Ostatnio przeczytałam...#3 - "Pół życia"

"Pół życia" - Jodi Picoult

Luke Warren jest badaczem wilków. Pisze o nich, studiuje ich zachowania, a kiedyś nawet z nimi zamieszkał. Pod wieloma względami są mu bliższe niż własna rodzina, z którą właściwie nie ma kontaktu, odkąd żona go rzuciła, a syn Edward wyjechał. 
Niespodziewanie Luke zostaje ciężko ranny w wypadku samochodowym, a wraz z nim siostra Edwarda, Cara. Nagle wszystko się zmienia: Edward musi wrócić do domu, który opuścił przed laty, i razem z siostrą podjąć decyzję co do leczenia ojca. Nie ma łatwych odpowiedzi, za to pojawiają się pytania: jakie tajemnice skrywa przed sobą rodzeństwo? Co stoi za pragnieniem, by pozwolić ojcu umrzeć… lub utrzymać go przy życiu za wszelką cenę? Czego życzyłby sobie sam Luke? I przede wszystkim, na ile zapomnieli to, o czym zawsze pamięta wilk: że członkowie stada potrzebują siebie nawzajem, a przetrwanie czasem idzie w parze z ofiarą? [wyd.]

  "Najważniejszy wilk w stadzie to nie ten, który używa przemocy, lecz ten, który może, ale tego nie robi."[str.334]

 Autorkę uwielbiam. Za każdym razem, kiedy sięgam po jej książki, wiem, że dostanę coś, co na długi czas zapamiętam. Ile razy czytam jej książki wiem również, że czegoś nowego się nauczę. Jodi Picoult pisze naprawdę świetnie, potrafi wykorzystać każdy temat, tworząc historię "nadzwyczajnie zwyczajną". 
"Pół życia" to kolejna książka, po którą sięgnęłam z ochotą. Tym razem miałam okazję poznać historię zwykłych ludzi i środowisko...wilków. I znów niesamowicie się wciągnęłam. Nie jest to prosta i szczęśliwa opowieść z 'happy endem', za to znajdziemy tutaj powtarzający się schemat Picoult, gdzie akcja często kończy się na sali sądowej (w nieco krótszej wersji). Tytuł ten przepełniony jest mieszanką uczuć, nie zawsze pozytywnych, walką o najbliższych, walką z przeszłością i wyszukaniem porozumienia wśród członków rodziny.  Niezwykle porusza i pozostawia czytelnika z wieloma osobistymi pytaniami typu: co by było, gdyby...
   W ostatniej przeczytanej przeze mnie książce Picoult ("W naszym domu") poznałam obszernie temat zespołu Aspergera. Natomiast "Pół życia" to opowieść o wilkach i o człowieku, który postanowił zbadać ich środowisko. Bardzo przyjemnie czyta się temat profesjonalnie zbadany i umiejętnie wykorzystany - a tak właśnie działa Picoult. Mamy tu obyczajową historię, którą połączyła z intrygującym obrazem tych zwierząt. Wykreowała ciekawych bohaterów, dodała niesamowicie ciekawą fabułę i splotła to wszystko ze sobą. Obie części -  tę, w której rodzina walczy o Luke'a i tę, w której Luke opowiada o wilkach - wyglądają równie interesująco, obie czyta się z ogromną przyjemnością. I tak jak w przypadku innych książek tej autorki, płynie z niej wiele nauki, która na długo pozostaje nam w głowach.
   Tytuł ten wydawał mi się nieco inny niż pozostałe tej autorki. Niemniej jednak równie mocno mi się spodobał. Jodi Picoult to utalentowana pisarka, potrafi poruszyć każdy temat i za każdym razem napisać go w taki sposób, że z miejsca staje się ulubioną lekturą milionów czytelników. "Pół życia" to kolejna książka, w której udowadnia swój talent, a ja utwierdziłam się w przekonaniu, że słusznie cenię sobie jej pióro. Szybko się ją czyta, historia niesamowicie wciąga, a przede wszystkim doskonale uświetnia nasz wolny czas. Gorąco polecam, nie tylko wielbicielom autorki...

