Ostatnio przeczytałam...#4 - "Love, Rosie"

"Love, Rosie" - Cecelia Ahern

Rosie i Alex od dzieciństwa są nierozłączni. Życie zadaje im jednak okrutny cios: rodzice Alexa przenoszą się z Irlandii do Ameryki i chłopiec oczywiście jedzie tam razem z nimi. Czy magiczny związek dwojga młodych ludzi przetrwa lata i tysiące kilometrów rozłąki? Czy wielka przyjaźń przerodziłaby się w coś silniejszego, gdyby okoliczności ułożyły się inaczej? Jeżeli los da im jeszcze jedną szansę, czy Rosie i Alex znajdą w sobie dość odwagi, żeby spróbować się o tym przekonać? Czy warto czekać na prawdziwą miłość? Czy każdy z nas ma swoją "drugą połówkę"? Może dowiemy się tego po lekturze tej ciepłej i wzruszającej powieści. [wyd.]

"Teraz już wiem na pewno, że tam, na końcu tęczy, czeka na mnie spełnienie marzeń."

   Ten tytuł zna prawie każdy. Raz - za sprawą autorki, której nazwisko jest rozpoznawalne, i dwa - niedawno w kinach można było obejrzeć jej ekranizację. Przyznam szczerze, że nie gonię za popularnością danej książki bądź serii, bo w wielu przypadkach czułam się rozczarowana i oszukana. Jednak w tym przypadku czułam się zaintrygowana, wiele osób mi znanych serdecznie ją polecało. No i po paru drastycznych kryminałach łaknęłam czegoś lekkiego :) 

   Pomysł zatem był dobry. A jak oceniam książkę? Muszę przyznać, że podobała mi się. Nie zrobiła piorunującego wrażenia, ale przez wiele momentów świetnie się bawiłam i po skończeniu lektury pozostał na mojej twarzy szeroki uśmiech. To ciekawa historia, w której uczucia grają główną rolę, a ich różnorodność jest jak przysłowiowy rollercoaster. Piękna przyjaźń, która trwa przez lata, aż w końcu dojrzałe wnioski, że to tak naprawdę coś więcej, jednak na wiele rzeczy jest już za późno.

   To zdecydowanie książka dla cierpliwych. Wiele emocji wzbudza ciągłe rozmijanie się celów obojga młodych bohaterów - Alexa i Rosie. Jeszcze nigdy nie czekałam na finał z tak wielkim zaangażowaniem. I nie dlatego, że zmęczona chciałam, aby w końcu się skończyła, ale po to, by wreszcie sprawdzić, czy uda im się dojść do porozumienia, czy ich drogi w końcu się zetkną, czy też nareszcie zrozumieją istotę sprawy. Zrodziła we mnie tak wiele pytań, że nie mogłam nie skończyć tej powieści.

   I jeszcze jedno. To intrygująca książka ze względu na formę zapisu jej treści. Żadna tam proza, jedynie epistolarne fragmenty, czyli listy, e-maile, rozmowy na czatach i komunikatorach. W ten sposób autorka nie kreuje indywidualnej postaci, nie opisuje jej wyglądu i historii jej życia. My poznajemy ją przez pryzmat tego, co pisze do danej osoby, o czym, w jakim celu, itp. Bardzo ciekawie to wygląda, wcale nie czułam się mało poinformowana, wręcz przeciwnie. W tak prosty i krótki sposób dowiedziałam się więcej na temat bohaterów, aniżeli w zwykłej książce. Świetny pomysł na konstrukcję.

   Prosta i lekka historia, bardzo emocjonalna, często zabawna i momentami smutna. Ale przede wszystkim potrafi poprawić nastrój, a nawet zainspirować czy zachęcić do podobnych lektur. Ja czuję się wielce zachęcona. I polecam!

