"Billie" - Anna Gavalda

Historia jednej znajomości...

   Anna Gavalda to autorka dotąd mi nieznana, dlatego lektura jej kolejnej książki, która niedawno ukazała się na naszym rynku, była czymś tajemniczym. „Billie”, bo o tym tytule mowa, jak się później okazało, jest książką fantastyczną. Autorka w bardzo przyjemny sposób ukazała problemy współczesnych młodych ludzi, używając przy tym prostej opowieści i nietypowego słuchacza. Trudno jednoznacznie określić, czy każdemu przypadnie ona do gustu. Ale jedno jest pewne – z taką lekturą można śmiało podbijać każdy rynek wydawniczy…

   Billie i Franck to młodzi ludzie, którzy borykają się z trudami codzienności. Oboje mają za sobą wiele przejść, ale ich znajomość zmienia w ich życiu praktycznie wszystko. Aktualnie mają po dwadzieścia parę lat, zamieszkują wspólnie, jednak są na świecie rzeczy, które są w stanie ich poróżnić. Jedna wycieczka, jeden incydent i wszystko może się skończyć. Jak ich losy się potoczą?

   Opis tej książki tak naprawdę nie zdradza czytelnikowi, co będzie się działo. I bardzo słusznie, gdyż fabuła okazuje się być mile zaskakująca. Choć spodziewamy się trudnej tematyki, ciężkiej treści, to tak naprawdę dostajemy lekką opowieść, w której dwoje młodych ludzi stawia kroki w dorosłym świecie. Tutaj ten przekaz okazał się być nietypowy. Prócz współczesnych wydarzeń, na początku i na końcu powieści, pojawiają się wspomnienia. Ale nie typowe retrospekcje, gdzie bohaterowie przekazują suche fakty, tylko ciekawa opowieść, w której bohaterka relacjonuje swoją przeszłość… gwiazdce z nieba. Ten element był bardzo przyjemny, zaskakujący i, co trzeba przyznać, bardzo oryginalny. A jeśli chodzi o oryginalność, to w ostatnim czasie coraz rzadziej można go spotkać w literaturze, dlatego warto docenić tę powieść.

   Dodatkowym plusem tej książki jest narracja. Gavalda nie stosuje prostych przekazów, a słowa bohaterów nie należą do typowych. W swojej relacji stosuje często mocno bezpośrednie zwroty czy też ostre wyrazy. Nadaje to opowieściom swego rodzaju charakter, pazur, ale również urzeczywistnia szarą przeszłość i trudy w życiu bohaterów. Tym samym powieść staje się bardziej prawdziwa, taka, mówiąc potocznie, życiowa. Bardzo łatwo się ją przyswaja i równie mocno przeżywa. A co więcej – nie sposób się od niej oderwać, dlatego lektura tego tytułu może okazać się dla czytelnika czymś wyjątkowym…

   „Billie”, mówiąc krótko, to z pewnością powieść warta szerokiej uwagi. Chociaż ma w sobie pewien smutek, pewną melancholię, to jej treść jest mocno wciągającą historią, od której nie sposób się oderwać. Bogactwa nadaje jej z pewnością ciekawa garstka bohaterów, nietypowy acz oryginalny przekaz, czy też namiastka humoru, która przeplata się w dialogach i relacjach postaci. To wszystko buduje nam bardzo oryginalną i wartą uwagi książkę, do której powracać będziemy nie raz. I za każdym razem będziemy odczuwać ją tak samo… Polecam serdecznie!

Autor: Anna Gavalda

Tytuł: Billie

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 232

"Joy" - Jonathan Lee

Każdy z nas czasem potrzebuje pomocy...

   Dziś będzie mowa o dość lekkiej fabule, która swoją dwutorową narracją tworzy ciekawą historię z humorem w tle. Mowa tutaj o „Joy” autorstwa Jonathana Lee, który swoim nietypowym pomysłem postanowił podzielić się ze światem. I słusznie, bowiem ta książka jest nie tylko lekką opowieścią, ale również zaskakująco dobrą. Z pewnością do świetności jej sporo brakuje, jednakże efekt pracy tego autora widać na pierwszy rzut oka – dobrze rozegrał akcję i świetnie ubrał to w logiczną całość. Czegoż więcej chcieć?

