"Wyspa potępionych" - Melissa de la Cruz

Zło jednak żyje!

   Każdy z nas zna bajki Disneya, które towarzyszyły nam w młodych latach. Królewna Śnieżka, Kopciuszek, Śpiąca Królewna, Piękna i Bestia, 101 dalmatyńczyków… To tylko krótki wstęp do animowanej historii naszego dzieciństwa. Pamiętamy te pełne dramatu historie, które kończyły się słynnymi słowami: „I żyli długo i szczęśliwie…”. A gdyby tak odwrócić zakończenie? Nie zastanawialiście się, co działo się później z naszymi bohaterami? Autorka Melissa de la Cruz postanowiła odpowiedzieć na to pytanie i stworzyła „Wyspę potępionych”. To odwrócenie dobrej strony na złą, gdzie ‘happy ever after’ staje pod znakiem zapytania. Bohaterowie to nie słodkie księżniczki i urodziwi książęta, ale młodzi i gniewni, złymi uczynkami przynoszący chlubę swym rodzicom. Brzmi mrocznie, ale czy zachęcająco?

   Z królestwa Auradonu wygnano wszystkich złoczyńców, którzy trafili na Wyspę Potępionych – miejsce  mroczne i przepełnione złem, gdzie każdy mieszkaniec jest zepsuty do szpiku kości. Czy na pewno? Oddzieleni magiczną barierą żyją w zapomnieniu, jednak gdy pojawia się nadzieja na zwalczenie niewidzialnej bramy, czwórka nastoletnich bohaterów wyrusza na poszukiwanie Smoczego Oka – jedynej szansy złoczyńców na wydostanie się z Wyspy. Walka z przeciwnościami i ciężka wędrówka do Zakazanej Twierdzy okaże się nie lada wyzwaniem, a młodzi złoczyńcy przekonają się, że być może wcale nie są aż tak zepsuci jak ich źli rodzice…

   Z postaciami Disneya miałam styczność od dziecka, jednych lubiłam więcej, innych mniej. Wciąż jednak pamiętam, jak z czasem nużące się stało ciągłe powtarzanie frazy „żyli długo i szczęśliwie”, dlatego też wizja Melissy de la Cruz wydała mi się czymś nowym i intrygującym. „Wyspa potępionych” to trochę inna interpretacja losów disnejowskich bohaterów. Miało być dobrze, a wyszło fatalnie. Historia ta nie wygląda kolorowo, jest mrocznie, a bohaterowie to kwintesencja zła – brzmi zupełnie inaczej niż to, co znamy. I ta inność może się podobać, bo książka jest naprawdę ciekawa. Widać wyraźnie, że autorka jest zafascynowana światem bajek i tę fascynację przełożyła na fabułę, w której można wyczuć disnejowski klimat. Z pewnością nie jest to obraz, do jakiego przywykliśmy, ale pozwala nam odpowiedzieć sobie na pytanie, co by się stało, gdyby nie było szczęśliwego zakończenia. Przynajmniej dla niektórych.

   Nie jest to jednak typowa bajkowa wersja opowieści. Narracja świetnie prowadzi czytelnika, tworząc magiczną aurę znaną nam z takich historii jak Kopciuszek czy też Królewna Śnieżka, ale jest ona bardziej współczesna. Bohaterowie używają telewizorów, kosmetyków, zajęcia w szkole wyglądają podobnie jak w typowej współczesnej placówce. I nie powiem, trochę mi się to wszystko gryzło ze sobą. Spodziewałam się czegoś w klimacie dawnych bajek, tymczasem w połączeniu ze współczesną technologią w moim odczuciu opowieść nieco zubożała. Tak naprawdę koniec wydawał mi się najbardziej interesujący, kiedy to nastoletni bohaterowie poszukują Smoczego Oka – wtedy właśnie następuje punkt kulminacyjny historii. Jest napięcie, niepewność, zagadki, „walka” z gargulcami. Mnóstwo emocji. I koniec, który zapowiada i obiecuje wiele.

   „Wyspa potępionych”,  mówiąc krótko, to ciekawa opowieść, która powinna zainteresować wielu fanów Disneya i disnejowskich bajek. Melissa de la Cruz stworzyła historię, która bazuje na wydarzeniach z przeszłości i ich bohaterach (m.in. Cruella de Mon, Diabolina, Zła Królowa), którzy nie żyją długo i szczęśliwie, ale wiodą mroczną egzystencję na wyspie dla potępionych. Krótka, acz treściwa, wciągająca i klimatyczna, powiedzieć również można, że z charakterem. Bo chociaż nie zachwyciła mnie w żaden specjalny sposób, to pozostawiła po sobie miłe i trwałe wspomnienia i z chęcią będę polecać ją innym. 

Autor: Melissa de laCruz

Tytuł: Wyspa potępionych

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 24 sierpnia 2015

Liczba stron: 320

A zainteresowani dalszym ciągiem mogą poznać kolejne przygody Mel, Carlosa, Evie i Jaya już 18 września na kanale Disney Channel:

"Bzik&Makówka przedstawiają: Ucieczka z tajemniczego ogrodu" - Rafał Witek

Z wizytą w ogrodzie pani Burnett...

   Zawsze, kiedy mam styczność z literaturą dziecięcą, pojawiają się porównania pomiędzy współczesnymi tworami a tymi, które powstały dużo wcześniej. Sama jako dziecko czytałam wiele bajek, historii dla dzieci i mogę śmiało powiedzieć, że nieco różnią się od tych, które poznaję teraz. Na ten wynik wpływa wiele czynników (realia, sposób przekazu, nawet sam autor i jego pomysł), dlatego ciekawie jest odkrywać nowe historie. Ostatnio spotkałam się z lekturą pana Rafała Witka „Ucieczka z tajemniczego ogrodu”. To jeden z tytułów serii o Bziku i Makówce – dwójce dzieciaków, którzy przeżywają swoje przygody w iście oryginalny sposób. Ich ciekawe charaktery i nietypowe pomysły to tylko przedsmak tego, co znajdziemy w historii. Wszystko dopełnia szczypta humoru i wątek podróży w czasie. Prawda, że brzmi interesująco?

   Nilson i Gabrysia po raz kolejny przeżywają nie lada przygodę. Za sprawą prezentu, który Nilson dostał od taty, przenoszą się w miejsce, gdzie wszystko wygląda inaczej. Nic w tym dziwnego, w końcu mieści się ono ponad 100 lat w przeszłość. Dzieci chcą wrócić do domu, co jest trudne, kiedy nie wiadomo, jak to zrobić. Korzystając z okazji poznają ciekawych ludzi i piękne miejsca. A dzięki ich zdolnościom i inteligencji rozwiązanie problemu staje się tylko kwestią czasu…

    Bohaterowie tej serii to dziecięcy duet doskonały. Gabrysia Bzik oraz Nilson Makówka to na pozór zwykłe dzieciaki z bujną wyobraźnią. Czytając jednak o ich przygodach, o ich relacji, można dojść do całkowicie innych wniosków. Z pewnością należą do tej kategorii bohaterów, o których często się wspomina. Są bystrzy, ciekawi świata, ale mają również typowe dla swego wieku kaprysy i poczucie humoru. W tego typu literaturze ważne jest, aby młody czytelnik polubił postacie występujące w książkach. Wtedy łatwiej do niej powróci i bardziej go zaciekawią. Bzik i Makówka to właśnie tacy bohaterowie, których nie sposób nie polubić. A ich oryginalne charaktery sprawiają, że na długi czas zostają zapamiętani.