Metryczka:

Cecelia Ahern, "Love, Rosie" (Dawniej:"Na końcu tęczy")

Wyd. Akurat, ISBN:978-83-7758-746-1

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 512

Ostatnio przeczytałam...#3 - "Pół życia"

"Pół życia" - Jodi Picoult

Luke Warren jest badaczem wilków. Pisze o nich, studiuje ich zachowania, a kiedyś nawet z nimi zamieszkał. Pod wieloma względami są mu bliższe niż własna rodzina, z którą właściwie nie ma kontaktu, odkąd żona go rzuciła, a syn Edward wyjechał. 
Niespodziewanie Luke zostaje ciężko ranny w wypadku samochodowym, a wraz z nim siostra Edwarda, Cara. Nagle wszystko się zmienia: Edward musi wrócić do domu, który opuścił przed laty, i razem z siostrą podjąć decyzję co do leczenia ojca. Nie ma łatwych odpowiedzi, za to pojawiają się pytania: jakie tajemnice skrywa przed sobą rodzeństwo? Co stoi za pragnieniem, by pozwolić ojcu umrzeć… lub utrzymać go przy życiu za wszelką cenę? Czego życzyłby sobie sam Luke? I przede wszystkim, na ile zapomnieli to, o czym zawsze pamięta wilk: że członkowie stada potrzebują siebie nawzajem, a przetrwanie czasem idzie w parze z ofiarą? [wyd.]

  "Najważniejszy wilk w stadzie to nie ten, który używa przemocy, lecz ten, który może, ale tego nie robi."[str.334]

 Autorkę uwielbiam. Za każdym razem, kiedy sięgam po jej książki, wiem, że dostanę coś, co na długi czas zapamiętam. Ile razy czytam jej książki wiem również, że czegoś nowego się nauczę. Jodi Picoult pisze naprawdę świetnie, potrafi wykorzystać każdy temat, tworząc historię "nadzwyczajnie zwyczajną". 
"Pół życia" to kolejna książka, po którą sięgnęłam z ochotą. Tym razem miałam okazję poznać historię zwykłych ludzi i środowisko...wilków. I znów niesamowicie się wciągnęłam. Nie jest to prosta i szczęśliwa opowieść z 'happy endem', za to znajdziemy tutaj powtarzający się schemat Picoult, gdzie akcja często kończy się na sali sądowej (w nieco krótszej wersji). Tytuł ten przepełniony jest mieszanką uczuć, nie zawsze pozytywnych, walką o najbliższych, walką z przeszłością i wyszukaniem porozumienia wśród członków rodziny.  Niezwykle porusza i pozostawia czytelnika z wieloma osobistymi pytaniami typu: co by było, gdyby...
   W ostatniej przeczytanej przeze mnie książce Picoult ("W naszym domu") poznałam obszernie temat zespołu Aspergera. Natomiast "Pół życia" to opowieść o wilkach i o człowieku, który postanowił zbadać ich środowisko. Bardzo przyjemnie czyta się temat profesjonalnie zbadany i umiejętnie wykorzystany - a tak właśnie działa Picoult. Mamy tu obyczajową historię, którą połączyła z intrygującym obrazem tych zwierząt. Wykreowała ciekawych bohaterów, dodała niesamowicie ciekawą fabułę i splotła to wszystko ze sobą. Obie części -  tę, w której rodzina walczy o Luke'a i tę, w której Luke opowiada o wilkach - wyglądają równie interesująco, obie czyta się z ogromną przyjemnością. I tak jak w przypadku innych książek tej autorki, płynie z niej wiele nauki, która na długo pozostaje nam w głowach.
   Tytuł ten wydawał mi się nieco inny niż pozostałe tej autorki. Niemniej jednak równie mocno mi się spodobał. Jodi Picoult to utalentowana pisarka, potrafi poruszyć każdy temat i za każdym razem napisać go w taki sposób, że z miejsca staje się ulubioną lekturą milionów czytelników. "Pół życia" to kolejna książka, w której udowadnia swój talent, a ja utwierdziłam się w przekonaniu, że słusznie cenię sobie jej pióro. Szybko się ją czyta, historia niesamowicie wciąga, a przede wszystkim doskonale uświetnia nasz wolny czas. Gorąco polecam, nie tylko wielbicielom autorki...

