"Za cudze grzechy" - Hanna Cygler

Podróż życia przez europejskie szlaki...

   Jednym z moich ulubionych rodzajów książek są powieści historyczne. Czy w całości, czy też z paroma jedynie nawiązaniami do lat ubiegłych – nie ma to znaczenia. Samo wykorzystanie tła historycznego staje się urokliwym dodatkiem w historii, bo czujemy się, jakbyśmy odkrywali przeszłość na nowo. Wciąż poszukuję nowych autorów, jednak częściej sięgam po znane mi nazwiska. I jednym z nich jest pani Hanna Cygler. Jej najnowsza powieść „Za cudze grzechy” – kontynuacja świetnej powieści „W cudzym domu” – to także urokliwa i wciągająca opowieść, w której znajdziemy wszystkiego po trochę: intrygi, romanse, życiowe rozterki, niebezpieczne zamachy… Czytelnik nie ma chwili wytchnienia, wciąż napotyka intrygujące wydarzenia. I do samego końca nie traci poczucia, że oto właśnie poznał wyjątkową historię…

   Kontynuacja powieści "W cudzym domu", to prawdziwie europejska, pełna przygód podróż. Los nikogo nie oszczędza. Rozalia skazana jest na rodzinny areszt w Krakowie, Luiza i Joachim próbują dotrzeć do Ameryki przez Paryż. Pozostali zniknęli - czyżby bez śladu? Spiski, terroryści, wybuchające bomby i namiętności nie pozwalają bohaterom cieszyć się spokojem. Nie znajdują go nawet we własnym domu. I za co to wszystko? [wyd.]

   Podobnie jak przy lekturze poprzedniego tomu, tak i w tym przypadku wspominam książkę bardzo ciepło. Wiedziałam, że pani Cygler mnie nie zawiedzie. I nie pomyliłam się. „Za cudze grzechy” to pasjonująca opowieść, w której próżno szukać swobodnego obyczaju czy też  zwyczajnych romansów. W tej bogatej w różnorodne wątki książce odnajdziemy coś zupełnie obszerniejszego, coś, co z miejsca czytelnika zafascynuje. A to z pewnością zasługa zgrabnie opisanych relacji między bohaterami, ich zwyczajnych, ale jednocześnie barwnych przygód, czy też wielu różnych poczynań naszych drogich postaci (nierzadko niestosownych). Wszystko to zostało ujęte w jeden charakterystyczny obrazek, który naprawdę może się podobać. Są w nim wyjątkowe postacie, intrygująca wydarzenia, wciągająca akcja i wszechogarniająca niepewność, w jaki sposób zakończy się ta historia.

   To, co również wzbogaca tę powieść, jest z pewnością świetnie wkomponowany historyczny klimat. Czytając „Za cudze grzechy” możemy z łatwością przenieść się na XIX – wieczne ulice Europy, śledzić tamtejszą etykietę i poznawać kulturę tamtych lat. Powieść wygląda bardzo realistycznie, widać, że każdy szczegół został dopracowany tak, by kojarzył nam się z atmosferą minionego wieku – te stroje, styl bycia, otoczenie… Taki sam nastrój panował w poprzedniej części i wyraźnie został utrzymany w jej kontynuacji, dzięki czemu poznawanie dalszych losów poznanych przez nas bohaterów staje się równie przyjemne jak za pierwszym razem.

   Mogę z czystym sercem powiedzieć, że mocno spodobał mi się ten tytuł. Już dawno nie czytałam powieści historycznej i cieszę się, że był to tak udany powrót. „Za cudze grzechy” to świetnie opracowana powieść, pełna intryg, niespodzianek i zwyczajnych acz interesujących relacji między bohaterami. Ma w sobie nutę romansu, kawałek obyczaju i nieco sensacji. A wszystko to zostało sprawnie otoczone interesującym i mocno klimatycznym tłem, który nadaje wydarzeniom dreszczyk emocji. Zaryzykuję i powiem, że część pierwsza podobała mi się ciut bardziej. Ale nie zmienia to faktu, że ten tytuł jest wyraźnym akcentem na naszym rynku. Polecam!

 Autor: Hanna Cygler

Tytuł: Za cudze grzechy

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 376

"Golem z Limehouse" - Peter Ackroyd

"Golem", Londyn i krew prostytutek...

   Kryminał i wiktoriański Londyn – to dwa hasła, które uwielbiam. Zwłaszcza, jeśli są one ze sobą połączone. Peter Ackroyd i jego „Golem z Limehouse” świetnie wpasowuje się w ten klimat, fabuła zapowiada się intrygująco, dlatego nie mogłam obojętnie przejść obok takiej lektury. Jaki był rezultat? Obyło się bez fajerwerków, ale za to dobrze się ją czytało. Mroczny obraz wiktoriańskich ulic Londynu, zagadkowy morderca i ciekawe zakończenie – przy takim zestawie nie można się nudzić. A to dopiero początek atrakcji.

   Jesień 1880 roku. Londynem wstrząsa seria brutalnych morderstw dokonanych na prostytutkach. Scenariusze kolejnych zabójstw są do siebie bardzo podobne: nieznany sprawca atakuje mieszkanki biednej, portowej dzielnicy Limehouse. Ciała ofiar, odnalezione przez funkcjonariuszy policji, są bestialsko okaleczone. Morderca tworzy z nich skomplikowane kompozycje, traktuje doczesne szczątki prostytutek jak rzeźbiarz glinę, z której powstaje dzieło sztuki. Kiedy włamuje się do domu znanego talmudysty, prasa nadaje mu miano Golema z Limehouse. W śledztwo zostaje wplątany w charakterze podejrzanego Dan Leno, wybitny komik musicalowy, przez swych współczesnych nazywany "najzabawniejszym człowiekiem świata..."[wyd.]

   Nie jest to obszerna historia, liczy sobie raptem trzysta stron, a jednak wydaje się być mocno treściwa. Autor postarał się o dobrze skrojoną historię, w której nie szczędzi opisów makabrycznych zbrodni – każdą z nich traktuje osobliwie, dużą uwagę przykuwa do detali. Nie miałam jednak tego wrażenia, że w tej kwestii trochę przesadził. W końcu nie każdy lubi AŻ tak szczegółowych opisów mordu. W tym przypadku można powiedzieć, że idealnie pasują do miejsca, jakim jest wiktoriański Londyn. Jest mrocznie, strasznie, ponuro, brzydko i krwawo. Aż czuć ciarki na plecach.

   Pozytywnym elementem książki jest także fakt, iż autor starannie rozbudowuje historię i stopniowo daje czytelnikowi możliwość rozwikłania zagadki samodzielnie. Umiejętnie tuszuje rozwiązanie aż do samego końca, chociaż, nie powiem, niektóre elementy zagadki były przewidywalne do bólu. Dzięki zastosowaniu różnorakiej narracji mamy podgląd na sytuację ze strony uczestników wydarzeń, obserwatorów i potencjalnych morderców. Jest to 1-szo, 3-cio osobowa narracja, zapiski z dziennika czy też fragmenty przesłuchań. Na ich podstawie mamy możliwość stworzenia własnej teorii. Ale – to nieco mylące, to ciągłe przeskakiwanie z jednej narracji w drugą. Niby autor poukładał wszystko tak, by historia była ciągła i kompletna, ale mniej uważni czytelnicy mogą łatwo zgubić myśli. Co ma swoje dobre i złe strony. Złe – nie zrozumieją jej lub mocno się pogubią. Dobre – zakończenie i rozwiązanie zagadki „kto zabił?” będzie podwójnym zaskoczeniem.

   Właśnie to, że łatwo się w niej zgubić może sprawić, że wielu czytelników nie dotrwa do końca książki. I to jej najsłabszy element. Poza tym możemy mówić o bardzo dobrej lekturze. „Golem z Limehouse” to ciekawie skonstruowana historia, w której autor zawarł wiele efektownych elementów: portret mordercy budzi przerażenie, szczegółowe i dosadne opisy zbrodni nadają powieści mocny charakter grozy, a XIX-wieczny Londyn świetnie uzupełnia tło do zaistniałych wydarzeń. Potrafi wciągnąć, nieźle zaciekawić i zaskoczyć – zwłaszcza przy rozwiązaniu zagadki. Idealna lektura dla fanów kryminału i epoki wiktoriańskiej.