   „Ucieczka z tajemniczego ogrodu” to z pewnością ciekawa historia. Prócz bohaterów, jak wspomniałam, również fabuła wygląda interesująco. Akcja toczy się płynnie, wciąż coś się dzieje, aby nie stracić uwagi czytelnika.  Ujęte w często żartobliwej formie wypowiedzi oraz opisy nadają jej charakter, nie tyle ciekawy, ale wyróżniający z tłumu innych tego typu historii. Dodajmy do tego również prześwietnie zilustrowane sytuacje (swoją drogą, dodają one swoje trzy grosze do wydźwięku komediowego) oraz naprawdę dobry styl autora i otrzymamy tytuł absolutnie kompletny. Warto zainteresować młodego czytelnika tą serią. Nie dość, że świetnie spędzi czas, to z pewnością mocno się ubawi.

   Gdybym miała wybierać książkę dla młodszych znajomych, z pewnością wybór padłby na lektury pana Witka. „Ucieczka z tajemniczego ogrodu” udowadnia, że autor potrafi pisać bardzo ciekawie, ale potrafi również dotrzeć do czytelnika swoją historią. Przygody Bzika i Makówki nawiązują do typowych zachowań młodego pokolenia. Ale są przedstawione w sposób naprawdę ciekawy oraz intrygujący. Do tego wplątania małych wątków, takich jak na przykład podróże w czasie, tworzą nam historię jeszcze bardziej interesującą. Dlatego z miejsca polecam każdemu. Bez względu na wiek. Niech każdy się trochę pobawi z Bzikiem i Makówką. W końcu warto…

Autor: Rafał Witek

Tytuł: Bzik & Makówka przedstawiają: Ucieczka z tajemniczego ogrodu

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 160

"Mała księżniczka" - Frances Hodgson Burnett

To, co piękne, jest wewnątrz nas...

   W pewnym wieku wydaje się, że niektóre książki nie są już dla nas. Zwłaszcza, jeśli chodzi o bajki czy baśnie – wtedy ten wniosek wydaje się logiczny. Jednak są pewne historie, do których łatwo wracamy nawet jako dorośli. I do jednej z nich z pewnością mogę zaliczyć „Małą księżniczkę” autorstwa Frances Hodgson Burnett. Tytuł ten ma już swoje lata, jednak za każdym razem wywołuje w czytelniku najcieplejsze uczucia. Historia małej dziewczynki, zawarta w tytule, wzbudza wiele emocji. Ale przede wszystkim pokazuje, jakie piękno może posiadać zwykły człowiek…

   Sara Crewe to mała, siedmioletnia dziewczynka, której życie wydaje się bajką. Ma wszystko, czego dusza zapragnie – własny ozdabiany pokój, garderobę, a nawet kucyka. Dziewczynka nie jest jednak próżna, swą skromnością i mądrością potrafi zawstydzić dorosłego, ale także zjednać sobie każdego. Pewnego dnia sytuacja się zmienia; po śmierci ojca, który stał się bankrutem, Sara zostaje z niczym. Z dnia na dzień z księżniczki staje się służącą. To nie zmienia jej jednak. Na zimnym stryszku, który stał się jej domem, żyje wyobraźnią – czymś, czego nikt jej nie odbierze.

   Ten tytuł to opowieść niezwykła. Wydaje się na pierwszy rzut oka typowa, jak wszystkie bajki, jednak można śmiało powiedzieć, że historia małej Sary jest wyjątkowa. Dlaczego? Z różnych powodów. Po pierwsze bohaterka, która mocno chwyta za serce swym urokiem. Autorka nakreśliła ją w taki sposób, że nie sposób jej nie polubić. Jest skromna, mądra, urocza, ale przede wszystkim ma wspaniałą wyobraźnię. Czytelnik poznaje ją, kiedy ma siedem lat i obserwuje, jak jej historia toczy się przez następne lata. Czy się zmienia, w jaki sposób, co ją spotyka – wszystko zostało ujęte w bardzo ciekawy sposób. Po drugie – fabuła. Dobrze przemyślana i nakreślona z dużą dozą wrażliwości na ludzkie wnętrze. Ukazane zostały te dobre charaktery i złe charaktery, te dobre sytuacje i tragiczne. Wszystko doprowadziło do szczęśliwego zakończenia, którego tutaj nie mogło zabraknąć, jednakże wynik tej opowieści ma zupełnie inny charakter, aniżeli w podobnych historiach. Tutaj wiemy i mocno chcemy, żeby wszystko się dobrze skończyło. A to za sprawą dobrze opowiedzianej fabuły i uroczej bohaterki.

   Bardzo ciekawe wygląda również pomysł z bujną wyobraźnią młodej bohaterki. To dzięki niej przetrwa najtrudniejszy okres swojego dzieciństwa. Potrafiła wyobrazić sobie cuda w najczarniejszym i najzimniejszym miejscu, w jakim się znalazła. To pokazuje, jak dużą siłę ma nasza wyobraźnia. Za sprawą „Małej księżniczki” można zatem dojść do wniosku, że warto mieć wyobraźnię. Nigdy nie wiadomo, kiedy i w jaki sposób może się ona nam przydać…

   Mówiąc zatem krótko: „Mała księżniczka” to historia urokliwa, ale również bogata emocjonalnie. Główna bohaterka to postać niebanalna, ukazuje czytelnikowi dobre i złe strony ludzkiego życia. Jest to historia, która może być dla nas morałem lub krótkim oderwaniem od rzeczywistości. Jedno jest jednak pewne – to opowieść dla każdego, nie tylko bajka dla dzieci. Swym bogactwem i urokiem uraczy każdego. Dlatego warto przyjrzeć się jej z bliska…

Autor: Frances Hodgson Burnett

Tytuł: Mała księżniczka

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 296

"Na wczoraj" - Jerzy A. Wlazło

Podróże w czasie nie zawsze nam służą...

   Ile razy mieliśmy styczność z powieściami, które mają w sobie motyw podróżowania w czasie? Dość sporo. Na polskim rynku wydawniczym rzadko jednak uświadczymy tego rodzaju tematykę. A jednak znajdzie się taki, który pokryje się z tym tematem. „Na wczoraj” autorstwa Jerzego Wlazło, to powieść fantastyczna, skierowana do dzieci i młodzieży. I właśnie ten tytuł zawiera sobie element, jakim jest podróż w czasie. Młody bohater zmaga się z wieloma trudnościami, a podróże w niewielkiej czasoprzestrzeni pomagają mu w wielu sytuacjach. Wygląda ciekawie? Nie tylko tak wygląda – tak właśnie jest.

