporo miesza w kręgu kryminalnych wątków, co w ostateczności daje ciekawy i zaskakujący finał. Wielu podobnym historiom brakuje pewnych walorów, więc warto by było zainteresować się podobnymi zabiegami.

   Ale nie tylko ten wątek wygląda intrygująco. Cała fabuła składa się z wątków, które tworzą spójną całość. Akcji nie brakuje, napięcie również jest, a sama autorka nie ujawnia wszystkich tajemnic za jednym zamachem. Podrzuca często fałszywe tropy, pojawiają się wątpliwości, przez co do końca pozostajemy w niepewności. Potrafi dobrze operować nie tylko akcją, ale każdym bohaterem, przez co mamy wrażenie, że historia jest dopracowana do samego końca. Przyjemnie czyta się tego rodzaju książki, bo wtedy nie mamy do czynienia z nudną i szarą opowieścią.

   Wspomnijmy jeszcze o wątku głównej bohaterki, która zmaga się nie tylko ze śledztwem, w które wkrada się element mitycznych postaci, ale także z własną przeszłością. Autorka postarała się o mroczny charakter tej historii, która doskwiera naszej pani detektyw od długiego czasu. Przyznam, że często denerwują mnie „osobiste wątki”, że tak je nazwę, które dotyczą głównych bohaterów, przeważnie śledczych, bowiem przysłaniają najistotniejsze wątki w danej historii. Tutaj jednak wszystko wygląda dobrze, nic ze sobą nie koliduje, a co więcej – czyta się z nieskrywaną przyjemnością.

   „Niewidzialny strażnik”, mówiąc zatem krótko, to powieść, która na pierwszy rzut okaz wydaje się zwyczajna, jakich mamy na rynku wiele. Jednak pod tym wrażeniem kryje się bardzo dobra historia, która kryje w sobie wiele różnorodnych wątków, które mocno intrygują i ciekawią każdego, kto na nie trafi. Pomysł dodania do kryminału wątku mitologicznego (albo jak kto woli również „Little fantasy”) jest strzałem w dziesiątkę, dlatego autorce należą się ogromne brawa. Skonstruowanie pomysłu to jedno, dobre wprowadzenie go w życie to drugie, dlatego warto docenić fakt, że pani Redondo udało się objąć swoimi umiejętnościami oba te punkty. Czy zatem warto sięgnąć po ten tytuł? Zdecydowanie. A ja szczególnie go polecam.

Autor: Dolores Redondo

Tytuł: Niewidzialny strażnik

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 407

Przedpremierowo: "Wiedeńska gra" - Carla Montero

Oszczędzaj na zaufaniu...

   Mówi się, że przed debiutantem długa droga. No właśnie, czy każdy początkujący pisarz, który wydaje swoją pierwszą powieść, musi być skazany na te słowa? Nie koniecznie. Dowodem jest chociażby hiszpańska autorka książki „Szmaragdowa tablica”, Carla Montero, której debiutancka powieść okazała się świetnie rozegraną historyczną intrygą. „Wiedeńska gra”, bo taki tytuł nosi, w żadnym wypadku nie wskazuje na początkującego pisarza. Każdy wątek jest niesamowicie dobrze rozegrany, nie ma miejsca na głupie błędy. Wygląd fabuły wprost zachwyca. Choć mówi się, że ideały nie istnieją, to w tym miejscu trzeba powiedzieć, że „Wiedeńska gra” w dużej mierze jest niemal ideałem…

   Rok 1913, Hiszpania. Isabel po stracie rodziców i porzuceniu przez narzeczonego trafia pod skrzydła swojej ciotki – księżnej blisko związanej z cesarskim dworem Franciszka Józefa. Tam piękna Isabel trafia na wielu mężczyzn, u których wzbudza namiętność i romantyczne uczucia. Ale to jedna z wielu gier, jakie prowadzone są w tym miejscu. Nikt nie jest tym, za kogo się podaje. Nawet piękna Hiszpanka skrywa tajemnice, o których ci nie śnili. W powietrzu wisi widmo wojny, a tajna orientalna sekta jest gotowa ją rozpętać. Czy w tej grze intryg uda się dojść do spokoju i ładu?

