"Gorące krzesła" - Arne Dahl

Kto zostanie bez krzesła, musi umrzeć...

   Jednego zawsze mogę być pewna – Arne Dahl mnie nigdy nie zawiedzie. Ilekroć sięgam po jego kryminały wiem, że otrzymam niezłą historię, która od początku do końca będzie się podobać. Nie inaczej było z tytułem „Gorące krzesła” – drugim tomem nowej serii o specjalnej jednostce Opcop. To trzymający w napięciu kryminał, który już od pierwszych stron daje czytelnikowi popalić. Jest mrocznie, tajemniczo, a mimo pojawiających się jakże odrażających fragmentów nie sposób się oderwać od lektury. Niesamowicie hipnotyzuje, intryguje, ale tak jak zaskakuje… to wręcz trzeba przeżyć na własnej skórze.

   Detektywi Opcopu – specjalnej jednostki Europolu z Hagi – z Paulem Hjelmem na czele muszą wyjaśnić nietypową sprawę i powiązać ze sobą jej makabryczne wątki. W różnych częściach Europy dochodzi do nagłych i zaskakujących zgonów. Na światło dzienne wychodzą przerażające eksperymenty na ludziach prowadzone w imię nauki. Przetrzymywani na wyspie ludzie z głodu zaczynają zjadać się nawzajem.

   Paulowi w śledztwie pomagają policjanci z całej Europy, między innymi Marek Kowalewski – warszawski gliniarz od papierkowej roboty, który zwalczał przestępczość gospodarczą w Europie Wschodniej. [wyd.]

    Arne Dahl od początku wydawał mi się dobry w tym, co robi. Z każdą kolejną książką tylko się w tym utwierdzałam. „Gorące krzesła” to kolejny dowód na to, że jest świetnym pisarzem i mistrzem w kreowaniu dobrego kryminału.

   A z pewnością możemy nazwać ten tytuł dobrym. Nawet bardzo dobrym. Już od samego początku można poczuć, że szykuje się wielka sprawa. Autor serwuje czytelnikowi niesamowicie intrygujący wstęp – chociaż nie szczędzi przy tym przerażających, wręcz odrażających opisów. Ale właśnie w tym momencie nachodzi nas taka myśl, że faktycznie będzie się działo. Następnie wkraczamy w etap działania jednostki Opcopu – tajemnicze morderstwa, w różnych częściach Europy, które nie wydają się w żaden sposób powiązane. Ale – jeśli chodzi o policjantów z tej jednostki – nikt nie wierzy w przypadki. I słusznie. Sprawa jest tak skomplikowana, że nam, czytelnikom, lata zajęłoby na powiązanie tych wszystkich wątków ze sobą. Czytając o całym śledztwie czujemy się zatem podwójnie zaskoczeni – tym, co udaje im się odkryć oraz tym, w jaki sposób dochodzili do prawdy. Nie trudno jest domyślić się, że do samego końca książka będzie nas zdumiewać. Nawet w najbardziej, mogłoby się wydawać, błahych sprawach.

   Często spotykam się z sytuacją, że po wielu napisanych kryminałach pomysły na kreatywną fabułę wyczerpują się i autorzy serwują coś tak nudnego i schematycznego, że ich lektury stają się mocno męczące. W przypadku Arne Dahla jest wręcz odwrotnie: im więcej pisze, tym lepsze są jego książki. „Gorące krzesła” to drugi tom kolejnej już serii kryminałów, a jednak jego fabuła wciąż wydaje się oryginalna, bez oklepanych wątków i powtarzalnych schematów. Bohaterowie nadal ci sami – wielu z nich poznaliśmy jeszcze w serii o Drużynie A – a jednak mamy wrażenie, że wciąż na nowo ich poznajemy. Podczas lektury czujemy ożywienie, bez przerwy coś się dzieje, w wielu momentach czymś nas zaskakuje. A zakończenie powieści nie tylko daje nam poczucie, że oto właśnie poznaliśmy kawał niesamowicie poplątanej, lecz jakże świetnej historii. Ale przede wszystkim daje nam gwarancję, że kolejna część będzie równie dobra, jeśli nie lepsza. I ja jestem tego pewna.