   Dwunastoletni Jerzyk to z pozoru zwyczajny chłopiec. Do czasu, gdy odkrywa w sobie umiejętność podróży w czasie. Jego zdolność doprowadza go do tajemniczego pana Wiktora, który zaintrygowany jest jego odkryciem. Uświadamia go, że jest jednym z transjerów – kimś, kto potrafi przemieszczać się w czasie. A w przypadku Jerzyka – zapamiętywać również wszystkie wydarzenia. Kiedy poznaje innych, podobnych mu ludzi, chłopak nie bardzo potrafi odnaleźć się w zaistniałej sytuacji. Boryka się z trudem wybrania, po czyjej stanąć stronie, za kim się opowiedzieć. Podróże w czasie i współpraca z panem Wiktorem okaże się naprawdę wielkim wyzwaniem…

   Wątek podróży w czasie nie jest obcy literaturze. Pojawiło się już sporo tytułów o podobnej tematyce. A jednak, kiedy co rusz odkrywam kolejny tytuł, ma w sobie coś, co potrafi zaskoczyć.  W przypadku „Na wczoraj” Jerzego Wlazło, zaskoczyła mnie cała konstrukcja powieści. Nie spodziewałam się, że z pozoru zwyczajna opowieść dla młodzieży stanie się kawałkiem niezłej fantastycznej historii. Od początku intrygującej, a do samego końca mocno wciągającej. Przygody młodego Jerzyka z każdym kolejnym razem stawały się nie tylko ciekawe, ale i fascynujące, co czytelnikowi sprawia podwójną frajdę. Nie dość, że nie może doczekać się kolejnej, to wciąż długo rozpamiętuje każdy miniony wątek. Szczerze przyznam, że dawno nie spotkałam powieści, która w ten sposób urzeknie mnie, jako odbiorcę. I cieszę się, że nadarzyła się taka okazja przy lekturze polskiego tytułu.

   Początek jednak nie należy do najlepszych. Jerzyk jest nieco bezbarwną postacią, opis jego wyczynów, jego zachowań są lekko dziecinne. Kompletny chaos, Wydaje się, że kolejne rozdziały, kolejne strony okażą się równie słabe, jak na początku. Całe szczęście – to tylko niewielka wpadka. Z czasem historia się rozwija, nabiera odpowiedniego tempa, a bohaterowie angażują się bardziej w swoje przygody. Dlatego warto zapamiętać, żeby nie sugerować się początkiem. Choć jest kompletnie słaby, to paradoksalnie, ale jednak, zwiastuje świetną historię.

   Patrząc z boku na ten tytuł, wydaje się, że jest on typową literaturą dziecięcą i młodzieżową. Tymczasem okazuje się, że również dorośli z łatwością odnajdą się w tej historii. Czasem może nieco „gryźć” w oczy ta dziecinność, która otacza głównego bohatera, ale nie zmienia to faktu, że jego przygody stoją na wysokim poziomie i potrafią oczarować nie tylko młodszych czytelników. I to właśnie jest bardzo duża zaleta tej książki – nie trzeba być dzieckiem, aby mieć niezłą frajdę z lektury. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie. 

   „Na wczoraj”, mówiąc krótko, to przede wszystkim ciekawa opowieść fantastyczna o młodym człowieku, który podróżował w czasie. Z pozoru zwyczajna historia, jednak w jej wnętrzu odnajdziemy wiele intrygujących i wciągających przygód nie tylko samego Jerzyka. Dodajmy również, że nie tylko młodsi odnajdą w niej zabawę, ale również dużo starsi, którzy zaczytują się w lekkich, a jednocześnie ciekawych lekturach. Powieść Jerzego Wlazło jest środkiem uniwersalnym, powiedzmy – dla każdego. Dlatego każdemu zalecam świeżą lekturę „Na wczoraj”. Naprawdę warto. 

Autor: Jerzy A. Wlazło

Tytuł: Na wczoraj

Wydawnictwo: koobe.pl [e-book]

Rok wydania: wrzesień 2013

Liczba stron: 358 [papier]

"Wszyscy jesteśmy sterowani" - Paweł Olearczyk

Trudne wybory czasem okazują się...dziwne.

   Kiedy wybieram książkę do przeczytania, zawsze zastanawiam się dwa razy, czy aby na pewno może mi się spodobać dany tytuł. Rzadko wtedy odczuwam rozczarowanie, a nawet jeśli, nie jest to mega wielka sprawa, coś zawsze było wartego uwagi. „Wszyscy jesteśmy sterowani” autorstwa Pawła Olearczyka na początku zrobiła na mnie wrażenie zapowiedzią – miałam nadzieję na dobrą opowieść z morałem, dobrą obyczajówkę polskiej produkcji. Tymczasem okazało się, że wyrażenie „przeliczyłam się” nie wystarczy, aby określić swoje odczucia po lekturze. Moja dotychczasowa teoria legła w gruzach, a od tamtej pory zastanawiam się nad wyborem więcej niż dwa razy…

    Nick Agent to młody chłopiec, który stara się żyć dobrze i przykładnie. Uczy się pilnie, słucha dorosłych, nie popada w kłopoty… Nadchodzi jednak dzień, kiedy wszystko się zmienia. W jego życiu zapanuje chaos, którego w żaden sposób nie może powstrzymać. Proste wybory staną się sztuką arcytrudną, tym bardziej, że wiele z nich ktoś będzie chciał podjąć za niego.

   Od zawsze byłam tolerancyjna wobec kiepskich książek. Jedne były bardziej wkurzające, inne mniej, ale przez grzeczność i wyrozumiałość tolerowałam występujące błędy. „Wszyscy jesteśmy sterowani” okazało się fenomenem ostatnich miesięcy – w tym roku nie czytałam jeszcze tak dziwnej historii (gdzie słowo ‘dziwny” jest wersją łagodzącą). Kiedyś bym może machnęła ręką na liczne błędy, jednak podczas lektury  miałam niejednokrotną ochotę rzucić książką o ścianę. Dosłownie. Aby uchwycić wszystkie nękające mnie błędy fabuły, lepiej będzie, jeśli podzielę je na pojedyncze problemy i opisze krótko kilka z nich:

   Problem nr 1: Główny bohater. O nim wiemy tyle, co nic. Nazywa się Nick Agent ( dość nietypowo jak na polskie standardy), ma 15 numerek w dzienniku (15?) i wiemy, jak na imię ma jego matka. O jego cechach charakteru musimy dowiadywać się, wyczytywać między wersami. A cóż to są za cechy! Bohater zazwyczaj powinien budzić sympatię u czytelnika, „zaprzyjaźnić się” z nim, tymczasem za każdym razem miałam ochotę kopnąć go w tyłek. Dlaczego? Nick jest kumulacją wszelkich dziwacznych cech: maminsynek, beksa, osoba, która trzęsie portkami przy każdej dobrej do tego okazji, chłopak, który ucieka na widok nagiego ciała koleżanki i mężczyzna, którego podnieca widok dołeczków w damskim policzku [„Nick najbardziej lubił, kiedy dziewczyna się uśmiechała, ponieważ na jej twarzy tworzyły się wtedy takie delikatne dołeczki, które bardzo go podniecały” str.21]. Nie chciałabym mieć takiego kolegi…

   Problem nr 2: Brak potrzebnych informacji. W fabule, aby dobrze zrozumieć sens oraz działanie poszczególnych bohaterów, trzeba mieć dokładne dane na ich temat. Może nie od razu cały życiorys należy streszczać, ale wiek, szkoła itp. na pewno by się przydały. W tej książce brak jakichkolwiek informacji, które nakierowałyby czytelnika na dobre rozumowanie. Czytając „Wszyscy jesteśmy sterowani” mamy pobieżne dane, bez których w innej sytuacji człowiek mógłby się połapać, co i jak, jednak tutaj poprzez różnorakie zachowanie postaci nie wiemy, czy to szkoła podstawowa, czy gimnazjum, czy nawet zakład poprawczy (zdarzały się i takie momenty!). Nie wiemy, ile główny bohater ma lat, przez co jego zachowanie irytuje i wcale nie da się go zrozumieć.

