Ostatnio przeczytałam... #5 - "Requiem"

"Requiem" - Lauren Oliver

   Rewolucja rozlewa się na cały kraj, oddziały rządowe śledzą i brutalnie tępią grupy Odmieńców. Jako członkini ruchu oporu Lena znajduje się w samym centrum konfliktu. Rozdarta między Aleksem i Julianem walczy o swoje życie i prawo do miłości. 

   W tym samym czasie Hana prowadzi bezpieczne, pozbawione miłości życie u boku narzeczonego – nowego burmistrza Portland. Wkrótce drogi dziewczyn znów się zejdą, a ich spotkanie doprowadzi do bolesnej konfrontacji. 

Czy można wybaczyć zdradę? Czy mury wreszcie runą? [wyd.]

   Nareszcie. Nareszcie udało mi się skończyć słynną trylogię, która z początku wydawała mi się trochę naciągana, a jednak tak mocno się w nią zaangażowałam, że do samego końca czułam mocną więź z jej bohaterką. Nareszcie udało mi się poznać finał tej historii, która od kilkunastu miesięcy zaprzątała mój umysł. I nie powiem – czuję satysfakcję.

   Czuję satysfakcję, bo cała powieść jest mocno energiczna, bardziej mroczna, bardziej krwawa. Niepewność czuć do samego końca, bowiem autorka nie rozwiązała sprawy stopniowo, do ostatniej strony nie wiemy, czy historia skończy się dobrze, czy nie, jeśli tak – to dla kogo? Wiele pytań, mało odpowiedzi i sporo oczekiwań. Cieszę się również, że zakończenie odbyło się w ten, a nie inny sposób. Nie było typowego „Kilka miesięcy później…”, nie dowiadujemy się, co stało się z bohaterami po tych wszystkich wydarzeniach. Autorka ucięła je w odpowiednim momencie i zostawiła czytelnikowi pole do wyobraźni i każdy z nas może tworzyć własne scenariusze dla ulubionych postaci. Pozostawia to też tzw. „furtkę” pisarce, ale mam nadzieję, że to ostateczny koniec. W innym przypadku charakter tej trylogii przepadnie.

   Tak jak wspominałam przy okazji lektury poprzednich tomów, historie niosą ze sobą ciekawą oryginalność. Z każdym tomem możemy dostrzec również większe dopracowanie szczegółów, bardziej zawiłe wątki, więcej tajemnic. „Requiem” jako tom trzeci wydaje się też bardziej dojrzale napisany, jest w nim więcej przemyśleń, i jak już wspomniałam – więcej odważnych i krwawych scen. Podobne wrażenia co do treści miałam podczas lektury 3 części „Igrzysk Śmierci”. Tu również występuje bunt przeciwko władzy, krwawe walki. O wolność, o słuszną sprawę. Jednak, o ile „Kosogłos” jako zwieńczenie serii Suzanne Collins wydał mi się najsłabszą częścią, tak w przypadku Lauren Oliver miałam odwrotne odczucia: finał okazał się świetnym zwieńczeniem całej trylogii. Jest dobrze przemyślany, intrygująco przekazany i dodam, że nawet w pewnym stopniu zaskakujący. Ale przede wszystkim mocno zapada w pamięć. Naprawdę mocno.

   A zatem, jeśli przed Wami wciąż oczekiwanie na lekturę tomu 3, nie zwlekajcie. To naprawdę kawałek dobrej historii. Wciąga, intryguje i wywołuje dreszcze. I tak od początku do samiutkiego końca. Polecam gorąco!

Trylogia "Delirium":

Metryczka:

Lauren Oliver, "Requiem"

Wyd. Moondrive, ISBN: 978-83-7515-170-1

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 392

"Insygnia.Wojny światów" - S.J. Kincaid

Jesteś gotów się poświęcić?

   O tytule „Insygnia. Wojny światów” z pewnością większość czytelników zdążyła już wielokrotnie usłyszeć. W ostatnim czasie pojawiło się sporo opinii na jej temat, gdzie przeważały te pozytywne słowa. Moja opina raczej nie będzie różnić się od pozostałych pochlebnych recenzji – książka S.J. Kincaid z miejsca przypadła mi do gustu. Jest to ciekawy tytuł z gatunku fantasty, science fiction, nawet przygody, można nawet dopowiedzieć, że napisana została z przeznaczeniem głównie dla młodzieży, choć w tym wypadku nie wypada mówić o ograniczeniach wiekowych. Książka ta zapewnia wiele interesujących momentów, które umilą czas nie tylko czytelnikom młodego pokolenia.