Autor: Peter Ackroyd

Tytuł: Golem z Limehouse

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 304

The best of BBC #4 - "Ripper Street"

   Uwielbiam kryminały.Co widać, jeśli przyjrzymy się ostatnim recenzjom. Przeglądając ostatnio biblioteczkę zauważyłam, że właśnie ten gatunek zaczął przeważać na liście najczęściej przeze mnie czytanych. Ale z tych pisemnych kryminałów zrodziła się również pasja do obrazowych. Seriale i filmy, jakie ostatnio obejrzałam, to również w dużej mierze kryminały. Powoli zaczyna się z tego rodzić obsesja, ale spokojnie - nikogo nie zamierzam zabić :P
   Skąd nawiązanie do tego gatunku? Otóż mam dla Was kolejną ciekawą propozycję od BBC, która nie dość, że wiernie odzwierciedla czasy XIX-wieczne, to jeszcze jest świetnie wykreowanym kryminałem. Mrocznym, wciągającym, realistycznym, krwawym kryminałem. Każdy odcinek stanowi odrębną historię, o której widz pamięta przez długi czas. Ale przede wszystkim stanowią świetną zagadkę kryminalną, której żaden inny wątek nie jest w stanie przyćmić!

   "To nie jest elegancki wysmakowany Londyn, to nie są romantyczni bohaterowie jakich znamy z ekranizacji słynnych powieści klasycznych."Ripper Street" to pełnokrwista, pełna realizmu i wyrazistych postaci, obfitująca w mocne wrażenia historia rozgrywająca się pod koniec XIX w.
Whitechapel – dzielnica Londynu, o której Bóg dawno zapomniał.... Najbrutalniejsze zbrodnie, wszechobecne ubóstwo i wciąż obecne w pamięci mieszkańców przerażające zbrodnie Kuby Rozpruwacza. Inspektor Edmund Reid - prześladowany wspomnieniami o nieudanych próbach schwytania tego pozbawionego skrupułów mordercy, wstępuje do słynnej dywizji H, która ma zadbać o porządek i bezpieczeństwo zbrukanych krwią ulic Whitechapel. Wraz ze swoimi ludźmi walczy przeciw bezprawiu. Jednak gdzieś za plecami wciąż czai się widmo Rozpruwacza. Czy powróci, żeby znów siać strach?" [źródło]

   Prawdą jest, że BBC robi świetne kostiumowe seriale. "Ripper Street" to również rewia mody XIX wieku, odzwierciedlona w każdym szczególe. Nie skupiajmy jednak uwagi na tym detalu, tutaj ważny jest kryminał. I to on przykuwa największą uwagę. Świetnie przemyślane odcinki, dobrze rozegrane, owiane tajemnicą do samego końca to receptura sukcesu. Producenci tego serialu trzymają się go przy każdej okazji - każdy epizod wygląda mrocznie, intrygująco, zbrodnie wywołują ciarki na plecach, ale nie można przestać ich oglądać. Co więcej - każdy główny bohater "Ripper Street" ma swoją historię, a jednak ich wątki praktycznie nie 'zasłaniają' istotnych szczegółów. Wszystko ze sobą współgra - fabuła, kostiumy, scenografia, aktorzy. Tutaj włącza się moja słabość do M. Macfadyen'a ("Duma i uprzedzenie" 2005, "Trzej muszkieterowie" 2011, "Anna Karenina" 2012), ale nie tylko on stanowi filar tego serialu :) Każdy aktor ma w sobie to "coś", dzięki którym zbudowali odpowiedni klimat.

   Całość, jak do tej pory, stanowią 3 sezony po 8 odcinków, dlatego fani kryminału - łapcie za odtwarzacze i oglądajcie! "Ripper Street" to fantastycznie wykreowany obraz, od którego nie sposób się oderwać. Sceneria przykuwa uwagę, wątki intrygują, mroczny klimat napawa grozą. Najlepiej obejrzeć odcinki wieczorami - klimat i realizm odczujemy bardziej! Z mojej strony ogromnie polecam - tak dobrej dawki kryminału na ekranie dawno nie widziałam....

"Mechaniczne pająki" - Corina Bomann

Zbrodnia wśród wynalazków...

   „Mechaniczne pająki” Coriny Bomann to powieść, która na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajna. Jedynie charakterystyczna okładka przykuwa większą uwagę. Czy ma zatem w sobie coś więcej, coś, co zainteresuje wielu czytelników? Steampunk to słowo intrygujące i w świecie książek coraz częściej powtarzane. Jeśli więc są osoby, które lubią ten nurt, na pewno tytułem nie będą rozczarowani. Szary i mroczny Londyn, który znika pod obłokiem pary i w tłoku maszyn – a pośród tego zbrodnia i wielka zagadka. Interesujące, prawda? Chociaż całość to ulepszona wersja wiktoriańskiego świata wynalazków i maszyn, na pewno nie pożałujecie. Ale ostrzegam – przygody Violet wciągają jak dobrze działające kółka zębate. Jak tylko zaczniesz, nie będzie odwrotu…

   Rok 1888, Londyn. Violet Adair to młoda dziewczyna, która szykuje się do debiutu w kręgach miejscowej arystokracji. Nie jest ona jednak typową przedstawicielką swojego wieku – Violet w tajemnicy przed wszystkimi oddaje się pasji konstruowania wynalazków, które ukrywa w swoim laboratorium. Kiedy podczas balu, który odbywał się w jej domu, dochodzi do przykrego incydentu – jeden z lordów umiera – Violet postanawia rozwikłać zagadkę tej śmierci. Chociaż sprawą zajmuje się sam Secret Service królowej, dziewczyna chce osobiście dowiedzieć się prawdy. Zwłaszcza, że zagrożone jest życie innych lordów i Violet  pragnie chronić swojego ojca…

   Przyznam szczerze, że najbardziej do lektury zachęcił mnie wątek kryminalny – jako miłośnik tego gatunku wprost nie mogłam odpuścić. Czasem miewałam również styczność ze steampunkiem, a poza tym – uwielbiam wiktoriański Londyn. Mimo wszystko jednak do tego tytułu potrzebna jest niejaka rezerwa, bo chociaż wszystko wygląda interesująco, a fabuła niesamowicie wciąga, to zbyt wielkie wymagania mogą popsuć nam wrażenia i co nieco nas rozczarować…

    Przede wszystkim należałoby jednak zaznaczyć, że autorka świetnie wczuła się w klimat – szarość, mrok, pełno maszyn, sztywne zasady… Czuć wyraźnie pasję i zainteresowanie tym nurtem. Fabuła została nakreślona w sposób dobrze przemyślany, intrygujący i w dużej mierze przypominający XIX-wieczny Londyn. A chociaż większość wynalazków i wygląd otoczenia to w większej mierze jedynie wyobraźnia pisarki, wcale a wcale to nie przeszkadza. Mało tego – dostajemy powieść, w której wiele się dzieje, mamy do dyspozycji sporo elementów, które przykuwają naszą uwagę i tym samym lektura staje się dużo bardziej interesująca. Jedynie najwierniejsi fani i znawcy tematu mogą mieć pewne „ale” – ale to nic, w końcu to tylko książka. I bez trzymania się kanonu może powstać coś naprawdę dobrego.

   Warto również przyjrzeć się wątkowi kryminalnemu. Mamy tu do czynienia ze zbrodnią, tajemniczą dodajmy i od razu czujemy, że będą tego konsekwencje. I tak to się właśnie zaczyna – niepozornie, tajemniczo i podejrzanie. Częściej czytuję współczesne kryminały, ale ten wątek wcale nie był od nich gorszy – autorka poprowadziła sprawę w dobrym kierunku, dozując fakty i przedstawiając je w dobrym tempie, podsycając przy tym niesamowicie ciekawość czytelnika. Nie powiem, niespodzianek było sporo i chociaż pod koniec nieco szybko nadchodzi rozwiązanie zagadki, to warto przeczytać tę historię. Ten cały wątek został świetnie wkomponowany w całość, dlatego powieść wydaje się spójna, intrygująca i od początku do końca ciekawa. Tajemniczy zabójca i ciekawe wynalazki? Kto by się nie skusił!

   „Mechaniczne pająki”, mówiąc pokrótce, to świetna i wciągająca powieść, która porwie niejednego czytelnika. Bije od niej czysta pasja autorki, dlatego historia wydaje się być bardziej realistyczna i zobrazowana. Fajnie wygląda wątek kryminalny, świat wiktoriański i wymyślone bądź ulepszone przez pisarkę wynalazki – całość ciekawie się łączy, tworząc intrygującą opowieść. Nie jest to może idealna i wyjątkowa książka, jednak ma w sobie to „coś”. I to „coś” z pewnością Was urzeknie. Polecam serdecznie!

Autor: Corina Bomann

Tytuł: Mechaniczne pająki

Wydawnictwo: Uroboros

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 416

"Śmierć przybywa do Pemberley" - P.D. James

Mroczny powrót do Pemberley...

