Magia Bożego Narodzenia...

Ciepło Świąt w ludzkich uczuciach...

   Świąteczny klimat nie tworzą jedynie same Święta i nasze przygotowania do nich. To także śnieg za oknem, spotkania z bliskimi, czas wypoczynku i refleksji. Świąteczny klimat może pomóc nam stworzyć również dobra książka, z której bije ciepło i czar Bożego Narodzenia w czystej prostocie. Takim tytułem z pewnością jest „Magia Bożego Narodzenia”. Jest to zbiór opowiadań czterech autorek, dla których tłem stały się minione niedawno Święta. Są krótkie, ale treściwe, czasem zabawne, ale bywają też smutne. Przede wszystkim są jednak prawdziwe i to w istocie nadaje im niesamowitego klimatu…

   Stephanie Marshall, kierowniczka sklepu z akcesoriami dla narciarzy, nie może się doczekać świątecznej premii, ale jej szef snuje własne plany. Meredith Ghirlandaio z trudem nadąża z realizacją kolejnych zadań na świątecznej liście, a tymczasem los stawia na jej drodze kolejne przeszkody. Tara Lane jest gotowa zrobić wszystko, byle tylko uniknąć kolejnych koszmarnych świąt w rodzinnym gronie - choćby nawet polecieć na Maui. Josie Sullivan jest bardzo dumna ze swojej córki, którą wychowuje sama. Niedługo dowie się, ile świątecznej magii może się kryć w jednym dobrym uczynku...

Opowieści o tęsknocie za rodziną, miłością, o braniu i dawaniu, słowem - o tym wszystkim, co składa się na zwykłą i niezwykłą magię Świąt Bożego Narodzenia. Cztery opowiadania czterech różnych autorek łączy temat przewodni - najpiękniejsze Święta w roku stają się pretekstem do poszukiwania tego, co w życiu najpiękniejsze... i prawdziwie magiczne.[wyd.]

„Niewykluczone, że uczymy się od innych także tego, jak nie należy w życiu postępować, a nie tylko jak być miłym, uprzejmym i pełnym empatii.” [str. 256]

    Chociaż mamy już Nowy Rok, minęły Święta, to warto pozostać w tym temacie na trochę dłużej. Na przykład, czytając takie tytuły jak „Magia Bożego Narodzenia”. Dwa z opowiadań w nim zawartych udało mi się przeczytać w same Święta – wiecie, blask lampek choinkowych, gorące kakao i książka w ręku. Świetna sprawa! Dwa pozostałe przeczytałam już po świętowaniu, po krótkim wypoczynku. I wiecie co? Nie potrzeba Świąt, żeby poczuć ich magię. Dobre i szczere historie, jakie poznałam w tym zbiorze, stały się dla mnie niesamowicie inspirujące.

   Przede wszystkim – było prawdziwie. I niesamowicie klimatycznie. Chociaż wszystkie cztery opowiadania skupiają się na ludzkich błędach, na ich problemach i walce z przeciwnościami, to wszystkie cztery autorki dobrze zadbały o to, by ich opowieści nie stały się przytłaczające, a jedynie inspirujące. Boże Narodzenie to jedynie tło do wydarzeń w opowiadaniach, jednak jego siła bije od każdej strony. Nie tylko tworzą radosny obraz w finale opowiadań, ale stają się niewidzialną siłą, która pcha bohaterów do działania. Jesteśmy świadkami ciekawych historii, w żadnym stopniu ckliwych, gdzie bohaterzy zmagają się z różnymi problemami, jak zwykły człowiek na co dzień. Doświadczamy razem z nimi radości i smutku, szczęśliwych momentów i wzruszających chwil – i sporo innych emocji. Nie zabrakło rzecz jasna humoru, który w jednych opowiadaniach występował częściej, w innych rzadziej. Chodzi głównie o to, że książce, jako całość, odnajdziemy każdy aspekt obyczaju. W magicznym bożonarodzeniowym klimacie.

   Ciężko wybrać swojego faworyta wśród tych opowiadań. Jedne były słabsze, inne nieco lepsze, raz lepiej się czytało, a znowu potem ciężko było się wciągnąć. Gdybym jednak miała wybrać, postawiłabym na kowbojską opowieść Cathy Lamb. Dużo tu humoru, sporo uczuć, a przez to wiele wzruszających chwil. No i nieco skomplikowanych relacji, ale lubię, gdy historia nie jest prosta. Jest też mocno prawdziwa, choć nieco podkoloryzowana. Ale z pewnością w stu procentach magiczna. A przecież tak miało być, prawda?

   Święta, święta i po świętach – tak zwykle się mawia. Ale mimo braku Świąt, zawsze możemy powrócić do tego urokliwego klimatu i choć raz na dłużej zatrzymać się w czasie. Z „Magią Bożego Narodzenia” z pewnością ta sztuka nam się uda, bowiem opowiadania w niej zawarte są pełne miłości, dobroci i zwykłych ludzkich problemów, które pod wpływem Bożego Narodzenia rozpływają się w niepamięć. Te opowiadania emanują nadzieją, radosnym oczekiwaniem i dobrym słowem. Ale przede wszystkim ujmują prostotą i naturalnością. Chociaż nie wszystkie opowiadania są w pełni idealne, to mimo wszystko polecam. Naprawdę przyjemna lektura.

Autor: Fern Michaels, Cathy Lamb, Mary Carter, Terry DuLong

Tytuł: Magia Bożego Narodzenia

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 510

"Kod wzgórza świątynnego" - Charles Brokaw

Czas ocalić świat przed zagładą...

   Charles Brokaw to autor powieści sensacyjnych, których bohaterem jest profesor Thomas Lourds. W jego książkach odnajdziemy sporą dawkę akcji, mnóstwo tajemnic i bezkresnych poszukiwań. „Kod wzgórza świątynnego” to już trzecia część przygód słynnego profesora, który tym razem musi pomóc, czy też bardziej zapobiec odnalezieniu sekretu, który doprowadzić może do zagłady świata. Brzmi to lekko na przesadzony efekt godny amerykańskiego kina, jednak pod tym pozorem kryje się naprawdę świetna opowieść. Jeśli lubicie przygody i mnóstwo wciągające akcji, to zapnijcie pasy i ruszajcie z profesorem Lourdsem…

   Nowe odkrycie profesora Thomasa Lourdsa rzuca na kolana. Po raz kolejny. Sprawa jego przyjaciela okazuje się jednak ważniejsza, dlatego lingwista wyrusza do Jerozolimy, aby przyjrzeć się pewnemu zabytkowemu tekstowi. Szybko okazuje się, że ten dokument pragnie wiele osób. Poszukiwania zamieniają się w gorączkową ucieczkę i próby zapobiegnięcia najgorszego – zagłady świata. Nie jest to łatwe, kiedy na każdym kroku ktoś próbuje odebrać ci życie…

   „Kod wzgórza świątynnego” to kolejna świetna powieść tego autora. Charles Brokaw znów udowadnia, że potrafi kreować dobrą akcję i swoim tekstem udaje mu się zainteresować czytelnika. Przede wszystkim już na pierwszy rzut oka widać, że bohater w postaci Thomasa Lourdsa, znanego z wcześniejszych części profesora lingwistyki, nic a nic się nie zmienił. Wciąż pozostaje barwną postacią pełną humoru, inteligencji i uroku, rzecz jasna. Co trzeba przyznać, to ten właśnie bohater w dużej mierze sprawia, że książki Brokawa są bardzo dobre i pozostają po nich same pozytywne wrażenia. Bo jak tu nie lubić zwariowanego osobnika, który napędza cała akcję?