   Problem nr 3: Bez emocjonalne podejście do niektórych wątków. Jeżeli autor decyduje się na dramatyzowanie, mógłby się chociaż postarać. Tymczasem każdy wątek, w którym występuje dramatyczna sytuacja, odbywa się to na zasadzie napisać – zapomnieć. A gdzie te emocje? Gdzie ten dramatyzm? Przykład: Na starym moście kolejowym miał miejsc wypadek – pociąg z pasażerami wpadł do wody, ginie mnóstwo osób (w tym burmistrz miasta). Reakcja bohaterów? Mały płacz (bardziej z szoku, że musieli to widzieć akurat oni) i myśl: trudno, stało się. Burmistrz nie chciał naprawić mostu, niech cierpi… To były jedne z licznych momentów, kiedy człowiek zastanawia się, co myślał autor, kiedy pisał takie sceny…

   Problem nr 4: Wygórowana wyobraźnia. Prawie w całej książce można zauważyć nieścisłości i naprawdę wielkie ślady wybujałej wyobraźni autora. Dlaczego? W miejscu, gdzie powinna być normalna szkoła, normalny świat, nic nie jest normalne. Raczej dziwne. I nierealne. Postaci oraz sytuacje opisane w fabule nie raz śmieszą, irytują, bądź po prostu denerwują, aż doprowadzają czytelnika do białej gorączki. Kto widział w swojej placówce (jakikolwiek poziom reprezentuje) dziewczynę, która molestuje i wykorzystuje seksualnie kolegów w szatni? Kto spotkał nauczyciela, który chwali się w szkole, że jest właśnie w ciąży? A później okazuje się, że to dziecko jednego z uczniów, z którym zdradziła innego ucznia? Wiadomo, że jest to fikcja literacka, czysty wymysł autora, ale bez przesady. To i tak nieliczne przykłady, ale większość z nich stworzyć może niezły tom fantasy dla ludzi o mocnych nerwach…

   Problem nr 5: Niedojrzały styl. Na okładce wyczytałam, że tą książkę autor napisał, będąc w gimnazjum. Ok, to nieco przytępiło mój zapał do książki, a już podczas czytania całkowicie traciłam nadzieję na polepszenie sytuacji. Chodzi dokładnie o fakt, że styl, jaki reprezentuje ta książka, jest wprost dziecinny. Nie ma dokładnego odniesienia do tytułu, przez większość fabuły, kiedy czytamy rozważania bohatera, mamy wrażenie, jakbyśmy czytali o dziecku ( w dodatku nie za bardzo rozwiniętym umysłowo). Wiele elementów zaprzepaściło szansę na dobrą konstrukcję książki, m.in. rozważania na temat słowa „gówno” [„Choć było to słowo powszechnie uznawane za wulgaryzm z kategorii soft, z jej ust było to jak balsam dla jego uszu. Co z tego, że ten balsam jest brązowy i śmierdzi, kiedy to ona go nim smaruje. Mógłby słuchać tego cały dzień bez przerwy. ‘Gówno, gówno, gówno…’ – szeptałaby mu do ucha, a on rozpływałby się w zachwycie.” Str. 23]. Jeśli coś takiego kogoś szokuje bądź zniesmaczy, mogę zapewnić, że to był dopiero początek książki…

   Od zawsze byłam tolerancyjna dla złych książek, aż w końcu trafiłam na „Wszyscy jesteśmy sterowani”. W życiu nie przeżyłam tak wielkiego rozczarowania lekturą. Spotykałam wiele tytułów, które miały pojedyncze incydenty, które zaważyły na ocenie, jednak ta książka bije wszelakie rekordy. Cała jest kompletnie źle poprowadzona, bohater to zwykły dzieciak o niezwykle małym sprycie (powiedzenie, że był idiotą zabrzmiałoby brzydko). Wątki są niedokończone, niektóre wprost przesycone „dziwacznymi” momentami, co daje efekt bardzo, ale to bardzo irytującej fabuły. Miałam nadzieję na dobrą lekturę z morałem (wiem, wiem, ale tytuł mnie zmylił), a dostałam dziwaczną komedię o chłopcu, co bał się podjąć jakąkolwiek decyzję. Jeśli spotkacie gdzieś ten tytuł, być może będziecie chcieli z ciekawości sprawdzić, czy naprawdę jest aż tak zła, ale z mojej strony zapewniam, że nie jest warta zachodu. Szkoda czasu, aby marnować go na takie lektury. 

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Novae res oraz wortalowi webook.pl, na którym również ukazała się ta recenzja: 

Autor: Paweł Olearczyk

Tytuł: Wszyscy jesteśmy sterowani

Wydawnictwo: novae res

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 280

"Historia prawdziwa Kapitana Haka" - P.D. Baccalario

Kim naprawdę jest kapitan Hak?

   Postać Kapitana Haka z pewnością każdy kojarzy z „Przygodami Piotrusia Pana”. Dzisiaj jednak można poznać zupełnie nowe oblicze tej postaci, stworzone przez włoskiego pisarza – Pierdomenico Baccalario. „Historia prawdziwa Kapitana Haka” to opowieść przygodowa o chłopcu, który marzył o żegludze. Miał wiele przydomków, jednak nikt nie wiedział, że jest prawdziwym kapitanem Hakiem. Czy jednak jest on lepszą postacią od wykreowanego przez Barrie bohatera?

   Rok 1829. Na świat przychodzi nieślubne dziecko króla Jerzego IV, chłopiec, który może odmienić losy całej Anglii. Zaraz po urodzeniu razem z matką musi opuścić kraj. Mijają dni, miesiące i lata, gdy chłopiec dorasta i marzy o tym, by znaleźć się na morzu. W wieku trzynastu lat ucieka z domu i wsiada na pokład statku. Od tej pory stanie się piratem z krwi i kości, który z czasem stanie się znany i poszukiwany. Posiadał wiele przydomków, jednak tak naprawę nikt nie wiedział, że jest on jedynym i prawdziwym kapitanem Hakiem…

    Nie ma co kryć, „Przygody Piotrusia Pana” w przeszłości były jedną z najbardziej lubianych przeze mnie lektur. Widziałam też niezliczone wersje ekranizacji tej znanej opowieści, dlatego też długo wahałam się, jak ocenić postać z książki Pierdomenico Baccalario. „Historia prawdziwa Kapitana Haka” już z tytułu, a dokładniej członu ‘historia prawdziwa’ jawiła mi się jako coś intrygującego, ale równocześnie podejrzanego, że to kolejna słaba próba udowodnienia, że autor tej książki znalazł lepszy pomysł na wykreowanie przygód postaci. Po przeczytaniu czuje lekki niedosyt, być może rozczarowanie, które jednocześnie miesza się z pozytywnymi wrażeniami z lektury. Nie mogę powiedzieć, że mi się nie podobała, bowiem dobre rozegranie fabuły ze sporą dawką pirackich przygód mile przypomniało mi o przeszłości, kiedy czytywałam bajki. Z drugiej jednak strony czegoś zabrakło tej historii, zabrakło kilku elementów, które sprawiłyby, że powieść zapamiętałabym na długi czas.