   To zaskakujące, że debiut może okazać się tak okazale fantastyczną powieścią. Z reguły jest tak, że pierwsze książki autorów mają swoje niedociągnięcia, wiadomo, taki świeżak w całym systemie. Carla Montero jednak wyłamuje się spod tego systemu. „Wiedeńska gra” to książka, którą opublikowała jako pierwszą i aż trudno wyjść z podziwu dla jej talentu pisarskiego. Przede wszystkim świetnie opanowała umiejętność oszukiwania czytelnika. Kiedy jesteśmy przygotowani na wielką ilość intryg, nawet nie jesteśmy skłonni wyrazić naszego zaskoczenia, w jaki sposób są one rozegrane. Przewidujemy dalsze kroki bohaterów, ale są one oczywiście błędne. To samo dotyczy każdych wydarzeń na przestrzeni całej fabuły – na każdym kroku czai się zagadka, której nie da się łatwo rozwiązać. Dopiero autorka ujawnia rozwiązanie, rzecz jasna, którego się nie spodziewaliśmy. Godna pochwały umiejętność.

   „Wiedeńska gra” należy do kręgu powieści historycznych. Początek wieku XX, gdzie w powietrzu czai się widmo wojny. Jednak ten szczegół zajmuje drugoplanowe miejsce. Fabuła jest siecią wszelakich intryg, knowań bohaterów (których swoją drogą jest bardzo wielu) i zagadek dotyczących głównego problemu – tajnej sekty, która dąży do wybuchu wojny i totalnej zagłady. W tym miejscu można mówić bardziej o sensacji, o bardzo dobrym thrillerze, gdzie historia jest jedynie tłem. Ale nie byle jakim, bowiem świetnie uzupełnia cały obrazek. Bez tej aury XX-wiecznej, kto wie, co wyszłoby z tej powieści.

   Podobnie do drugiej książki Carli Montero „Szmaragdowa tablica”, „Wiedeńska gra” to również fabuła pełna napięcia i mrocznych tajemnic. Aura zagadek sięga dość głęboko, bo aż po sam życiorys głównej bohaterki, ale o tym trzeba przekonać się na własnej skórze. To zaskakujące, chciałoby się wciąż powtarzać. I to powtórzenie można stosować do całej fabuły. Zdaję sobie sprawę, że wychwalam tę książkę naprawdę ponad niebo. Ale nie da się tego ująć inaczej. Wystarczy sięgnąć po „Wiedeńską grę” i wszystko stanie się jasne. Zapewniam. 

   Mówiąc w bardzo wielkim skrócie: „Wiedeńska gra” to świetna powieść z intrygującymi zagadkami w tle. Nie brakuje jej werwy, ciekawych bohaterów czy też ogromnej ilości zagadek, które towarzyszą każdemu powstałemu wątkowi. Carla Montero to pisarka bardzo utalentowana i mam nadzieję, że prócz wspaniałej „Szmaragdowej tablicy” oraz opisywanego powyżej tytułu, będziemy mieli okazję poznać jeszcze wiele tajemniczych powieści. Taki autor to skarb dla literatury światowej, dlatego cieszmy się, że trafił również do naszego kraju, razem z tak bogatymi tytułami. Zachęcam do lektury. Naprawdę warto.

Autor: Carla Montero

Tytuł: Wiedeńska gra

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 5 listopada 2013

Liczba stron: 400

Przedpremierowo: "Szmaragdowa tablica" - Carla Montero

Tajemniczy obraz, który miesza w historii...

   Książek, które skupiają w sobie różnorodność wątków, jest coraz więcej. Gatunki literackie mieszają się ze sobą, przeplatają w fabule, dając efekt porażającej lektury. Lub - wprost przeciwnie. Ciężko dokonać wyboru takiego tytułu, nigdy bowiem nie wiadomo, w jakim stopniu przypadnie nam do gustu. W końcu zawsze może mieć coś wadliwego. W ostatnim czasie miałam mały dylemat w doborze książki: z jednej strony zapowiadała to, co najbardziej lubię, z drugiej pojawiły się wątpliwości, czy odnajdę w niej to, czego oczekuje. Zaryzykowałam. I muszę wam powiedzieć, że było warto. „Szmaragdowa tablica”, bo o tym tytule mowa, okazała się mieszanką wybuchową wszelakiego rodzaju wątków. Od romansu po historię i tajemnicze poszukiwania zagadkowego obrazu. Nie jest może idealną lekturą, jednak ma w sobie cenną wartość, której nie wolno lekceważyć.