   No właśnie, akcja. Tej tutaj nie brakuje. Już od pierwszych stron, choć nie jest ona dobrze rozwinięta, dzieje się na naszych oczach. Powoli nabiera rozpędu i do samego końca nie pozwala nam się od siebie oderwać. Niekiedy bywa to męczące, jednak w przypadku powieści tego autora, rzecz dzieje się wręcz odwrotnie. Im więcej się dzieje, tym bardziej chcemy poznać każdy kolejny rozdział. Razem z głównym bohaterem czujemy adrenalinę, podniecenie nadchodzącą przygodą i każde inne emocje, jakie się pojawiają. Wraz z inteligentnym połączeniem całej fabuły, na którą składają się intrygujące zagadki i odkrycia czy też nasz wspaniały bohater, tworzy się nam fantastyczna sensacyjna powieść, od której nie sposób się oderwać.

   Jak widać zatem, „Kod wzgórza świątynnego” to książka, obok której miłośnicy tego gatunku nie powinni przechodzić obojętnie. Charles Brokaw po raz kolejny stworzył coś, dzięki czemu możemy pozwolić sobie na parę chwil świetnej rozrywki. Autor ma swój styl, który jest oryginalny i choć prosty, to wciąż intrygujący. Dzięki swoim umiejętnościom wykreował fabułę bogatą w sensację i wszelakich przygód bohatera, którego nie sposób nie lubić. Prawda, że wygląda zachęcająco? Dlatego zachęcam do lektury. W tym przypadku – naprawdę warto.

Autor: Charles Brokaw

Tytuł: Kod wzgórza świątynnego

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 447

"Światłorodni" - Alison Sinclair

Byli sobie i Światłorodni...

   Jakiś czas temu na naszym rynku pojawiła się książka „Ciemnorodni” autorstwa Alison Sinclair. Była to pierwsza część fantastycznej trylogii, jak głosiły opisy na różnych stronach. Zapowiadało się świetnie, niestety pewien system zawiódł i nie wyszło to autorce najlepiej. Od niedawna możemy poznać również kolejną część z serii, pt. „Światłorodni”. I tutaj mamy cięższy orzech do zgryzienia. Z jednej strony dzieje się nieco więcej niż w poprzedniej części, nie czyta się tego tak ospale, ale z drugiej znów natłok wydarzeń potrafi przytłoczyć. Niektóre sytuacje są nakreślone tak chaotycznie, że ledwo dostrzegalny jest sens powieści. I weź tu przeczytaj coś ciekawego…

   Światłorodni muszą mieć światło, by przetrwać, dlatego chronią się w zaciszu swoich domostw przed zgubną dla nich nocą. Ich światem wstrząsają wydarzenia, które mogą zakłócić delikatną równowagę, a nawet doprowadzić do wojny. Popadną w wyniszczający konflikt z Ciemnorodnymi, dopóki obie rasy nie dostrzegą, że mają wspólnego wroga – tajemniczych i groźnych Cieniorodnych.*

    „Światłorodni” to tytuł drugiej części trylogii, jak wspomniałam, której postanowiłam dać szansę. Jej poprzedniczka nie sprawiła się najlepiej – dużo było w niej niedociągnięć, ale wiadomo, pierwsze książki zawsze należą do trudniejszych. Niestety i tutaj czuć niemałe rozczarowanie. Przede wszystkim zawodzi technika, jaką posłużyła się Sinclair do napisania tej historii. W fabule czuć ogromną monotonię, która przytłacza. Owszem, są intrygi, ciekawe sytuacje, które dają do myślenia i w pewien sposób potrafią wciągnąć. Ale ten stan trwa zaledwie parę minut i za chwilę znów czujemy nudę. Nuda – to słowo kluczowe w tym przypadku. Brakuje tej powieści wątków, które zniwelowałyby poczucie znużenia. Bohaterowie są jacyś tacy nieobecni, niby dobrze poznaliśmy ich charaktery, a jednak pozostają dla nas dziwną zagadką. Naprawdę „porządny bałagan” panuje w tej książce.

   Autorka popełnia podstawowy błąd, jaki zauważyć można już w pierwszej części. Mianowicie jest to totalny chaos, który panuje na kartach powieści. Trochę się dzieje, jednak gdzieś pomiędzy prędkimi opisami postaci, ich zachowania, niknie całe napięcie i zainteresowanie. Znów bezkresna treść zwala z nóg, dialogi pojawiają się rzadziej niż to jest potrzebne, dlatego można odnieść wrażenie, że czytamy na siłę. Taki zabieg prowadzi często do niedokończenia historii przez czytelnika, a co za tym idzie – brak jakichkolwiek fanów tej serii. Przyznam, że ogromnie się rozczarowałam, uwielbiam ten gatunek. Szkoda tylko, że Alison Sinclair postanowiła tak go potraktować. 

   Z ciężkim sercem należy stwierdzić, że „Światłorodni” to powieść w niewielkim stopniu warta uwagi. Jej treść to ciężka przeprawa przez rozmaite wątki, które nijak nie budują dobrej fabuły. Powiedzmy sobie wprost – jest nudna i po prostu rozczaruje każdego, kto wymaga wiele i oczekuje po tym tytule naprawdę sporo. Na pewno znajdą się osoby, które będą uważały inaczej, w końcu są różne gusta. Ale na pewno każdy zauważy, że ta powieść posiada pewne wady, które w mniejszym bądź większym stopniu wpływają na całą historię. Trudna sprawa, uwierzcie. Dlatego radzę zastanowić się nad wyborem tej trylogii. Parokrotnie…

*opis wydawcy

Autor: Alison Sinclair

Tytuł: Światłorodni

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 414

"Dubler" - Andrew Ross

Pozory mylą, prawda?

   Jeśli choć raz czytaliście powieść sensacyjną, wiecie, że im więcej się dzieje, tym lepsza jest książka. Uwielbiam ten gatunek literacki, bowiem zawsze coś się dzieje. No i te zagadki, tajemnice, które otaczają bohaterów… W ostatnim czasie miałam okazję poznać kolejny tytuł z kręgu literatury sensacyjnej, a jest nim „Dubler” autorstwa Andrew Ross’a. Ta niepozorna książka, licząca niespełna trzysta stron, naprawdę trzyma w napięciu od samego początku. Przewrotna akcja, jaka ma miejsce w tej powieści, niesamowicie nakręca czytelnika, który po skończeniu lektury wciąż pragnie więcej treści. Krótko mówiąc: bardzo dobra robota, autorze.