   Świetnie było powrócić do jednostki Opcopu. Po raz kolejny się nie zawiodłam i otrzymałam kawał nieźle pokręconej, ale jakże intrygującej sprawy. Z ręką na sercu mogę powiedzieć, że „Gorące krzesła” to kolejna świetna kryminalna historia, w której próżno szukać prostoty i łatwego śledztwa. Wszystko tu jest tajemnicze, niepewne, na pierwszy rzut oka wręcz niepowiązane ze sobą. Wspólnie tworzą jedną wielką znakomitą opowieść, która nie raz nas zaskoczy, od samego początku wciągnie, ale przede wszystkim da ogromną satysfakcję – oto bowiem przeczytaliśmy kawał naprawdę niezłej intrygi. Obok takiej książki ciężko przejść obojętnie. Gorąco polecam!

Poprzednia część:

Autor: Arne Dahl

Tytuł: Gorące krzesła

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 512

"Głuchy telefon" - Arne Dahl

Tajemnice europejskiej przestępczości...

   Arne Dahl to pisarz, którego książki mogę brać w ciemno. Chodź ma na swoim koncie wiele kryminałów (m.in. świetną serię o Drużynie A), to do tej pory wciąż mnie zaskakuje. Próżno szukać w jego utworach schematów, światowych trendów, przewidywalnych sytuacji. Pisze w swoim stylu, do nikogo się nie przystosowuje… Słowem: świetny pisarz. „Głuchy telefon” to jego najnowsza powieść, jaka ukazała się ostatnio na naszym rynku. Inauguruje ona nową serię o jednostce OPCOP, w której nie brakuje starych nazwisk z Drużyny A. Jak oceniam ten początek? Dobrze. Bardzo dobrze. Dawno nie miałam do czynienia z książką, która jest tak rozbudowana, a jednak każda najmniejsza odrębna jej część łączy historię w całość. Kilka spraw, rozległe śledztwo, wielu policjantów, różne podejście do sprawy. A do tego mafia, polityczne zawirowania i… fabryka mebli. To tylko początek. Wierzcie mi.

   Byli członkowie Drużyny A dołączają do nowo utworzonej jednostki operacyjnej Europolu. To dopiero eksperymenty, jednak brudny świat przestępstw, rozległy na całą Europę (i dalej) daje o sobie znać na każdym kroku. Pewne morderstwo, w którym znaleziono ukrytą wiadomość dla jednostki, staje się lawiną ukrytych przestępstw i motywów, które doprowadzają do śledztwa na globalną skalę. Ale o co naprawdę chodzi? Mafię? Handel narkotykami? A może o sposób na kryzys gospodarczy i wykończenie jednego z europejskich państw? Jedno jest pewne: wszystko jakoś się ze sobą łączy. A policjanci z tajnej jednostki operacyjnej Europolu muszą dowiedzieć się, w jaki sposób…

   Książki Arne Dahla za każdym razem niezmiernie mnie cieszą. Uwielbiam kryminały, a ten Pan świetnie radzi sobie z tworzeniem fabuły. Tak było w przypadku całej serii o Drużynie A i tak jest również w przypadku jego najnowszej książki. „Głuchy telefon” to historia niesamowicie wciągająca. Widać wyraźnie, że autor jest w formie. Potrafił stworzyć tak zawiłą, tak skomplikowaną fabułę, że na samą myśl głowa boli. Spokojnie, to tylko teoretycznie. W praktyce czyta się ją z niezwykłym zaangażowaniem. Od samego początku autor intryguje – pojawia się krótki wstęp, w którym poznajemy istotę tajnej jednostki Europolu, następnie pojawia się morderstwo, „przypadkowa śmierć” – i masa różnych spekulacji. I dalej już tylko każdy wątek staje się wodą na młyn – akcja nabiera tempa, śledztwo trwa – oczywiście każda poszlaka okazuje się niezwykle zaskakująca – a sam koniec trudno sobie wyobrazić. Nic w tym dziwnego – ciężko wyrobić sobie własną teorię, bowiem Dahl dorzuca ciągle nowe poszlaki, nowe informacje, które całkowicie zmieniają postać rzeczy. Każdy wątek, który wydaje nam się inną częścią układanki, okazuje się idealnie pasować do jednej całości. A my, czytelnicy, na samym końcu, przeżywamy totalne zaskoczenie.