Metryczka:
Jodi Picoult, "Pół życia"
Wyd. Prószyński i S-ka, ISBN: 978-83-7961-324-3
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 512

"To, co zostało" - Jodi Picoult

Pozory igrają na naszych oczach...

   Jodi Picoult to autorka, która na swoim koncie ma już wiele fantastycznych tytułów. W czym tkwi sekret jej świetności? Być może w tym, że nie wymyśla skomplikowanych książek, skupia się na ludzkich problemach i wyciąga z nich esencję piękna, która zachwyca czytelnika. Spytacie, jak można pisać pięknie o czyichś problemach? Picoult udowadnia, że można. Nie trzeba wymyślać smoków, elfów i innych podobnych stworów. Nie trzeba myśleć na kryminalną zagadką wszechczasów. Wystarczy dostrzec to, co dzieje się w naszym otoczeniu. W końcu najpiękniejsze historie pisze ludzkie życie…

   Sage Singer, po śmierci swojej matki, potrzebuje mocnego emocjonalnego wsparcia. Nawiązuje kontakt z pewnym staruszkiem, który, widząc, jak dobrze dogaduje się z młodą kobietą, postanawia opowiedzieć jej swoją historię, która nęka go od lat. Finałem opowieści jest nietypowa prośba: mężczyzna prosi Sage, aby pomogła mu umrzeć. Jego czyny są haniebne i sięgają czasów II wojny światowej. Choć prośba jest umotywowana argumentem nie do zdarcia, to czy Sage ma prawo decydować, czy ktoś zasługuje na śmierć?

   „To, co zostało” to tytuł, który niedawno pojawił się na naszym rynku. Ale jest kolejnym autorstwa Jodi Picoult, który mieliśmy okazję poznać wielokrotnie. Po tylu książkach można się zastanowić: czy każda kolejna będzie równie dobra? Odpowiedź jest zdecydowanie twierdząca. Na przykładzie tejże książki można powiedzieć, że każda historia jest fantastycznie napisana. I nie chodzi tu tylko o sentyment do samej pisarki. Wszystkie jej powieści nadają sens każdej minucie, którą poświęciliśmy na lekturę jej książek. I nie mówię tutaj przesadnie. Skupmy się jednak na tym konkretnym tytule. „To, co zostało”, można powiedzieć, mieści w sobie dwie historie: Sage Singer i jej emocjonalne przejścia oraz historia z czasów II wojny światowej – według babci Sage i Josefa, nowego „przyjaciela” głównej bohaterki. Obie te części czyta się z nieskrywaną ciekawością, choć wydają się nieco ciężkie do swobodnej lektury, to z każdą linijką tekst coraz bardziej nas pochłania. I to jest właśnie zaleta książek Jodi Picoult – tematyka nie wiadomo, jak trudna, jak znana, to tak dobrze rozpisana, że mamy ochotę ją wchłonąć. Bez reszty, dosłownie…

   Czytając „To, co zostało” można z pewnością odczuć wiele emocji, które towarzyszą bohaterom. Są tak namacalne, że nie sposób ich przeoczyć. Krótko rzecz biorąc, jesteśmy naocznymi świadkami obu historii, które wpływają nie tylko na postaci książki, ale również na nas, czytelników. Uwierzcie, że podczas lektury, nie sposób jest nie uronić łzy, czy też zareagować gwałtownie na słowa któregoś z bohaterów. Fabuła niby prosta i zwyczajna, jak na obyczaj przystało, ale wpływa, i to mocno, na każdego odbiorcę. Bardzo cenna zaleta tychże książek.

   Jak wspomniałam, książka zawiera w sobie wątek II wojny światowej. Jako czytelnicy jesteśmy świadkami historii, która mam miejsce w niemieckiej rodzinie, gdzie rodzą się żołnierze SS, oraz, co gorsze, w samym środku obozu koncentracyjnego. Temat znany literaturze, nie oszukujmy się, ale należy wspomnieć, że Jodi Picoult nadaje temu obrazowi nieco świeższego spojrzenia. Nie są to pobieżne fakty, suche wnioski czy też typowe wspomnienia. Ta historia „ożywa” na naszych oczach i jesteśmy po części jej uczestnikami. Nie każdej książce się to udaje. Dlatego ogromny ukłon w stronę autorki za jej umiejętność przekazania trudnej historii w sposób, powiedzmy, naturalny i mocno wciągający. 