   W małym miasteczku amerykańskim zostaje porwany szanowany funkcjonariusz policji, Andrzej Zapolski. Mężczyzna nie ma pojęcia, w jakim celu został uprowadzony. Tajemniczy porywacze żądają od niego dokumentów, których niestety nie posiada. Pod groźbą zabicia jego rodziny, Zapolski wyrusza do Polski. Odkrywa, że stał się wplątany w międzynarodową grę wywiadów, która może skończyć się tragicznie. Prawda jest o wiele brutalniejsza niż może się wydawać…

   Sami przyznajcie, że już sam opis daje wielkie nadzieje na świetną fabułę. Całe szczęście nie tylko ją daje, ale również spełnia, bowiem konstrukcja powieści, choć prosta, wydaje się zaplątana jak sieć gazociągów w Rosji. Już od samego początku czytelnik zastanawia się, o co chodzi? Narracja prowadzona jest z perspektywy dwóch osób i nieco może namieszać to w głowie. Jednak ten trik był od początku zamierzony, o czym można przekonać się na samym końcu, kiedy wybucha kolimacyjna akcja całej powieści. Możemy spekulować, kto jest kim, jaką rolę odegra, ale autor i tak przedstawi to inaczej i mamy wielką niespodziewankę na sam koniec. Ja bardzo cenię sobie takie gry pozorów, uwielbiam być zaskakiwana. „Dubler”, choć jest krótką historią, zdołał mnie zaskoczyć.

   Po czym również poznać dobrą powieść sensacyjną? Po tym, że nie możemy się od niej oderwać. Książka Andrew Ross’a naprawdę mocno wciąga, przeczytanie jej zajęło mi ledwie parę godzin. I choć często ją odkładałam, zaraz znów po nią sięgałam, aby poznać, jak dalej potoczą się losy bohaterów. Wielkie brawa należą się autorowi za trzymanie czytelnika w napięciu. Nie zdradza niczego na początku, czasem w trakcie lektury wychodzą na jaw nowe wątki, jednak dopiero na samym końcu wiemy, o co w tym wszystkim chodziło. Jak wspomniałam, potrafi zaskoczyć, więc w połączeniu z wszechobecnym napięciem i ciągłą akcją mamy efekt naprawdę sensacyjnej książki. 

   „Dublera” czyta się bardzo przyjemnie. Te pościgi, ucieczki, ciągłe spekulacje sprawiają, że mamy wrażenie, iż oglądamy naprawdę niezły film. Swoją drogą, chętnie obejrzałabym ekranizację tej historii. Nie jest długa, lecz z pewnością spodobałaby się wielu widzom. Tak jak sama powieść, którą czyta się naprawdę dobrze. Dla miłośników sensacji, czy też kryminałów ten tytuł z pewnością powinien być niemałym rarytasem. Prawdziwy fan tego gatunku na pewno odnajdzie w niej dużo zabawy i przyjemności. Z mojej strony zachęcam gorąco do lektury. „Dubler” wciąga i zapewnia wiele, wiele rozrywki. Polecam!

Autor: Andrew Ross

Tytuł: Dubler

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 264

"Cierpienia młodego wampira" - Tim Collins

Wampiry też cierpią...

   Autorzy książek fantastycznych bardzo często wykorzystują motyw wampiryzmu. Wizerunek wampira został już przedstawiony na wszelakiego rodzaju sposoby: od świecącej się skóry po wampirki wegetarianki oraz jegomości, którzy boją się szczurów (pamiętajmy jednak, jak jest naprawdę). Tim Collins w swojej książce również zamieszcza portret wampira, tym razem nawiązując tytułem do książki Goethe’go. „Cierpienia młodego wampira”, bo taki tytuł ma ta książka, jest swego rodzaju ironicznym przekazem, który w pewien sposób ośmiesza wampiry. Poczucie humoru, owszem, jest, jednak nie wiadomo, czy ten rodzaju śmiechu jest w stanie przekonać wszystkich. Mówiąc jednak krótko: książka niezła, śmieszna i pełna aluzji. Sami sprawdźcie.

   Nigel Mullet to zwykły nastolatek. Z wyjątkiem tego, że jest wampirem. Został zmieniony w wieku 15 lat, dlatego do końca zostanie pryszczatym chłopcem, który zmaga się z różnymi problemami. Kiedy poznaje Chloe, wpada po uszy. Zakochuje się w niej bez pamięci, jednak problem w tym, że Nigel nie potrafi do niej zagadać. Nie pomaga w tym wstyd za rodziców i fakt, że trzyma się z gotami. W końcu sam podobnie wygląda. Nastolatek prowadzi swój pamiętnik, w którym spisuje swoje cierpienia i katusze. I nie dotyczą one tylko tego, jak bardzo marzy zatopić kły w szyi Chloe…

    Po książce Tima Collinsa można spodziewać się wiele, ale również nie wiadomo czego. Tytuł „Cierpienia młodego wampira” w pewien sposób intryguje, z drugiej strony kojarzy się ze szkolną lekturą Goethe’go, za którą wiele osób nie przepada. W pewien sposób nawiązuje swoją treścią do tego tytułu – w końcu bohaterowie cierpią z powodu miłości. Tutaj jednak, w przypadku powieści Collinsa, chodzi o młodego wampira, który nie wie, jak zagadać dziewczynę ani jak zwrócić jej uwagę na siebie. I szczerze – wygląda to naprawdę zabawnie. Poczucie humoru autora da się wyczuć na każdej stronie, choć, co należy zauważyć, czasem bywa fajne, ale czasem dziwne. Śmiesznie jest, kiedy bohater rysuje dziewczynie serce… ludzkie, albo próbuje się golić. Chociaż nie ma wąsów. Ale kiedy pisarz robi z wampirów tak nieporadne postaci… Aż odechciewa się czasem czytać. Chociaż czego chcieć więcej od takiej parodyjnej wersji wampirów.

   Książka utrzymana jest w formie pamiętnika, co pozwala na szybkie czytanie. Treści również nie jest długa, dlatego łatwo wpasować się w rytm wydarzeń. Z początku wydaje się, że to zbyt mało i zbyt krótko, jednak mogę zapewnić, że fabuła jest wypełniona wątkami do końca. Krótko, zwięźle i na temat, a w dodatku z humorem i ironią. Dodatkowym plusem jest również zilustrowanie niektórych scen. Bardzo fajnie to wygląda i wzbudza jeszcze więcej śmiechu aniżeli sama treść. Dlatego duże uznanie w kierunku pomysłowości wydania.

   „Cierpienia młodego wampira” to nic innego jak lekka i humorystyczna historia, która rozbawi wielu czytelników. Nie jest jakoś specjalnie rozpisana ani mocno rozwinięta stylistycznie, jednakże wygląda naprawdę interesująco. Autor książki również postanowił napisać o wampirach, jednak poszedł w innym kierunku i postanowił je sparodiować. I to wyszło mu naprawdę ciekawie. Nie jest to może książka idealna, może nie należy do wybitnych, jednak potrafi rozśmieszyć i zapewnić kilka godzin dobrej zabawy. A to jest w tym przypadku najważniejsze. Jeśli ktoś czuje się zainteresowany tym tytułem – warto do niego zajrzeć. Nic nie straci, a być może zyska – dawkę dobrego, ironicznego humoru. Polecam. 