   Historię „Dumy i uprzedzenia” zna prawie każdy. Na cały świecie zebrała spore grono fanów, a po dziś dzień wiele czytelniczek chętnie wraca do przygód Elizabeth i pana Darcy’ego. Jeśli zatem lubicie tę powieść Jane Austin, a w dodatku jesteście miłośnikami kryminałów – mam dla Was dobrą wiadomość. P.D. James stworzyła mroczny ciąg dalszy tej historii. „Śmierć przybywa do Pemberley” to dalsze losy państwa Darcy i ich krewnych, przedstawione w charakterze nieco mniej barwnej niż miało to miejsce w „Dumie i uprzedzeniu”. Wiele rozczarowań, niedopowiedzeń, mroczne widmo… to tylko przedsmak tego, co w niej przeczytamy. Wbrew pozorom nie trzeba się martwić – chociaż autorka nie ta sama, klimat zupełnie inny – to wrażenie pozostaje to samo. I chociaż brakuje jej trochę do oryginału, na pewno wielu przypadnie do gustu…

   Akcja dzieje się sześć lat po ślubie Elizabeth i Darcy’ego. W ich małżeństwie nie ma tyle szczęścia, ile może się wydawać. Niedopowiedzenia i intrygi to tylko przedsmak ich codzienności. Na domiar wszystkiego w ich rodzinnym życiu dochodzi do tragedii – jeden z jej członków zostaje znaleziony martwy w pobliskim lesie. Jak zginął? Czy prawdopodobne jest… morderstwo? Wszystko jest możliwe. Jednak w świecie tak złożonym z wielu kłamstw, udowodnienie winy będzie bardzo trudne…

   Jako fanka Jane Austin musiałam przeczytać ten tytuł. Z drugiej strony miałam jednak pewne obawy, czy historia mi się spodoba, czy kontynuowanie jej przez inną osobę wyjdzie jej na dobre… Przeczytałam ją i muszę powiedzieć, że spodobała mi się. Nie jest to oczywiście fantastyczna kontynuacja, brakowało mi przez całą lekturę pewnej lekkości, jednak ostatecznie przypadła mi do gustu. Przede wszystkim jestem pod wrażeniem stylu pani James. Potrafiła uchwycić tego XIX-wiecznego ducha tamtych czasów. Świetnie oddała każdy detal – nie tylko miejsc akcji, ale również poszczególnej postaci. Widać również, że dobrze naśladowała zaczęte przez Jane Austin wątki, ale dodatkowo nie ulepszała ich po swojemu ani na siłę nie próbowała kopiować jej własnego stylu. Jane Austin jest jedyna w swoim rodzaju, dlatego dziękuję autorce, że potraktowała swoją książkę w taki a nie inny sposób.

   Szykując się do lektury tej książki, należy przygotować się na naprawdę długie opisy. Dialogi w rozdziałach są nikłe, autorka bardziej skupiła się na opowiadaniu historii poprzez narratora, który świetnie poradził sobie z relacjonowaniem zdarzeń, ale również z oddaniem emocji. Nie należy się jednak bać tak długich opisów – nie zanudzą Was. Wręcz przeciwnie. Wszystko zostało oddane naprawdę w dobrym szczególe (od akcji po relacje między bohaterami), dlatego czytanie idzie płynnie i z zaangażowaniem. Zaintrygowanie nasz rośnie z przeczytaniem każdej kolejnej strony, więc skończenie lektury nie powinno zająć wiele.

   Teraz wątek kryminalny, któremu najbardziej chciałam się przyjrzeć. Trochę czułam niepewność przed lekturą – połączenie historii od Jane Austin i kryminału? Intrygujące, ale niepewne. Na szczęście obawy poszły w kąt, bowiem autorka dobrze sobie poradziła. Umiejętnie połączyła charakterystyczne dla XIX wieku obyczaje z wątkiem zbrodni, który emanował tajemniczością. Do końca utrzymany w dobrym klimacie, dobrze rozwiązany, zero nieścisłości. Myślę, że będzie to tytuł, który dobrze poradzi sobie wśród innych kryminałów.

   Mimo wszystko jednak wciąż odczuwam wrażenie, że czegoś mi w niej brakowało. Nie mam pojęcia, co to może być, bowiem wątek kryminalny jest (i to dobry), dobrze nakreślona historia – jest. I przede wszystkim autorka nie starała się zastąpić niezastąpioną Jane Austen. Po przeczytaniu tego tytułu wciąż towarzyszy mi to uczucie, niemniej jednak z miejsca chciałabym ją polecić. Nie tylko fanom podobnych historii czy też miłośnikom kryminału. Przede wszystkim fanom twórczości Jane Austin – macie dobrą okazję, by znów poczuć ten charakterystyczny klimat i znów „pobyć” z bohaterami „Dumy i uprzedzenie”. A to nie byle co. Zachęcam – dobra lektura gwarantowana.

Autor: P.D James

Tytuł: Śmierć przybywa do Pemberley

Wydawnictwo: W.A.B.

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 317

"Dziewczyna w stalowym gorsecie" - Kady Cross

Niedoceniona kobieca siła...

   Spotkaliście się kiedyś z książką, która łączy w sobie dwie różne cechy, które jednak bardzo lubicie? Ja ostatnio miałam okazję poznać pewien tytuł, który jest połączeniem dwóch moich ulubionych elementów: fantasy i czasy XIX-wiecznej Anglia. Pierwsza myśl brzmiała: jak to będzie wyglądać? Nie było obaw, sama ciekawość. I muszę powiedzieć, że wyszło naprawdę dobrze. „Dziewczyna w stalowym gorsecie”, bo o tym tytule teraz mówię, to dobrze rozpisana historia, która wciąga już na samym początku. I gwarantuje mnóstwo dobrej zabawy nie tylko miłośnikom gatunku jakim jest fantastyka.

   Finley Jayne to szesnastolatka, która skrywa w sobie mroczną stronę. Jej drugie „ja” jest w stanie nawet zabić. Przez swoją naturę wciąż traci pracę. Pewne zdarzenie doprowadza ją do człowieka, który jako jedyny dostrzega w niej magiczną aurę. Z pomocą jego przyjaciół Finley dowiaduje się prawdy o sobie i swoim ojcu. Dzięki zdolnościom, jakie posiada, dziewczyna pomaga w schwytaniu niebezpiecznego człowieka, który zagraża samej królowej…

   Kady Cross, autorka „Dziewczyny w stalowym gorsecie” postarała się o naprawdę ciekawą historię. Z początku z pewnością można odczuć trudności w rozeznaniu fabuły, jednak kolejne rozdziały niesamowicie wciągają. Nie tylko idea łączenia stali z człowiekiem wygląda nader interesująco, ale również samo umieszczenie akcji w XIX-wiecznej Anglii jest strzałem w dziesiątkę. Przynajmniej dla mnie, bowiem uwielbiam czytać i oglądać filmy, czując klimat minionego wieku.  Widać wyraźne zaangażowanie w odpowiedni dobór wyglądu miejsc i cech bohaterów. Nie jest to łatwa sprawa, bowiem niektóre sceny, niektórzy bohaterowie są wykreowani w nieco skomplikowany sposób. Ale nie oznacza wcale, że trudny. Wszystko wygląda jasno i klarownie. Dodajmy do tego akcję, która rozpędza się z każdą stroną i otrzymamy kawał ciekawej literatury młodzieżowej.

    Czytając „Dziewczynę w stalowym gorsecie” można poczuć smak niesamowicie wciągających wydarzeń. Wciąż dzieją się nowe rzeczy, co daje ogromny plus autorce za kreatywne tworzenie fabuły i akcji. Nie mogę zarzucić książce, że jest nudna, bo taka oczywiście nie jest. Każda strona zachęca do poznania kolejnej i kolejnej. Dawno nie spotkałam się z tak mocno wciągającą historią. Chociaż czytałam wiele podobnych książek, to powieść Kady Cross z pewnością zapamiętam na dłużej.

   Tytuł wygląda naprawdę ciekawie, jednak ma również swoje słabsze strony. Jedną z nich jest nieco zagmatwane opisanie działań niektórych maszyn czy też samej magii, która występuje w powieści. Początek nie należy do najlepszych – czuć nieco oderwanie od kontekstu powieści, nie czuć w nim w ogóle zapowiedzi tak dobrej historii. Z każdą kolejną stroną jest już lepiej, co nie zmienia jednak faktu, że początek wypadł fatalnie. Drugą sprawą jest przewidywalność. Zbyt banalnie potoczył się wątek Machinisty. Liczyłam na powalającą niespodziankę, a tymczasem sama domyśliłam się dość szybko, kto i za czym stoi. Psuje to nieco frajdę w czytaniu i zapewniam, że w pewnym stopniu odczuje to każdy czytelnik tej książki.

   Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. Pod lekką osłonką wpadek autorki, kryje się ciekawa i mocno wciągająca historia fantastyczna. Nie byle jaka, bowiem mająca swe miejsce w ciekawych czasach. Klimat XIX-wiecznej Anglii czuć bardzo wyraźnie, więc jeśli ktoś jak ja lubi ten okres czasu, z pewnością polubi również tę książkę. Magia, wynalazki, romanse, spiski, i wiele, wiele innych wątków można odnaleźć na stronach „Dziewczyny w stalowym gorsecie” – powieści, która z pewnością wciągnie niejednego konesera literatury lekkiej i skomplikowanej jednocześnie. Polecam serdecznie lekturę tej książki. Mimo wszystko – naprawdę warto.

Autor: Kady Cross

Tytuł: Dziewczyna w stalowym gorsecie

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Rok wydania: sierpień 2013

Liczba stron: 440

"Ruth" - Elizabeth Gaskell

Kobieta uległa - kobieta upadła

   Elisabeth Gaskell – pisarka epoki wiktoriańskiej. W jej powieściach można dostrzec portrety życia różnych warstw społecznych tamtych czasów. Widać to również w jej powieści „Ruth”, o której będzie teraz mowa. Z pewnością wielu czytelników zdążyło usłyszeć, jeśli nie o tej książce, to o samej autorce, która znana jest z biografii Charlotte Brontë. Po przeczytaniu tego tytułu z pewnością będzie ona również kojarzona z nim samym. Wróćmy jednak do samej powieści. „Ruth”, jak się okazuje, ukazuje śmiały wygląd kobiety, która wdaje się w romans z mężczyzną, zauroczony jej urodą, oferujący pomoc. Spotkania z nim jednak doprowadzają do hańby, która okala ją całą, jednak nie doprowadza do całkowitego upadku. Gaskell, w mocnym obrazie XIX-wiecznym, pokazuje życie skromnej osoby, która walczy przeciwnościami losu. I wygląda to co najmniej interesująco.

   Tytułowa bohaterka, Ruth Hilton, to młoda dziewczyna, sierota, która zarabia na swe utrzymanie jako szwaczka. Kiedy traci posadę i dach nad głową, oczarowany jej urodą i skromnością dżentelmen, proponuje dziewczynie schronienie i pociechę. Szczęście nie trwa długo, zdruzgotana i zhańbiona Ruth otrzymuje jednak szansę na nowe życie pośród ludzi, którzy ofiarują jej miłość i szacunek. Kiedy Bellingham ponownie wkroczy w życie Ruth, dziewczyna zmuszona będzie dokonać niemożliwego wyboru pomiędzy akceptacją ze strony ogółu a osobistą dumą.*

   Tak podobnych powieści miałam okazję poznać już wielokrotnie, za każdym razem czułam podekscytowanie wykreowaną fabułą. W przypadku książki pan Gaskell również w pewien sposób odczułam dreszcz emocji, kiedy poznawałam każdy krok głównej bohaterki. To może oznaczać tylko jedno – powieść w dużym stopniu przypadła mi do gustu. Co najbardziej rzuca się w oczy podczas lektury? Przede wszystkim sama treść, która oddana została w najmniejszym szczególe. Czytając „Ruth” ma się wrażenie, jakby się oglądało dobrze nakręcony film kostiumowy, cała fabuła jest dobrze skomponowana i rozpisana, dzięki czemu podczas lektury widzimy całą akcję na własne oczy. Kiedy książka jest napisana z sercem, wtedy łatwo ją się przyswaja oraz dobrze można wyobrazić sobie akcję. „Ruth” z pewnością należy do tego typu powieści.

   Kolejnym pozytywnym aspektem książki pani Gaskell jest jej oryginalność. Kiedy słyszymy o powieściach wiktoriańskich, od razu kojarzymy to z nieprzyzwoitym romansem, mezaliansem czy nawet  hańbą samotnej matki. Ten schemat przeważnie buduje podobne powieści, przynajmniej jeden z nich zawiera się w podobnych tytułach. „Ruth” również posiada podobne elementy, może nawet te same, jednak sposób przedstawienia fabuły wygląda zupełnie inaczej. Jest w niej coś intrygującego, coś, co sprawia, że nie możemy skończyć lektury, dopóki nie dowiemy się, jak skończą się losy bohaterów. To naprawdę ważna cecha dobrej lektury i cieszę się, że powieść pani Gaskell również do nich należy.

   Choć powieść ma w sobie wiele mocnych i pozytywnych akcentów, pojawiają się też minimalne wady. Nie są one istotne, jednak czasem po prostu rzucają się w oczy. To, co najbardziej mi przeszkadzało, na czym się zawiodłam (minimalnie, ale jednak) są zbyt długie opisy. Nigdy nie narzekam na nie, bowiem dzięki nimi powstaje wiele ważnych cech powieści, jednak w pewnych momentach „Ruth” po prostu… zanudzała. Styl pani Gaskell jest wyjątkowy, lekko poetycki, zawierający wspaniałe porównania. Jednak stosowanie ich w przesadzie po prostu męczy, a po pięciuset stronach potrafi czasem zanudzić. W tym przypadku kilkakrotnie otarłam się o męczące fragmenty, które zaważyły ostatecznie na końcowej ocenie.

    Tak czy inaczej, powieść ta zasługuje na miano ciekawej i wciągającej książki historyczno-obyczajowej. Elizabeth Gaskell stworzyła intrygującą i nawet oryginalną powieść, która może wyróżnić się spośród innych wiktoriańskich historii. Jeżeli ktoś lubuje się w podobnych książkach – „Ruth” idealnie spełni jego oczekiwania. Jest w niej wiele elementów, które przysporzą czytelnikowi sporo wspaniałych momentów. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki – warto nadrobić tę zaległość. Chwila wytchnienia z XIX-wiecznym obrazem z pewnością będzie miłym akcentem każdego dnia. Polecam!

*opis wydawcy

Autor: Elizabeth Gaskell

Tytuł: Ruth

Wydawnictwo: MG

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 532

"Spuśćmy psy" - Maureen Jennings

Uciekaj szczurku do dziury, tam cię nie złapie pies bury...

   Nazwisko detektywa Sherlocka Holmesa nie trzeba przedstawiać. Ten znany i mocno uzdolniony człowiek w kwestii rozpoznania najtrudniejszych spraw kryminalnych jest powszechnie uznawany za najlepiej i najszybciej rozwiązującego zagadki detektywa. Ale na świecie jest jeszcze jeden osobnik, który może się z nim równać. A mianowicie chodzi o detektywa William’a Murdoch. Bohater serii autorstwa Maureen Jennings staje przed trudnymi zadaniami, w których stara się odkryć prawdziwą wersję wydarzeń, nawet w najbardziej niekomfortowych warunkach. „Spuśćmy psy” to kolejna część przygód utalentowanego kanadyjskiego detektywa, który z pewnością spodoba się największym miłośnikom kryminałów.

   Detektyw Murdoch niespodziewanie dostaje za zadanie udowodnić, że jego ojciec jest niewinny. Harry Murdoch oskarżony jest o morderstwo swojego przeciwnika, jednak podtrzymuje, że jest niewinny. Nie wiadomo jednak, dlaczego znaleziono go zamroczonego alkoholem w pobliżu miejsca zbrodni. Wiadomo zaś, że Harry i Delaney, ofiara, byli zaciętymi rywalami w walkach psów ze szczurami. Przed detektywem trudne zadanie, musi pospieszyć się z wyjaśnieniem zagadki, zanim jego ojciec zawiśnie na szubienicy…

   Postać detektywa Murdoch niezmiennie może się kojarzyć ze znanym Sherlockiem Holmesem. Łączy ich wiele cech wspólnych (podobne lata, gospodyni, zawód, zdolności), jednak w żadnym wypadku nie są oni identyczni. Obaj na swój sposób są oryginalni i tego należy się trzymać. Skupiając się jednak na detektywie Murdoch – należy przyznać, że jest on bardzo ciekawą i charakterystyczną postacią. Maureen Jennings wykreowała go w sposób niby przeciętny, a jednak wzbudzający sympatię i podziw. Dodatkowo połączyła go z wielce ciekawymi wątkami kryminalnymi, umieściła akcję w XIX wieku i wyszła naprawdę interesująca powieść. Dla entuzjastów kryminalnych zagadek czy też powieści historycznych – wprost idealna.

   „Spuśćmy psy” to kolejna część przygód skromnego, lecz zdolnego detektywa. Tym razem ma za zadanie stanąć w obronie ojca – osoby, która przez lata została zapomniana przez Murdocha. Śledzimy jego poczynania, jego odczucia, metody, jakimi posługuje się, aby zdobyć informacje, a także poznajemy fragmenty z życia innych postaci. Należy zwrócić uwagę właśnie na te elementy: są one z pozoru zwyczajne, ale dają nam poznać charakter bohaterów oraz ich potencjalną rolę w całym śledztwie. W tym działaniu jest metoda – tak można podsumować robotę autorki. Dzięki tak dobremu zobrazowaniu akcji mamy czytelność stu procentową, a w dodatku możemy skupić się nie tylko na poczynaniach bohaterów, ale również samemu pokombinować, podejrzewać i snuć podejrzenia.