   Joy to kobieta sukcesu – atrakcyjna, błyskotliwa prawniczka u szczytu kariery. Jednak pewnego dnia młoda kobieta ginie, spadając z wysokiego tarasu. Czy ktoś jej pomógł czy było to samobójstwo? Nie wiadomo, choć jedno jest pewne – korporacja zadba o pracowników, aby nie „złapali doła” po tak traumatycznym wydarzeniu. Co takiego gnębiło Joy? I co takiego ciekawego mają do powiedzenia jej współpracownicy?

   „Joy” to książka lekko pokręcona. Z jednej strony wydaje się ona zbyt prostolinijna, nic nie warta. Jednak lektura okazuje się naprawdę zaskakująca. Autor napisał ją w dość ciekawy sposób. Jak wspomniałam, akcja dzieje się dwutorowo: relacja głównej bohaterki Joy sprzed wypadku oraz opowieści pracowników korporacji, którzy prowadzą rozmowę z terapeutą po tym jakże traumatycznym przeżyciu. I ta druga forma bardzo może się spodobać, bowiem autor potraktował sprawę w ten sposób, iż bohaterowie, którzy dzielą się swoimi wspomnieniami czy też spostrzeżeniami, traktują czytelnika jak terapeutę, któremu opowiadają swoje odczucia. Nie jest to tak dosłowne, jak wygląda, jednak czytając tę książkę widać wyraźnie ten ciekawy akcent. I to chyba dzięki niemu powieść jest tak dobra.

   Drugą ciekawą sprawą jest fakt, że autor wplótł w nią sporo dwuznacznego często humoru. Relacje bohaterów często mają wydźwięk komediowy, dzięki czemu czyta się szybciej i z większym zaangażowaniem. Czyta się lekko, to również jest ważne, ale do tej sprawy w dużej mierze przymierzył się styl pana Lee – zgrabny, nie chaotyczny i mocno chwytliwy. Jeśli kolejne jego książki będą w podobnym stylu, z pewnością będę jego stałą czytelniczką.

   Z pewnością wiele osób już miało styczność z tym tytułem, być może tylko słyszeli o niej kilka słów. Z mojej strony spieszę zapewnić, że „Joy” to powieść niby nieudoskonalona, a jednak bardzo dobra. W dużej mierze przysługuje się temu dobry styl, dobra komedia i ciekawy pomysł. Autor zrobił użytek ze swoich umiejętności oraz idei, i tak właśnie powstała ta książka. Dla niezdecydowanych radzę zastanowić się bardzo dobrze. Być może ta powieść Was czymś zaskoczy. A uwierzcie – to potraci zrobić. Polecam!

Autor: Jonathan Lee

Tytuł: Joy

Wydawnictwo: Muza

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 350

"Myślę, więc nie jestem" - Anna Pliszka

"Myślę, więc nie jestem" Anna Pliszka

   Samobójstwo to trudny temat, który niezbyt często się podejmuje, a już wcale nie mówi się o nim ze swobodą i głośno. Bardzo rzadko poruszane są kwestie ludzi, którzy dotknięci tragedią chcą odebrać sobie życie. Są oni raczej wytykani palcami i traktowani inaczej, źle. A tak naprawdę, to kim oni są? Jak się czują? Co myślą? To trudne zagadnienie przedstawia w swojej książce Anna Pliszka. „Myślę, więc nie jestem” przedstawia obraz młodej kobiety, która po stracie bliskiej osoby zadręcza się ciągłymi myślami, które prowadzą człowieka na samą krawędź…

   Asia to młoda kobieta, która po stracie ukochanego mężczyzny nie widzi w swoim życiu żadnego sensu. Miewa myśli samobójcze. W swojej rodzinie również nie ma oparcia, zwłaszcza w ojcu, który potępia każde jej zachowanie. Podporą Asi staje się Synapsis, z którą mailuje. Poznana na pewnym forum kobieta służy jej dobrym słowem i poradą. To dzięki niej jakoś staje powoli na nogi, odcina się od dawnego życia. Jednak czy wszystko pójdzie dobrze? Czy Asia wyleczy się ze swoim myśli?

