"Szczerze oddana" - Pekka Hiltunen

Nie wierz w to, co mówią...

   Thriller psychologiczny to jeden z moich ulubionych gatunków. Niestety czasami się zdarza, że książka o tej tematyce zawodzi i to bardzo mocno, dlatego staram się wybierać je jak najlepiej. Ta sztuka niestety się nie powiodła, jeśli chodzi o powieść „Szczerze oddana” autorstwa Pekka Hiltunena. Z jednej strony wydała się mocno intrygująca i nic nie zwiastowało porażki. Natomiast z drugiej treść jej okazała się w większym stopniu pustym słowem. Spora jej część wydała się zbędna, mało było w niej akcji, dlatego ukończenie jej przyszło mi z trudem. Na szczęście udało się i szczerze jestem z siebie dumna.

   W centrum Londynu znaleziono zmasakrowane zwłoki, jak się później okazało, młodej kobiety. Świadkiem tego widoku jest Lia, graficzka komputerowa, którą cała sprawa wstrząsnęła do głębi. Długi czas po tym wydarzeniu kobieta nie może przestać myśleć o tej zbrodni. Kiedy spotyka na swej drodze Mari, ich losy łączą się, a Lia ma nadzieje, że z jej pomocą uda jej się rozwiązać do tej pory nierozwikłaną zagadkę śledztwa. Dzięki umiejętnościom Mari, która potrafi „czytać ludzi” , wkraczają w mroczny świat mordercy. Okazuje się, że cała sprawa to jedna wielka intryga, z której trudno się będzie wyplątać…

   „Szczerze oddana” to powieść, która ma w sobie ogromny potencjał. Jednak jej wartość jest zbytnio przereklamowana. Autor za bardzo skupił się na znajomości dwóch kobiet i ich spotkań, a cała zbrodniczy intryga zeszła na drugi plan. W dużej mierze treść tej książki była zbyt, powiedzmy, rozciągnięta. Zanim doszliśmy do sedna sprawy, musieliśmy się przebić przez kilkadziesiąt stron, które praktycznie nie wnoszą niczego. Okropnie nużąco się to czytało. Po początkowej akcji, w której znalezione zostaje zmasakrowane ciało, mamy do czynienia ze zwyczajnym tokiem wydarzeń, bez akcji, bez napięcia, bez zaskoczeń. Patrząc na objętość tej książki można się przerazić, jak sporo jest tej treści. Niestety tylko trzydzieści procent ma swoją, powiedzmy, wysoką wartość, która warta jest uwagi.

   Przyjrzyjmy się teraz postaciom. Lia to kobieta zwyczajna, pospolita, jednak to ona jest główną bohaterką. Nie oczekiwałam po niej zbyt wiele, jednak po przeczytaniu pierwszych 100 stron dowiedzieć się można o niej tyle, że pracuje w gazecie, pochodzi z Finlandii i sypia z facetami na prawo i lewo. Ot, bardzo intrygujące. Pojawia się Mari, jej krajanka, która ma pewną umiejętność „czytania” ludzi, czyli, mówiąc wprost, jest żeńskim odpowiednikiem Sherlocka Holmesa. Coś zaczyna się dziać, obie stwarzają pewien charakter, ale dalej nie wiemy, gdzie ten psychologiczny thriller się zacznie. Czy może już trwa, a my coś przeoczyliśmy? Bynajmniej trudno to odczytać. Z pewnością autor za bardzo skupił się na opisaniu relacji tych dwóch pań, aniżeli na głównej sprawie. Choć, co trzeba przyznać, akcja w końcu się pojawia, coś się dzieje, wzrasta napięcie… Jednak wszystko szybko gaśnie, jakby ktoś zdmuchnął świeczkę. Szybkie i proste zakończenie. Tego się można było spodziewać po pierwszych stronach.

   Ciężko ocenia się książki, które nie przypadły nam do gustu, a przecież należą do ulubionego gatunku. „Szczerze oddana” zapowiadała się mocno intrygująco, jednak na tym jedynie się skończyło. Autor miał dobre chęci i niezły pomysł, to widać na pierwszy rzut oka, ale w tej całej treści odnaleźć można to zbyt mocne: „chcę”. Za bardzo chciał i przedobrzył. Styl też trudno ocenić, bowiem chyba po raz pierwszy spotkałam się z pisarzem, który ciekawie opowiada coś, co czytelnika w ogóle nie interesuje. Z jednej strony treści nijakiej ma się dość, z drugiej tak to fajnie się czyta, że chyba się skusić można na jeszcze jeden rozdział. I tak dalej. Dlatego szkoda, że autor poszedł w tym kierunku i zdołał mnie rozczarować. Trochę więcej pracy i wyszłaby z tego fenomenalna powieść. Pozostaje mi więc tylko czuć niedosyt i rozczarowanie…

Autor: Pekka Hiltunen

Tytuł: Szczerze oddana

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: luty 2014

Liczba stron: 508

"Bogowie na balkonie" - Anja Snellman

Ciężko być muzułmańską nastolatką...