   Tom Rains to nastolatek, który w życiu ma nieźle pod górkę. Chciałby w końcu być „kimś”, jednak rzeczywistość wygląda szaro: tułaczka od kasyna do kasyna z ojcem hazardzistą nie daje mu na to szans. Aż do czasu, gdy na Toma czeka propozycja nie do odrzucenia – może zostać bohaterem wirtualnych potyczek, a co więcej, ma szansę zostać członkiem Sił Układu Słonecznego  i wziąć udział w III wojnie pozaziemskiej. Ale czy młody chłopak podejmie ogromne ryzyko z tym związane?

   „Insygnia. Wojny światów” należą do tytułów, które czyta się gładko i bez przeszkód. Choć posiada wiele informacji, które pomagają czytelnikowi w zrozumieniu idei istnienia niektórych rzeczy, są naprawdę ciekawie przedstawione i można z łatwością przyswoić nie tylko tą wiedzę, ale również z ogromnym zainteresowaniem śledzić poczynania bohaterów. Autorka stworzyła naprawdę coś ciekawego – powieść zawiera w sobie wiele ciekawych elementów fantasy, ale również zwykłe, przyziemne wątki, które łączą się ze sobą w spójną całość, tworząc historię wciągającą i niezwykle pasjonującą. Można zaryzykować stwierdzenie, że w kwestii oryginalności powieść S.J. Kincaid plasuje się niezwykle wysoko, a tytuł ten z pewnością zyska przychylność wielu odbiorców.

   Generalnie można odebrać tą historię jako typową młodzieżówkę. Na pewno tak jest, wiele osób się zgodzi, jednak styl, jakim się posługuje pisarka, można nazwać bardziej elastycznym – choć jest to opowieść młodzieżowa, w jej kartach odnajdzie się każdy czytelnik, czy młody czy starszy. To właśnie jest fajne w tego typu przypadkach. Nawet bardziej zaawansowani wiekowo czytelnicy mogą zaczytać się w tej historii. I z pewnością im się spodoba, bowiem ukazana fabuła ciekawi nie tylko młodszych, jest równie dobra dla każdego innego.

   Co jeszcze przykuwa uwagę czytelnika do tego tytułu? Z pewnością cała ta technologia i idea wojny pozaziemskiej. Muszę przyznać, że bardzo ciekawie to wszystko wygląda. Z nieskrywaną ciekawością można śledzić cały proces „tworzenia” nowych rekrutów (wszczepianie tych wszystkich danych, szkolenia, symulacje). Na przykładzie głównego bohatera mamy wgląd od podstaw w sam środek tego chaosu. Dodatkowo dochodzą do tego losy samego bohatera i jego losy, toczące się jakby z boku. Nie za dużo, nie za mało tej fantastyki, co wpływa na ogólny wyraz książki. Ogólnie rzecz biorąc, pod względem gatunkowym, elementy ‘trzymają się kupy’ i tworzą interesującą powieść fantastyczną.

   Jeśli ktoś do tej pory miał wątpliwości, czy ten tytuł jest dla niego, powinien odrzucić swoje uprzedzenia i zaopatrzyć się w ten tytuł. „Insygnia. Wojny światów” to nic innego, jak kawał świetnej literatury młodzieżowej, fantastycznej i przygodowej, łączącej w sobie dobry obyczaj i niezłą dawkę kosmicznej technologii. Zapewnia wiele godzin dobrej rozrywki, na którą składają się odkrywanie nowych zasobów technologicznych oraz dawka dobrego humoru, który towarzyszy bohaterom. Już od pierwszej strony intryguje, a to i tak tylko przedsmak tego, co wydarzy się później. Naprawdę ciekawa pozycja. Serdecznie polecam.

Autor: S.J. Kincaid

Tytuł: Insygnia. Wojny światów

Wydawnictwo: Egmont Polska

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 472

"Fałszywy książę" - Jennifer A. Nielsen

Książę jest tylko jeden - ten prawdziwy...