   Przyznam, że tematyka jest dość trudna i odmienna jak dla mnie. Na początku wahałam się, czy zgodzić się na nią czy też wybrać co innego. Jednakże po krótkim zastanowieniu postanowiłam przeczytać ją, aby oderwać się od codziennej rutyny czytania ‘zwyczajnych’ książek. Szczerze muszę przyznać, że nie żałuję decyzji, gdyż lektura okazała się bardzo pouczająca i jak na trudny temat, wciągająca. Autorka dosyć szczegółowo odkryła przed czytelnikiem rozum i myśli samobójcze bohaterki. To sprawia, że można choć spróbować zrozumieć taką osobę. Nie jest łatwo jednak postawić się na miejscu Asi, która w swym życiu nie widzi głębszego sensu. A przecież jest ona człowiekiem z problemami, które miewa większość ludzi. To jeden z wielu dowodów na to, że fabuła tej książki nie jest prosta.

   Chociaż cała książka nie ma nawet dwustu stron i tak obfituje w bogatą treść. Jestem pod wrażeniem umiejętności autorki, która potrafiła przedstawić ten problem rzeczowo, dokładnie, w tak krótki sposób. Zastanawiałam się, jak taki głęboki temat może zmieścić się w tak małej objętości. Jak widać, może i w dodatku jest to treść ‘dokończona’, nie ma w niej brakujących, przypadkowo wysuniętych wątków.

   W treści występują zapiski maili, które piszą do siebie Asia i Synapsis. Dzięki nim widać wyraźnie punkt widzenia głównej bohaterki jak i osoby, która chce jej pomóc. Wywiązał się z tego swoisty dialog, który pokazuje przebieg wszystkich zdarzeń, jakie miały miejsce. Wpływ na to ma również narracja pierwszoosobowa, która ukazuje każdą myśl, każdą uwagę i każde zachowanie Asi. To rzutuje na naszą ocenę jej postaci, ale również pokazuje, obnaża jej osobę, wiemy, jaka naprawdę jest. I to pozwala na lepsze zrozumienie nie tyle, co jej osoby, ale całej treści.

   Podsumowując, książka pani Anny nie należy do łatwych, jednakże nie oznacza to, że nie jest dla każdego. W tym przypadku raczej nie jest to kwestia gustu, tą książkę powinien przeczytać każdy, bez względu na swoje preferencje literackie. Omawiany w niej temat, często pomijany, jest trudny lecz przystępny. Warto zapoznać się z jej treścią, aczkolwiek nigdy nie wiadomo, czy czasem nie spotkamy kogoś takiego jak Asia. Oby nic takiego nie miało miejsca, jednak wiadomo, jak życie potrafi być kapryśne…

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie Warszawskiej Firmie Wydawniczej:

Autor: Anna Pliszka

Tytuł: Myślę, więc nie jestem

Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 168

"Bóg, kasa i rock'n'roll" - Szymon Hołownia/Marcin Prokop

"Bóg, kasa i rock'n'roll" Szymon Hołownia/Marcin Prokop

"Pociesza mnie świadomość, że nawet wy, którzy tak pięknie poukładaliście sobie wszechświat, jednak wszystkiego nie wiecie..."*

   Książka ta nie jest zwyczajna. Porusza ważne kwestie w życiu człowieka i wszystkie zostały przedyskutowane przez dwóch mężczyzn, znanych dzisiaj bardzo dobrze z telewizji, mężczyzn, którzy w mierze wiary i postrzegania różnych rzeczy mają zupełnie odmienne zdanie…