Coś niewiarygodnego…

   Często w kryminałach mamy do czynienia ze zbyt dużą ilością bohaterów. Przyznam szczerze, nie raz miałam problem z takim tytułem – potrzeba podwójnego skupienia, aby nie zgubić się w tej liczbie osobowości. Arne Dahl również w swojej książce posługuje się wieloma postaciami – w tym przypadku to konieczność, w końcu śledztwo prowadzi cała jednostka, a każdy policjant ma swój wkład w tej pracy. Autor jednak umiejętnie nakreślił każdego bohatera, dlatego pod koniec lektury można odczuć, jakbyśmy znali bohaterów bardzo dobrze. Pomijam oczywiście byłych członków Drużyny A, którą fani Arne Dahl'a dobrze pamiętają. Ale chodzi o to, że czytając fragmenty z udziałem poszczególnych śledczych, nie musimy wracać myślami do opisu tejże postaci lub nawet wertować książkę do tego momentu – absolutnie. Bohaterowie są mocno związani z fabułą i to się czuje. Wszystko do siebie idealnie pasuje, dlatego lektura jest wciągająca i od początku do końca – mocno intrygująca. Nie raz czujemy zaskoczenie, nie raz łapiemy się na tym, że nie mamy zielonego pojęcia, jak to się wszystko skończy. Ale na pewno dojdziemy do wniosku, że to jedna z lepszych historii kryminalnych, jakie powstały. Ja z pewnością tak uważam.

   Pierwsza myśl po przeczytaniu książki? Świetnie się stało, że los postawił książki Arne Dahl'a na mojej drodze. Jego tytuły sprawiają, że kryminał wydaje mi się jeszcze ciekawych gatunkiem niż myślałam na początku. „Głuchy telefon” to chyba jedna z lepszych jego książek, bowiem udowadnia w niej, jak rozległą historię można przelać na papier w tak dobry sposób. Historia jest spójna, bogata w różnorodne wątki, pełna tajemnic, kryminalnych zagadek, światowych spisków, dobrych i skłonnych do poświęceń śledczych. Ale przede wszystkim granica między fikcją a rzeczywistością jest tak cienka, że potrafi wywołać na ciele gęsią skórkę. Mega wciągająca lektura, często zaskakująca. Mówiąc wprost: to jest naprawdę dobre.

Gorąco polecam! Nie pożałujecie.

Autor: Arne Dahl

Tytuł: Głuchy telefon

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 527

"Wstrząsy wtórne" - Arne Dahl

Niebezpieczna gra...

   Arne Dahl to autor, któremu można ufać w ciemno. Mogę powtarzać się wielokrotnie, jednak za każdym razem jego powieści mają w sobie to „coś”. Bez względu na temat, bez względu na akcję i jej miejsce – za każdym razem wszystko zostaje dopracowane i napisane w sposób świetny. Nie inaczej jest z tytułem „Wstrząsy wtórne” – tytułem, który widnieje jako dziewiąta część przygód Drużyny A, specjalnej jednostki szwedzkiej policji. Napięcie jest, ciągła akcja również, a do tego dodajmy jeszcze skomplikowane śledztwo i dobrą narrację. Świetny kryminał jak się patrzy... Czy na pewno?

   W centrum Sztokholmu, w jednym z wagonów miejskiego metra, wybucha bomba, która zabija na miejscu dziesięć osób. Do zamachu szybko przyznaje się grupa imigrantów, jednak pełne wątpliwości poszlaki doprowadzają do zupełnie odmiennej teorii. Sprawę przejmuje Drużyna A, z Kerstin Holm na czele. Jej zadaniem jest ustalić, kim jest tajemniczy policjant, który spóźnił się na metro oraz dlaczego miał się tam znaleźć…

