"Kryjówka" - Andrea Camilleri

Co się kryje w ludzkiej głowie...

   Dziś będzie opowieść o nietypowej książce. Książce, która kryje w sobie treść nie tylko dziwną, ale również niezwykle inną. Ciężko powiedzieć o niej, że ma określoną tematykę, jej fabuła lekko przytłacza i sprawia, że czujemy się niepewnie. Dlaczego? Na to pytanie również niezwykle ciężko odpowiedzieć, bowiem jej specyfika polega na tym, że każdy czytelnik odbierze ją inaczej. Mowa tutaj oczywiście o tytule „Kryjówka” autorstwa Andrea Camilleri. Być może to książka nie dla każdego, jednak jedno jest pewne: jeśli przeczytasz, będziesz miał do siebie wiele pytań…

   Arianna to nietypowa kobieta. Żyje w związku ze starszym od siebie Giuliem, jednak ich życie nie jest idealne. Ze względu na pewne „problemy”, Arianna sypia z obcymi mężczyznami, których starannie dobiera razem ze swoim partnerem, który jednocześnie jest świadkiem każdego aktu. Cały układ wydaje się prawidłowy, dopóki nie pojawia się pewien chłopak, który niszczy wszystko, co sobie poukładali.

   „Kryjówka” to pewnego rodzaju wyzwanie dla czytelnika. Z jednej strony opis wydaje się intrygujący, zwiastuje historie, z jakimi jeszcze nie mieliśmy stale styczności. Z drugiej jednak, kiedy już przeczyta się książkę, pojawiają się wątpliwości i pytania. Dlaczego? O co tak naprawdę chodziło? Autor zaserwował nam pewnego rodzaju grę. Powieść ma bowiem z lekka erotyczny wymiar, czyli intymne spotkania Arianny z mężczyznami i jej mąż jako uczestnik „wydarzeń” oraz analiza psychiczna głównej bohaterki. Kiedy poznajemy ją bliżej, widzimy wyraźnie, że nie jest tak naprawdę zdrowa na umyśle. Być może Camilleri chciał przedstawić pewnego rodzaju psychologiczne obserwacje kobiety, jej fetysze, jej wyobraźnię i postrzeganie świata, jednak nie do końca ten zabieg się udał. „Kryjówka” pozostaje do końca z lekka „dziwną” lekturą. 

   Choć pisarzowi nie wolno zarzucać tego, że brakuje mu wyobraźni i nie potrafi dobrze pisać, to wciąż pozostaje pewien niesmak, jeśli chodzi o powieść. Jest krótka, co w tym przypadku jest zaletą, szybko się czyta, co uwalnia szybko od całej historii, ale również budzi w nas ogrom wątpliwości. Wyraźnie widać, że brak tutaj zdecydowania, jakie wątki mają przeważać, co ma być głównym zamysłem książki. Po prostu jest totalny bałagan i historia, która nie porywa wcale. Mnie ogromnie rozczarowała, chociaż uwielbiam psychologiczne gry w powieściach. Nikomu nie życzę podobnie, dlatego warto zastanowić się nad sensem nie tylko tej książki, ale również pomysłu, czy warto ją będzie przeczytać…

Autor: Andrea Camilleri

Tytuł: Kryjówka

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 172

"Powtórnie narodzony" - Margaret Mazzantini

Droga do szczęścia bywa długa i kręta...