   Lektura książki zajęła mi ledwie trzy godziny. Były to bardzo bogate godziny, podczas których na nowo poznawałam przygody kapitana Haka. Niestety obeszło się bez większych zachwytów. Emocjonujące chwile, kiedy akcja wzrastała wraz z napięciem, zamieniły się z powiedzonka „ahoj, przygodo!” w ”żegnaj, przygodo!”.  Rozpoczynały się po to, aby zaraz zgasnąć. Przez to nie można było odczuć tych przygód na własnej skórze, wyparte zostały wszelkie urozmaicenia, które pomogłyby w tym. Wynikiem tego jest neutralne podejście do kolejnych rozdziałów, na koniec zostawiając czytelnika z niemałym rozczarowaniem.

   „Historia prawdziwa kapitana Haka”, jak się okazało, nie jest wybitną książką, ale złą również nie. Opowieść o kapitanie Haku, stworzona przez pana Baccalario, wydaje się dobra, miło czyta się o przygodach chłopca, który wyrasta na znanego pirata. Jednak brakuje jej kilku elementów, które przemówiłyby na większą, pozytywną korzyść książki. Nie jest zła, ale bardzo dobra również nie. Uznałabym ją za normalną i typową powieść, na neutralnym gruncie. Mimo wszystko poleciłabym ją fanom przygodowych książek, bardziej dzieci i młodzieży, do których ta książka powinna bardziej trafić. Mnie do końca nie przekonała, dlatego wybór pozostawiam czytelnikom…

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Olesiejuk:

Autor: Pierdomenico Baccalario

Tytuł: Historia prawdziwa kapitana Haka

Wydawnictwo: Olesiejuk

Rok wydania: listopad 2012

Liczba stron: 321

"Drzwi o trzech zamkach" - Sonia Fernández-Vidal

"Drzwi o trzech zamkach" Sonia Fernández-Vidal

   Z pewnością na pytanie: czy lubisz fizykę? większość odpowie: nie! Ja również zaliczam się do grona osób, które nie cieszą się zbytnio na wieść, że trzeba uczyć się tego przedmiotu. Na szczęście to już za mną. A jednak jako czytelnik skusiłam się na lekturę „Drzwi o trzech zamkach”, która opowiada… o fizyce kwantowej. Ale nie jest to typowa książka naukowa, gdzie wzory i teorie przewijają się przez każdą stronę. To niezwykła fantastyczna opowieść dla młodych czytelników, która w ciekawy sposób przenosi go w świat fizyki kwantowej, pełnej sympatycznych elfów i wróżek, którzy zgłębiają wiedzę na ten temat w bardzo przyjemny sposób.

   Czternastoletni Niko, w drodze do szkoły, natrafia na tajemnicze drzwi o trzech zamkach. Nie podejrzewa, że za ich sprawą trafi do innego świata – świata fizyki kwantowej. Jednak ta wizyta w innym wymiarze będzie miała swój cel: jako jedyny człowiek, który trafił do tego miejsca będzie miał za zadanie wykonać ważną misję, od której powodzenia zależy równowaga między tymi dwoma światami. Z pomocą przychodzi mi piękna wróżka i niesforny elf, którzy wprowadzą go w teorię kwantową oraz przygotują na wykonanie zadania…

   Na początku miałam nieco obaw, że temat fizyki kwantowej zdominuje całą książkę i przyjdzie mi czytać jedynie o wzorach, teoriach i różnych wiadomościach tego zagadnienia. Na szczęście już po pierwszym rozdziale obawy zniknęły, a na ich miejsce wskoczyła ciekawość czytelnicza. Wraz z każdym rozdziałem można dostrzec coraz więcej interesujących zagadnień, które zostały w bardzo dobrym stylu połączone z elementami fantastyki, co dało naprawdę świetny efekt. Czytając „Drzwi o trzech zamkach” można śmiało odprężyć się i zaczytać w świat fizyki kwantowej, która przedstawiona przez panią Fernández-Vidal nie wydaje się ani straszna, ani trudna. Co więcej, fabuła obfituje w różnego rodzaju zagadki, które można rozwiązywać wraz z bohaterem oraz mnóstwo potrzebnych informacji, przedstawionych w banalny i zrozumiały sposób, dlatego wszystko łatwiej zrozumieć aniżeli na zwykłej lekcji fizyki.

   Książka z pewnością skierowana jest do młodszej części czytelników, autorka ukazała świat kwantowy pod jak najlepszym kątem, zwracając szczególną uwagę na swoich odbiorców, czyli postarała się o jak najprostsze wyjaśnienie każdego zagadnienia. Przy czym jest to nie tylko proste, ale połączone z elementami fantasty, co jedynie jeszcze bardziej uprości sprawę, ale dodatkowo zafascynuje młodych ludzi podczas czytania. Jeśli jednak coś nie zostanie zrozumiane, co oczywiście jest możliwe przy fizyce kwantowej, można poznać odpowiedzi w załączonym słowniczku, który mieści się na samym końcu książki.

   Gdyby ktoś mi kiedyś powiedział, że spodoba mi się opowieść o fizyce kwantowej… nie uwierzyłabym. O tym musiałam się przekonać dopiero przy lekturze „Drzwi o trzech zamkach”. Mimo iż jest to książka kierowana głównie do dzieci i młodzieży, to wydaje mi się, że zdoła oczarować niejednego starszego czytelnika. Książka tej hiszpańskiej autorki zapewnia wiele ciekawych chwil, które nie tyle co umilą czas, ale również wzbogacą brakującą wiedzę. Łatwo z niej wynieść coś pożytecznego, bowiem nic nie jest trudne ani pokręcone. Dodatkiem do udanej lektury jest barwna kompozycja książki, bogata w ilustracje wszelakiej maści, np. kiedy w treści czytamy o gaśnięciu światła, tło kartki jest ciemne, dzięki czemu lepiej pracuje wyobraźnia. Dlatego zachęcam do sięgnięcia po tą interesującą książkę, jeśli nie ze względu na dobre przedstawienie tematu fizyki kwantowej to chociażby na wątki fantastyczne, które przedstawiają swoimi elementami te trudne zagadnienia. Mnie ta lektura urzekła i wiem, że będę ją polecać każdemu, kto nie pała sympatią do fizyki. Ciekawsza lekcja bowiem czeka na czytelnika w „Drzwiach o trzech zamkach”, o czym można się przekonać samemu. Zachęcam do tego…

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Bellona:

Autor: Sonia Fernández-Vidal

Tytuł: Drzwi o trzech zamkach

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 208

"Bitwa o gród Sędziwoja" - Tomasz Kruczek

"Bitwa o gród Sędziwoja" Tomasz Kruczek

   Każdy z pewnością kojarzy datę roku 1000, kiedy to odbył się zjazd w Gnieźnie. Cesarz Otton III odwiedził grób świętego Wojciecha oraz spotkał się z władcą polskim Bolesławem Chrobrym. „Bitwa o gród Sędziwoja”, pierwsza część Kronik Łowców Przygód, toczy się właśnie w czasie przygotowań do tego zjazdu. Autor, zagorzały wielbiciel średniowiecza, połączył przygody młodych bohaterów z tłem historycznym, co dało ciekawy efekt mile spędzonej lekcji historii.