Autor: Tim Collins

Tytuł: Cierpienia młodego wampira

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 192

"Córka wiedźmy" - Paula Brackston

Magia, która trwa przez lata...

   „Córka wiedźmy” to książka, która na pierwszy rzut oka intryguje. Choć w ostatnim czasie czytałam zróżnicowane opinie na jej temat, sądzę, że jednak ma w sobie to „coś”. Nie powiem, spodziewałam się wiele po jej treści. Otrzymałam dobrą dawkę fantasy, jednak czegoś w niej zabrakło. Paula Brackston stworzyła historię współczesną, która przeplata się z elementami historycznymi, dlatego tak mocno liczyłam na to, że przypadnie mi do gustu. Spodobała mi się, ale nie było to coś, co powaliło mnie na kolana…

   Elizabeth Hawksmith jest wiedźmą. Nie byle jaką, bowiem ma już przeszło trzysta lat, przeżyła zarazy, polowania na czarownice, a nawet wojnę. Współcześnie zajmuje się zielarstwem, któro pomaga innym ludziom w różnych potrzebach. Spotyka na swojej drodze nastolatkę, która odkrywa, kim jest naprawdę. Elizabeth postanawia ją uczyć czarów, jednak w tym czasie pojawia się ktoś, kto przez lata nie dawał jej spokoju. Musi podjąć radykalne środki, aby pozbawić w końcu świata panującego na nim zła…

   Uwielbiam, kiedy w książkach przeplatają się wątki historyczne z współczesnymi. Wygląda do naprawdę ciekawie, jednak, jak można zauważyć, nie każdemu autorowi udaje się sztuka oddania klimatu dawnych lat i obecnych. W powieści „Córka wiedźmy” ten element wygląda akurat całkiem interesująco: przedstawione lata, w których żyła Elizabeth, jej wędrówka od XVII wieku aż po czasy współczesne, opisane zostało w realistyczny i klimatyczny sposób. Przyznam, że bardziej przypadł mi do gustu sposób przedstawienia ubiegłych wieków aniżeli czasów współczesnych. W ten czas działo się dużo więcej, historia wyglądała mrocznie i nadawała tej powieści pewnego rodzaju dreszcz emocji i oczekiwania, co będzie dalej. Mamy tym samym wgląd w historię, jaka miała miejsce w ubiegłych latach. W połączeniu z całą historią Elizabeth, otrzymujemy kawał całkiem ciekawej powieści historycznej.

   Jak już wspomniałam, sposób przedstawienia ubiegłych wieków wygląda dużo lepiej niż współczesne czasy. Być może jest to zasługa sposobu, w jaki autorka go pokazała. Aktualny czas jest formą pamiętnika Elizabeth, która w skrócie opowiada, jak wygląda bądź będzie wyglądał jej dzień. Krótkie wpisy, czasem dłuższe, jednak w pewien sposób nie przekonują do swojej treści. Są w pewien sposób nudne. Choć posiadają cenne informacje na temat dalszych wydarzeń, to kiedy czytamy je, wolimy szybko przejść do wspomnień bohaterki. Jakoś nie łączą się spójnie obie formy zastosowane przez panią Brackston.

   Co należałoby jeszcze wiedzieć na temat tej powieści, to zaistniała w niej akcja. Sporo się w niej dzieje, nie tylko współcześnie, ale również we wspomnieniach głównej bohaterki. Nie powiem, wygląda to całkiem fajnie, coś się dzieje, nawet pojawia się nuta tajemnicy, jakieś intrygi. Jednak w niektórych zdaniach, w niektórych fragmentach, wkrada się pewien chaos, który miesza w całej fabule i w pewien sposób niszczy cały wizerunek tej książki. Weźmy na przykład ostatnie sceny, gdy Elizabeth ostatecznie chce rozwiązać swój niedoszły romans z jej nauczycielem, który przez lata ją prześladował. Akcja się rozpoczęła, chwila potrwała i nagle pojawia się chaos – i koniec. Zabrakło w tym momencie rozwinięcia i przede wszystkim dokładności. Urwana akcja nie wygląda za ciekawie.

   Pomimo swoich błędów, „Córka wiedźmy” to powieść, która potrafi zaciekawić, zaintrygować i nawet wciągnąć. Autorka nie postarała się zbytnio przy kreacji fabuły, akcja niekiedy się ciągnie, trochę przynudza, ale ma w sobie coś interesującego. Sam pomysł wydaje mi się trafiony w dziesiątkę, w ostatnim czasie nie spotkałam się z czymś podobnym. Jednak wykonanie go kuleje i pozostawia to niedosyt u czytelnika. Zwłaszcza u fana fantasy, który może spodziewać się po niej dużo więcej. Wybór lektury pozostawiam wolny – w końcu nie każdy będzie czuł się na siłach, aby przeczytać tę powieść. Jednak jeśli czujecie się zaintrygowani, to dobrze. Być może akurat wam przypadnie ona do gustu. Zachęcam, jednak nie namawiam. Sami zdecydujcie…

Autor: Paula Brackston

Tytuł: Córka wiedźmy

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 432

"Ciemnorodni" - Alison Sinclair

Byli sobie Ciemnorodni...

   Fantastyki nigdy dość – takie motto przyświeca mi od dawien dawna, praktycznie odkąd poznałam ten gatunek i wręcz go pokochałam. Dzisiaj coraz większą frajdę sprawia mi wyszukiwanie nowych tytułów, nowych autorów, którzy dołączą do moich fascynacji literackich. Ostatnio udało mi się przeczytać „Ciemnorodnych” – książkę autorstwa Alison Sinclair, która w dużym stopniu zapowiadała się co najmniej intrygująco. Cóż, chyba zbyt dużą wiarę pokładałam w ten tytuł, bowiem rozczarowanie, choć niewielkie, pojawiło się już w połowie historii. Najwyraźniej nie zawsze wyczujemy dobrą książkę, kiedy zamierzamy po jakąś sięgnąć…

   Ciemnorodni obawiają się magii oraz wszystkiego, co jest z nią związane. Wierzą jednak, że magię można zabić - znika ona z powierzchni ziemi wraz z magiem, który się nią para. Ale czy uda im się ją pokonać? *

   Ten tytuł zwiastuje bardzo ciekawą książkę. Na rynku fantastyka gości już od dawna i ciężko znaleźć dziś oryginalną powieść, która zachwyci czytelnika. „Ciemnorodni” mieli szansę zawojować świat literacki, jednak z żalem trzeba przyznać, że ta sztuka niestety im nie wyszła. Treść przekazuje więcej monotonii aniżeli akcji, choć opisanie rasy ciemnorodnych, stosowanie magii, ich lęk przed nią wyglądają ciekawie, same w sobie nie poprawiają jakości tekstu. Intrygi rodzą się już na początku historii, ale najgorsze jest to, że praktycznie nie można zrozumieć, na jakiej podstawie są one tworzone. Narrator jest nieco schematyczny, chaotyczny i nie potrafi dobrze przekazać informacji. Muszę przyznać, że połowy treści nie zrozumiałam, choć wracałam do poprzednich rozdziałów i czytałam je raz jeszcze. Próbowałam wdrożyć się w całą fabułę, jednak poszczególne elementy potrafią człowieka naprawdę zdekoncentrować.