Metryczka:
Jodi Picoult, "Pół życia"
Wyd. Prószyński i S-ka, ISBN: 978-83-7961-324-3
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 512

Ostatnio przeczytałam...#2 - "Hobbit"

"Hobbit" - J.R.R. Tolkien

   Pierwsza książka Tolkiena zdobyła tak ogromną popularność, że dziś trudno wręcz spotkać kogoś, kto nie słyszałby o hobbitach. Od 1937 roku jest nieprzerwanie wznawiana na całym świecie.
Tolkien napisał ją dla swoich dzieci, ale stała się klasyką i wstępem do Władcy Pierścieni.

   To właśnie w Hobbicie Tolkien po raz pierwszy odmalował wypełnioną przez smoki, czarodziei i magiczne przedmioty krainę, którą przemierzają niezwykli bohaterowie w odwiecznej walce dobra ze złem.   Hobbit to opowieść o niezwykłej podróży podjętej przez krasnoludy, które wyruszają wykraść strzeżone przez smoka złoto. Ich nieoczekiwanym partnerem staje hobbit Bilbo Baggins. Bilbo, jak wszyscy hobbici, bardzo sobie ceni dobre jedzenie, spokój i wygodę, ale jego udziałem staje się wielka przygoda... [wyd.]

Nie znam osoby, która nie czytała, albo przynajmniej nie słyszała o Hobbicie. W ostatnim czasie przybyło więcej fanów, a to zasługa filmowej wersji tej książki, która podbiła serca wielu osób na świecie... Wstyd się przyznać, ale to moje pierwsze spotkanie z twórczością Tolkiena - do tej pory unikałam "Władcę pierścieni" jak ognia po tym, jak zobaczyłam fragment filmu. To był mój błąd, wiem, nie powinnam! Ale coś mi mówiło, żeby się wstrzymać. Do ostatniej wizyty w bibliotece, kiedy znalazłam się na przeciwko "Hobbita". Wtedy właśnie postanowiłam dać szansę autorowi. I wiecie co? Przepadłam. W życiu bym nie sądziła, że aż tak się wciągnę. Wiadomo, to nie jest jeszcze to, co powinnam poznać autorstwa Tolkiena, ale od czegoś trzeba zacząć.
Jak oceniam tę książkę? Jest świetna! Zupełnie inna (w dobrym tego słowa znaczeniu) niż to, co do tej pory czytałam. Chociaż poznałam wiele światów fantastycznych, ten jest zdecydowanie najfajniejszy. Spodobało mi się to, jak prowadzona jest narracja - jakby dziadek opowiadał nam bajkę na dobranoc, dbając o to, byśmy byli częścią tej historii. Potrafi zaciekawić i mocno wciągnąć w ten fantastyczny świat. Do samego końca czytałam jak zaczarowana, czując się jak małe dziecko, które chce poznać każdy szczegół opowieści jak najszybciej.  Do tego dodajmy piękne ilustracje autorstwa Alana Lee, które w tym wydaniu uświetniają lekturę - są niezwykle inspirujące i w dużej mierze oddają ducha tej opowieści. Nic dziwnego, że zainteresowały twórców filmu :)
Po skończeniu lektury ubolewałam jedynie nad tym, że pewne momenty zostały urwane w najlepszym momencie, albo że akcja zbyt szybko się kończyła (jak np. fragment z zabiciem Smauga). Ale później doszłam do wniosku, że właśnie taka historia - jej wygląd, prostota, narracja, szybkie przygody - to cały urok tej książki. Gdyby Tolkien postanowił sobie rozbudować trochę tę opowieść, dzisiaj nie mielibyśmy okazji zaczytywać się w tak ciekawej fabule - pełnej bajecznych postaci (elfów, krasnoludów, smoków, hobbitów - rzecz jasna), urokliwych zakątków i pięknego języka, ujętych w prostym przekazie. 
Jeśli zatem nie mieliście okazji poznać "Hobbita", szybko nadróbcie zaległości! Pan Bilbo i jego towarzysze z pewnością Was oczarują. Polecam!