   Rok 999. Trwają przygotowania do pielgrzymki Ottona III do grobu świętego Wojciecha. Spotkanie z księciem Bolesławem nie podoba się niemieckim możnym, na czele z grafem Ulrichem. Knują oni spisek, mający na celu przeszkodzić organizacji zjazdu w Gnieźnie. Na pomoc cesarskiemu posłańcowi niespodziewanie przychodzi trójka młodych ludzi: woj grodu Bnin, niemiecki zbieg oraz księżniczka Wikingów. Ich odwaga i pomysłowość zadecydują o powodzeniu organizacji. Tak rozpocznie się największa przygoda ich życia…

   Nie należę do zagorzałych fanów historii, jednak tę książkę czytało mi się naprawdę dobrze. Historia młodych bohaterów, zarysowana w średniowiecznych realiach, na pozór może wydawać się nudna, nieprzyciągająca i, ze względu na historyczne tło, odstraszająca. Nic bardziej mylnego. Fabuła, skupiona na przygodach bohaterów, wcale nie przypomina nudnej opowieści rodem z książki do historii. Każdy wątek, doskonale dopracowany w szczegóły, porywa czytelnika i nie pozwala mu się od siebie oderwać. Tak właśnie było ze mną. Kiedy zaczynałam czytać rozdział, wciąż towarzysząca mi ciekawość narastała i nie mogłam odstawić książki. Dodatkowo humorystyczne wstawki w rozmowach bądź sytuacjach rodziły na moich ustach uśmiech i z coraz śmielszym zaangażowaniem czytałam kolejne strony.

   Dzięki „Bitwie o gród Sędziwoja” można dowiedzieć się sporo ciekawych rzeczy. Zawarte w książce słowa i przedmioty tamtych lat zostały opisane na samym końcu w dobrze opracowanym słowniczku, co nie tyle uzupełnia braki wiedzy, ale również zapewnia dodatkowe chwile z dobrą lekturą. Tak właśnie można poznać prawdę, że wikingowie nie nosili hełmów z rogami, można dowiedzieć się coś na temat wypiekania podpłomyków, a także od podszewki poznać budowę średniowiecznego grodu.

   Dodatkową zaletą książki jest sam styl autora. Pan Tomasz w sposób bardzo ciekawy potrafi przedstawić swoje wyobrażenia. Język, prosty w odbiorze, a zarazem mający nutkę średniowiecznych czasów, sprawia, że czytając całą historię można bez przeszkód przenieść się w czasie i razem z bohaterami przeżyć ich przygody. To, co nieznane, nagle przestaje takie być, a my sami możemy się poczuć jak woje słowiańskich grodów.

   Szczerze polecam zapoznanie się z tą lekturą. Książka pozwala nie tylko na chwilę oderwania się od rzeczywistości, od naszych realiów XXI wieku, ale również na krótkie przeżycie wspaniałych przygód z młodymi odważnymi bohaterami. Świetnie nadaje się na leniwe wieczory, kiedy czujemy w sobie chęć przeniesienia się w czasie. „Bitwa o gród Sędziwoja” jest przeznaczona nie tylko dla młodszych czytelników, rówieśników postaci, nie tylko dla miłośników opowieści z historycznym tłem, ale dla wszystkich. Ja jako zagorzały fan fantastyki oraz kryminałów bez problemu odnalazłam się w średniowiecznym świecie, kiedy to miały miejsce przygotowania do ważnego tak wydarzenia, jakim był zjazd gnieźnieński. Dlatego zachęcam do przeczytania tejże książki. Ja z chęcią zapoznam się z kolejnymi częściami „Kronik łowców przygód”. Ciekawe, co też dalej mogło się wydarzyć?

****

Tomasz Kruczek - pisarz, pedagog, muzyk i animator kultury. Wielbiciel średniowiecza. Członek grup rekonstrukcyjnych oraz zespołu Cithara Sanctorum, zajmującego się interpretacją wokalno-instrumentalną zapomnianych utworów średniowiecza i wczesnego renesansu. Autor książek dla dzieci i młodzieży, tłumaczonych m.in. na angielski, czeski, norweski oraz afrykanerski.

Blog autora: KLIK

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Replika oraz wortalowi webook.pl, gdzie również ukazała się ta recenzja:

Autor: Tomasz Kruczek

Tytuł: Bitwa o gród Sędziwoja

Wydawnictwo: Replika

Rok wydania: kwiecień 2012

Liczba stron: 268

"Wilczyca i córka Ziemi" - Henri Loevenbruck

"Wilczyca i córka ziemi" Henri Loevenbruck

   „Wilczyca i córka ziemi” jest pierwszą częścią bestsellerowej trylogii, jak twierdzi informacja na okładce. Została przetłumaczona na kilkanaście języków, w samej Francji robiąc naprawdę sporą furorę. Autor wykreował nowy, fantastyczny świat, umieszczając w nim druidów, wilki, boginię Mojrę oraz jej poddanych. Opis fabuły zapowiada coś ciekawego i tajemniczego, co z miejsca przykuwa uwagę czytelnika. Jednak czy naprawdę ta książka jest warta zachodu?

   Młoda dziewczyna, Alea, przez przypadek znajduje martwe ciało druida. Zdejmując pierścień z jego palca przejmuje niezwykle silną moc, której nie jest w stanie pojąć. W wyniku tego zdarzenia Alei grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Aby go uniknąć, musi zrozumieć pradawną legendę i dziwne, powtarzające się sny. Z pomocą przychodzi jej nowy przyjaciel, krasnolud oraz druid, który jako jedyny wierzy w prawdziwość jej mocy. Jednak nic nie jest w stanie zapobiec zbliżającej się wojny w państwie dziewczyny…

   Przyznam szczerze, że czytając opis książki przed zakupem jak i mając już egzemplarz w ręce, byłam naprawdę ciekawa tego, co w niej jest. Zapowiadało się nader interesująco, zważając na zupełnie odmienną tematykę fantasy, jaką ostatnio czytam. Jednak na tym niestety się skończyło. Książka okazała się kompletną klapą i totalnym niewypałem czytelniczym ostatnich miesięcy. Na samym początku nie było źle – autor powoli wprowadza czytelnika w wykreowany przez siebie świat, który na pozór wydaje się ciekawy. Akcja pomału się tworzy, powstaje zalążek całej historii. Ale przeskakujący wciąż punkt widzenia zaczyna nieco gubić i irytować, więc dokładne wczucie się w sytuacje nie wchodzi w grę.

   Fabuła, przyznam, jest inna i z pozoru charakterystyczna. Po przeczytaniu zaledwie trzech rozdziałów niestety zaczyna nudzić i strasznie zamulać, to też musiałam ją wciąż odkładać z poczuciem, że być może już więcej do niej nie zajrzę. Zajrzałam i znów odłożyłam. Później wróciłam i dobrnęłam do samego końca, który ciągnął się okropnie, a samo zakończenie tak zniechęciło mnie do kolejnych części, że chyba naprawdę do nich nie zajrzę. Przede wszystkim głównym błędem autora było tworzenie historii o bohaterce, która z dnia na dzień stała się kimś wielkim, tzw. od zera do bohatera. Wszystkie wątki akcji zostały skoloryzowane, a sama postać dobitnie okrzyknięta dziewczynką, która z wielką mocą może „nastukać” każdemu, kto się jej nawinie na drogę. Chociaż tej mocy w ogóle nie pojmuje…

   Co do głównej bohaterki… Autor widocznie nie ma pojęcia w kreowaniu damskich postaci. Z Alei najwyraźniej chciał zrobić na siłę chłopczycę, która w każdej sytuacji sobie poradzi. Na początku było znośnie – bohaterka była kruchą dziewczynką, bez dachu nad głową, która w każdej sytuacji sobie radziła. Z czasem, kiedy przejęła „niby moc” momentalnie stała się herod babą, co z każdym się rozprawi. Później znów była strachliwą dziewczynką, która sika po majtkach przy każdym szmerze. No ale zachowywała kamienną twarz, co by nikt tego nie widział. Bo to taka wspaniała dziewczynka. No właśnie, najbardziej denerwującym faktem jest nazywanie Alei ciągle „dziewczynką”. Ale ona raczej była już kobietą, nie dość na swój wiek, to jeszcze fakt, że przeżyła już swoją pierwszą miesiączkę. Którą oczywiście autor w swoim opisie nagiął tak soczyście, że aż śmiałam się do rozpuku, czytając wersję pana Henri’ego. Aż czasem dziw bierze, że takie wyolbrzymianie sprawy w dzisiejszych czasach wciąż się pojawia.