   Są takie historie romantyczne, które źle nam się kojarzą. Romans jest banalny, uczucia sztuczne, a całość opiera się na intymnych relacjach, które tkwią tam aż do przesytu. Istnieją jednak również takie, które w subtelny sposób ukazują siłę uczucia, jakie potrafi się nawiązać między ludźmi. Z pozoru zwyczajnie wyglądające, a z czasem nabierające siły i namiętności, radości i wzajemnego porozumienia. Do tego typu historii z pewnością można zaliczyć tytuł „Powtórnie narodzony” autorstwa Margaret Mazzantini, chociaż nazwanie tej książki romansem jest czystym niedopowiedzeniem. To tylko przykrywka, pod którą istnieje prawdziwa i dramatyczna rozgrywka. Jeśli jeszcze nie słyszeliście o tym tytule, to wiedzcie, że właśnie poznajecie najbardziej piękną i jednocześnie smutną historię, jaka mogła ostatnio powstać…

   Gemma to z pozoru szczęśliwa i spełniona kobieta. Ma męża, dorosłego prawie syna i dom we Włoszech. Pewnego dnia zostawia to wszystko za sobą i wyrusza z synem do Sarajewa, szlakiem jej przeszłości. Na miejscu spotyka Gojko, bośniackiego poetę, jej dawnego przyjaciela, który tym razem również opiekuje się podczas jej pobytu w tym mieście. Dzięki niemu kiedyś poznała Diega – swą wielką miłość. Pobyt w Sarajewie jest dla niej swoistym przeżyciem, znów czuje ducha walki sprzed lat i czyste pragnienie macierzyństwa, jakie nią owładnęło. Nic nie jest jednak takim, jakim się wydawało, zwłaszcza wtedy, gdy Gemma w końcu poznaje całą prawdę…

   Dotąd wyczytałam dość sporo romantycznych powieści, jednak żadna nie zdołała mnie poruszyć w tak dużym stopniu, jak książka Margaret Mazzantini. „Powtórnie narodzony” to historia, która nie jest zwykłym obrazem romansu sprzed lat, do którego powraca bohaterka. Jesteśmy świadkami bogatej historii, która miała początek dawno temu, w Sarajewie, kiedy ludzie byli odstrzeliwani przez snajperów jak zwierzyna, a która ma piękne, a zarazem trudne konsekwencje. Gemma, główna bohaterka, nie tylko zakochuje się w amerykańskim fotografie, ale z czasem pragnie zostać również matką. Wokół kurz, brud i krew zabitych, a tak „zwyczajny” wątek dominuje i podsyca w nas emocje. Nie idzie się temu oprzeć. I to jest właśnie bardzo intrygujące połączenie: z jednej strony mamy do czynienia z romansem dwojga ludzi, miłością silną i czystą. Z drugiej zaś charakter powieści ma wymiar mocno dramatyczny. Nie należy jednak traktować osobliwie. To połączenie jest naprawdę świetnie skonstruowane i cała opowieść wręcz magiczna i niepowtarzalna.

   Cała konstrukcja, począwszy od charakterystycznych bohaterów aż po ich uczucia i środowisko, w jakim się znajdują, nadają fabule realny wymiar. Wszystko wygląda tak prawdziwie, tak realistycznie, iż można odnieść wrażenie, że nie jest to tylko fikcja literacka, ale prawdziwa opowieść pewnej kobiety, która pragnęła podzielić się z nami własnymi doświadczeniami. Widać wyraźnie, że autorce zależało na wiarygodnym przedstawieniu własnej historii i śmiało należy stwierdzić, że ten zabieg udał się w stu procentach. Czytając ten tytuł nie odczujemy czegoś w rodzaju sztucznych emocji, sztucznych i sztywnych uczuć. Poznamy za to coś pięknego, co zostało stworzone na bazie ludzkiego życia. 

   „Powtórnie narodzony” to wspaniała opowieść. Nic więc dziwnego, że zainteresowała ona producentów filmowych. Mam nadzieję, że zainteresuje również szerokie grono czytelników w Polsce, bowiem jest to historia z pozoru zwyczajna, a jednak potrafi wycisnąć z czytelnika wiele, bardzo wiele łez. Powieść ta jednak nie tylko wzrusza, ale jednocześnie nadaje inne spojrzenie na świat. Dramat, jaki rozgrywa się w tle, pozwala na zadanie sobie kilku istotnych pytań. Dogłębną interpretację pozostawiam jednak każdemu, kto zdecyduje się na lekturę tej książki. Niczego nie straci, a zyska bardzo wiele. Na przykład wiele pamiętnych chwil z lekturą. Bo o niej, tak naprawdę, trudno będzie zapomnieć. Polecam!