   O książce „Fałszywy książę” większość czytelników zdołała już co nieco usłyszeć. To pierwsza część Trylogii Władzy autorstwa amerykańskiej pisarki Jennifer A. Nielsen, która na swoim koncie ma już popularną (przynajmniej na tamtym kontynencie) serię fantasy The Underwold Chronicles . Co można powiedzieć o tym tytule? Generalnie wygląda ona na typ fantasy z przeznaczeniem dla dzieci i młodzieży czy też niezłą przygodówkę z uwzględnieniem dla nieco starszych wiekowo dzieciaków. Jednak radziłabym nie kierować się intuicją. Za podstępnym opisem kryje się fascynująca fabuła, która niesamowicie wciąga od początku do końca. Choć z jednej strony wygląda błaho, zapewniam, że ta książka ma w sobie wiele niespodzianek.

   Grupa czterech chłopców, wyrwanych ze szponów sierocińca, staje w szranki o objęcie tronu w odległej krainie. Aby zapobiec wojnie domowej w królestwie, arystokrata Conner postanawia osadzić na tronie fałszywego księcia, którym stanie się jeden z chłopców. Jeden z nich – czternastoletni Sage, jest wielce nieufny w stosunku do Connera, ale zdaje sobie sprawę, że objęcie tronu da mu możliwość pozostania przy życiu. W trakcie walki o władzę na jaw wychodzą skrywane tajemnice i oszustwa, aż w końcu przyjdzie czas na prawdę, jakiej nikt się nie spodziewał…

   „Fałszywy książę” należy do gatunku książek, po których z jednej strony oczekuje się wiele, a jednocześnie nie wiadomo, czego można się po niej spodziewać. Przyznam szczerze, że opis mnie zaintrygował, jednak nie miałam gwarancji, że mi się spodoba – wiadomo, trochę trąci od niego młodzieżówką pomieszaną z przygodami przeznaczonymi dla dzieci. Zaryzykowałam jednak i nie powiem, byłam mile zaskoczona. Fabuła książki nie jest oklepaną wersją fantasy, jaką można spotkać ostatnio na rynku, czuć wyraźnie powiew świeżości w całej historii. Co więcej, choć styl faktycznie jest trochę spłaszczony na potrzeby zrozumienia przez młodsze pokolenie, to w równym stopniu przypadnie on do gustu czytelnikom w każdym wieku. Bardzo szybko czyta się przedstawioną historię, przez rozdziały można przemknąć błyskawicznie, ale jest to swego rodzaju dobra odmiana, ze względu na fakt, że mimo takiej prędkości czytania wciąż jesteśmy w stanie zrozumieć każdy szczegół w fabule. I niesamowicie potrafią one zaciekawić.

   W przypadku książek gatunkowo podobnych, kiedy autor kreuje własny świat, własne zasady, wiele razy spotkałam się z mało rozwiniętym światem przedstawionym. Autorzy zbyt mocno przywiązywali uwagę do bohaterów aniżeli do świata ich otaczającego. „Fałszywy książę” należy do powieści całkowicie wykreowanej przez wyobraźnię autorki, ale łatwo zauważyć, że bardzo dobrze przyłożyła się i do stworzenia postaci i do wytworzenia miejsc, w których toczy się akcja. Od dawna nie miałam okazji czytać tak łatwo skonstruowanej, a jednocześnie bogatej w treść i elementy książki. Bardzo prosto jest rozeznać się w realiach panujących w fabule, a także bardzo łatwo jest rozpoznać każdy zakamarek, w których znajdują się bohaterowie. To bardzo ważna cecha tego tytułu, bowiem połączenie prostoty z perfekcjonizmem nie należy do standardów współczesnych książek, i choć można spotkać takie łączenie w wielu tytułach, w dużej mierze wyglądają zupełnie gorzej niż w tej powieści.

   Bardzo ważne są również ciągłe napięcie i mnóstwo zagadek, jakie znajdują się w fabule. „Fałszywy książę” jest bogaty w tajemnice i różnego rodzaju intrygi, które wzbudzają nieskrywaną ciekawość już na samym początku. Kiedy jest się w trakcie lektury, można odczuć wiele rozmaitych emocji, choć głównie są co ciekawość i chęć poznania dalszych przygód bohaterów. Ale nic w tym dziwnego, skoro poznajemy nie tylko walkę czterech chłopców o fałszywą władzę, ale również same ich przygotowania, które nie raz wyglądają naprawdę intrygująco. Jeśli mam być szczera, to czasem opisy tych wydarzeń nie były dobrze rozwinięte, czegoś im brakowało, niemniej jednak w równym stopniu wciągają podobnie jak cała reszta.