   „To, co zostało” to jedna z lepszych, jeśli nie najlepszych książek Jodi Picoult. Wielowątkowość, powrót do czasów II wojny światowej, mieszanka niektórych gatunków oraz (nad)zwyczajni bohaterowie – tego nie doświadczysz w żadnej innej powieści. Historia w niej zawarta, nie ukrywajmy, jest trudna, ale jak w każdej innej książce Picoult, nie stanowi to problemu w odbiorze i lekkim przekazie. Kto poznał kiedyś tę autorkę, wie, że nie sposób oderwać się od zaczętej już historii. Tutaj, w tym tytule, występuje ta sama zaleta, w dodatku działa ze zdwojoną siłą. Dlatego nie przedłużając: gorąco zachęcam do lektury. Książka warta każdej minuty czytania. Polecam!

Autor: Jodi Picoult

Tytuł: To, co zostało

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: wrzesień 2013

Liczba stron: 560

"Dziesiąty krąg" - Jodi Picoult

"Dziesiąty krąg" Jodi Picoult

   Jodi Picoult znana jest z tego, że w swych książkach porusza trudne tematy. Głównie są to problemy rodzinne, o których niełatwo jest mówić głośno. „Dziesiąty krąg” to kolejna powieść tej autorki, która zawiera w sobie przesłanie o ludzkim cierpieniu, o cierpieniu rodziny i o tym, jak łatwo paść ofiarą przez niewypowiedzenie na głos słowa „nie”. Pani Picoult po raz kolejny udowodniła, że w prosty, przystępny i ogromnie ciekawy sposób można przedstawić niełatwą historię.

   Daniel Stone to znany rysownik komiksów, który swą mroczną przeszłość zostawił dawno za sobą. Teraz jest wzorowym ojcem i mężem. Kiedy jego córka, Trixie, oskarża swojego byłego chłopaka o gwałt, w Danielu budzi się ogarnięty szałem mściciel. W tej sytuacji relacje ojciec-córka muszą ulec zmianie. Tymczasem Laura, żona Daniela, zrywa swój dotychczasowy romans, aby móc jakoś uratować swoje małżeństwo. Czy uda jej się ta sztuka, kiedy jej rodzina zostanie posądzona o… morderstwo? Jak poradzą sobie w takiej sytuacji?

   Nie da się ukryć, że należę do szerokiego grona fanów twórczości Jodi Picoult. Pochłaniam jej książki jedna za drugą i wciąż czuję niedosyt. Jeszcze niedawno nawet nie znałam tego nazwiska, a teraz dziwię się, że tak długo zwlekałam z czytaniem powieści pani Picoult. „Dziesiąty krąg” jest kolejną książką, jaką zdołałam przeczytać i znów jestem pod ogromnym wrażeniem. Wielokrotnie natrafiałam na negatywne oceny tej książki i muszę powiedzieć, że się z nimi nie zgadzam. Otóż fabuła i tym razem zdołała mnie do siebie przyciągnąć. Mimo swojej trudnej tematyki, pani Picoult potrafiła mnie zaskoczyć, zainteresować i w dodatku zaimponować nowymi pomysłami. Ponadto szczegółowe przedstawienie problemu pozwoliło mi na dokładne poznanie sprawy oraz zdobycie wiedzy na tematy, o których nie miałam pojęcia.

   Historia ta przepełniona jest walką o to, co w życiu najważniejsze: zaufanie, miłość i szczęście. Bohaterowie zmagają się z trudami codzienności, dźwiganiem ciężaru obowiązków, jakie na nich spadły po oskarżeniu o gwałt. I jest to opisane w sposób szczególny, który nie pozwala czytelnikowi choć na chwilę zostawienia bohaterów samych. Realność wszystkich zdarzeń, opisanych zachowań sprawiają, że sami stajemy się postacią powieści. I do końca, z zapartym tchem śledzimy poczynania „swoich kolegów”.