   Początek XXI wieku, Hiszpania, Madryt. Ana wiedzie spokojne życie u boku niemieckiego kolekcjonera sztuki, pracuje w muzeum. Pewnego dnia, za sprawą jednego listu z czasów drugiej wojny światowej, który zawierał informację o tajemniczym obrazie zatytułowanym „Astrolog” oraz namową swojego ukochanego, Ana wyrusza na poszukiwania dzieła, przypisanego malarzowi, żyjącemu w epoce renesansu. Mimo wielu trudności kobieta dociera do informacji, które kompletnie odmienią jej życie… Podobna historia ma miejsce w czasie niemieckiej okupacji. Tajemniczy obraz ma zostać odnaleziony przez majora SS. Ślady doprowadzają go do francuskiej Żydówki, co rozpocznie niebezpieczną grę, zmieniającą życie ich obojga…

   Ten tytuł od początku mnie intrygował. Miałam co do niego mieszane uczucia, ale mocno mnie zaciekawił i nie było mowy, żebym odpuściła. „Szmaragdowa tablica”  ma w sobie coś, co najbardziej lubię: zagadkę współczesności, która ma swój początek w przeszłości, a jej konsekwencje od wielu lat zostawiają po sobie niebezpieczne ślady. W tej książce jest to przedstawione na przykładzie tajemniczego obrazu, który doprowadza bohaterów do radykalnych kroków i nieczystych gier. Autorka naprawdę się postarała: jest napięcie, mroczna aura tajemniczości i wciąż mnóstwo niespodzianek. Na każdym kroku. Nie ma mowy, aby oderwać się od lektury choćby na moment. Obawiałam się nieco, że opisy miejsc bądź ciągłe wyjaśnianie sytuacji za pomocą długich zdań zdominują książkę, ale jakież było zdziwienie, kiedy się okazało, że tak obszerny tytuł zawiera jasne i proste przesłania. Owszem, jest mnóstwo obcych wyrazów, nie tylko niemieckich, które czasem zwalniają tempo czytania, ale poza tym czytelnik odnajdzie się w nim bez problemu. To bardzo duży plus tej powieści.

   „Szmaragdowa tablica” to ogromna mieszanka wybuchowa różnorodnych wątków. Prócz tego, że fabuła cofa się w czasie, co daje odczuć nam klimat, książka zawiera w sobie elementy romansu, takiej nawet zakazanej miłości. Są również zagadki, mnóstwo zagadek i tajemnic, które praktycznie czają się wszędzie i sięgają nie tylko do czasów renesansu i szukanego obrazu. Napisana historia to nic innego, jak bogata w różnorodność gatunkową książka, która u wielu czytelników wzbudzi zaciekawienie, bez względu na to, jakie lektury lubi najbardziej. Można rzec, że książka pani Montero odnajdzie swoje miejsce w najbardziej wygórowanych gustach czytelniczych.

   Elementem, który może jednak trochę denerwować, jest ciągłe przeskakiwanie akcji w czasie. Zastosowany myk miał oczywiście na celu bieżącego sprawozdania z tego co dzieje się aktualnie i to, co miało miejsce wcześniej. Przyznam, że nigdy nie miałam z tym problemu, jednak tutaj pojawiają się one w najmniej oczekiwanych momentach, np. wtedy, gdy czytamy o Anie, która coś odkryła. Skończył się rozdział i mamy ochotę poznać, co to jest. I nagle jednak pojawia się wspomnienie z czasów wojny. To tylko napomknienie o tym, komuś może się to podobać, jednak pragnę zaznaczyć, że w niektórych momentach jest to naprawdę irytujące. Bo jak to tak można przerywać w TAKIM momencie? ;)

    Długo by mówić o tej książce – w końcu jej treść mieści się na prawie siedmiuset stronach. Jednak to co najważniejsze, można powiedzieć w skrócie: „Szmaragdowa tablica” to nic innego jak dobrze skonstruowana powieść sensacyjna, która ma w sobie i elementy romansu i dobrej literatury historycznej. Jest bogata również w inne gatunkowo dodatki, co powinno spodobać się każdemu, kto od książki wymaga bardzo wiele. Choć czasem przejawia momenty słabości, to trudno je dostrzec w kłębie aż tylu pozytywnej akcji. Naprawdę. Jak dotąd rzadko czytywałam hiszpańską literaturę, teraz, po przeczytaniu książki pani Montero, chyba zmienię to nastawienie. Wam też radzę to zrobić. I najlepiej będzie zacząć od „Szmaragdowej tablicy” – satysfakcja murowana. Serdecznie polecam!