Autor: Margaret Mazzantini

Tytuł: Powtórnie narodzony

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 524

"Z pustymi rękami" - Valerio Varesi

Kryminalne oblicze Włoch...

   Valerio Varesi to włoski pisarz kryminałów, którego książka „Z pustymi rękami” jest kolejną częścią przygód komisarza Soneri’ego. W ubiegłym roku miałam okazję poznać pierwszą część cyklu, czyli „Pokoje do wynajęcia”, które opisują śledztwo w mrocznym i mglistym miasteczku Włoch. Nadany przez autora klimat włoskich ulic i ciemnej strony przestępczej tego kraju zdołał przekonać mnie do siebie w dużym stopniu, bowiem prócz intrygującej zagadki można było odczuć dreszcze na samą myśl o biegnącej w tle akcji. „Z pustymi rękami” to kontynuacja pracy komisarza Soneri’ego, i co muszę z bólem przyznać, nie wygląda ona zbyt ciekawie. Jest dużo spokojniejsza i mocniej przewidywalna, co stwarza nie tylko poczucie znudzenia, ale tak jak w moim przypadku, dużego zawodu…

   W miasteczku Parma panuje wyjątkowo upalne lato. Życie na ulicach miasta zmienia się diametralnie – znudzeni mieszkańcy wloką się powoli w kierunkach tylko im znanych, ale co gorsza: szerzą się zamieszki i rozboje w biały dzień. Bójki, podpalenia, kradzieże, a nawet zabójstwo. Komisarz Soneri chce wyjaśnić przyczyny zajścia tych wydarzeń. Coraz częściej słyszy w zeznaniach o znanym lichwiarzu, który może mieć związek z upadkiem wielu obywateli tego miasta. Wszystkie te sprawy okazują się mieć wspólny mianownik, który okaże się znacznie bardziej dokuczliwy, niż gorące słońce letniego dnia w Parmie…

   Tego autora polubiłam za pierwszą, bardzo mroczną i wciągającą, ale przede wszystkim ciekawie skonstruowaną zagadkę, jaką przedstawił w książce „Pokoje do wynajęcia”. Była to dopiero pierwsza część o komisarzu Soneri’m, lecz z miejsca przypadła mi do gustu nie tylko akcja, ale również sam bohater. Kiedy usłyszałam o kolejnym tytule z jego udziałem, musiałam wprost poznać tą historię. „Z pustymi rękami” jednak nie okazało się tak dobre, jak oczekiwałam. I bardzo ubolewam z tego powodu, bowiem z każdą częścią powinno być znacznie lepiej niż na początku… Tymczasem wyszło coś pokrętnego, co raczej nie da się równać z inauguracją cyklu. Przede wszystkim łatwo dostrzegalną różnicą jest już sam klimat, jaki panuje w miasteczku, jakby on zmieniał diametralnie krajobraz, ale również same wydarzenia. W „Pokojach do wynajęcia” panuje mglista pogoda, szarówka, co nadaje ulicom miasteczka mroczny i dreszczowy wygląd, czuć ciarki na plecach, kiedy czyta się karty powieści. W „Z pustymi rękami” mamy już znacznie inny obraz – gorąco, skwar, który sprawia, że bohaterowie książki są leniwi, poruszają się w takim zwolnionym tempie. Upał zdecydowanie ich spowalnia, ale hamuje również akcję, która, tak samo jak jej bohaterowie, snuje się z wolna do przodu, jakby jej się nie chciało. To wyraźnie widać i czuć, kiedy czyta się kolejne strony, emocje postaci, klimat i to gorące powietrze wpływa również na czytelnika. Kompletnie zwalnia tempo czytania, trzeba naprawdę iść w zaparte, aby dokończyć historię w miarę przyzwoitym czasie. Niektóre wątki okropnie się dłużą, jakby i one były nasiąknięte gorącym włoskim słońcem.