   Daniel Stone, główny bohater, jest autorem komiksów. W książce można znaleźć fragmenty jego nowego projektu, o którym pisze autorka. Jest to dodatkowe urozmaicenie, obok świetnej fabuły można obejrzeć i poczytać komiks, stworzony przez Daniela. Jest to o tyle ciekawe, że dodatkowo pani Picoult zawarła w nim ukryte przesłanie, które czytelnik musi sam odnaleźć na podstawie opisanego sposobu, w jaki udało się zejść bohaterom: Danielowi i Laurze. To świetna zabawa, w którą i ja postanowiłam się włączyć. A jakie to przesłanie? Nie zdradzę, nie popsuje innym tej przyjemności.

   O książkach pani Picoult można rozmawiać bardzo dużo, jednak wciąż słowa będą krążyć wokół jednego: że ta autorka jest mistrzynią w tworzeniu fabularnych historii. W swojej książce „Dziesiąty krąg” po raz kolejny udowadnia swój wielki talent, porywając czytelnika w świat ludzkich problemów, które na pozór powinny odstraszać. Jednak za każdym razem jest inaczej, sposób, w jaki opisuje ona każdy wątek jest wyjątkowy. I sprawia, że chętniej wczytujemy się w przedstawioną przez autorkę fabułę. Gorąco polecam.

Autor: Jodi Picoult

Tytuł: Dziesiąty krąg

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2007

Liczba stron: 367

"Karuzela uczuć" - Jodi Picoult

"Karuzela uczuć" Jodi Picoult

   Tak wiele pytań nasuwa się na język po przeczytaniu książek Jodi Picoult. I nie są one wcale proste. Tak wiele rzeczy wydaje nam się prostych i zwyczajnych, a jednak z czasem ukazując nam się w zupełnie innym świetle, rozważamy na temat ich prawdziwości. „Karuzela uczuć” tej właśnie autorki jest dosłowną świątynią wątpliwości i emocji, jakich czytelnik uświadczy. Do końca nic nie jest pewne, a kiedy wyrok już jest prawie ogłoszony, nastaje chwila niepewności i totalne zaskoczenie…

   Emily i Chris od dziecka byli nierozłączni, tak jak od kilkunastu lat ich rodzice. Najpierw byli kolegami, później przyjaciółmi, aż w końcu zostali parą. Łączyła ich silna więź, nierozerwalna, której wszyscy im zazdrościli. Jednak jeden nocny telefon do ich rodziców może zburzyć świat obu rodzin.

   Emily umiera od postrzału w głowę, Chris zostaje ranny i przewieziony do szpitala. Nikt nie wie, co się stało, jedynymi świadkami owego zdarzenia byli oni sami. Z czasem Chris zostaje posądzony o morderstwo swojej dziewczyny, a proces o udowodnienie winy stanie się jednym z wielkich wydarzeń. Tylko że prawda okaże się znacznie bardziej zaskakująca, a sam wyrok adekwatny do czynu. Czy został on popełniony i przez kogo… to trzeba przeczytać.

   Od pierwszej przeczytanej książki Jodi Picoult z miejsca stałam się jej ogromną fanką. Każda książka jest starannie przez nią dopracowana, nie ma w nich miejsca na głupie błędy. Fabuła jasno określona i doskonale opisana do samego końca – najlepsza cecha, jaką może mieć w sobie autor książek. Tutaj właśnie, w tej oto książce, wszystko jest jasno i klarownie napisane. Wspomnienia, uczucia bohaterów, cały proces sądowy Chrisa autorka opisała szczegółowo, w sposób detaliczny, a zarazem nie przesadzony, dzięki czemu czytelnik nie nudzi się, a zagłębia się w lekturę jeszcze mocniej. Właśnie te dokładne sytuacje, jak wygląda proces, jak wygląda postępowanie w śledztwie, jak wygląda pobyt w więzieniu, a nawet jak mogą czuć się bohaterowie sprawiają, że śledzimy akcję z zapartym tchem i nieodpartą chęcią poznania prawdy.

