"Atlas chmur" - David Mitchell

Nic nie jest przypadkowe...

   O „Atlasie chmur” Davida Mitchella w ostatnim czasie było naprawdę głośno. A to za sprawą ekranizacji tejże powieści, która z rozmachem weszła do kin. Śledząc opinie czytelników na temat filmu jak i samej książki można dostrzec wiele pozytywnych reakcji i ciepłych słów. Ale nic w tym dziwnego. Książka Mitchella, pod względem estetycznym jak i wizualnym, wygląda wręcz niesamowicie, a bogactwo języka, jakie reprezentuje powieść, sięga bardzo wysoko i jest mocno rozbudowane, co udowadnia wielkie umiejętności brytyjskiego autora do kreacji fabuły. Różnorodność bohaterów jak i rozmaite miejsca akcji wieńczą jedynie cały efekt znakomitej powieści.

   Bohaterowie historii żyją w innych czasach, jednak wszystkich łączy nieodparta gonitwa za mniej lub bardziej ważnymi sprawami. Sława, pieniądze, władza… Nie ważne, o co chodzi, ważne, z jak mocnym zaangażowaniem. Razem z nimi przemierzamy kilkaset lat, obserwując zachowanie poszczególnych pokoleń. Przeszłość, teraźniejszość, przyszłość. To nieistotne. I tak wciąż działamy na podobnych zasadach…

   David Mitchell w swojej powieści przekracza wszelkie granice współczesnej literatury, w której książka ma swój określony gatunek i styl. „Atlas chmur”, można rzec, jest przedstawicielem ciekawej „inności”, którą czyta się z nieskrywaną przyjemnością. I wtedy, gdy czytamy o przeszłości i wtedy, gdy poznajemy przyszłość. Prócz ciekawego obrazu niesie ze sobą przesłanie, skłania czytelnika do refleksji o tym, co tak naprawdę jest w życiu istotne. Na podstawie różnych kreacji bohaterów przekazuje cały zawarty sens, jaki wynika z treści książki. Co najlepsze, jest to powieść nieznająca granicy wieku i gustu, dlatego powinna cieszyć się uznaniem u każdego, kto sięgnie po ten tytuł.

   Także pod względem budowy powieść wygląda intrygująco i ciekawie. Zawiera ona różne formy wypowiedzi, które wskazują na dany czas, miejsce akcji i jego bohatera. Są to m.in. listy młodego pianisty, Roberta Frobisher’a, który opisuje swoją pracę w Belgii, zapiski w dzienniku Adama Ewinga, pasażera statku, podróżującego po Pacyfiku,  czy też antyfona Sonmi~451- genetycznie modyfikowanej służącej, która oczekuje na wyrok śmierci. Wszystkie te wypowiedzi zawierają swój charakterystyczny styl, który pomaga czytelnikowi wczuć się w daną sytuację i w dany czas. David Mitchell po mistrzowsku oddał klimat przeszłych lat, współczesnych i następujących, stosując swój jakże ciekawy styl, który wpasowuje się idealnie w opisywane historie.

   Porównując dodatkowo książkę do jej ekranizacji można śmiało powiedzieć, że scenariusz zdaje swój egzamin i w pewien sposób dorównuje powieści. Nie jest może idealny, bowiem film nigdy nie odda charakteru książki, ale w przypadku „Atlasu chmur” można mówić o podwójnym sukcesie tego tytułu. Prócz niesamowitej powieści powstał obraz zbliżony do oryginału, który równie wciąga i intryguje. Nie chodzi już o gwiazdorską obsadę w postaci Toma Hanksa czy też Halle Berry, ale o dobrze oddaną narrację i klimat, jaki zawiera sama książka. Wiadomo, iż kilka wątków zostało przerobionych na rzecz filmu, jednak jako jeden z nielicznych zdołał w większości przekazać wszystkie wartości, jakie zawiera powieść.

   „Atlas chmur” to z pewnością tytuł, obok którego nie przechodzi się obojętnie. Choć w ostatnim czasie rozgłos mógł zagłuszyć nieco jego wartość, to wciąż pozostaje wierzyć słowom innych, tych, którzy czytali tę powieść i ją cenią. Książka Davida Mitchella w pewien sposób wyróżnia się na tle innych historii, jakie powstały na przestrzeni lat – jest inna i z tą „innością” jej do twarzy. Przede wszystkim zapewnia świetną rozrywkę i jednocześnie pozwala na spokojną refleksję nad własnym postępowaniem. Niełatwo dziś o takie historie, gdzie przygody bohaterów, często różnorodne i znane, niosą ze sobą morał, dlatego warto docenić ten tytuł. Z pewnością pozostawi on po sobie ciekawe wspomnienia i doznane wrażenia. Serdecznie polecam!