   Kiedy sięgamy po książkę z elementami historycznymi, przeważnie zwracamy uwagę na dobre umieszczenie fabuły w realiach danych lat. W powieściach Maureen Jennings wiele razy możemy natknąć się na opisy ubioru czy też miejsc i trzeba przyznać, że wiek XIX nie jest obcy autorce. Czytając „Spuśćmy psy” (ale nie tylko) możemy śmiało zagłębić się w realiach tamtejszych lat, z zaciekawieniem śledząc kolejne strony. Jeśli ktoś lubi takie klimaty, a ponadto lubuje się w zagadkach kryminalnych – przygody detektywa Murdoch powinny znaleźć się w spisie lektur obowiązkowych tej osoby. Koniecznie.

   Mówiąc krótko: „Spuśćmy psy” to lektura godna wielkiej uwagi. Świetna akcja, mnóstwo zagadek i aura tajemniczości, która spowija fabułę, to jedynie przedsmak ciekawych perypetii detektywa Murdoch. Jeśli ktoś do tej pory nie poznał jego przygód, powinien szybko to nadrobić. Wielkie brawa należą się autorce za niebanalne stworzenie wciągającej powieści, która z pewnością może równać się wielkości samego Sherlocka Holmesa. Nie ma co się głowić, Maureen Jennings napisała coś fantastycznego, co powinno trafić do biblioteczki każdego miłośnika kryminałów. Ta pasjonująca lektura to nic innego, jak kawał dobrej literatury, którą z całego serca gorąco polecam! Naprawdę warto.

Autor: Maureen Jennings

Tytuł: Spuśćmy psy

Wydawnictwo: Oficynka

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 450

"W cudzym domu" - Hanna Cygler

Powrót do przeszłości...

   Coraz częściej można zauważyć, że autorzy książek w swoich powieściach wracają do minionych lat, minionych kultur i wydarzeń. Widać również, że cieszą się one dużym zainteresowaniem wśród czytelników. Podobną lekturą, której akcja toczy się w latach ubiegłych, jest książka Hanny Cygler „W cudzym domu”. Ta barwna opowieść jest mieszanką wszelakich gatunków, które tworzą intrygującą i bardzo wciągającą historię. I jest kolejnym dowodem na to, że nie trzeba być zagranicznym autorem, żeby stworzyć niebanalną, a co ważniejsze, bardzo dobrą powieść, która w Polsce odniesie sukces.

  Historia toczy się w wieku XIX. Bohaterowie – Joachim von Eistetten, Louise de Sokolowski, Dmitrij Szuszkin – trafiają do Warszawy, gdzie każdy z nich pragnie rozpocząć nowe życie. Los jednak nie sprzyja im szczęściu, w ich życiu pojawiają się wzloty i upadki, które kończą się dla nich różnie. Joachim przez fałszywe oskarżenie trafia do Cytadeli, może zostać zesłany na Sybir. Jego sprawą zajmuje się radca Szuszkin, który nie darzy sympatią wszystkiego, co polskie. Louise zaś, po ucieczce z rodzinnego domu, zmaga się z trudami życia i być może, niespełnioną miłością, co doprowadza ją do nietrafnych i ciężkich decyzji…

   Książkę Hanny Cygler czyta się w bardzo przyjemny sposób. Dobrze poprowadzony narrator sprzyja lekturze, której towarzyszą niczym nieskrępowane przemyślenia oraz barwne porównania. Należy przyznać, że często nadmiar takich poetyckich porównań potrafi denerwować, ale w przypadku tej powieści wszystko wygląda zupełnie inaczej. Ten fakt sprawia, że tło nie tylko historyczne, patrząc ze względu na wiek, w którym toczy się akcja, wygląda bogato i realistycznie. Wzbogaca również charaktery postaci, dodajmy, że skonstruowanych na bazie „coś z niczego”, wyglądających bardzo ciekawie na tle wydarzeń, które mają swoje miejsce w powieści. „W cudzym domu” wyraźnie odznacza się grą pozorów, które serwuje nam autorka. Z czasem możemy odkrywać prawdziwe zamiary i zasiane intrygi, które niesamowicie potrafią wciągnąć i zaciekawić. Wątki mieszają się ze sobą, na pierwszy rzut oka są różne, jednak okazuje się, że wszystko jakoś się ze sobą łączy. To również jest na swój sposób ciekawa metoda, która ma na celu zaintrygować i zaskoczyć swoim finałem.

   W książkach, w których występuje wiele gatunków na raz, często się zdarza, że fabuła jest mieszanką wybuchową, w ostateczności nie prowadzącą do niczego. Powieść Hanny Cygler ma w sobie kilka osobliwych rodzajów, m.in. sensację, romans, czy też obyczaj. Jednak nie są one wyodrębnione, w pewien sposób się ze sobą łączą, przez co mamy spójną powieść historyczną, z mnóstwem elementów, pochodzących od innych gatunków. Może zatem zaciekawić wielu czytelników, nie tylko zagorzałych powieści historycznych czy też romansów, bądź też lektury obyczajowych. Można zaryzykować stwierdzenie, że jest to historia dobra dla każdego.

   „W cudzym domu” to bardzo ciekawa powieść z tłem bogato historycznym. Muszę przyznać, że dawno nie bawiłam się tak dobrze, czytając jakąkolwiek historię. Czytając powieść Hanny Cygler towarzyszyło mi wrażenie, iż oglądam ciekawy film kostiumowy, w którym intrygi i tajemnice wprost przyciągają przed swój obraz. Troszkę jestem zawiedziona końcówką, w którą wkradł się lekki chaos i w ostateczności historia zakończyła się bardzo szybko. Wyglądało to niczym nagłe urwanie w jednym miejscu, jakby brakło autorce pomysłu. Mimo to jednak całość odebrałam bardzo przyjemnie. Powieść Hanny Cygler jest tego typu książką, którą pamięta się prze dłuższy czas, dlatego mam nadzieję, że w przyszłości będzie mi dane wrócić do dworku Lubeckich i jego ciekawych lokatorów. Zachęcam gorąco do poznania tej opowieści, bowiem jest ona ciekawym powrotem do naszej ubiegłej historii, dzięki autorce równie ciekawej na papierze jak i naszej wyobraźni. Polecam!

Autor: Hanna Cygler

Tytuł: W cudzym domu

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 360

"Skandalista" - Nicola Cornick

Zakazany owoc smakuje najlepiej...

   Z doświadczenia wiem, że romanse historyczne są przeważnie identyczne. Równią się jedynie postaciami, miejscem akcji i czasem motywami. Reszta schematycznie się powtarza. Ale i tak wiem, że wiele kobiet często je czyta, być może ze względu na lekkość i błahość wątków albo mało wymagającej fabuły. Dla mnie ten gatunek jest połączeniem dwóch innych moich ulubionych, dlatego w wolnych chwilach bądź dla relaksu sięgam po takie tytuły. Jednym z nich był „Skandalista” Nicoli Cornick, który z jednej strony nie pokazał niczego nowego lecz z drugiej zaciekawił mnie. I w tym miejscu ciężko ocenić, czy książka jest dobra, bowiem nic nowego nie pokazała, lecz dobry styl autorki czy też zawiłe i mało banalne intrygi pozwoliły choć trochę wybiec od schematu i stworzyć coś ciekawego…

    Ben Hawskmoor to cyniczny uwodziciel, który dzięki powodzeniu u kobiet oraz wizytom na londyńskich salonach zyskał sławę i niesławę. Nie ukrywa, że od zawsze poszukuje bogatej dziedziczki, która zapewniłaby mu bogactwo. Kiedy jednak spotyka Catherine Fenton, coś się zmienia w nim samym. Między nimi rodzi się romans, który przeradza się w niebezpieczną i zawiłą grę. Nie wiadomo, czy tym razem miłość zwycięży bogactwo…

   To już kolejne moje spotkanie z historycznym romansem. Dawniej podbierałam je z półki mamy, która akurat najbardziej ceni sobie ten gatunek. Pierwsze wrażenia z pewnością były pozytywne, później zaczęły się powtarzać i radość z lektury gdzieś zniknęła. Teraz staram się, jeśli już je wybieram, aby znaleźć w książkach coś nowego. Rzadko się to udaje, ale nie ustaje w próbach. „Skandalista” to właśnie kolejny tytuł, który „wypróbowałam” i muszę stwierdzić, że z jednej strony podobał mi się – lekkie podejście do tematu, wywiązanie się z obiecanek w opisie oraz napięcie i intrygi, jakie pojawiły się w fabule, dały mi odczuć satysfakcję po skończeniu lektury. Z drugiej jednak pozostaje ten niedosyt, jaki towarzyszy mi niezmiennie przy tego typu książkach. Być może znów nawalił ten system, gdzie wszystko jest identyczne (z wyjątkiem nazw) i znowu historia skończyła się powodzeniem. A jakaś odmiana przydałaby się.