   Książki Dahla można podzielić na te lepsze i te słabsze. Czasem może zaliczyć niewielką wpadkę, ale to sporadycznie i niewiele. Bez obaw. „Wstrząsy wtórne” jednak to z lekka ciężki orzech do zgryzienia. Z jednej strony mamy do czynienia z niebanalna fabułą, świetną akcją, wciągającym tekstem, ale z drugiej pojawiają się momenty wątpliwości: dokąd ta fabuła zmierza? W pewnych momentach akcja zwalniała niemal do zera, autor zajmował się jednym z bohaterów, który relacjonował swoje aktualne życiowe położenie. To częsty zabieg tego autora i z reguły to wcale nie przeszkadza. Wprost przeciwnie. Jednak we „Wstrząsach wtórnych” akcja toczy się zbyt wolno. Początek jest obiecujący – wybuch, panika, te sprawy. Idąc tokiem rozumowania: będzie się działo. Jednak po kilku stronach jakby się ta akcja wypaliła – zabrakło sprawnych, mocno sprawnych działań. I chociaż pojawia się pewien zryw, to gaśnie bardzo szybko.

   Trudno mówić negatywnie o całości, kiedy wady pojawiają się jedynie w kilku miejscach fabuły. Niestety rzutują one na wszystko, co wokół i to psuje charakter powieści. Bo, powiedzmy sobie szczere: koncepcja autora jest jak najbardziej interesująca. Patrząc oczywiście okiem miłośnika tego gatunku. Jednak wykonanie nieco kuleje. Brakuje  tej fabule czegoś. Czegoś, co trzymałoby w napięciu do samego końca. „Wstrząsy wtórne” to splot interesujących wątków, dobrej akcji, jednak zwalnianie jej tempa w miejscach, które obrał autor, psuje wszystko. Tak jakby zabrakło pewnej chronologii. Źle wyważył akcję – tam, gdzie było jej potrzeba, zabrakło. Tam, gdzie niezbyt pasowała – było aż nadto. I chociaż finał nie zawodzi, to patrząc przez pryzmat całości, wcale a wcale nie był spektakularny…

   Mimo iż „Wstrząsy wtórne” to nieco nieudana powieść Arne Dahla, to warto pamiętać, że jego powieści są naprawdę świetne. Tak jak to się zdarza niektórym autorom – nie każda książka wychodzi idealnie, albo tak, jak tego oczekujemy – my, czytelnicy. Zabrakło pewnych elementów lub po prostu nie zostały przedstawione dobrze, ale nie zmienia to faktu, że Dahl to pisarz znakomity. Ta powieść byłaby prześwietna, bo i bohaterowie wciąż są wspaniali i ich działania nie raz zaskakują, a wszystkie pomysły tego szwedzkiego pisarza brzmią co najmniej ciekawie. Dlatego jeśli nie przeszkadzają wam zwolnione tempo akcji i dość długie opisy – ten tytuł świetnie nadaje się na przyszłą lekturę. Dla bardziej wymagających radziłabym podejście z dystansem. Dla wiernych fanów – co najmniej przymrużone oko. Bo wpadki zaliczają nawet najlepsi. A Arne Dahl do nich z pewnością należy.

Autor: Arne Dahl

Tytuł: Wstrząsy wtórne

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 455

"Ciemna liczba" - Arne Dahl

Łudzący obraz nastolatków...

   Arne Dahl to kolejny szwedzki pisarz, który oferuje nam kryminalne zagadki. Jego drużyna A, słynna grupa śledczych, która jest bohaterem jego powieści, dostarcza nam za każdym razem ciekawe widowisko. Nie inaczej jest w przypadku kolejnej części pt. „Ciemna liczba”. Klimat jest, zagadka jest i ciekawe, choć trudne śledztwo – również jest. Dodatkowo niezmienny charakter pisarza dostarcza wielu atrakcji, dlatego lektura urozmaicona jest w różnego rodzaju dobrze rozpisanych wątków. Czegóż więcej chcieć?