"Lecz czymże jest każdy ocean, jeśli nie morzem kropel?(str.536)"

Autor: David Mitchell
Tytuł: Atlas chmur
Wydawnictwo: MAG
Rok wydania: 2012 (II)
Liczba stron: 538

"Bóg, kasa i rock'n'roll" - Szymon Hołownia/Marcin Prokop

"Bóg, kasa i rock'n'roll" Szymon Hołownia/Marcin Prokop

"Pociesza mnie świadomość, że nawet wy, którzy tak pięknie poukładaliście sobie wszechświat, jednak wszystkiego nie wiecie..."*

   Książka ta nie jest zwyczajna. Porusza ważne kwestie w życiu człowieka i wszystkie zostały przedyskutowane przez dwóch mężczyzn, znanych dzisiaj bardzo dobrze z telewizji, mężczyzn, którzy w mierze wiary i postrzegania różnych rzeczy mają zupełnie odmienne zdanie…

   Szymon Hołownia i Marcin Prokop w swej książce, poruszają rozlegle tematy Boga, pieniędzy, dzisiejszego Kościoła, wiary, kultury i świata mediów. Obaj, mając bardzo różne spostrzeżenia, w swej rozmowie nie tyle co wymieniali się kwestiami, ale też sprzeczali się w niektórych momentach, a także popierali nawzajem. Rozmowa ta z reguły wydaje się zwykłą wymianą zdań, rozmową, którą mogli poprowadzić prawie miliony innych mężczyzn. A jednak tych dwóch znanych nam panów przedstawili swoje punkty widzenia w bardzo ciekawy sposób. Dwie różne osobowości, dwie różne postacie o odmiennych poglądach religijnych udowodniło, że można w sposób interesujący różnić się od siebie…

   Przyznam się szczerze, że ze względu na sympatię do obu panów chwyciłam za tą książkę. Z jednej jednak strony zastanawiałam się, jak to będzie wyglądać? Jak oni poradzili sobie z tak ważnymi tematami? Jak wybronią się przed krytycznymi słowami? Cóż, muszę przyznać, że nie potrzebnie się obawiałam. Lektura, oprócz wciągającej czytelnika rozmowy, jest na swój sposób pouczająca.

   Podobało mi się w niej to, że mimo sprzecznych poglądów, pan Hołownia jak i pan Prokop dzielnie bronili swoich zdań. Każdy z nich posiadał dobrą odpowiedź na zadane pytanie, chcąc postawić rację na swojej stronie. Widać było wyraźnie, że między nimi czasem aż elektryzowało, a jednak szacunek do drugiej osoby i szacunek do wyrażanych poglądów zwyciężał. Nie było kompromisu, nie taki był tutaj cel, aby przekonywać kogoś, przeciągać na swoja stronę. A jednak wielu z nas na pewno inaczej spogląda na otaczający świat i żyjących wśród nas ludzi.

   Kiedy czytałam poszczególne wypowiedzi miałam ogólną wizję pana Szymona, który wypowiadając się na dany temat gestykulował energicznie rękoma, a pan Marcin za to dowcipkuje z jego zachowania. Jakoś trudno było mi wystrzec się spojrzenia na nich jako dwóch komediantów, prowadzących program „Mam talent!”. Ale zdradzę, że wcale mi to nie przeszkadzało, a z racji tego, że w rozmowie pojawiały się momenty ironiczne, elementy żartów, moje wyobrażenie zwyczajnie się przydawało. A książkę milej się czytało.

   Książka została opublikowana w formie zwykłej rozmowy dwojga ludzi, dlatego trudno jest wskazać nam styl. Autorów mamy dwóch, dwoje bardzo mądrych publicystów i dziennikarzy telewizyjnych, ale ich rozmowę czyta się z niesamowitym zaangażowaniem, ciekawością. Wydaje się, że coś takiego może nudzić, bo komu chciałoby się czytać czyjąś paplaninę? Otóż to jest błąd. Na tę książkę należy spoglądać z uwagą, bo inaczej straci się klimat, w jakim została ona napisana.

   Na koniec jeszcze powiem, że miło by było, gdyby spora część czytelników w naszym kraju zaczerpnęła nieco źródła z tej książki. Lektura nie nakłania nikogo do zmiany poglądów, a jedynie je ukazuje. Nie trzeba bać się, że źle na nas wpłynie. Wprost przeciwnie. Ja osobiście odebrałam ją jako pouczający fragment, który daje do myślenia. A poza tym możemy poznać naprawdę ciekawe spostrzeżenia na temat wiary i innych ludzi, na media i kulturę. Dwa różne spojrzenia na świat. I oba bardzo ciekawe.

*Marcin Prokop

Autor: Szymon Hołownia/Marcin Prokop

Tytuł: Bóg, kasa i rock'n'roll

Wydawnictwo: Znak

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 334