   Co jednak trzeba przyznać samej autorce – na pisaniu romansu historycznego zna się bardzo dobrze. Spodobało mi się, jak wspomniałam, jej podejście do tematu. Postarała się o w miarę wiarygodny wizerunek postaci, charakterystykę otoczenia oraz dobrze dobrane wątki z intrygami. Czasem nawet, o dziwo, natrafiałam na nietypowe i nagłe zwroty akcji, co również przypadło mi do gustu, bowiem przez chwilę choć mogłam polemizować, jak ta historia się skończy. I choć skończyła się tak, jak przewidziałam, jak można było przewidzieć, usatysfakcjonował mnie cały finisz powieści.

   Trudno tutaj nie wymienić mniej pozytywnych aspektów tej książki, jednak co byśmy nie powiedzieli, wiadomo, że o to właśnie w romansach historycznych chodzi. Mianowicie o łatwe wątki, błahą historię, przewidywalny koniec, etc. Wiadomo, że przy takich historiach mamy się relaksować, a nie wysilać swoje rozumy, aby cokolwiek „załapać”, jednak czasem można by odbiec od standardowych schematów i dołożyć książkom więcej ikry. „Skandalista” posiada swoje dodatkowe atuty, jednak czy są one wystarczająco powalające na kolana? Obawiam się, że nie…

   Powieść pani Cornick można zaliczyć do łatwych i przychylnych gustom czytelniczek. To książka niewymagająca, pozwalająca kobietom choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości oraz pofantazjować o męskiej części bohaterów. „Skandalista” należy do ciekawych i wciągających książek, które szybko się czyta, wręcz błyskawicznie, jednak nie są na tyle dobre, aby wracać do nich niejednokrotnie. Można potraktować ją jako małą przygodę w czytelniczym świecie. Szczególnie polecam czytelniczkom, które lubią ten gatunek bądź gustują w niezobowiązujących tytułach – ta książka z pewnością Was nie zawiedzie. Mnie zaintrygowała, zaciekawiła, ale nie zwaliła z nóg. Ale dobrze ją wspominam. Z pewnością nie będę lub nie jestem w tym osamotniona.

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Harlequin/Mira:

Autor: Nicola Cornick

Tytuł: Skandalista

Wydawnictwo: Harlequin

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 380

"Historia prawdziwa Kapitana Haka" - P.D. Baccalario

Kim naprawdę jest kapitan Hak?

   Postać Kapitana Haka z pewnością każdy kojarzy z „Przygodami Piotrusia Pana”. Dzisiaj jednak można poznać zupełnie nowe oblicze tej postaci, stworzone przez włoskiego pisarza – Pierdomenico Baccalario. „Historia prawdziwa Kapitana Haka” to opowieść przygodowa o chłopcu, który marzył o żegludze. Miał wiele przydomków, jednak nikt nie wiedział, że jest prawdziwym kapitanem Hakiem. Czy jednak jest on lepszą postacią od wykreowanego przez Barrie bohatera?

   Rok 1829. Na świat przychodzi nieślubne dziecko króla Jerzego IV, chłopiec, który może odmienić losy całej Anglii. Zaraz po urodzeniu razem z matką musi opuścić kraj. Mijają dni, miesiące i lata, gdy chłopiec dorasta i marzy o tym, by znaleźć się na morzu. W wieku trzynastu lat ucieka z domu i wsiada na pokład statku. Od tej pory stanie się piratem z krwi i kości, który z czasem stanie się znany i poszukiwany. Posiadał wiele przydomków, jednak tak naprawę nikt nie wiedział, że jest on jedynym i prawdziwym kapitanem Hakiem…

    Nie ma co kryć, „Przygody Piotrusia Pana” w przeszłości były jedną z najbardziej lubianych przeze mnie lektur. Widziałam też niezliczone wersje ekranizacji tej znanej opowieści, dlatego też długo wahałam się, jak ocenić postać z książki Pierdomenico Baccalario. „Historia prawdziwa Kapitana Haka” już z tytułu, a dokładniej członu ‘historia prawdziwa’ jawiła mi się jako coś intrygującego, ale równocześnie podejrzanego, że to kolejna słaba próba udowodnienia, że autor tej książki znalazł lepszy pomysł na wykreowanie przygód postaci. Po przeczytaniu czuje lekki niedosyt, być może rozczarowanie, które jednocześnie miesza się z pozytywnymi wrażeniami z lektury. Nie mogę powiedzieć, że mi się nie podobała, bowiem dobre rozegranie fabuły ze sporą dawką pirackich przygód mile przypomniało mi o przeszłości, kiedy czytywałam bajki. Z drugiej jednak strony czegoś zabrakło tej historii, zabrakło kilku elementów, które sprawiłyby, że powieść zapamiętałabym na długi czas.

   Lektura książki zajęła mi ledwie trzy godziny. Były to bardzo bogate godziny, podczas których na nowo poznawałam przygody kapitana Haka. Niestety obeszło się bez większych zachwytów. Emocjonujące chwile, kiedy akcja wzrastała wraz z napięciem, zamieniły się z powiedzonka „ahoj, przygodo!” w ”żegnaj, przygodo!”.  Rozpoczynały się po to, aby zaraz zgasnąć. Przez to nie można było odczuć tych przygód na własnej skórze, wyparte zostały wszelkie urozmaicenia, które pomogłyby w tym. Wynikiem tego jest neutralne podejście do kolejnych rozdziałów, na koniec zostawiając czytelnika z niemałym rozczarowaniem.

   „Historia prawdziwa kapitana Haka”, jak się okazało, nie jest wybitną książką, ale złą również nie. Opowieść o kapitanie Haku, stworzona przez pana Baccalario, wydaje się dobra, miło czyta się o przygodach chłopca, który wyrasta na znanego pirata. Jednak brakuje jej kilku elementów, które przemówiłyby na większą, pozytywną korzyść książki. Nie jest zła, ale bardzo dobra również nie. Uznałabym ją za normalną i typową powieść, na neutralnym gruncie. Mimo wszystko poleciłabym ją fanom przygodowych książek, bardziej dzieci i młodzieży, do których ta książka powinna bardziej trafić. Mnie do końca nie przekonała, dlatego wybór pozostawiam czytelnikom…

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Olesiejuk:

Autor: Pierdomenico Baccalario

Tytuł: Historia prawdziwa kapitana Haka

Wydawnictwo: Olesiejuk

Rok wydania: listopad 2012

Liczba stron: 321

"Cyrk nocy" - Erin Morgenstern

"Cyrk nocy" Erin Morgenstern

   Zamknij oczy. Wyobraź sobie, że stoisz w kolejce do magicznego cyrku, który odwiedza właśnie twoje miasto. Otaczają cię ogromne, w biało-czarne paski, namioty. Górują nad tobą, rozsiewają aurę tajemniczości. Rozglądasz się i widzisz, jak pojawiające się niewiadomo skąd litery, układają się w napis „Le Cirque des Rêves – Cyrk Snów”.  Zapadły zmierzch oraz iskry w oczach innych widzów napawają cię strachem, ale i ekscytacją. Robisz krok i wkraczasz na teren pełen magicznych sztuczek. Robisz jeszcze jeden krok i zamierasz. Właśnie dotarłeś do Cyrku Nocy…

   Rzecz dzieje się u schyłku XIX wieku. Z inicjatywy pewnego londyńskiego reżysera  powstaje cyrk, w którym występuje magia w czystej postaci. Twórca areny jednak nie przypuszczał, że cyrk stanie się miejscem pojedynku między Celią i Markiem. Między młodymi rodzi się mocne uczucie, któremu zagrozi wynik pojedynku, o którym żadne z nich nie ma zielonego pojęcia. To dzięki nim Cyrk Nocy zyskuje nowe magiczne przestrzenie, stanowiące o ich sile i miłości do siebie. W końcu nadchodzi ten dzień, który decyduje o zwycięzcy pojedynku, a którym może być tylko jedno z nich…

   Długi czas po skończeniu lektury miałam w głowie istny mętlik. „Cyrk nocy” okazał się niebywałą książką, która tak mocno mnie pochłonęła, iż odniosłam wrażenie, że tam byłam. Razem z bohaterami przebywałam na terenie cyrku, który oczarowywał na każdym kroku. I za to jestem bardzo wdzięczna autorce. Stworzyła coś niedzisiejszego, co przenosi czytelnika w inny wymiar. Fabuła nakreślona w prosty, acz barwny sposób, przyciąga po każdym rozdziale coraz bardziej. Wszystkie wątki są ze sobą spójne, nie ma w nich miejsca na przypadki. Dodatkowo zastosowane opisy pozwalają na własną interpretację, co jest świetnym ćwiczeniem dla naszej wyobraźni.