   W tym przypadku miałam wielką nadzieję, że ten tytuł będzie czymś zupełnie innym, niż dotychczas czytałam. W połowie się sprawdziło, bowiem tak chaotycznej historii jeszcze nie czytałam. Ale należy zaznaczyć również, że słowa pochwał na okładce, sama okładka czy też opis zwiastują nie tyle ciekawą historię, ale mocno wciągającą oraz nieziemsko magiczną. Alison Sinclair niestety poszła w przeciwnym kierunku aniżeli można się spodziewać: zamiast akcji, fantastycznych momentów, zaserwowała czytelnikowi monotonię, czasem nudę i samą bezkresną treść, w której powtarzają się czynności bohaterów, nie dążące do ciekawego finału. W sumie, mówiąc krótko, „Ciemnorodni” wcale nie są zbiorowiskiem akcji i napięcia, ale książką, która ciągnie się i ciągnie w nudnym rytmie panujących tam wydarzeń.

   Jeśli trzeba by było wskazać choć jeden moment, gdzie coś się dzieje, pewnie byłby to sam koniec. Pojawia się rozwiązanie, pojawia się zakończenie planowanych intryg, jednak wcale nie czuje się zaskoczenia. Przeciwnie, można rozczarować się tak banalnym rozwiązaniem, bowiem po historii spodziewa się znacznie więcej. Tak naprawdę nie wiadomo, na czym polegała cała akcja końcowa, bowiem wykonana została w błyskawicznym tempie, ktoś poniósł ofiarę, ktoś zwyciężył i skończyła się historia. A gdzie te pasjonujące momenty, wieńczące wystrzałowych zakończeniem? No tego tutaj zabrakło. Zdecydowanie.

   Ten tytuł ma w sobie więcej potencjału, aniżeli dobrego wykonania. Autorka potraktowała ciekawy pomysł marnym wykonaniem, przez co ucierpiała cała książka. Nie dajcie się zwieść kuszącym opiniom na okładce – są jedynie czystym wabikiem na potencjalnego czytelnika. Powiedziałabym, że w żadnym stopniu nie oddają treści książki. „Ciemnorodni” rozczarowują, to pewne, jednak nie byłabym skłonna powiedzieć, że są totalną porażką. Tego powiedzieć nie mogę. Pojawiają się fragmenty ciekawe, przebłyski akcji, i choć zagłuszają je negatywne strony, to można je z łatwością dostrzec. Szkoda jednak, że tak mało ich jest w całej historii, bowiem zapowiadało się naprawdę interesująco…

*opis wydawcy

Autor: Alison Sinclair

Tytuł: Ciemnorodni

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 368

"Arka Ognia" - Chloe Palov

Ahoj, przygodo!

   Znacie książki Dan’a Browna? Lubicie przygody Indiany Jones’a? Jeśli tak, tytuł „Arka ognia” powinna znaleźć się obowiązkowo na waszych półkach. Książka autorstwa Chloe Palov, amerykańskiej pisarki, opisuje zażartą walkę o znalezienie Arki Przymierza – jednego z najcenniejszych skarbów na naszym globie. Tajemnice, pościgi, potyczki, morderstwa, a nawet romans – to wszystko składa się na współczesną przygodę bohaterów tej powieści. Nad wyborem nie ma co się długo zastanawiać – oto książka, która niesamowicie wciąga i ciekawi. A także uzależnia. Mocno zaskakujący debiut wśród pisarzy.

   Edie Miller, fotoreporterka, jest świadkiem morderstwa kustosza muzeum. Zabójca kradnie hebrajski zabytek, zwany Kamieniami Ognia, który wcześniej Edie uwieczniła na fotografii. Kobieta zmuszona jest uciekać przed tajną grupą poszukiwaczy Arki Przymierza, który nie cofnie się przed niczym – nawet przed zabójstwem kolejnych osób. O pomoc prosi historyka Caedmona Aisquitha, który ma niejakie pojęcie o zabytkach. Jednak nawet on nie wie, jak wielką cenność ma przedmiot, jakiego poszukują, kim jest grupa zagorzałych fanatyków religijnych i w jaki sposób zamieszany jest w to rząd. Razem z Edie muszą powstrzymać poszukiwaczy, których działania mogą doprowadzić do upadku cywilizacji…

   „Arka Ognia” to mocno wciągająca powieść przygodowa. Nieprzypadkowo została porównana do znanych postaci jak Indiana Jones czy też nawet James Bond. Nie należy się jednak kierować uprzedzeniami, że Chloe Palov uwspółcześniła tych bohaterów – ich przykład ma jedynie za zadanie ukazać, jak dobra jest ta książka. I w żaden sposób nie jest to porównanie przesadzone. Autorka w zupełnie realistyczny i dokładny sposób przedstawiła wydarzenia nakreślone w powieści. Nic dziwnego, że czytany tekst odbieramy z zapartym tchem. Przygody bohaterów są mega wciągające i naturalnie nakręcają czytelnika, który z miejsca pragnie więcej adrenaliny. A tej oczywiście nie brakuje. Należy przyznać autorce, że potrafiła wyważyć akcję z pozostałymi fragmentami, które skupiały się na wyjaśnieniu danej sytuacji. W ten sposób mamy i mnóstwo emocjonujących momentów jak i chwile wytchnienia, gdzie doczytujemy potrzebne informacje. Dlatego po skończeniu książki nie czujemy rozczarowania bądź braku wiedzy na poruszany temat.

   Powieść ma w sobie również wiele innych ciekawych aspektów. Prócz przygody, która tutaj dominuje od początku, mamy wiele elementów fantastyki, a nawet thrillera. Ta mieszanka wyszła autorce wręcz znakomicie – przy fantastycznej i dreszczowej przygodzie czytelnikowi nie nudzi się nawet przez sekundę, a co więcej – nie ma możliwości, aby oderwał się od książki. Lektura „Arki ognia” jest ogromnie zajmująca, a ponadto pozwala odbiorcy na odkrycie wielkiej zagadki na skalę światową. Wszelkie działania, sekrety, czy też zaszyfrowane zagadki – to wszystko pobudza wyobraźnie i pozwala się świetnie bawić. Nic dziwnego, skoro Palov użyła wielu bardzo skomplikowanych, ale jednocześnie intrygujących poszlak i tajemnic.

Chloe Palov

   Co więcej można powiedzieć o „Arce Ognia”? Chyba to, że po niej można spodziewać się bardzo wiele, a jednocześnie nie wiadomo, czego. Ta powieść zaskakuje z każdą jej kolejną stroną, a dodatkowo napawa wielkim optymizmem i zaangażowaniem, jakie towarzyszy od początku lektury. Chloe Palov poszła w dobrym kierunku, nie skupiając się na jednym wątku, lecz na kilku, łącząc je jednocześnie w jedną spójną historię, która w żadnym wypadku nie okazuje się tym, czym można się spodziewać. Ten element zaskoczenia, jaki towarzyszy czytaniu, pokazuje, jak dobrze autorka może uśpić naszą czujność, serwując spokojniejsze fragmenty. I jak mocno wstrząsnąć, kiedy dojdziemy do tej prawdy. Świetna gra emocjonalna.