   Mówiąc jednym zdaniem, „Fałszywy książę” to powieść godna półki każdego mola książkowego, który ceni sobie dobrą fantastykę i powieść przygodową. Książka Jennifer A. Nielsen sprawia, że choć na chwilę można przenieść się do odległej krainy i poznać tajniki wielkiej intrygi, jaka ma miejsce z udziałem młodych chłopców. Z jednej strony wygląda na zdziecinniałą historyjkę, jednak nie radzę nieść się pozorami i uprzedzeniem. Ten tytuł mocno zaskakuje, w ogromnym stopniu pozytywnie, ale przede wszystkim nie jest przeznaczony tylko dla młodszej części czytelników. „Fałszywy książę” to bardzo ciekawa powieść, myślę, że jednak z lepszych, jakie ukazały się w tym roku wydawniczym. Miejmy nadzieję, że pozostałe części trylogii będą równie udane i w równym stopniu zdołają zjednać sobie czytelników, tych młodszych i starszych, jak udało jej się to pierwszym tomem. Serdecznie polecam, naprawdę warto!

Autor: Jennifer A. Nielsen

Tytuł: Fałszywy książę

Wydawnictwo: Egmont Polska

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 392

"Świat bez końca" - reż. Michael Caton-Jones

Mroczne oblicze średniowiecza

   Ken Follett to autor, który w specyficzny a jednak ciekawy sposób potrafi przedstawić fabułę w swoich książkach. Nic więc dziwnego, że ich treścią interesują się producenci filmowi. Ostatnimi czasy miałam okazję poznać ekranizację jednej z jego powieści, tj. „Filary ziemi”. Zrealizowana z rozmachem produkcja ujmuje nie tylko świetnym oddaniem klimatu średniowiecza, ale również rozmaitymi wątkami wszelakiej maści, przeniesione z kart powieści na ekran w sposób prawie idealny. Kolejną produkcję stworzoną na bazach twórczości Folletta, jaką miałam okazję obejrzeć, jest „Świat bez końca”, gdzie akcja rozgrywa się dwieście lat po wydarzeniach z „Filarów ziemi”. Czy również jest tak dobra jak jej poprzedniczka? Trudno stwierdzić, bowiem znów widać wielki rozmach w odtworzeniu krajobrazów minionej epoki oraz wiele rozmaitych wątków. Pojawiają się jednak różnice, o których mam zamiar tutaj wspomnieć.

   Akcja "Świata bez końca" zaczyna się 200 lat po wydarzeniach z "Filarów Ziemi", w roku 1327. Na tle barwnej panoramy średniowiecza, w okresie wielkich przemian i dziesiątkującej społeczeństwo zarazy, toczy się epicka opowieść o walce o władzę, pieniądze i wpływy. O tajemnicach i zbrodniach, o nauce burzącej fundamenty wiary. Historia, w której ludzkie emocje - miłość, nienawiść, pragnienie zemsty - odgrywają wiodącą rolę.*

   W „Filarach ziemi” spodobało mi się to, że scenariusz jest mocno zbliżony do wydarzeń z powieści. Ponadto nie ma w nim skrępowania, aktorzy świetnie przyczynili się do sukcesu produkcji, w której nie ma miejsca na wstydliwość i nieśmiałość. „Świat bez końca” w pewien sposób naśladuje postępowanie pierwszej części – nic dziwnego, w końcu twórcy serialu są niezmienni. Jest odwaga, jest niczym nieskrępowana nagość, jednak zabrakło tym razem subtelności, która towarzyszyła „Filarom…”. Nie można mówić, że przez to film jest gorszy, bowiem nie psuje to ogólnego charakteru obrazu, jednak w pewien sposób, niektórych widzów, może to w pewien sposób… no nie wiem, zniesmaczyć. Nagość i sceny erotyczne są bardziej odważne i występują częściej, co niektórym może się podobać, ale za to niektórym wprost przeciwnie.