   Podobnie jest z uczuciem między Aleą a Erwanem. A raczej domniemanym uczuciem. Autor przedstawił ich jako dwoje młodych, którzy zakochują się w sobie i pałają do siebie tak wielką miłością, że Erwan gotów jest szukać jej, narażając przy tym swoje życie. Ale nawet nie można dostrzec: gdzie? Jak? I kiedy? narodziło się owo uczucie. Poznali się oni podczas wspólnych walk, spędzili parę dni w swoim towarzystwie i bam! To jest to! Ależ oni się kochają! Toż to miłość na miarę dramatyzmu Belli i Edwarda! (z całym szacunkiem). No może przesada. Ale właśnie brakowało mi tego napięcia, więcej informacji, skąd owy wątek się wywinął. Z powietrza miłość się nie bierze. I naprawdę dziwne jest to, że w opinii autora Alea, ta, która jest wciąż „dziewczynką” nagle wie, co to jest tak silne uczucie jak miłość.

   Ogólny charakter powieści nie wydaje się zły. W odczuciu jednak bardziej wymagającego czytelnika fantastyki „Wilczyca i córka Ziemi” jest na miarę dobrej bajki dla dzieci, którą z pewnością jest. Chociaż i tu można polemizować. Pod względem pomysłu i realizacji jak najbardziej można uznać to jako dobrą opowiastkę dla maluchów, jednak ilość „krwawych” momentów z miejsca odrzuca i zniechęca nawet starszych czytelników. Dla kogo więc jest przeznaczona? można spytać. Moim zdaniem dla osób, które nie zwracają uwagi na żadne wtopy autora. Czyli dla tych, którzy zadowolą się nawet beznadziejną fabułą…

   Książki, jak można łatwo się domyśleć, nie polecam. Za dużo jest w niej mało rozwiniętych wątków, akcja nie porywa, a fabuła ciągnie się i ciągnie bez końca. Ciągłe skakanie od jednego punktu widzenia do drugiego (nawet do punktu widzenia wilka) jest irytujące, przeszkadza i nie pozwala na dobre skupić się na lekturze. Niestety nawet w miarę dobre pióro autora nie nadrabia zaległości w żadnym stopniu. I już teraz wiem, że zanim sięgnę po następne części (o ile to zrobię) zastanowię się dwukrotnie. Bo raczej nie mam ochoty powtarzać rozczarowania, które zaserwowała mi ta książka.

Autor: Henri Loevenbruck

Tytuł: Wilczyca i córka Ziemi

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 316

"Opowieści z Narnii" - C.S. Lewis

   Są w naszym życiu książki, które zapamiętaliśmy bardzo dobrze, do dziś ciepło je wspominając. Ja osobiście mam w głowie masę lektur godnych uwagi, jednak nie starczyłoby mi miejsca ani czasu na opisanie swoich wrażeń.

   Dzisiaj jednak postanowiłam podzielić się spostrzeżeniami na temat miłej i przyjemnej serii "Opowieści z Narnii", którą z pewnością zna większość z Was nie tylko z papierowych kartek ale także filmowych ekranizacji.

   C.S. Lewis jest pisarzem, którego miałam okazję poznać już jakiś czas temu. Po raz pierwszy podczas czytania cyklu „Opowieści z Narnii”. I chyba zapamiętałam go właśnie jako twórcę fantastycznej serii dla dzieci i młodzieży.

******

   „Lew, czarownica i stara szafa” to początek opowieści. Czworo rodzeństwa: Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja z powodu wojny, trafiają do domu profesora, gdzie muszą przeczekać złe dni. Dzieciom doskwiera jednak nuda i w wyniku pewnego przypadku najmłodsza z rodzeństwa, Łucja, odkrywa szafę, a w niej tajemnicze wejście do świata Narnii. Zimnej i mroźnej krainy, która za sprawą złej królowej na zawsze miała taka pozostać. Jak się jednak okazuje, pewna przepowiednia zapowiada przyjście czworo ludzi, którzy zgładzą królową, a w kraju zapanuje pokój pod rządami lwa, Aslana. Nadzieja w sercach mieszkańców Narnii wzrasta, kiedy rodzeństwo trafia w końcu w całości do krainy. Nic nie jest jednak łatwe, więc pokonanie królowej w wielkiej wojnie, zdrada brata oraz niepewność co do przepowiedni sprawiają, że czeka ich wszystkich trudna walka nie tylko z siłami zła, ale też własnymi słabościami…

   Wiemy również, że powstała ekranizacja tej części. Kiedy dostałam w prezencie film na DVD, nie wiedziałam, czy oglądać, bo często psuje sobie tym wrażenie o książce. Zaryzykowałam i szczerze nie żałuję. Owszem, wystąpiły wątki, które w książce wyglądały znacznie inaczej bądź ich nie było, ale tak właśnie powstają ekranizacje, nie oszukujmy się. Strasznie spodobał mi się film i niekiedy oglądam go w naprawdę leniwy i nudny weekend. Aktorzy postarali się w swoich rolach, nic nie wyglądało sztucznie. I chyba to najbardziej mnie ujęło.

******

   Kontynuacją przygód oraz drugą częścią jest „Książę Kaspian”. Tym razem rodzeństwo, nieco starsze, trafia do Narnii wiele tysięcy lat po ich ostatniej wizycie. Poznają księcia Kaspiana, który jest prawowitym następcą tronu, a jednak jego wuj chce się go pozbyć i młody książę zmuszony jest uciekać. Z pomocą przychodzi mu nauczyciel, który wyprawia go w drogę nocną porą. Z początku relacje między nimi nie układają się dobrze, z czasem jednak wspólnie chcą walczyć o dobro kraju. U boku Kaspiana staczają kolejną bitwę, tym razem o sprawiedliwość, znów mając wiele przeszkód na swej drodze, które kończą się na szczęście pomyślnie. Ale w Narnii nie jest już jak dawniej i niestety następnym razem Piotr i Zuzanna nie będą mieli okazji jej odwiedzić…

   Ekranizację tej części również miałam okazję obejrzeć kilkakrotnie. I znów jestem pełna podziwu dla aktorów i reżyserii, która odwaliła kawał dobrej roboty przy filmie. Dodam, że w roli księcia Kaspiana wystąpił Ben Barnes, którego osobiście uwielbiam jako odtwórcę wszelakich ról;) Chyba po raz pierwszy czułam się naprawdę usatysfakcjonowana przeniesieniem książki na ekrany kin, a to chyba o czymś świadczy. Książki tej serii są naprawdę „obrazowe” i świetnie nadają się na scenariusz filmowy. Co, powiedzmy sobie szczerze, nie zdarza się często.