   „Cyrk nocy” charakteryzuje się tym, iż pośród prawdziwości realnego świata w kółko przeplata się czysta magia. Nie jest to coś banalnego, ale tak barwnego, że czytelnikowi zdaje się, że cały obraz ma przed swoimi oczami. Z opisów zastosowanych przez autorkę łatwo dostrzec każdą rzecz, jaką chciała przedstawić, wyobraźnia zostaje mocno pobudzona, dlatego wrażenie żywego obrazu pozostaje z odbiorcą do ostatniej kartki. Jest to naprawdę bardzo realna i urokliwa powieść, która uwiedzie niejednego miłośnika książek.

   Powieść z pewnością należy do kręgu czarujących książek. Mimo lekko chaotycznej narracji „Cyrk nocy” nadal pozostaje urokliwy i pociągający. Aura tajemniczości, jaka towarzyszy fabule, oraz wszechobecna magia udziela się podczas lektury, przez co nie można oderwać się od czytania. Nie ulega również wątpliwości, że wykreowany świat przez Erin Morgenstern na długo zapada w pamięć, dlatego polecam przeczytać każdemu najbardziej złaknionemu wrażeń czytelnikowi. „Cyrk nocy” nie jest czymś zwyczajnym, nie ma w nim nudnych momentów ani banalnych obrazów. To ponadczasowa baśń dla dojrzałych odbiorców, która nie tyle co wciąga, lecz pochłania. Zapewniam, że z tą lekturą można przeżyć wiele magicznych chwil…

   Gorąco polecam.

Za książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Świat Książki:

Autor: Erin Morgenstern

Tytuł: Cyrk Nocy

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: październik 2012

Liczba stron: 432

"Agnes Grey" - Anne Brontë

"Agnes Grey" Anne Brontë

   Zawód guwernantki nie należał do łatwych, o czym przekonać się można w wielu książkach, w których znajduje się ten motyw. Bardzo dobrze można go również poznać w książce Anne Brontë „Agnes Grey”, gdzie autorka, umieszczając elementy autobiograficzne, postarała się o dobry obraz młodej kobiety guwernantki. Powieść już na pierwszy rzut wydaje się ciekawa, a po głębszym poznaniu owo wrażenie pozostaje, bowiem dobre połączenie historii o losach kobiety dążącej do niezależności wraz z realiami XIX wieku dało wynik nieprzytłaczającej, a bardzo interesującej opowieści z minionych lat.

   Młoda dziewczyna, Agnes Grey, ogarnięta chęcią zdobycia wiedzy oraz pomocy finansowej swojej rodzinie postanawia zatrudnić się jako guwernantka. Nadzieje w niej rozkwitają w miarę postanowień, jak ma postępować ze swoimi wychowankami. Jednak nie będzie to takie proste, jak się jej zdawało; podopieczni Agnes są niezwykle rozpieszczeni i niesforni, a ich rodzice nieprzychylni i wyniośli. To nie zniechęci dziewczyny do dalszej pracy, przeciwnie, dalej będzie kontynuować rolę guwernantki. Być może zmiana rodziny pomoże jej w realizacji marzeń, a nawet pozwoli na znalezienie miłości oraz szczęścia…

   Jak tylko dowiedziałam się o powieści Anne Brontë, od razu zapragnęłam ją przeczytać. Dlaczego? Po pierwsze, osadzona jest w realiach XIX wieku, a po drugie zawód guwernantki zawsze mnie intrygował. Nic więc dziwnego, że „Agnes Grey” znalazło się na mojej półce. Przyznam się, że podeszłam do niej z dystansem, trochę wzdragam się przed powieściami biograficznymi i autobiograficznymi. Jednak już po pierwszym rozdziale mogę śmiało powiedzieć, że „wsiąkłam”. Autorka w bardzo rzeczowy, a jednocześnie ciekawy sposób opisała ciężką pracę, jaką wykonywała guwernantka. Wcale nie było to takie proste, jak się może wydawać. Narracja w powieści świetnie nadaje klimat całej historii, zawiera formę przekazu wspomnień jednej osoby, ale nie odczuwa się tego wcale. Łatwo wczuć się w opisywaną historię, która pokazuje wszystko bardzo dokładnie (to, jak wtedy działały hierarchie społeczne) oraz uczy i bardzo miło zajmuje czas.

   Warto wspomnieć o przedstawionych w tej powieści kobietach, które jakby dominują całą powieść. Każda z nich została scharakteryzowana w bardzo ciekawy sposób, od młodej i łaknącej wiedzy guwernantki po złośliwą jędzę, która myśli, że pozjadała wszystkie rozumy. Nadają one nutkę charakteru powieści, ale jednocześnie pokazują przekrój osobowości XIX – wiecznych czasów, gdzie pieniądz odpowiadał za pozycję w społeczeństwie. Autorka barwnie i z wszelką dokładnością ukazała te kobiety, dzięki czemu mamy dzisiaj wyraźny obraz minionych lat.

   Trudno jest mi określić, dla kogo odpowiednia jest ta książka. Jest w niej wiele ciekawych wątków, jednak główny, czyli wspomnienia guwernantki, z pewnością zainteresuje fanów powieści historycznych. Ale nie traktowałabym jej jako poważny kawał literatury minionych lat bądź głównie powieść autobiograficzną, gdzie dominują wspomnienia autorki. W rzeczywistości tak jest, jednak pani Brontë potrafiła stworzyć lekką i przyjemną opowieść o młodej, dążącej do celu kobiecie. Czytając ją nie ma się wrażenia, iż jest to książka z dawnych lat, łatwo jest odnaleźć się w niej współcześnie. Mnie osobiście bardzo się spodobała, mimo że miałam do niej kilka uprzedzeń. Zapewniam, że jeśli jakiekolwiek macie, po paru rozdziałach z pewnością znikną. Serdecznie polecam, bo naprawdę warto. Naprawdę.

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu MG:

Autor: Anne Brontë

Tytuł: Agnes Grey

Wydawnictwo: MG

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 242

"Kwiaciarka 2" - Ksawery de Montepin

"Kwiaciarka cz.2" Ksawery de Montepin

   Z twórczością Ksawerego de Montepin miałam okazję zetknąć się przy okazji lektury pierwszej części „Kwiaciarki”. Ten XIX-wieczny pisarz wywarł na mnie ogromne wrażenie świetnym pomysłem na fabułę oraz równie świetną jego realizacją. Nic więc dziwnego, że do kontynuacji „Kwiaciarki” podeszłam z wielkim entuzjazmem. Autorowi należy przyznać, że potrafił zachować oryginalność w swoim stylu, a świeżość pomysłów przedstawionych w prosty sposób ujmują za każdym razem coraz mocniej. Łatwo zauważyć, że kontynuacja została utrzymana na bardzo wysokim poziomie swojej poprzedniczki, co daje owoc kolejnych wspaniałych chwil z udziałem powieści francuskiego pisarza.

   Kłamstwo ma krótkie nogi… W końcu przekona się o tym Hrabina de Lagarde, która zrujnowana po śmierci męża stara się przywrócić sobie i córce godne warunki do życia. Nie ważne, co musi zrobić i z czego zrezygnować, ważne, aby utrzymać swoją wysoka pozycję w społeczeństwie. Jednak zbrodnia z przeszłości nie da o sobie zapomnieć. Kiedy dwoje nieszczęśników, skazanych na śmierć za niepopełnione zabójstwo, wydaje się być martwych, Hrabina może spać spokojnie. Okazuje się jednak, że Hrabia Albert de Lussan, brat pani de Lagarde, w trakcie poszukiwań swojej dawnej miłości oraz jej córki, które mają odziedziczyć po nim wielki spadek, natrafia na mężczyznę, który ratuje mu życie. W plątaninie przypadków staje się jasne, że dwóch skazanych jest niewinnych, a rehabilitacja ich nazwisk stanie się dla niego rzeczą priorytetową. Tak właśnie nastanie czas prawdy. Czy jednak uda jej się wygrać z wierutnymi kłamstwami paryskiego światka?