   Choćbym nie wiem jak chciała powiedzieć o zaletach tej powieści, zawsze jakiś mankament zdoła rzucić cień na pozytywny aspekt książki. Chociażby wspominając zagadkę kryminalną, którą próbuje rozwikłać Soneri – ten wątek jest bardzo interesujący. Zaczyna się już na początku i nawet, jeśli wydaje się, że rozwiązanie już znamy, prawdę poznajemy dopiero na samym końcu. Varesi kluczył przez całą fabułę, jakby chciał zmylić nasz trop, całkowicie zaskakując na samym końcu. I to mu się udało. Jednak nie jest to aż tak ekscytujące ze względu na fakt, że działania komisarza, choć mają swoje porywy, to jednak toczą się w leniwym tempie. Szczerze zabrakło mi akcji, która zdoła przykuć moją uwagę i wywołać jakiś dreszcz emocji. W większości przypadków po prostu czuć senność i nudę. Niestety.

   „Z pustymi rękami” okazało się znacznie gorszą kontynuacją serii, ale to nie znaczy, że kolejne części, które mam nadzieję się pojawią, również takie będą. Wyrażam wielką nadzieję na to, że kiedyś będzie mi dane poznać kolejne części komisarza Soneri, który wbrew tym leniwym akcjom drugiej części, wciąż pozostaje jednym z moich ulubionych śledczych, jakim miałam okazję ostatnio poznać. Również należy zwrócić uwagę na umiejętności Varesi’ego, który potrafi oddać klimat miejsca, w jakim rozgrywa się akcja. I to daje nadzieję na to, że jeśli tylko umiejętnie przewidzi pogodę dla swojej powieści, to z pewnością będzie ona udana. Zawiodłam się na niej, fakt, jednak nie mam zamiaru nikogo zniechęcać do sięgnięcia po „Z pustymi rękami”. Jeśli ktoś czuje się zaintrygowany powieścią, powinien spróbować swoich przygód w komisarzem Soneri’m. Być może dla kogoś będzie to lektura znacznie ciekawsze niż dla mnie…

Autor: Valerio Varesi

Tytuł: Z pustymi rękami

Wydawnictwo: Dom Wydawniczy Rebis

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 264

"Historia prawdziwa Kapitana Haka" - P.D. Baccalario

Kim naprawdę jest kapitan Hak?

   Postać Kapitana Haka z pewnością każdy kojarzy z „Przygodami Piotrusia Pana”. Dzisiaj jednak można poznać zupełnie nowe oblicze tej postaci, stworzone przez włoskiego pisarza – Pierdomenico Baccalario. „Historia prawdziwa Kapitana Haka” to opowieść przygodowa o chłopcu, który marzył o żegludze. Miał wiele przydomków, jednak nikt nie wiedział, że jest prawdziwym kapitanem Hakiem. Czy jednak jest on lepszą postacią od wykreowanego przez Barrie bohatera?

   Rok 1829. Na świat przychodzi nieślubne dziecko króla Jerzego IV, chłopiec, który może odmienić losy całej Anglii. Zaraz po urodzeniu razem z matką musi opuścić kraj. Mijają dni, miesiące i lata, gdy chłopiec dorasta i marzy o tym, by znaleźć się na morzu. W wieku trzynastu lat ucieka z domu i wsiada na pokład statku. Od tej pory stanie się piratem z krwi i kości, który z czasem stanie się znany i poszukiwany. Posiadał wiele przydomków, jednak tak naprawę nikt nie wiedział, że jest on jedynym i prawdziwym kapitanem Hakiem…