   Oglądając „Świat bez końca” mamy szansę ponownie przenieść się w świat średniowiecza. Po raz kolejny producenci postarali się o odtworzenie obrazu w najdrobniejszych szczegółach. Za to podziwiam kraje Wielkiej Brytanii czy Kanady, potrafią zbudować akcję w realiach zbliżonych mocno do tego, co było. Nie ma sztuczności w krajobrazach, nie ma wpadek przy kostiumach… Seans z serialem „Świat bez końca” i wcześniej „Filary ziemi” jest zatem świetną wędrówką po średniowieczu, dobra powtórka z lekcji historii, która w tym wydaniu wygląda dużo ciekawiej niż na kartach podręcznika.

   Prócz wydarzeń historycznych, które występują w serialu, występują również wątki poboczne, bardziej obyczajowe, które wprawiają w najróżniejsze emocje. Fabuła mocno wciąga, wciąż pozostawia niedosyt po każdym odcinku, a co więcej, po skończeniu serialu ma się ochotę na więcej. Ponadto nastraja muzyka, jaka płynie w tle, nie jest wymyślna, brzmi mile dla ucha. Również gra aktorska wydaje się być na wysokim poziomie, choć w przeciwieństwie do „Filarów ziemi” ten serial jest wypełniony aktorami mniej znanymi i nawet debiutantami. Mimo wszystko jednak należą się brawa za włożony wysiłek w tworzenie serialu, nie tylko producentom, ale właśnie też odtwórcom różnych ról.

   „Świat bez końca” to serial nieco gorszy od „Filarów ziemi”, niemniej jednak jest on warty uwagi. Jeśli ktoś lubi średniowieczne klimaty, ten moment w historii, gdzie wiek XIV wiedzie prym, lub zwyczajnie zna i podziwia twórczość Kena Folletta – ten serial jest właśnie dla nich. Bardzo dobrze zorganizowany obraz  wciąga już od pierwszych minut, ale również trzyma w napięciu do ostatniego odcinka. Nie jest idealny, może nawet ma swoje wady, jednak warto go obejrzeć. Polecam!

*opis wydawcy

Reżyseria: Michael Caton-Jones

Tytuł: Świat bez końca

W rolach głównych: Ben Chaplin, Peter Firth, Cynthia Nixon

Rok produkcji: Kanada/Niemcy/Wlk. Brytania 2012

Czas trwania:  4 x 90 min.

"Pandemonium" - Lauren Oliver

"Pandemonium" Lauren Oliver

   Czy wyobrażacie sobie żyć w świecie, gdzie miłość uważana jest za chorobę? Ja nie chciałabym się w takim znaleźć, z pewnością większość z Was również. Ten świat, gdzie wszelkie uczucia są zakazane, opisany został w książkach serii autorstwa Lauren Oliver, „Delirium”. „Pandemonium” to już druga część, w której odnajdziemy starą bohaterkę, Lenę. Tym razem jej losy zostały poszerzone o wiele spektakularnych momentów i zaskakujących decyzji. Po raz drugi autorce udało się zbudować niecodzienną wizję, która pochłania czytelnika w świat odmienny od normalności…

   Lena, po nieudanej ucieczce z Aleksem, w której widzi go po raz ostatni, trafia do Głuszy, gdzie żyje i poznaje Odmieńców. Za ich sprawą dziewczyna dołącza do ruchu oporu, który walczy z postanowieniami państwa, gdzie miłość uznano za chorobę. Lena podejmuje się ważnej misji, z której ledwo uchodzi z życiem. W świecie, gdzie uczucia są zakazane, dziewczyna poznaje kolejnego tajemniczego chłopaka – Juliana. Odtąd znów jej świat staje na głowie…