   Kiedy sięgam po książkowe serie, zawsze zachowuje w sobie nieco rezerwy, gdyż wielokrotnie zgubiłam się na tym, iż tylko początki były naprawdę świetne. Ich kontynuacje zazwyczaj burzyły całe spojrzenie na książki, jak i na autora. W przypadku „Kwiaciarki” starałam się zachować dystans, znając błędy przeszłości. Jednak tym razem nie było mowy o rozczarowaniu. Druga część tej powieści jest równie ciekawa i wciągająca jak jej poprzedniczka. Dodatkowo obfituje w jeszcze więcej wątków, barwnych postaci oraz perypetii bohaterów, które bawią jak i wprawiają w roztargnienie. Fabuła jest bogata w akcję, niesamowite zwroty i zaskakujące momenty. Napięcie wzrasta z każdym kolejnym rozdziałem, nie pozwalając czytelnikowi na chwile zwątpienia, wciąż ciekawość towarzyszy nam aż do samego końca. Ponadto cała książka pozwala czytelnikom XXI wieku na dokładne poznanie obyczajów minionych wieków, panujących zasad oraz zachowań ludzkich. Wszystko to scalone w jedno, skomponowane ciekawych piórem autora jest wprost wspaniałym zwieńczeniem powieści.

   Tak jak w poprzedniej części, główną cechą powieści są jej bohaterowie. Mamy do czynienia z poznanymi już postaciami w pierwszej części, tym razem jednak są one dopełnione kolejnymi cechami. Bogatsi w nowe doświadczenia zachowują się nieco inaczej, raz lepiej, raz gorzej, jednak wciąż zaskakują. Są nieprzewidywalni i to sprawia, że czytelnik jest ciekawszy ich przygód i ich decyzji. Poczynania bohaterów śledzi się z nieskrywaną ciekawością i napięciem, ich zachowania bawią do łez, denerwują czy też szokują. Każda postać ma w sobie coś unikalnego, dlatego z pewnością niejeden czytelnik odnajdzie w nich swojego ulubieńca.

   Ksawery de Montepin zdołał udowodnić, że pisanie może trwać niezmiennie w jednym, dobrym stylu, obfitującym w wciąż nowe i świeże pomysły. „Kwiaciarka” jest na to niezbitym dowodem, gdyż po tych kilkuset stronach pierwszej jak i drugiej części ma się wrażenie, jakby ta książka miała trwać w nieskończoność, ma się ochotę wrócić do niej nie raz. Pasjonująca intryga i łączące się w nią konsekwencje wciągają na wiele godzin, a kiedy nastaje koniec, nie ma się dosyć. Barwnie przedstawiona powieść XIX-wiecznego świata stanowi świetną rozrywkę dla każdego mola książkowego, a już zwłaszcza dla fanów wszelakich zagadek i mnóstwa zwrotów akcji. Ale w tej wielowątkowej powieści znajdziemy wiele elementów gatunkowych, dlatego z pewnością jest ona przeznaczona dla każdego konesera literatury. Z mojej strony zostaje jedynie zapewnić, że jest to książka warta zachodu i uwagi, bowiem nie różni się ona jakością od współczesnych lektur. Warto zapoznać się z twórczością pana de Montepin, gdyż w niedzisiejszy i jakże oryginalny sposób potrafił stworzyć niebanalne historie z wieloma motywami w tle. Z pewnością ucieszą niejednego wymagającego czytelnika. Polecam! 

Za możliwość poznania tej barwnej historii dziękuję serdecznie wydawnictwu Damidos:

Autor: Ksawery de Montepin

Tytuł: Kwiaciarka (cz. 2)

Wydawnictwo: Damidos

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 576

"Kwiaciarka" - Ksawery De Montepin

"Kwiaciarka" Ksawery De Montepin

   O „Kwiaciarce” Ksawerego de Montepin ostatnimi czasy słychać bardzo wiele dobrego. W krótkim czasie zebrała spore grono wielbicieli. Po lekturze tej właśnie książki sama stałam się jej fanką, ale również polubiłam jej autora. Francuski pisarz, choć żył w XIX wieku, wspaniale trafia do odbiorców dzisiejszych lat. Jego nietuzinkowy styl sprawia, że milej czyta się całą historię, a w połączeniu z interesująca fabułą i przewrotną akcją daje efekt znakomitej lektury ostatnich miesięcy.

   Wiek XIX. Hrabina de Lagarde, chcąc uniknąć wielkiego skandalu, który może wywołać jej dawny występek, popełnia niewybaczalną zbrodnię. Wina spada jednak na niewinnych ludzi, którzy pechowym trafem zostali obarczeni niezbitymi dowodami. Hrabinę cieszy taki obrót sprawy, w spokoju może zająć się kolejnymi intrygami, które zapewnią jej bogactwo i dostatek, zwłaszcza w czasie, gdy okazuje się, że po śmierci męża nie ma zbyt wielu pieniędzy. Chciwość i pazerność kobiety objawia się w coraz bardziej chytrych planach. Czy jest coś lub ktoś, kto będzie w stanie ją powstrzymać?

   Głównym motywem, który już na starcie skusił mnie do czytania, był fakt, że fabuła osadzona jest w realiach XIX-wiecznych. Uwielbiam czytać książki o tamtych czasach. Nic dziwnego, że książka autorstwa pana Montepin przypadła mi do gustu. Ale nie tylko to wpłynęło na moje zdanie. Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na narratora powieści. Jawi się on jako dobry obserwator, miły, rzeczowy i przyjazny czytelnikowi. Od początku do końca prowadzi odbiorcę przez fabułę, opowiada w interesujący sposób każdą czynność oraz opisuje ciekawe oraz barwnie każdą postać. Dzięki temu czytanie idzie gładko i szybko, nie sposób spostrzec, kiedy nastąpił koniec. Ponadto fabuła obfituje w różnego rodzaju intrygi, tajemnice oraz lekkie poczucie humoru. Powieść przeplata w sobie momenty smutne, żałosne, wesołe, śmieszne, zaskakujące i często realistyczne. Istny misz masz, który tworzy fantastyczną całość.

   Bohaterowie „Kwiaciarki” to również ważna część powieści. Dzięki nim zyskuje na oryginalności. Każdy z nich bowiem ma w sobie coś charakterystycznego, różnią się do siebie, ale tworzą zgraną osobowość całego utworu. Weźmy za przykład Hrabinę de Lagarde, która w swych niecnych planach buduje kolejne intrygi. Zawiłość i chciwość tej kobiety wywołuje różne odczucia, jednych oczarowuje swoja pomysłowością i umiejętnościami (dajmy na to grą aktorską) , innych zaś szokuje tak skomplikowana  osobowość. Innym przykładem są Jan Remy oraz Paweł Giret, obaj niesłusznie posądzeni o popełnienie zbrodni. Te dwie postacie jawią się jako uosobienie dobra, pracowitości oraz nienagannej postawy ludzkiej. Dlatego niesprawiedliwość wobec bohaterów wywołuje najróżniejsze emocje, do końca towarzyszy czytelnikowi napięcie i oczekiwanie na dalsze ich losy. Podobnie dzieje się przy każdym innym bohaterze, czy jest to Wiewiórka i Wielki Dzieciak, którzy bawią i ciekawią swoim fachem czy też córka Hrabiny de Lagarde, Helena oraz jej ukochany, Andrzej, których uczucie wzbudza wiele wrażeń… Wszystkim losom bohaterów towarzyszą skrajne emocje, które dodają specjalnej nutki całej powieści.

   Ksawery de Montepin stworzył coś bardzo ciekawego, oryginalnego i jednocześnie wciągającego. Patrząc z perspektywy czasu jest to jedna z wielu lepszych książek XIX-wiecznych czasów. Co najlepsze, czytając „Kwiaciarkę” często nie ma się wrażenia, że jest to powieść minionych wieków, napisana w czasach, w których dzieje się sama akcja. Fabułę można określić jako uniwersalną, bowiem nie ma w sobie barier językowych ani elementów mocno odróżniających minione epoki. Każdy czytelnik odnajdzie w niej coś dla siebie, nie ważne, kiedy przeczyta tę właśnie książkę. I nie ważne, jaki gatunek literacki preferuje. Szczególnie fani powieści historycznych, zbrodni, intryg, pasjonujących zagadek oraz romansów odnajdą się w fabule „Kwiaciarki”. Ale poleciłabym tę książkę nie tylko tym osobom. Każdy mol książkowy znajdzie w niej skrawek dla siebie, który z pewnością przekona czytelnika do całej powieści. Zachęcam gorąco do sięgnięcia po ten tytuł, ponieważ francuski pisarz brawurowo i fantastycznie wykonał swoją pracę. Niejeden współczesny autor nie powstydziłby się tak udanej powieści…

Za tę fascynującą książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Damidos:

Autor: Ksawery De Montepin

Tytuł: Kwiaciarka (cz.1)

Wydawnictwo: Damidos

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 372