   Książka porusza ważne elementy w naszym życiu. Przede wszystkim uczucia, silne uczucie międzyludzkie. Miłość Emily i Chrisa nie była czymś banalnym, nie była jedynie zauroczeniem dwojga nastolatków. Od dziecka byli skazani na siebie, wszędzie bywali razem, a ich uczucie rosło w siłę, aż w końcu przerosło ich oboje. Motywy ich działań, zwłaszcza tej dwójki, były uargumentowane, a jednak budziły niemałe wątpliwości, ja jako czytelnik nie raz dziwiłam się bądź uśmiechałam, czytając opisy ich wspólnie spędzanego czasu. To było piękne a zarazem przykre, dramatyczne i jednocześnie zrozumiałe. Taka karuzela uczuciowa.

   Wszyscy bohaterowie zostali wykreowani przez autorkę naprawdę dobrze. Nie było w nich miejsca na sztuczność, byli zwyczajni, jak my, prawdziwi ludzie. Odczuwali najróżniejszy rodzaj emocji, radzili sobie każdy na swój sposób. Dzięki temu łatwo jest się wczuć w ich sytuację, postawić się na ich miejscu i spróbować zrozumieć postępowanie. W ciągu lektury dzieje się to niejednokrotnie, wciąż starałam się zbliżyć myślenie do myślenia bohaterów i dzięki temu rozumiałam więcej niż mogłoby mi się wydawać. Coś naprawdę uderzającego…

   Podsumowując, naprawdę świetna książka. Poruszane w niej tematy są ściśle podobne do codziennego życia, więc samo to sprawia, że czyta nam się przyjemnie. I taki wniosek mi się nasunął przed momentem, kiedy po raz setny czytałam tytuł, a w głowie wciąż dźwięczy mi fabuła książki: Nasze życie jest jak karuzela - wciąż pędzi, ale kiedyś się zatrzymuje. I może być zatrzymane przez kogoś innego. A nam niestety pozostaje się  z tym pogodzić i wierzyć, że gdzieś po środku tego leży ukryta prawda… 

   Polecam.

Autor: Jodi Picoult

Tytuł: Karuzela uczuć

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2009

Liczba stron: 508

"Tam gdzie Ty" - Jodi Picoult

"Tam gdzie Ty" Jodi Picoult

Czasem, a nawet trochę częściej, o szczęście trzeba zawalczyć…

   Jak to jest pragnąć czegoś tak mocno, że jesteśmy gotowi zrobić wszystko? Jak to jest żyć w świadomości, że to, czego najbardziej pożądamy, jest poza naszym zasięgiem? Czy warto wtedy podjąć walkę? Walkę, w której możemy ostatecznie przegrać wszystko? Jeśli w grę wchodzi droga do szczęścia, odpowiedź jest twierdząca. Bo przecież każdy z nas ma do niego prawo.

   Zoe Baxter wraz z mężem Maxem od kilku lat starają się o dziecko. Niestety każda próba kończy się fiaskiem. Nadchodzi więc dzień, kiedy postanawiają się rozstać. Każdy z nich odchodzi w swoją, różną od siebie, stronę. Zoe staje się szczęśliwa u boku kobiety, Vanessy, a Max wkracza do Kościoła, oddając się życiu w wierze.

   Ich ścieżki jednak znów się krzyżują, kiedy Zoe i Vanessa pragną mieć dziecko. W tym celu miałyby użyć zamrożonych zarodków, do których również prawo posiada Max. Tym samym rodzi się konflikt między społeczeństwem mniejszości a Kościołem, który ląduje w sądzie, a jego sporną kwestię mogą rozstrzygnąć ludzie sprawiedliwi i tolerancyjni. Ale czy tak się stanie?