   Podczas wycieczki szkolnej ginie nastoletnia Emily. Nauczyciel wraz ze swoimi podopiecznymi rozpoczynają poszukiwania, jednak niczego one nie dają. Sprawa przekazana jest w ręce policji, a dokładniej w ręce drużyny A – jednostki do zadań specjalnych. Szybko okazuje się, że zaginiona nastolatka była specyficzną osobą. I chociaż policja podejrzewa porwanie przez jednego z trzech zamieszkujących okolicę pedofilów, sprawa kończy się zaskakującym finałem…

   To kolejna seria, w której autor wykorzystuje do każdej powieści jednego bohatera (w tym przypadku grupę bohaterów). W wielu przypadkach spotykamy jednak nudną i szarą fabułę, której nie ratuje nawet super wykreowana postać. Arne Dahl, podobnie jak norweski Jo Nesbø i jego niezwykły Harry Hole, brnie do przodu, mając do dyspozycji i bohatera niebanalnego, ale również skłonność do wymyślania świetnej fabuły. Czasem coś po drodze nie wyjdzie, ale w ogólnym rozrachunku wszystko wygląda bardzo dobrze. „Ciemna liczba” to już ósma część przygód drużyny A, co od razu nasuwa pytanie, czy po raz kolejny będzie to wciągająca lektura, czy tym razem przesadnie i nudno? Jednak po skończeniu książki od razu rozmywają się wszelkie obawy i uprzedzenia. Arne Dahl po raz kolejny udowodnił, że jego umiejętności sięgają wysoko. Potrafi nakreślić akcję w sposób prosty, a jednak mocno intrygujący. Operuje słowem po mistrzowsku, ujawniając prawdę kawałek po kawałku, najlepsze zostawiając na sam koniec. Dlatego jego powieści bywają mocno zaskakujące.

   „Ciemna liczba” to zbiorowisko różnych wątków. Głównym z nich jest śledztwo i poszukiwania zaginionej nastolatki. Na kolejnych stronach pojawiają się jednak nowe poszlaki, dlatego rodzą się kolejne i kolejne wątki. W ten sposób gromadzi nam się wiele zagadkowych teorii, sporo tajemniczych wydarzeń, co w konsekwencji tworzy obraz niemal wyjątkowy. Co najlepsze, w trakcie akcji pojawiają się również momenty zaskakujące, dające punkty zwrotne w danej sytuacji. Dlatego ogół fabuły wygląda niemalże wspaniale. Ale… no cóż, ono zawsze się pojawia. W przypadku tej części Dahl nieco zboczył z kursu. Wszystko zmierzało do naprawdę fantastycznej całości, jednak gromada niektórych faktów wprost nie pasowała do panującej akcji. Popsuła cały efekt, z lekka pozostawiając niedosyt i niesmak. Ale to niewielka wada, i choć dostrzegalna, łatwo o niej zapomnieć.

   Nie ma co jednak narzekać ani gdybać, bowiem Arne Dahl po raz kolejny udowodnił, że potrafi kreować fabułę niebanalną. Swoim mistrzowskim językiem stworzył kolejną powieść, w której nie dość, że dzieje się sporo, to jeszcze wszystkie wydarzenia okraszone są aurą tajemnicy. Zagadkowe śledztwo, jakim parają się bohaterowie, czyli słynna drużyna A, potrafi zaintrygować i z miejsca wciągnąć czytelnika. Dla wszystkich miłośników kryminalnych historii oraz fanów skandynawskiej literatury, będzie to nie lada gratka. Dlatego z miejsca polecam każdemu, kto choć trochę czuje się zainteresowany. 

Autor: Arne Dahl

Tytuł: Ciemna liczba

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 440

"Msza żałobna" - Arne Dahl

Tajemnice mogą sięgać głęboko... 

   Arne Dahl to kolejny pisarz, który jest autorem serii kryminalnej. Jego cykl o Drużynie A składa się z siedmiu części i najwyraźniej na tym się nie skończy. Może się wydawać, że po tylu książkach można odczuć coś na kształt przesytu treścią tego samego pokroju, jednak w przypadku tego autora nie mamy co narzekać na cokolwiek. Po tylu częściach wciąż dostajemy nową powieść, ze świeżym spojrzeniem na dana sprawę. Nie inaczej jest z tytułem „Msza żałobna” – pełnym zwrotów akcji i podwójnym wątkiem głównym na czele. Chociaż w pewnym sensie brakuje jej charakteru, z którego słynie Dahl, to wciąż czyta się jego historie z nieskrywaną przyjemnością.