*****

  „Podróż wędrowca do świtu” to już trzecia część całej serii. Edmund i Łucja spędzają czas u swojego nieznośnego kuzyna, Eustachego, który wciąż dokucza im, a co najgorsze – donosi na wszystko swoim rodzicom. Pewnego dnia razem ze swoich kuzynem trafiają poprzez obraz na środek morza narnijskiego, skąd trafiają na statek „Wędrowca do świtu”. Spotykają na nim Kaspiana, który płynie na tajemnicze wyspy. Rodzeństwo podejmuje wyprawę razem z nim, po drodze doznając mocy tajemnic i przygód. Z czasem, kiedy niebezpieczeństwo mija i docierają do celu, okazuje się, że to ostatnia wizyta Edmunda i Łucji w Narnii i ostatnie spotkanie z jej władcą, Aslanem. Dlaczego? Tak jak Piotr i Zuzanna są już dorośli, a dorośli do Narnii nie mają wstępu...

Prawie przeszło rok temu była premiera ekranizacji tej części. Tym razem nie czekałam na wersje DVD, a wybrałam się do kina. Oglądanie „Opowieści z Narnii” na dużym ekranie było naprawdę wspaniałe, a dźwięk przyjemnie rozchodził się po uszach. Porównywałam ją do poprzednich części i stwierdziłam, że była równie ciekawa, ale bardziej polubiłam dwie poprzednie. Nie wiem, może przez to, że zabrakło mi całej czwórki w „Podróży…”? Być może. Ale nadal jestem zdania, że ekranizacje wychodzą nader dobrze. I jestem ciekawa, jak wyjdą kolejne, a wiem, że na pewno wyjdą;)

   To, co najbardziej polubiłam w tych książkach był fakt, że w każdej części działo się coś nowego, zaskakującego i jednocześnie tak wciągającego, że człowiek nie jest w stanie nie polubić tej serii. Wielokrotnie zdarzyło się tak, że trafiałam na serię, gdzie kontynuacja ciągnęła się w nieskończoność, a ciągle powtarzały ten sam schemat. I co w tym ciekawego? W „Narnii” mamy jedno powtórzenie: powrót bohaterów do tej krainy. Wszystko inne: przygody, ich losy a nawet bohaterowie są nowi, inni, lepsi. To zdecydowanie przemawia na jej korzyść, czytelnik z chęcią wraca do czytania jej kontynuacji. Mimo, że przeczytałam już całą serię, kiedyś na pewno sięgnę po nią nie raz.

Do pozostałych części wrócę niebawem ("Srebrne krzesło", "Koń i jego chłopiec", "Siostrzeniec czarodzieja" oraz "Ostatnia bitwa"). Niestety na rozważanie wszystkich na raz nie mam zbytnio czasu, ale z chęcią opiszę je przy najbliższej okazji. Bo uwierzcie, że warto je przeczytać i poznać tajemnice Narnii...:)

Autor: C.S. Lewis

Tytuł: Opowieści z Narnii. 1.Lew, czarownica i stara szafa 2. Książę Kaspian 3. Podróż wędrowca do świtu.

Wydawnictwo: Media rodzina

"Łukasz i kostur czarownicy" - Piotr Patykiewicz

"Łukasz i kostur czarownicy" Piotr Patykiewicz

   Wakacje oznaczają przygody, letnie przeżywanie wolnych chwil, które są dla nas bezcenne. Nie ważne, gdzie je spędzimy, bo przecież zawsze kieruje nami wyobraźnia, która nawet najstraszniejsze miejsce urozmaici w piękne kształty. A co jeśli mamy jeszcze do dyspozycji magię? Czy może sprawić, że przygody nabiorą jeszcze lepszego wymiaru?

   Łukasz od dawna nie cieszył się tak na wyjazd w wakacje. Chorwacja, słońce, plaża… wszystko było na wyciagnięcie ręki. Niestety w ostatniej chwili plany legną w gruzach, chłopiec musi zmienić swoje plany. Zostaje wysłany przez rodziców do starej ciotki Wandy, której nawet nie zna, aby tam spędził dwa tygodnie swoich „wymarzonych” wakacji.

   Trafia do małego i spokojnego miasteczka, gdzie plotki rozchodzą się szybciej niż ciepłe bułeczki z piekarni. Łukaszowi wydaje się, że wakacje w tym miejscu będą nudne i przewidywalne, jednak z czasem poznaję Irka, Julkę oraz sekrety swojej ciotki, które poniosą go dalej niż na szczyty gór, po których wędruje. Kiedy postanawia pomóc nowo poznanej dziewczynce, wplątuje się w pewien magiczny świat, z którego nie wyjdzie bez konsekwencji. A kiedy ciotka zachoruje, będzie musiał zrobić krok dalej, żeby móc ją wyleczyć. Czy mu się uda?

  Kiedy zaczęłam czytać „Łukasz i kostur czarownicy”, czułam się tak, jakbym wracała do wspomnień z moich dawnych wakacji. Będąc młodszą często wysyłali mnie tam, gdzie nie chciałam, a jednak okazywało się, że miejsce to było o stokroć lepsze niż Góry czy Morze. Tak jak główny bohater, narzekałam, ale i tak musiałam spełnić wolę rodziców, w końcu posłuszeństwo to ważna rzecz, zwłaszcza w oczach dwunastolatka.

   W tej książce możemy zobaczyć wiele pozytywnych akcentów. Fabuła jest dobrze i ciekawie przemyślana, każdy wątek jest zaplanowany, nie ma miejsca na przypadek. Na każdą ciekawostkę, nową rzecz mamy wyjaśnienie, czyli krótko mówiąc: wszystko jest zrozumiałe. Akcja rozwija się stopniowo, nie za szybko, ale też nie za wolno. Dzięki temu od początku aż do końca nie ma miejsca na nudę, wciąż dzieją się nowe przygody, które wywołują na ustach uśmiech i niekiedy zdumienie.

   Bohaterowie, a zwłaszcza główna i tytułowa postać, to młody chłopak, zaledwie dwunastoletni, który złakniony przygód nie widzi nic strasznego w tym, że jego ciotka jest czarownicą. Ani on, ani Julka, jego nowa koleżanka, nie są aż tak zaskoczeni tym faktem. Ich dziecięca nieświadomość pomaga im przebrnąć przez falę nowych doznań, które prowadzą do konfliktu. Na szczęście nie zabrakło im potrzebnych cech: odwagi, chęci przygód oraz troski. Nasi mali bohaterowie stają się coraz bardziej interesujący z każdą kolejną kartką, więc lepiej się  z nimi sympatyzuje.

   Książka pana Piotra jest miłą lekturą nie tylko dla dzieci. Każdy z nas może śmiało wziąć się za przygody Łukasza, ponieważ nie są one zwyczajne i dziecinne. A styl, jakim posługuje się autor, jest łatwy w odbiorze i pozwala na szybkie czytanie. Wciąga nie tylko młodszych, ale i starszych. Ja osobiście polubiłam książkę, bo mogłam się cofnąć w czasie i przypomnieć sobie sferę dzieciństwa. Ponadto ciekawe przygody są wspaniałym przerywnikiem w melancholijne dni, kiedy sami łakniemy takich chwil, które przeżył Łukasz z kosturem swojej ciotki.

Za egzemplarz dziękuję serdecznie wydawnictwu Bis:

Autor: Piotr Patykiewicz

Tytuł: Łukasz i kostur czarownicy

Wydawnictwo: Bis

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 360