   Nie od dziś wiadomo, że kwestia tolerancji na świecie podlega dyskusji. Z czasem wydawać by się mogło, że stereotypy przemijają, a jednak towarzyszą nam przez cały czas. Tematyka, jaką poruszyła pani Picoult, nie jest ani łatwa ani przyziemna. Jest dzisiejsza, trudna i jakże prawdziwa. Zoe, główna bohaterka, pragnąca mieć potomstwo, a przede wszystkim pragnąca być szczęśliwa, staje się osobą szkalowaną za to, kim była i kogo kochała. A głównym „oskarżycielem” w tej sprawie był Kościół, który tak naprawdę powinien być najbardziej tolerancyjny. Jednak w dzisiejszych czasach rzeczy oczywiste stają się najbardziej absurdalne…

   Powieść pani Picoult ukazuje walkę kobiety o prawa do szczęścia. Przez długi okres, kiedy wraz z mężem starała się o dziecko, nieudanie oczywiście, zachodzi w niej wiele istotnych zmian, ale wciąż jest tą samą kobietą, która pragnie dziecka i pragnie szczęścia u boku osoby, która ją kocha. Nie ważne jest to, jakiej jest orientacji, wszyscy jesteśmy ludźmi, każdy z nas zasługuje na namiastkę radości w życiu. Dlatego dziwi mnie fakt, że osoby, które również pragną czegoś takiego, nie pozwalają innym na marzenia. W grę oczywiście wchodzą różne uprzedzenia i przekonania, ale w większości przypadków nietolerancja jest z góry narzucana, jakoby nie chcieli najpierw poznać bliżej osób, do których owe uprzedzenia mają. Nie rozumiem, jak można krytykować osoby za coś, co jest równym prawem dla wszystkich. To, podkreślam, nigdy nie dawało mi spokoju.

   „Tam gdzie Ty” mimo swojej trudnej tematyki, jest przemiłą i wciągającą lekturą. Od początku zagłębiamy się w informacjach podanych przez autorkę, przeżywamy trudne i radosne chwile w bohaterami, możemy śmiało postawić się w ich sytuacji i dobrze ich zrozumieć. Pani Picoult szczegółowo pokazuje nam, jak wygląda proces starania o dziecko, jak i proces walki o nie. To naprawdę przejmujące, kiedy z wielką ciekawością śledzimy poczynania bohaterów, ucząc się jednocześnie świata i jego praw. Oprócz rzeczy oczywistych możemy odnaleźć zaskakujące nas wątki, które zostają z nami do końca. Wielki plus dla autorki za to, że ukazując problematykę w swej książce, nie zgubiła po drodze tej fascynującej nutki, towarzyszącej nam podczas czytania. Dzięki niej nie odtrącamy książki, chcemy znać, co nastąpi dalej.

   Główni bohaterowie są zwyczajnymi ludźmi, którzy pragną szczęścia. Jednak gdzieś pośrodku bałaganu, jaki wytworzył się w ich życiu, nie potrafią się odnaleźć. Każdy z nich radzi sobie jak może, lepiej lub gorzej, ostatecznie ucząc się na własnych błędach. I to właśnie sprawiło, że ich polubiłam. Byli zwyczajni, niekoloryzowani, nieidealizowani, po prostu normalni. To sprawiło, że lepiej mogłam zrozumieć ich decyzje, lepiej odczuwałam ich emocje, wiedząc, że to mogłabym być ja na ich miejscu.

   W stylu Jodi Picoult można odnaleźć lekkość i sprawność posługiwania się językiem. Widać wyraźnie, że pisanie nie jest przymusem, a jedynie sprawia jej przyjemność. Da się to odczuć już po pierwszej stronie, kiedy bez przymusu ciągnie nas do kolejnych stron, chcąc poznać, co będzie dalej. Wciąga i trzyma przy sobie – tak można określić styl autorki krótko i zwięźle.

   Na pewno „Tam gdzie Ty” odtąd stanie się moją ulubioną i nieostatnią książką pani Picoult. Gorąco polecam jej przeczytanie, nie tyle żeby sprawdzić, czy mam rację, ale dlatego, że powieść pokazuje jacy tak naprawdę jesteśmy. Poucza, ale nie do niczego nie zmusza. Dlatego tak bardzo się z nią zakolegowałam.

Tekst stanowi oficjalną recenzję dla portalu nakanapie.pl

Autor: Jodi Picoult

Tytuł: Tam gdzie Ty

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 567