    Nie ma co kryć, „Przygody Piotrusia Pana” w przeszłości były jedną z najbardziej lubianych przeze mnie lektur. Widziałam też niezliczone wersje ekranizacji tej znanej opowieści, dlatego też długo wahałam się, jak ocenić postać z książki Pierdomenico Baccalario. „Historia prawdziwa Kapitana Haka” już z tytułu, a dokładniej członu ‘historia prawdziwa’ jawiła mi się jako coś intrygującego, ale równocześnie podejrzanego, że to kolejna słaba próba udowodnienia, że autor tej książki znalazł lepszy pomysł na wykreowanie przygód postaci. Po przeczytaniu czuje lekki niedosyt, być może rozczarowanie, które jednocześnie miesza się z pozytywnymi wrażeniami z lektury. Nie mogę powiedzieć, że mi się nie podobała, bowiem dobre rozegranie fabuły ze sporą dawką pirackich przygód mile przypomniało mi o przeszłości, kiedy czytywałam bajki. Z drugiej jednak strony czegoś zabrakło tej historii, zabrakło kilku elementów, które sprawiłyby, że powieść zapamiętałabym na długi czas.

   Lektura książki zajęła mi ledwie trzy godziny. Były to bardzo bogate godziny, podczas których na nowo poznawałam przygody kapitana Haka. Niestety obeszło się bez większych zachwytów. Emocjonujące chwile, kiedy akcja wzrastała wraz z napięciem, zamieniły się z powiedzonka „ahoj, przygodo!” w ”żegnaj, przygodo!”.  Rozpoczynały się po to, aby zaraz zgasnąć. Przez to nie można było odczuć tych przygód na własnej skórze, wyparte zostały wszelkie urozmaicenia, które pomogłyby w tym. Wynikiem tego jest neutralne podejście do kolejnych rozdziałów, na koniec zostawiając czytelnika z niemałym rozczarowaniem.

   „Historia prawdziwa kapitana Haka”, jak się okazało, nie jest wybitną książką, ale złą również nie. Opowieść o kapitanie Haku, stworzona przez pana Baccalario, wydaje się dobra, miło czyta się o przygodach chłopca, który wyrasta na znanego pirata. Jednak brakuje jej kilku elementów, które przemówiłyby na większą, pozytywną korzyść książki. Nie jest zła, ale bardzo dobra również nie. Uznałabym ją za normalną i typową powieść, na neutralnym gruncie. Mimo wszystko poleciłabym ją fanom przygodowych książek, bardziej dzieci i młodzieży, do których ta książka powinna bardziej trafić. Mnie do końca nie przekonała, dlatego wybór pozostawiam czytelnikom…

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Olesiejuk:

Autor: Pierdomenico Baccalario

Tytuł: Historia prawdziwa kapitana Haka

Wydawnictwo: Olesiejuk

Rok wydania: listopad 2012

Liczba stron: 321

"Pokoje do wynajęcia" - Valerio Varesi

"Pokoje do wynajęcia" Valerio Varesi

   Napisanie kryminału to nie lada sztuka. Autorzy książek kryminalnych muszą bowiem postarać się o nietuzinkową zagadkę, która przyciągnie najbardziej wymagającego czytelnika. Do tego potrzebny jest również spryt, aby dobrze pokierować fabułą oraz bohaterami, w taki sposób, by nie tyle ciekawiły lecz również intrygowały i zadziwiały. Potrzebna jest również tajemnica, taka tajemnica, która stopniowo odkrywana, szokuje, zaskakuje… Valerio Varesi, włoski pisarz, w swej książce „Pokoje do wynajęcia” porusza nie pierwszy już w literackim świecie temat zbrodni, która szokuje, ale jest jednocześnie odpowiednio zmotywowana. Czy zatem udało mu się przedstawić wszystkie fakty w sposób interesujący dla fanów kryminalnych poczynań?