   Szymon Hołownia i Marcin Prokop w swej książce, poruszają rozlegle tematy Boga, pieniędzy, dzisiejszego Kościoła, wiary, kultury i świata mediów. Obaj, mając bardzo różne spostrzeżenia, w swej rozmowie nie tyle co wymieniali się kwestiami, ale też sprzeczali się w niektórych momentach, a także popierali nawzajem. Rozmowa ta z reguły wydaje się zwykłą wymianą zdań, rozmową, którą mogli poprowadzić prawie miliony innych mężczyzn. A jednak tych dwóch znanych nam panów przedstawili swoje punkty widzenia w bardzo ciekawy sposób. Dwie różne osobowości, dwie różne postacie o odmiennych poglądach religijnych udowodniło, że można w sposób interesujący różnić się od siebie…

   Przyznam się szczerze, że ze względu na sympatię do obu panów chwyciłam za tą książkę. Z jednej jednak strony zastanawiałam się, jak to będzie wyglądać? Jak oni poradzili sobie z tak ważnymi tematami? Jak wybronią się przed krytycznymi słowami? Cóż, muszę przyznać, że nie potrzebnie się obawiałam. Lektura, oprócz wciągającej czytelnika rozmowy, jest na swój sposób pouczająca.

   Podobało mi się w niej to, że mimo sprzecznych poglądów, pan Hołownia jak i pan Prokop dzielnie bronili swoich zdań. Każdy z nich posiadał dobrą odpowiedź na zadane pytanie, chcąc postawić rację na swojej stronie. Widać było wyraźnie, że między nimi czasem aż elektryzowało, a jednak szacunek do drugiej osoby i szacunek do wyrażanych poglądów zwyciężał. Nie było kompromisu, nie taki był tutaj cel, aby przekonywać kogoś, przeciągać na swoja stronę. A jednak wielu z nas na pewno inaczej spogląda na otaczający świat i żyjących wśród nas ludzi.

   Kiedy czytałam poszczególne wypowiedzi miałam ogólną wizję pana Szymona, który wypowiadając się na dany temat gestykulował energicznie rękoma, a pan Marcin za to dowcipkuje z jego zachowania. Jakoś trudno było mi wystrzec się spojrzenia na nich jako dwóch komediantów, prowadzących program „Mam talent!”. Ale zdradzę, że wcale mi to nie przeszkadzało, a z racji tego, że w rozmowie pojawiały się momenty ironiczne, elementy żartów, moje wyobrażenie zwyczajnie się przydawało. A książkę milej się czytało.

   Książka została opublikowana w formie zwykłej rozmowy dwojga ludzi, dlatego trudno jest wskazać nam styl. Autorów mamy dwóch, dwoje bardzo mądrych publicystów i dziennikarzy telewizyjnych, ale ich rozmowę czyta się z niesamowitym zaangażowaniem, ciekawością. Wydaje się, że coś takiego może nudzić, bo komu chciałoby się czytać czyjąś paplaninę? Otóż to jest błąd. Na tę książkę należy spoglądać z uwagą, bo inaczej straci się klimat, w jakim została ona napisana.

   Na koniec jeszcze powiem, że miło by było, gdyby spora część czytelników w naszym kraju zaczerpnęła nieco źródła z tej książki. Lektura nie nakłania nikogo do zmiany poglądów, a jedynie je ukazuje. Nie trzeba bać się, że źle na nas wpłynie. Wprost przeciwnie. Ja osobiście odebrałam ją jako pouczający fragment, który daje do myślenia. A poza tym możemy poznać naprawdę ciekawe spostrzeżenia na temat wiary i innych ludzi, na media i kulturę. Dwa różne spojrzenia na świat. I oba bardzo ciekawe.

*Marcin Prokop

Autor: Szymon Hołownia/Marcin Prokop

Tytuł: Bóg, kasa i rock'n'roll

Wydawnictwo: Znak

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 334