Metryczka:
J.R.R. Tolkien, "Hobbit"
Wyd. Amber, ISBN: 978-83-241-4400-6
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 352

Ostatnio przeczytałam...#1 - "Dzika droga"

"Ostatnio przeczytałam...", jak wspominałam na Facebook'u, to nowy cykl wpisów, które dotyczyć będą przeczytanych przeze mnie książek. Bywa tak, że na recenzje brakuje czasu, a swoimi wrażeniami człowiek chciałby się podzielić z innymi. Dlatego krótko i zwięźle, by zachęcić (lub wręcz przeciwnie) do poznania przeczytanego ostatnio tytułu, postanowiłam dla Was pisać. I dziś po raz pierwszy książka z ostatnich dni:

"Dzika droga" - Cheryl Strayed

Gdy grzeczne dziewczynki zaczytywały się w „Jedz, módl się, kochaj”, Cheryl naprawdę postanowiła coś zmienić.

Jej życie nie było pasmem sukcesów. Wręcz przeciwnie. Najpierw zaczęło sypać się małżeństwo, potem nastąpiła seria miłosnych wpadek, a na końcu spadł na nią prawdziwy cios – straciła najbliższą osobę. Zawsze miała w życiu pod górkę, ale tym razem los grubo przesadził. Zła i rozżalona, rozpaczliwie szukała wyjścia z sytuacji, nowej drogi życiowej.

Jak to zwykle bywa, zadecydował przypadek.

Impulsem do zmian okazała się podróż życia. Podróż szlakiem wiodącym wzdłuż Ameryki Północnej. Podróż w głąb siebie. Co prawda nie wszystko poszło tak, jak sobie wyobrażała. Miało być rozgwieżdżone niebo i zapach łąki, a nie przeprawa w jednym bucie i tachanie ciężkiego plecaka z piłą. Ale się opłaciło.

Bo zgodnie z zasadą co nas nie zabije, to nas wzmocni – Cheryl wygrała. Ruszyła w podróż jako dziewczynka, wróciła jako dojrzała kobieta. Pewna siebie, silna, gotowa zawalczyć o siebie i o swoje życie. [wyd.]

Zazwyczaj sięgam po literaturę kryminalną, obyczajową czy też fantastykę. "Dzika droga" do nich nie należy, a jednak coś mnie do niej przyciągnęło. Nie chodzi o okładkę, bo chociaż ta filmowa oddaje w dużym stopniu klimat historii, raczej sama nie zachęciłaby mnie do lektury. Tytuł. To on. Bo opis przeczytałam dopiero w połowie książki... W ostatnim czasie coraz częściej spotykam się z motywem wędrówki w literaturze i nie powiem, mocno przypadł mi do gustu. Nie ważne, w jakim celu bohaterowie podążają, ważne są emocje i przemyślenia. A tutaj mamy ich sporo - strach, złość, zwątpienie, szczęście, chwile radości... Poznając główną bohaterkę "Dzikiej drogi" - Cheryl Strayed - nieco obawiałam się przytłaczającej i przygnębiającej historii. A jednak okazało się inaczej. Chociaż autorka zagłębia się w swoje wspomnienia, przytacza przykre momenty, nic nie jest w stanie oderwać nas od lektury. To, jak umiejętnie opisała swoją wędrówkę po szlaku PCT (Pacific Crest Trail) - piękne widoki, trudności z pokonaniem tylu mil i proste rozwiązania, napotkane zwierzęta i przypadkowi ludzie, którzy jak ona wybrali się w podróż -  urzeka od pierwszych stron, z zachłannością wręcz śledzimy jej podróż. A na końcu dochodzimy do wniosku, że sami chcielibyśmy odbyć pieszą wędrówkę po tak dzikim szlaku. 
"Dzika droga" to wspomnienia Cheryl Strayed z czasu, gdy próbowała odnaleźć swoje miejsce w świecie. Po wielu przykrych momentach, eksperymentach wyrusza w najdziksze miejsce, gdzie w samotności doszukuje się sensu życia...
Nieco przygnębiająco to brzmi, ale zapewniam, że warto ją poznać. Taka wędrówka, z tak ciekawą bohaterką, to sama przyjemność. Polecam!

Metryczka:
Cheryl Strayed, "Dzika droga"
Wyd. Znak litera nova, ISBN: 978-83-240-2654-8
Rok wydania: styczeń 2015 [II]
Liczba stron: 478