   Napad na bank. Zorganizowane jednostki policji próbują odbić zakładników i jednocześnie rozwikłać powód nietypowego rabunku. Okazuje się, że napad jest jedynie przykrywką prawdziwego powodu, dla którego przestępcy zamknęli się w banku. Prawda sięga głęboko w przeszłość, w czasy II wojny światowej. To we wspomnieniach kryje się rozwiązanie tej zagadki…

   Opis tej książki wydaje się intrygujący. Po zapoznaniu się z jej treścią można odczuć satysfakcję, bowiem wysokie oczekiwania i ciekawość zostają zaspokojone w stu procentach. Arne Dahl nie zwalnia tempa i po raz kolejny serwuje czytelnikom świetnie skonstruowaną powieść kryminalną. „Msza żałobna” okazuje się dobrze rozpisaną historią, która nie tylko tyczy się rabunku na bank. Ciekawie połączenie głównej sprawy – czyli właśnie napaści (włącznie z wzięciem zakładników) z motywem ukrytej tajemnicy z przed lat, jest wręcz fascynujące. Nie jest to jednak rozwiązanie podane na tacy. Na dobre wyjaśnienie musimy poczekać do samego końca, kiedy to wszystkie wątki dobrze się połączą. A zapewniam, że ta łamigłówka jest warta naszego czasu.

   Tak jak na książkę tego rodzaju przystało, nie brakuje jej dobrze usytuowanej akcji czy też szeroko pojętego napięcia. Arne Dahl po części odkrywa przed czytelnikiem prawdę, igrając z nim przez cały czas. Podrzuca mylące tropy, które mieszają się z prawdą. Lektura „Mszy żałobnej” okazuje się całkiem niezłą zabawą, jednak potrzebne jest tutaj skupienie, gdyż niekiedy można się zgubić. Wątki są ze sobą ściśle powiązane, więc przeoczenie chociaż jednego z nich, może nam zepsuć całą zabawę, a co gorsza – zasiać wątpliwość w wysoką wartość jej treści. Dlatego przymierzając się do lektury tej książki należy pamiętać o pełnej uwadze.

   Nie można również nie wspomnieć o samej Drużynie A. Jest to zespół, który działa już od kilku części w tym cyklu i jak dotąd nie można im niczego zarzucić. Są bystrzy, zdolni, mają intuicję, a co więcej: każdy z jej członków jest na swój sposób indywidualny. Razem jednak tworzą zwartą i ciekawą grupę śledczych. Jednak w „Mszy żałobnej” odniosłam niewielkie wrażenie, jakby stali się tłem do istniejących wydarzeń. Niczym się nie wyróżnili, chociaż działają, to w mało efektowny sposób. Nie była to ta sama grupa, którą polubiłam za wcześniejsze historie. Ich blask gdzieś po drodze mocno przygasł…

   Niemniej jednak ta powieść jest godna szerokiej uwagi. Arne Dahl to umiejętny pisarz, który potrafi stworzyć nie tyle intrygującą fabułę, ale również w świetny sposób ją przedstawić. Choć „Msza żałobna” lekko odstaje jakościowo od reszty cyklu, to warto pamiętać, że ma w sobie mnóstwo ciekawych elementów, które decydują o jej wysokiej wartości: płynna akcja, sporo napięcia, a przede wszystkim zagadka, która sięga przeszłych lat. Należy również pamiętać, że jest to powieść o Drużynie A, czyli jednej z lepszych grup śledczych w całej skandynawskiej literaturze (i nie tylko). Z mojej strony zapewniam, że mimo małych potknięć, „Msza żałobna” to bardzo dobra powieść. Dobrze obmyślana i również dobrze napisana. Zachęcam do lektury.

Autor: Arne Dahl

Tytuł: Msza żałobna

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 408

"Wody wielkie" - Arne Dahl

Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości...