   Nie słyszałeś jeszcze o książce „Arka Ognia”? Czas naprawić ten błąd. Ta mocno współczesna przygodowa powieść wciąga bezpowrotnie nawet największego opornego czytelnika. Co więcej, zapewnia wiele godzin świetnej zabawy wśród adrenaliny i dreszczyku, jaki towarzyszy każdej stronie historii. Mnóstwo wątków naszpikowanych aurą tajemniczości sprawią, że czytelnik przeniesie się w najskrytsze zakamarki swojej wyobraźni, a elementy fantasy dopełnią jedynie magicznego wyobrażenia. Książka Chloe Palov to nic innego, jak kawał dobrej literatury, gdzie rzeczywistość idzie w kąt, dając się zastąpić przez świetnie nakreśloną historię rodem z fantastycznego snu. Gorąco polecam!

Autor: Chloe Palov

Tytuł: Arka Ognia

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 464

"Yakuza.Bliźniacza krew"

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ludzie - tak, wiem o sprawie z plagiatem. Wyczytałam i zapoznałam się ze sprawą. Dlatego z łaski swojej odpuście sobie spamowanie linkami... Z góry dziękuję.

"Wejście w zbrodnię" - Jill Hathaway

"Wejście w zbrodnię" Jill Hathaway

   Kiedy po raz pierwszy usłyszałam o książce Jill Hathaway „Wejście w zbrodnię” od razu przyszło mi na myśl, że jest ona warta uwagi. Uwielbiam kryminały, a opis tej książki dodatkowo rozbudził moją ciekawość. Po lekturze muszę powiedzieć, że jestem mile zaskoczona fabułą, która na swój sposób jest intrygująca i wciągająca, i choć czasem odnosi się wrażenie, iż nie jest ona niezwykła, to po skończeniu lektury na długo pozostaje ona w pamięci.

Sylvia Bell to nastolatka, która przeżywa rozterki jak każda inna rówieśnica. Ale tylko z pozoru. Jest inna i nie chodzi tylko o kolor włosów. Sylvia, oficjalnie znana jako ofiara narkolepsji, nie tylko często traci przytomność, ale podczas zapadania w głęboki sen potrafi wniknąć w umysły innych ludzi. Tę umiejętność skrywa głęboko w sobie, do czasu jednak, gdy przez przypadek stanie się świadkiem popełnienia morderstwa…Widzieć zbrodnię i nic nie zrobić? To absurd. Sylvia musi wykorzystać swoją umiejętność, aby dotrzeć do sprawcy. Nawet, jeśli będzie to ktoś bliski…

    „Wejście w zbrodnię” już od pierwszej chwili wydawało mi się niezwykłe. O takim pomyśle jeszcze nigdy nie słyszałam, choć trochę kryminałów mam już za sobą. W tym przypadku Jill Hathaway połączyła ciekawy wątek kryminalny z opowieścią dla młodzieży, która z pewnością zainteresuje i przyciągnie również starszych czytelników. Jest to zasługa dobrej narracji, po wydarzeniach w książce oprowadza czytelnika główna bohaterka, Sylvia, jednak nie jest to typowo nastolatkowy typ myślenia. Wszystko, o czym czytamy, nie jest nakreślone banalnym i zwyczajnym stylem, gładko, ale równocześnie z ciekawością można wczytać się w zapisane słowa. Odnosi się wrażenie, jakby bohaterka była nadto dojrzałą osobą, ale wszechobecny jest również posmak nastoletniego życia i takie połączenie wyszło narracji na korzyść. Łatwo i szybko się czyta, ale bardzo mocno wciąga i trzyma w napięciu.

   Na początku nieco obawiałam się przewidywalności  w fabule. Dość często kryminały są wciągające, ale schematyczne i do bólu przewidywalne. „Wejście w zbrodnię”, owszem, posiada nieco przebłysków, które można zaliczyć do mniej udanych, jednak bardzo wiele wątków wzbudza zaskoczenie. Widać wyraźnie, że autorka miesza w fabule, podsuwa czytelnikowi kilka tropów, a kiedy wszystko wydaje się jasne, znów pojawiają się wątpliwości, doprowadzając do zaskakującego finału. Czasem może się to wydawać denerwujące, ale ostatecznie bardzo dobrze wpływa na odbiór całego napięcia, które wzrasta i opada, zapewniając czytelnikowi mnóstwa emocji.

   Ogólnie rzecz biorąc, książka jest świetna. Posiada wiele ciekawie dogranych wątków, w tym dobrze rozwinięty romans. Może nieco zmieniłabym niektóre poczynania bohaterki, które rzutują na ocenę jej postaci, ale i bez tego nie jest źle. Pani Hathaway stworzyła coś niebanalnego ze zwyczajnego, ludzkiego życia i w ciekawy sposób przedstawiła swoje wyobrażenia. Wielokrotnie można złapać się na tym, że dany wątek widzi się jako kadr filmowy – to oczywiście jest zasługa dobrej narracji oraz szczegółowych, acz nie za długich opisów. Z pewnością przypadnie ona do gustu miłośnikom młodzieżowej literatury, ale również lubiących zagadki kryminalne i romanse. „Wejście w zbrodnię” bowiem jest mieszanką różnego rodzaju wątków, które scalone ze sobą tworzą ciekawą całość. Warto zapoznać się z tą książką, bowiem jej fabuła zostaje na długo w pamięci. I są to same pozytywne wrażenia…

 Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Bellona:

Autor: Jill Hathaway

Tytuł: Wejście w zbrodnię

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 296

"Drzwi o trzech zamkach" - Sonia Fernández-Vidal

"Drzwi o trzech zamkach" Sonia Fernández-Vidal

   Z pewnością na pytanie: czy lubisz fizykę? większość odpowie: nie! Ja również zaliczam się do grona osób, które nie cieszą się zbytnio na wieść, że trzeba uczyć się tego przedmiotu. Na szczęście to już za mną. A jednak jako czytelnik skusiłam się na lekturę „Drzwi o trzech zamkach”, która opowiada… o fizyce kwantowej. Ale nie jest to typowa książka naukowa, gdzie wzory i teorie przewijają się przez każdą stronę. To niezwykła fantastyczna opowieść dla młodych czytelników, która w ciekawy sposób przenosi go w świat fizyki kwantowej, pełnej sympatycznych elfów i wróżek, którzy zgłębiają wiedzę na ten temat w bardzo przyjemny sposób.