   Miałam okazję przeczytać „Delirium” jeszcze przed premierą. Tematyka tej książki, która zapoczątkowała nową serię, zaintrygowała mnie na tyle poważnie, iż zaczęłam się zagłębiać w świat bohaterów coraz bardziej. Po skończonej lekturze nie było mowy o tym, że nie przeczytam kolejnych części. Dlatego bardzo się cieszę, że miałam możliwość przeczytania „Pandemonium”, po którym mam jeszcze lepsze wspomnienia. Ale po kolei. Do tej książki podchodziłam bardzo optymistycznie, wiązałam z nią duże nadzieje. Czułam, że będzie ciekawsza i nie pomyliłam się. Bardzo często spotykałam serię, w której pisarze, z kolejną częścią, rozwijali skrzydła i dodawali swoim powieściom więcej pozytywnych akcentów. W „Pandemonium” widać wyraźnie, że pani Oliver rozwinęła się w kwestii tworzenia historii, każdy wątek jest przemyślany i skonstruowany w sposób, aby niczego ważnego nie pominąć. Historia jest bardziej dojrzała, niż w jej poprzedniczka. Łatwo też zauważyć, że w przypadku rozwoju akcji autorka spisała się na medal – wszystko stonowała, nadając szybsze tempo w odpowiednich momentach, dzięki czemu częściej odczuwamy zaskoczenie oraz dużo innych emocji.

   Nie da się ukryć, że świat wykreowany przez Lauren Oliver jest bardzo oryginalny. Często zastanawiałam się, czy pojawi się książka (bądź seria), która będzie w stanie mnie jeszcze zaskoczyć. Nie zachwycić, ale zaskoczyć. I w przypadku „Delirium” oraz „Pandemonium” ta sztuka się udała. Przyznam szczerze, że na początku wydawała mi się dziwna, ale ostatecznie zaskoczyła mnie i pomysłem i formą, samym wykonaniem. Wiele opisanych w niej momentów zdołało wywołać u mnie szeroki uśmiech, zdziwienie, strach, obawy… Przeżywałam je razem z bohaterami, każde ich rozterki. Bardzo lubię, kiedy mogę utożsamić się z postacią, wtedy rozumiem ich lepiej, lepiej pojmuję otaczające ich realia. W „Pandemonium”, podobnie jak w poprzedniej części, przez całą fabułę mogłam poczuć się kolejnym bohaterem książki. I za to bardzo dziękuję autorce.

   Wiele osób mówiło mi, że ta seria jest typowa dla nastolatek (podobnie jak „Zmierzch”); po części godziłam się z ich zdaniem. Ale tylko po części. W historii Leny odnajdujemy wiele elementów, które przemawiają za tym, iż nie tylko nastoletnie czytelniczki odnajdą w niej przyjemność z lektury. Do tej powieści nie ma ustalonego kryterium wieku, fabuła, mogę rzec, jest uniwersalna – każdy odnajdzie w niej kawałek czegoś dla siebie. „Pandemonium”, jak już wspomniałam, jest dojrzalszą lekturą, wątki jak i narracja są bogatsze, ale zawierają również elementy prostsze, banalniejsze. Dlatego czytelnik w każdym wieku będzie w stanie pojąć realia panujące w książce.

   O „Pandemonium” mogłabym pisać jeszcze długo, w większych superlatywach bądź mniejszych, ale nie mam pewności, czy udałoby mi się zawrzeć wszystkie odczucia po lekturze. Krótko rzecz ujmując, robiąc podsumowanie, powiem tylko to, że książkę warto przeczytać. Jest w niej wiele ciekawych wątków, które scalone z bardzo dobrą narracją dają interesujący i bardzo oryginalny efekt. Dodatkowo, zakończenie powieści zaskakuje (totalnie) i zapowiada kolejne emocjonujące wydarzenia następnej części. Nie zostaje mi nic innego, jak polecić ją każdemu, małemu czy dużemu. Wiedzcie, że naprawdę warto. 

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję wydawnictwu Moondrive (Otwarte):

Autor: Lauren Oliver
Tytuł: Pandemonium
Wydawnictwo: Moondrive
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 376

"Walcząc z Przeznaczeniem" - Beata Biela

"Walcząc z Przeznaczeniem" Beata Biela

"[...]Mogłem zabijać, okaleczać, kraść...

Zrobiłem wszystko, żeby utrzymać ją przy sobie.

I nie mam ani jednego, pieprzonego wyrzutu sumienia.

Niczego nie żałuję.