   Niema chyba takiego czytelnika, który przynajmniej nie usłyszałby o skandynawskich kryminałach. To jedne z najlepszych gatunkowo książek, jakie można przeczytać. Osobiście miałam do czynienia z wieloma podobnymi tytułami i choć zdarzały się napisane źle lub nudnie powieści, te ciekawe i wciągające wiodą swój prym w tym gatunku. Ostatnio również zaczerpnęłam nieco lektury ze skandynawskiego środowiska, a mianowicie chodzi o tytuł „Wody wielkie” Arne Dahl. I muszę powiedzieć, że ani trochę nie odczułam rozczarowania treścią. Wszystko ze sobą współgra, a po przeczytaniu całości czuć niedosyt i pragnienie poznania kolejnych części serii.

   Jeden z policjantów zostaje oskarżony o zastrzelenie afrykańskiego uchodźcy. Jak sam twierdzi, działał w obronie własnej, jednak nowe poszlaki i dowody czynią go winnym zarzutu. Podczas śledztwa wychodzą na jaw różne inne morderstwa. Kerstin Holm, kiedyś narzeczona podejrzanego policjanta, wyrusza w pogoń za mordercą, co nie jest proste, kiedy demony przeszłości wracają do pani komisarz. Musi stawić czoło nie tylko podejrzanemu ale również własnym lękom i wspomnieniom…

   Ta książka to nie tylko ciekawy opis i zwiastun ciekawego kryminału. To przede wszystkim świetnie napisana fabuła i rozpisana zagadka kryminalna, z jaką borykają się bohaterowie. Muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak dobrej skandynawskiej lektury. A było ich wiele. Arne Dahl udowodnił, że ma smykałkę do kreowania akcji i bohaterów. Wszystko z pozoru wydaje się banalne, ale im głębiej trafiamy do fabuły, tym więcej zagadek i nowych poszlak pojawia się na każdym kroku. Adrenalina skacze, ciekawość nie zna granic, a intrygujące zdarzenia wciąż zaskakują i niesamowicie potrafią wciągnąć. Może rozwiązanie przychodzi nazbyt szybko, jak można oczekiwać, ale napięcie, jakie towarzyszy do samego końca, rekompensuje wszystkie straty. Naprawdę świetnie to wygląda.

   W ostatnim czasie w każdej przeczytanej książce potrafiłam odnaleźć jakiś błąd, coś, co mi nie spasowało. Tutaj jednak ciężko mi jest wymienić choć jedną rzecz, która nie pasuje do całości. Arne Dahl postarał się o dobrą fabułę i widać to już od pierwszej strony. Należy docenić fakt, że to piąta część cyklu o Drużynie A – specjalnej jednostce policji walczącej z przestępstwami o międzynarodowym zasięgu, a wciąż po stylu pisania autora bądź samych wątków można dostrzec świeżość i oryginalność słowa. Rzadko trafiam na serie, gdzie wszystkie książki są na równym, wysokim poziomie. Z pewnością jednak „Wody wielkie” i jej poprzedniczki nadrobiły zaległości.

   Dodatkowym atutem tej konkretnej powieści są jej bohaterowie. Każdy indywidualny, każdy inny i bardziej oryginalny. Każda książka Arne Dahl to skupisko różnorakich cech ludzkich, które wyglądają świetnie na tle wszystkich wydarzeń. Niby zwyczajni, a jednak takich najlepiej czytelnik potrafi docenić. „Nic co ludzkie nie jest mi obce” – to chyba najlepiej obrazuje moje zdanie. 

   „Wody wielkie”, mówiąc teraz krótko, to powieść o szerokiej skali dobrego gustu. Nie brakuje jej ironii, nieco humoru i mnóstwa adrenaliny, która towarzyszy czytelnikowi do samego końca lektury. Arne Dahl to zdolny pisarz, mam nadzieję, że spod jego pióra wyjdzie jeszcze wiele innych wspaniałych powieści. Albo przynajmniej tak dobrych jak wyżej wymieniony tytuł. Miłośników kryminałów, a zwłaszcza tych skandynawskich ta książka powinna przekonać z łatwością – w końcu nie co dzień dostaje się tak dobre powieści. Polecam serdecznie!

Autor: Arne Dahl

Tytuł: Wody wielkie

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: marzec 2013

Liczba stron: 422