   Czternastoletni Niko, w drodze do szkoły, natrafia na tajemnicze drzwi o trzech zamkach. Nie podejrzewa, że za ich sprawą trafi do innego świata – świata fizyki kwantowej. Jednak ta wizyta w innym wymiarze będzie miała swój cel: jako jedyny człowiek, który trafił do tego miejsca będzie miał za zadanie wykonać ważną misję, od której powodzenia zależy równowaga między tymi dwoma światami. Z pomocą przychodzi mi piękna wróżka i niesforny elf, którzy wprowadzą go w teorię kwantową oraz przygotują na wykonanie zadania…

   Na początku miałam nieco obaw, że temat fizyki kwantowej zdominuje całą książkę i przyjdzie mi czytać jedynie o wzorach, teoriach i różnych wiadomościach tego zagadnienia. Na szczęście już po pierwszym rozdziale obawy zniknęły, a na ich miejsce wskoczyła ciekawość czytelnicza. Wraz z każdym rozdziałem można dostrzec coraz więcej interesujących zagadnień, które zostały w bardzo dobrym stylu połączone z elementami fantastyki, co dało naprawdę świetny efekt. Czytając „Drzwi o trzech zamkach” można śmiało odprężyć się i zaczytać w świat fizyki kwantowej, która przedstawiona przez panią Fernández-Vidal nie wydaje się ani straszna, ani trudna. Co więcej, fabuła obfituje w różnego rodzaju zagadki, które można rozwiązywać wraz z bohaterem oraz mnóstwo potrzebnych informacji, przedstawionych w banalny i zrozumiały sposób, dlatego wszystko łatwiej zrozumieć aniżeli na zwykłej lekcji fizyki.

   Książka z pewnością skierowana jest do młodszej części czytelników, autorka ukazała świat kwantowy pod jak najlepszym kątem, zwracając szczególną uwagę na swoich odbiorców, czyli postarała się o jak najprostsze wyjaśnienie każdego zagadnienia. Przy czym jest to nie tylko proste, ale połączone z elementami fantasty, co jedynie jeszcze bardziej uprości sprawę, ale dodatkowo zafascynuje młodych ludzi podczas czytania. Jeśli jednak coś nie zostanie zrozumiane, co oczywiście jest możliwe przy fizyce kwantowej, można poznać odpowiedzi w załączonym słowniczku, który mieści się na samym końcu książki.

   Gdyby ktoś mi kiedyś powiedział, że spodoba mi się opowieść o fizyce kwantowej… nie uwierzyłabym. O tym musiałam się przekonać dopiero przy lekturze „Drzwi o trzech zamkach”. Mimo iż jest to książka kierowana głównie do dzieci i młodzieży, to wydaje mi się, że zdoła oczarować niejednego starszego czytelnika. Książka tej hiszpańskiej autorki zapewnia wiele ciekawych chwil, które nie tyle co umilą czas, ale również wzbogacą brakującą wiedzę. Łatwo z niej wynieść coś pożytecznego, bowiem nic nie jest trudne ani pokręcone. Dodatkiem do udanej lektury jest barwna kompozycja książki, bogata w ilustracje wszelakiej maści, np. kiedy w treści czytamy o gaśnięciu światła, tło kartki jest ciemne, dzięki czemu lepiej pracuje wyobraźnia. Dlatego zachęcam do sięgnięcia po tą interesującą książkę, jeśli nie ze względu na dobre przedstawienie tematu fizyki kwantowej to chociażby na wątki fantastyczne, które przedstawiają swoimi elementami te trudne zagadnienia. Mnie ta lektura urzekła i wiem, że będę ją polecać każdemu, kto nie pała sympatią do fizyki. Ciekawsza lekcja bowiem czeka na czytelnika w „Drzwiach o trzech zamkach”, o czym można się przekonać samemu. Zachęcam do tego…

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Bellona:

Autor: Sonia Fernández-Vidal

Tytuł: Drzwi o trzech zamkach

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 208

"Kod Lucyfera" - Charles Brokaw

"Kod Lucyfera" Charles Brokaw

   "Kod Lucyfera" Charlesa Brokaw to kolejna sensacyjna książka, która dostarcza odbiorcy wielu pozytywnych wrażeń, a smak przygody można odczuć na własnej skórze. Nie należy do kręgu fascynujących pozycji, jednak często zaskakuje ciekawymi pomysłami autora oraz wymyślnym wątkiem, który pozytywnie nadrabia niedociągnięcia w fabule. I chociaż ma w sobie sporo powiewających nudą momentów, fani literatury sensacyjnej nie powinni być rozczarowani lekturą.

   Profesor Thomas Lourds wyjeżdża do Stambułu, aby wygłosić cykl wykładów na tamtejszym uniwersytecie. Na lotnisku jednak zostaje porwany i zmuszony do współpracy przy tłumaczeniu tajemniczego „Zwoju Radości”. Z czasem okazuje się, że profesor poszukiwany jest przez większe jednostki, które chcą wykorzystać jego zdolności w tłumaczeniu i odnalezieniu tego pisma. Tak rozpoczyna się jego wielka przygoda, która jednocześnie stanie się walką o życie…

   Książka od pierwszych stron emanuje akcją. Autor szczególnie pomijał zbyt długie opisy, które mogłyby zmęczyć czytelnika. Dzięki temu tekst stał się bardziej zrozumiały i wciągający. Stosunkowo krótkie przerywniki, w których fabuła stawała się wolniejsza, dodatkowo urozmaiciły przyjemność lektury, ponieważ zanikało poczucie przesytu. Odbiorca od samego początku ma wrażenie, że cała powieść dzieje się na jego oczach. Wpływ na to ma dobre zobrazowanie otoczenia, w jakim rozgrywa się cała akcja. Szczegółowa relacja na temat zakątków Stambułu stanowi po części mini przewodnik po Turcji a zarazem dobre źródło dla wyobraźni czytelnika.

   Kolejnym jej atutem jest aura tajemniczości, którą stworzył pisarz. Od samego początku czytelnikowi towarzyszy napięcie oraz chęć poznania zagadki. Czytając poszczególne strony i kolejne rozdziały może pobawić się w detektywa i wraz z bohaterami snuć przypuszczenia, co takiego zdarzy się następnym razem. Do końca nie wiadomo, jak potoczy się akcja, co tylko wzmaga ciekawość i chęć do dalszego poznania fabuły. Ponadto bohaterowie zostali stworzeni w taki sposób, że oni sami budują tajemniczość całej akcji. Autor sprytnie pokierował ich losy tak, aby odbiorca mógł zgadywać jaką rolę odgrywają w poszczególnych momentach. Poza tym są oni zwyczajnymi ludźmi z nieco wyróżniającą się naturą, co owocuje łatwiejszym zrozumieniem ich postępowania. Ale bynajmniej ich nie tłumaczy…

   Jedyne, co może czasem przeszkadzać jest ilość brutalnych scen. W całej książce jest ich stosunkowo wiele, co niektórym czytelnikom może nie być w smak. Jednak gdyby nie pojawiły się one w lekturze, zapewne nie uzyskałaby miana dobrego kryminału i sensacji. Zmniejszyłaby się akcja i atrakcyjność fabuły.

  "Kod Lucyfera" można śmiało polecić czytelnikom, którzy poszukują książek pełnych ciągłej akcji i niekończących się niespodzianek. Jest to bowiem powieść zaskakująca, gdzie na końcu każdego rozdziału można dostrzec kolejny niebanalny wątek. W połączeniu z bardzo dobrym stylem autora, który w ciekawy sposób przedstawia to, co nasunie mu wyobraźnia, daje świetny efekt ciekawej i przyciągającej powieści sensacyjnej. Można spokojnie chwycić za książkę, bowiem rozczarowanie tutaj nie grozi.