   Parma, Włochy. W kilka dni przed Bożym Narodzeniem dochodzi do zbrodni. W kamienicy w centrum miasteczka ginie stara kobieta, której serce pocięto na kawałki. Sprawę prowadzi komisarz Soneri, człowiek indywidualista. Poszukując sprawcy policjant będzie zmuszony uporać się z demonami przeszłości, które w bolesny sposób dadzą znać o sobie. W przykry sposób uzmysłowi sobie, że ci, których uważał za najbliższych, wcale nie są tacy, jakby się wydawało. W trakcie śledztwa, prócz odnalezienia domniemanego zabójcy, komisarz Soneri trafi na ślad korupcyjnych machlojek wyższych sfer. Jak poradzi sobie z tą poplątaną sprawą? Oto zasnute mgłą mroczne tajemnice włoskiego miasteczka, o których nikomu się nie śniło…

   „Pokoje do wynajęcia” to kolejny kryminał, który miałam okazję przeczytać w ostatnim czasie. Intrygujący opis zwiastuje bardzo ciekawe i odmienne oblicze Włoch. Z zapałem podeszłam do lektury i muszę przyznać, że nie zawiodłam się na autorze. Fabuła rozpoczyna się tradycyjnie popełnioną zbrodnią, która sprawia, że zadajemy sobie pytanie: dlaczego i kto to zrobił? Późniejsze śledztwo stopniowo ukazuje wszelkie poszlaki, podejrzanych oraz domniemane motywy. Jest to okazja do snucia domysłów i przypuszczeń przez czytelnika. Autor skrupulatnie opisuje każdą czynność, nie bawi się jednak w dokładność szczególną, krótkie opisy wystarczają, aby wyrazić najważniejsze działania komisarza Soneri. Nie ma się wrażenia zbędności, wszystko w dostateczny sposób wyraża emocje, myśli oraz poczynania bohaterów. Nie ma w niej zbyt wiele budzących dreszczy akcji, jednak śledztwo prowadzone we włoskim miasteczku, gęsto spowitym mgłą, jest tak zajmujące, że nie zwraca się na to uwagi.

   Valerio Varesi w swojej książce skupił się głównie na jedynym bohaterze – komisarzu Soneri’m. Prócz prowadzonego przez niego śledztwa pisarz ukazuje przeszłość mężczyzny, która dopada go w sposób szczególny, gdy rozpoczyna sprawę zamordowanej staruszki. Musi tym samym zmierzyć się z odległymi sprawami, które są dla niego bolesne oraz odkryć, kto stoi za tak brutalnym zamachem na życie zamordowanej kobiety. W tym przypadku czytelnik musi się skupić na czytaniu, ja wielokrotnie łapałam się na tym, że czegoś nie zrozumiałam. Trzeba było wracać do poprzedniego akapitu i przeczytać go od nowa. Spowodowane jest to nagłymi przeskokami czynności, jakie wykonuje bohater. Raz znajduje się w kamienicy, a za chwilę rozmawia ze swoim dawnym znajomym, przesłuchuje kogoś bądź śledzi. Można się w tym pogubić, na szczęście takie akcje zdarzają się sporadycznie i nie odbierają przyjemności czytania.

   Jest to naprawdę dobra książka z licznymi wątkami, które świetnie komponują powieść. Czasem nuży, fabuła wolno się toczy, jednak w większości po prostu intryguje. Nietypowa zbrodnia i nietypowe motywy nadają wyraz znanej ze słońca Italii, która w książce pana Varesi’ego ginie we mgle i mrocznej aurze zbrodni. W połączeniu z ciekawym stylem pisarza i jego łamigłówkowym prowadzeniem fabuły daje wynik kolejnego wciągającego kryminału, obok którego każdy fan tego gatunku nie powinien przechodzić obojętnie. „Pokoje do wynajęcia” ukazują inne oblicze Włoch, ale również inne oblicze kryminału. Dlatego zachęcam do lektury każdego, kto ma chrapkę na coś nowego z kręgu literatury kryminalnej. Jest to bowiem kawał dobrej historii…

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Rebis:

Autor: Valerio Varesi

Tytuł: Pokoje do wynajęcia

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 296