Bo wygraliśmy w walce z przeznaczeniem."*

   Kiedy choroba dotyka kogoś bliskiego, wszystko się zmienia. Podejście do życia, postrzeganie innych, ale zwłaszcza nasze odczucia. Obawy zamieniają się w strach, radość zastępuje smutek, a złość przemienia się we wściekłość. Ostatnią deską ratunku okazuje się nadzieja, która jednak z każdym dniem może wygasnąć…

   Alicja wiodła jak dotąd spokojne życie, mając u swego boku kochającego chłopaka i wspaniałych przyjaciół. Kiedy dowiaduje się, że choruje na przewlekłą białaczkę szpikową, wszystko legnie w gruzach. Rozpoczyna walkę o własne życie, która, jak się okazuje, z miejsca jest przegrana. Nadzieją jest jednak jej biologiczna matka, która może być dawcą szpiku. Alicja postanawia jej odszukać, a kiedy jej się to udaje, okazuje się, że przez to wplątała siebie i bliskich w konflikty z mafią. Odtąd walka o własne życie stanie się grą o życie również jej najbliższych. A stawka naprawdę jest ogromna…

   Z twórczością autorki miałam okazję spotkać się na portalu internetowym chomikuj.pl. Czytywałam czasem pojedyncze rozdziały jej opowiadań jak i całe historie. Muszę przyznać, że naprawdę podobały mi się, więc do książki „Walcząc z Przeznaczeniem” podeszłam z ogromnym entuzjazmem. To debiut literacki Beaty i z czystym sumieniem mogę rzec, że w stu procentach udany. Kolejna historia autorki, która wywołała u mnie skrajną mieszankę emocji. W fabule, liczącej mniej niż dwieście stron, było ich multum, a odczuwałam je równie dobrze jak sami bohaterowie. Akcja wciąga od początku do końca i mimo swojej bolesnej i trudnej tematyki, zachwyca czytelnika.

   Przede wszystkim ogromnym plusem jest fakt, że w tak małej liczbie stron autorka zawarła wszelkiego rodzaju wątki. Znajdziemy w niej wątek miłosny, wątek choroby, wątek kryminalny, wątek muzyczny i wiele innych. Opisy miejsc, leczenia jak i samej choroby wyglądają profesjonalnie, co tylko świadczy o dużej wiedzy Beaty. Dzięki temu odbiorca wie, o co we wszystkim chodzi, w międzyczasie ucząc się nowych reguł i nabywa cenne informacje. Ponadto krótkie rozdziały skonstruowane zostały w taki sposób, że nie odczuwa się ich długości, jedynie napięcie, które wzrasta z każdą kolejną stroną.

   Bohaterowie nie są ckliwi ani przerysowani. Ich zwyczajność pozwala na lepsze zrozumienie ich postaci, ich postępowania i targających ich emocji. Najbardziej polubiłam Adama, który mimo wszystko stał się podporą dla swojej chorej dziewczyny. Ciepły, wyrozumiały, opiekuńczy, czasem narwany, ale to da się wybaczyć. I najważniejsze: gotów zrobić wszystko, aby uratować ukochaną. Nawet jeśli oznacza to wejście w konszachty z mafią. Nie cofnie się przed niczym. Z pewnością niejedna kobieta chciałaby mieć takiego Adama…

   Styl autorki jest prosty i łatwy w odbiorze. Czyta się go bardzo szybko, wciąga z każdym kolejnym zdaniem. Mimo że „Walcząc z Przeznaczeniem” to pierwsza książka Beaty można śmiało stwierdzić, że styl jest już na naprawdę wysokim poziomie i gdybym nie znała wcześniej ani autorki ani jej twórczości, z pewnością myślałabym, że to książka jakiejś znanej pisarki, której jeszcze nie miałam okazji poznać. To świadczy o wielkim potencjale autorki…

   Na koniec chciałabym jeszcze dodać, że wielka szkoda, że tak mało osób zna tę opowieść. Jest naprawdę godna uwagi. Dlatego zachęcam każdego do zapoznania się z „Walcząc z Przeznaczeniem”, bo historia jest niebanalna i porusza człowieka. I przede wszystkim wciąga, na co dowodem jest fakt, że przeczytałam ją w zaledwie cztery godziny. Przeczytajcie, naprawdę warto. Ja liczę jeszcze na to, że w przyszłości o autorce będzie głośno. Z wielką chęcią przeczytam kolejne jej projekty.

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję samej autorce, Beacie Bieli:)

*Epilog

Autor: Beata Biela

Tytuł: Walcząc z Przeznaczeniem

Wydawnictwo: Radwan

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 168