Recenzja napisana dla portalu Paradoks. Publikacja znajduje się TUTAJ

Autor: Charles Brokaw

Tytuł: Kod Lucyfera

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 416

"Uległa i posłuszna" - Shirlee Busbee

"Uległa i posłuszna" Shirlee Busbee

   Jako przeogromna fanka powieści historycznych nie mogłam pominąć „Uległej i posłusznej” autorstwa Shirlee Busbee, która tego roku ukazała się na polskim rynku książkowym. Klimatyczna okładka jak i intrygujące informacje na okładce doprawiły moją ciekawość, która do samego rozpoczęcia lektury sięgała zenitu. Na szczęście autorka nie zawiodła moich oczekiwań, przeciwnie, jej lekka i pasjonująca opowieść o romantycznych zawirowaniach w dawnej Anglii, przepełnionej intrygami, zdołała utwierdzić mnie w przekonaniu, że dobry romans historyczny jest świetny na poprawę nastroju, zwłaszcza dla prawdziwego fana klimatycznych powieści tamtych lat…

   Isabel w wieku siedemnastu lat poślubia syna lorda Manninga, Hugh. Jest to jej sposób na ucieczkę od męczącego ją życia, gdyż twierdzi, że jest ograniczana przez jej prawnego opiekuna, Marcusa. Mija kilka lat, po których Isabel wraca z Indii, gdzie przebywała z mężem, z wieścią, że on nie żyje. Przywozi ze sobą małego synka, który urodził się poza granicami Anglii. Marcus i Isabel unikają się jak ognia, jednak nadchodzi dzień, kiedy mężczyzna trafia na sprzeczkę kobiety i majora Whitleya. Chcąc ratować Isabel, Marcus oświadcza majorowi, że są zaręczeni. Te słowa prowadzą do niefortunnych zdarzeń, które wpłyną znacznie na ich życie. W tym czasie trwają również poszukiwania ważnej notatki, która może doprowadzić do wielkiej straty wśród angielskich żołnierzy. Marcus wraz ze swoimi kuzynami walczy o to, aby ją odnaleźć i uchronić od przejścia w niepowołane ręce, co może doprowadzić do zdrady ich ojczyzny…

   Shirlee Busbee postarała się przy pisaniu tej powieści. Widać, z jaką starannością zdołała przedstawić realia XIX-wiecznej Anglii. Świetnie przedstawiła życie zamożnych mieszkańców tego kraju, ich wytworne stroje, dwory, obyczaje, beztroskość. Czytając poszczególne opisy ma się wrażenie, jakby obraz panujących tam realiów odtwarzał się przed oczami. Podobnie jest z emocjami bohaterów, zostały oddane z dokładnością, dzięki czemu można poczuć się tak samo jak postacie powieści. Ponadto, mimo prostej i nieskomplikowanej fabuły, można zaczytać się w przeróżnych intrygach, które ciekawią oraz niekiedy bawią. Nie są one złożone, łatwo domyśleć się, o co w nich chodzi, jednak nie odbiera to przyjemności z czytania.

   Autorka w bardzo wyraźny sposób potrafiła ukazać tamte lata. Lekkim i przyjemnym piórem stworzyła historię prostą, a jednocześnie wciągającą. Przekonująco utrzymała fabułę w realiach XIX wieku, dzięki czemu z przyjemnością zaczytuje się w całej powieści. Czuć klimat tamtych czasów na każdym kroku, od pokaźnych dworów do manier ówczesnych ludzi. Lekko żartobliwy ton niektórych wypowiedzi nadaje uroku historii, ale również sprawia, że milej czyta się każdą stronę.

   „Uległa i posłuszna” to ciekawa powieść kręgu literatury historycznej. Nieczęsto trafiam na tego typu książki, które świetnie łączą w sobie wątek romantyczny z pozostałymi elementami tego gatunku. Powieść pani Busbee znakomicie nadaje się na każde dni w roku, zwłaszcza na leniwe wieczory, kiedy można z lubością zatopić się w lekturze. Z tą książką można spędzić wiele ciekawych chwil, które będą obfitować w interesujące wątki i perypetie bohaterów. Nie żałuję spędzonego z nią czasu, przeciwnie, mam nadzieję, że do niej wrócę nie raz. Jest ona bowiem bardzo dobrym przerywnikiem od zwyczajowych lektur, które najczęściej czytam. Polecam serdecznie wszystkim miłośnikom romansów historycznych, ale również osobom, które lubią intrygi oraz XIX wiek. Naprawdę warto...

Za książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Bellona:

Autor: Shirlee Busbee

Tytuł: Uległa i posłuszna

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 376

Stos czerwcowo-wakacyjny 9/2012

Witajcie kochani!:)
Korzystając z błogiego lenistwa wakacyjnego, który obejmuje mnie już od piątku (w czwartek zdane ostatnie egzaminy!) pochwalę się nowymi książkami, jakie zagościły na mojej półce;) Jest to stos iście recenzyjny, z którego opinie książek ukażą się w najbliższym czasie;D Niedługo wybieram się również do biblioteki, być może na małe zakupy, więc z pewnością będzie co czytać w nadchodzących miesiącach. Nie wiem, co na to moje półki, które już powoli pękają w szwach (najwyższy czas porozglądać się za nowym regałem), ale nie mogę powstrzymać się przed wyborem nowych tytułów:P
Nie przedłużając, oto stosik, drugi już w tym miesiącu:

Od góry:

1. "Luther" - kolejny serial na DVD do recenzji, od firmy BestFilm

2. "Złodziej dusz" Aneta Jadowska - od wyd. Fabryka Słów. Właśnie czytam, kawał niezłej polskiej fantastyki.

3. "Brama Zdrajców" Edgar Wallace - od wyd. Damidos, owoc nowo nawiązanej współpracy;)

4. "Kwiaciarka" Ksawery de Montepin - j.w

5. "Kwiaciarka cz. 2" Ksawery de Montepin - j.w

6. "Miasteczko Niceville" Carsten Stroud - od wyd. Prószyński i S-ka

7. "Żona piekarza" Marcel Pagnol - od wyd. Esprit

8. "Tamtego lata" S. Stephens, J. Porter, Maggie Cox - od wyd. Harlequin/Mira

9. "Pokoje do wynajęcia" Valerio Varesi - od wyd. Rebis, owoc nowo nawiązanej współpracy;)

10. "Czerwony hotel" Graham Masterton - j.w

11. "Uległa i posłuszna" Shirlee Busbee - od wyd. Bellona, również nowo nawiązana współpraca.

12. "Krzyk pod wodą" Jeanette Øbro Gerlow, Ole Tornbjerg- od wyd. Insignis i wortalu webook.pl Przedpremierowa RECENZJA

Za wszystkie książki i film bardzo dziękuję!

Uff, nazbierało się troszkę ostatnio. Wciąż czekam na kilka przesyłek, może trafi się niespodzianka, także lekturę na wakacje mam zapewnioną. Jeszcze wypad do biblioteki, zakupy... Ach, żyć nie umierać;)

Znaleźliście coś dla siebie? 

Pozdrawiam i trzymam kciuki za tych, którzy jeszcze muszą się trochę pomęczyć!