   Anja Snellman to pisarka fińskiego pochodzenia. Specjalizuje się w powieściach psychologicznych i obyczajowych, w swym dorobku posiada już ponad dwadzieścia takich historii. „Bogowie na balkonie” to jej kolejna książka, która została wydana również w Polsce. Choć podejmuje tematykę niełatwą, bowiem opisuje losy kobiet, połączonych muzułmańską religią oraz ich różnorodne podejście do wyznania, to należy jej przyznać, że książka jest naprawdę godna uwagi. Treść w pełni ukazuje obraz sprzeczny, który rodzi w głowie mnóstwo pytań. Ale przede wszystkim pokazuje to, jak naprawdę wygląda rzeczywistość…

   Bohaterkami powieści są Anyżka F., która wraz z rodziną przeprowadza się do Finlandii, gdzie nadal zmuszona się kultywować swoją religię, oraz Alla-Zahra – dziewczyna, która odkrywa w sobie chęć do wyznania muzułmanizmu. Te dwie kobiety są żywymi przedstawicielami dwóch odrębnych obrazów: Anyżka, urodzona w muzułmańskiej rodzinie, pragnie za wszelką cenę stać się normalna, móc jak zwykłe nastolatki pójść na koncert czy też najzwyczajniej pomalować sobie paznokcie, Alla-Zahra zaś woli odseparować się od zwyczajności, pragnie spędzać czas na modlitwie, zbliżyć się do Allaha. Obie pokazują swoją walkę o szczęście, które stłamszone zostaje przez reguły i żelazne zasady oraz, najzwyklej, przez panujące na świecie realia i przekonania…

   Zanim wzięłam się za lekturę „Bogowie na balkonie”, nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Swego czasu interesowałam się książkami o różnych kulturach i religiach świata, w pewien sposób fascynowało mnie to. Być może to był czynnik zapalający we mnie chęć do sięgnięcia po nią, bowiem lektura okazała się fascynującym przeżyciem. Nie jest to w żadnym wypadku płytka analiza psychologiczna, autorka w sposób dogłębny i realistyczny ukazała świat muzułmańskiej rodziny, muzułmańskich wyznawców, wykorzystując przy tym współczesność i niewybredny humor, który odgrywa tutaj ważną rolę. Spodobało mi się to połączenie lekkiego języka z surowymi zasadami tam panującymi, stanowi to swego rodzaju odwagę, bowiem w wielu przypadkach opisane sytuacje wydają się mieć charakter prowokacyjny, co bardzo wielu czytelników może zaintrygować.

   Historie Anyżki i Alla-Zahry ukazane są w realiach współczesności, gdzie muzułmanizm sięga nawet do skandynawskich krajów. Bez względu na miejsce, bez względu na czas ta religia ma mocne korzenie i mocne zasady, których zagorzały wyznawca przestrzega z gorliwością godną podziwu. Z pewnością większość osób wie, na jakich zasadach działa ta religia, i pewnie wielu z was, jak mnie, postępowanie wobec kobiet, mówiąc krótko, przeraża. „Bogowie na balkonie” pokazuje mniej więcej to, jak są one traktowane, a zwłaszcza widać to na przykładzie Anyżki. Dziewczyna, która walczy o swoje marzenia, ostatecznie staje się tym, kogo widzi jej ojciec – zwyczajnym problemem. Problemem, którego trzeba się pozbyć…

   Trudno tak naprawdę opisać to, o czym jest ta książka. Autorka postarała się o charakterystyczny obraz psychologiczny współczesności, która w wielu kręgach, a zwłaszcza w kręgach muzułmańskiej religii, nie wygląda tak kolorowo, jak nam mówiono. Muszę wyrazić nieskrywany podziw dla Anji Snellman, która miała w sobie odwagę i charakter do napisania takiej powieści, mistrzowsko operując przy tym językiem, graniczącym często z prowokacyjnym wydźwiękiem humoru, jaki zaistniał w całej historii. „Bogowie na balkonie” to interesująca lektura, która wbrew pozorom nie jest tak ciężka, na jaką wygląda. Często przejawia momenty lekkie i zwyczajne. Dla miłośników obyczajów zdaje się jak najbardziej przeznaczona, a dla szukających lektur, mających w sobie coś więcej niż treść – wprost idealna. Polecam z czystym sercem, naprawdę warto zasięgnąć tak bogatej lektury.

Autor: Anja Snellman

Tytuł: Bogowie na balkonie

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 256