Autor: Carla Montero

Tytuł: Szmaragdowa tablica

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 16 kwietnia 2013

Liczba stron: 672

"Africanus. Wojna w Italii" - Santiago Posteguillo

"Africanus. Wojna w Italii" Santiago Posteguillo

   Książek historycznych jest wiele, jednak nie każda potrafi zaciekawić i wciągnąć czytelnika swoim wykonaniem. Osobiście nie darzę tego typu literatury sympatią, jednak dla książek Santiago Posteguillo postanowiłam zrobić wyjątek. Za sprawą pierwszej części „Africanusa” przełamałam niechęć do historii i powoli zaczęłam przekonywać się do gatunku. A to z kolei zaowocowało lekturą kolejnej części, zatytułowanej „Wojna w Italii”. Nie ukrywam, że po raz kolejny przeżyłam interesującą lekcję, ale również spędziłam miłe godziny z lekturą.

   216 rok p.n.e. Rzym szykuje się do ostatecznej bitwy z nadciągającymi wojskami Hannibala. Do walki rusza także młody Publiusz Korneliusz, Scypion Afrykański, syn rzymskiego konsula, świeżo mianowany trybunem. Niestety nic nie idzie po myśli Rzymian, to, co miało stać się ostatnią walką, przeciąga się w czasie, w którym kartagińskie wojska sieją spustoszenie. Aby pokonać żołnierzy Hannibala, potrzebna jest skuteczna strategia, która zapewni zwycięstwo Rzymowi. Dlatego tak ważny staje się młody Scypion Afrykański…

   Opowieści Santiago Posteguillo są bardzo charakterystyczne, nie skupiają się jedynie na faktach historycznych, ale równoważą się z fikcją literacką. To właśnie ten element, obok dobrze rozwiniętej narracji, zdołał mnie do siebie przekonać. Czytając książki tego hiszpańskiego autora można śmiało zagłębić się w historię, ale również przeżyć ją. Cenne w tej kwestii są opisy, które przeważają w całej książce. Nie są to jednak jakieś szczególnie długie, mętne i rozbudowane opisy, skupiają się na ukazaniu danej przestrzeni, sytuacji bądź osoby. W połączeniu ze stylem, jakim posługuje się autor, wyglądają one jeszcze lepiej, a przedstawiony obraz – jeszcze barwniej. Dlatego każda ukazana bitwa, strategia lub zwyczaj jest nadzwyczaj „żywa”, łatwo ją sobie wyobrazić, a później jeszcze lepiej zapamiętać.

    Co najbardziej przyciągnie nie-miłośników historycznych książek do opowieści Santiago Posteguillo? Z pewnością fakt, iż autor poświęcił fabułę nie tylko na same bitwy, walki oraz strategie, ale również na sztukę, miłość i normalne ludzkie życie. Nie ważne, że wszystko oblepia się otoczką historii, jeśli odpowiednio podejdziemy do lektury odbierzemy ją jako zwykłą książkę, w której łączy się wiele wątków (poprzez romans do obyczaju oraz dobrą przygodówkę). Łatwo jest odnaleźć się w fabule, która na pozór wydaje się ciężka; zapewnić mogę, że to faktycznie jedynie pozór. Opisana historia wciąga niesamowicie, a ponadto wywiera ogromne wrażenie na czytelnika z dobrze rozwiniętą wyobraźnią.

   „Wojna w Italii”, tak jak wspomniałam, to nie tylko opowieść o samej wojnie. W tej części mamy do czynienia z teatrem, który był bardzo ważny dla bohaterów. Autor w swojej książce zdołał ukazać tą pasję, potrafił również umiejętnie połączyć ten wątek z wątkiem głównym tak, aby nie kolidowały ze sobą. Dzięki temu tekst jest wyraźny, łatwo się go czyta i czerpie z niego ogromną przyjemność.

   Myślę, że po lekturze „Africanusa” (nie tylko drugiej części, ale również pierwszej) będę częściej skłaniała się do czytania lektur historycznych. Choć nie pałam do nich sympatią, być może uda mi się odnaleźć coś podobnego do historii Santiago Posteguillo. Jego książki nie tyle, co uczą, przywołują wspomnienia lekcji historii, ale przede wszystkim zapewniają wiele godzin spędzonych na pasjonującej lekturze. Wbrew pozorom łatwo jest się zatracić w ich barwnych opisach oraz polubić narratora prowadzącego, który na czas czytania staje się naszym kompanem i przewodnikiem po całej Italii i jej okolicach. Ta sztuka nie udaje się każdemu autorowi, dlatego warto jest docenić ten szczegół. Podobnie jak i całą książkę, którą bardzo gorąco polecam. Uprzedzenia wyrzucamy w kąt i sięgamy po „Africanusa”. Naprawdę warto.

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję wydawnictwu Esprit:

Autor: Santiago Posteguillo

Tytuł: Africanus. Wojna w Italii

Wydawnictwo: Esprit

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 590