The best of BBC #6 - "Co ludzie powiedzą?"

   Z brytyjskim serialem miałam styczność już dawno, jednak często nie miałam nawet o tym pojęcia. Zazwyczaj były to komedie, które oglądałam wraz z rodzicami i do dziś pamiętam, jak mocno się z nich śmiałam. To uczucie towarzyszy mi do dzisiaj; kiedy odświeżałam sobie niektóre produkcje - weźmy na to chociaż nieśmiertelnego Jasia Fasolę lub "Allo' allo!" - humor niezmiennie mi dopisywał. Oprócz wymienionych tutaj tytułów warto również wspomnieć prześwietne "Co ludzie powiedzą?", które dziś ma solidne 25 lat. Jeśli słyszycie o nim po raz pierwszy, koniecznie nadróbcie zaległości. Bo tak barwną osobowość, jaką jest Hiacynta Bukiet, nie sposób nie polubić.

   Główna bohaterka filmu to Hiacynta Bukiet, niewyobrażalna snobka, żyjąca na pokaz i starająca się nadać swemu życiu wysoki standard. Uważa, że jest to tylko pomyłka genetyczna, że nie urodziła się w rodzie arystokratycznym. Obrzydza wszystkim życie, obraża dając wszystkim do zrozumienia jak daleko im do jej wysokiego standardu. A ludzie tak się jej boją, że wolą uciekać na jej widok, niż powiedzieć jej parę słów lub po prostu odmówić jej życzeniom. Zresztą uwagi pod adresem Hiacynty i tak nie wiele by dały, gdyż z natury nie słucha co się do niej mówi. [źródło]

   Dziś nie pamiętam dokładnie, kiedy po raz pierwszy obejrzałam ten serial, ale widziałam go wielokrotnie. I do tej pory mam ochotę go oglądać. "Co ludzie powiedzą?" to fantastyczna komedia, przy której nie ma chwili bez uśmiechu. Główna bohaterka, Hiacynta, to mocno wyróżniająca się postać, która nie może pogodzić się z faktem, że nie jest arystokratką. Ale nie staje to na przeszkodzie, aby stworzyć pozory przed innymi i traktowaniem ich z góry. Hiacynta robi wszystko, aby "wysokie standardy" jej życia przewyższały sąsiadów i jej własną rodzinę. Przy czym nie to jest tutaj najlepsze. Każdy odcinek pokazuje widzom parodię tego, jak kobieta stara się zachowywać pozory. Taka już jest i kropka. Dlatego też zachowanie Hiacynty nie irytuje, nie denerwuje ( no nie wliczając w to jej męża i sąsiadów), ale niesamowicie bawi, wręcz rozśmiesza do łez. Serial obfituje w zabawne sytuacje, cięte riposty, sarkastyczne uwagi. I dostrzeżemy to w każdym jednym półgodzinnym odcinku.   

   Chociaż całość składa się z jednej mantry Hiacynty - by inni widzieli, że ma lepiej - to w każdym odcinku dzieje się coś ciekawego. Najlepiej zapamiętałam te sytuacje, kiedy stykały się dwa obrazy ludzkie: państwo Bukietowie, odpicowani "arystokraci" i rodzina Hiacynty - Stokrotka, Róża i Powolniak - lekko patologiczni. W tych momentach śmiałam się najbardziej! Wtedy właśnie wywiązywała się walka o zachowanie pozorów. Bo jak to tak, z wyższych sfer schodzić tak nisko? Co ludzie powiedzą? Hiacynta zrobi wszystko, dosłownie wszystko, by tylko inni widzieli w niej szlacheckie pochodzenie. Nie chodzi tu oczywiście o zwykłe wygłupy starszej pani - co to, to nie! Serial został świetnie skonstruowany, zadbano o to, by w prosty sposób rozbawić widza. I daleko mu do kiczu i żenady.

   Nie pozostaje mi nic innego, jak polecić Wam gorąco ten serial. Idealny seans na chłodne wieczorki i weekendy :) Oglądajcie!

The best of BBC #5 - "The Village"

   Dzisiejszy wpis będzie krótki i zwięzły. Bo serial, o którym wspomnę, należy do prostych i ciekawych obrazów, o którym nie warto długo rozmawiać - w pozytywnym tego stwierdzenia znaczeniu. "The Village" najlepiej obejrzeć, przyjrzeć się jego postaciom i ciekawej fabule. Bo choć przekaz prosty, krajobrazy szare i błotniste, a bohaterowie to zwyczajni ludzie, jego treść zdecydowanie jest bogata w emocje i głęboki sens.

   Serial przedstawiający losy mieszkańców pewnej angielskiej wioski w hrabstwie Derbyshire na przestrzeni stu lat. Osią opowieści jest życie Berta Middletona (Bill Jones). Dorasta on w skrajnym ubóstwie wraz ze swoim bratem Joe na rodzinnej farmie. Ich matka Grace (Maxine Peake - "Mała Dorrit") robi wszystko, by nie tylko zapewnić przetrwanie swoim synom, ale też by uchronić ich przed wybuchami przemocy ze strony swojego męża (John Simm - "Nałożnica diabła"). Życie Berta na zawsze zmieni się wraz z przybyciem pierwszego w historii wsi autobusu, z którego wysiada piękna i niezłomna Martha (Charlie Murphy - "Wyklęci"). [źródło]

   Tak naprawdę nie pamiętam, co mnie skłoniło do obejrzenia tego serialu. Znajome nazwiska? Gatunek? A może fakt, że to brytyjska produkcja? Faktem jest, że mocno czułam się zaintrygowana, więc musiałam koniecznie go zobaczyć. I co muszę powiedzieć - nie żałuję swojej decyzji. "The Village" to świetna opowieść, która od pierwszego odcinka niesamowicie wciąga. Po raz kolejny możemy dostrzec bardzo dobre oddanie szczegółu w krajobrazie i wyglądzie postaci, w tym przypadku stylizowanej na wiek XX. To dodatkowo dodaje dramaturgii historii, jaka dzieje się na naszych oczach. Strach, miłość, poczucie obowiązku - mieszkańcami przedstawionej tu angielskiej wioski targają różnorakie emocje. I to chyba najbardziej mnie przekonuje: ogrom uczuć i proste acz świetne ich oddanie na ekranie. Poza tym odcinki za każdym razem przynoszą coraz ciekawsze wątki, które uzupełniają poprzednie wydarzenia i zapowiadają kolejne. Głównie koncentrujemy się na rodzinie Middleton'ów, jednak każda poboczna historia nadaje sens i nakręca całą akcję. Żadne pomieszanie z poplątanym, raczej historia kompletna, mocno złożona, ale i zrozumiała. Dla każdego.

   Zdecydowanie mocno klimatyczny serial. Dramatyczny, emocjonalny, naturalny. Obsada świetnie dobrana, każdy radzi sobie ze swoją rolą bardzo dobrze. Z pewnością poleciłabym go fanom obyczajów (ze względu na prostolinijność i różnorakie emocje) i dramatów, ale myślę, że miłośnicy historii również mieliby z tego seansu uciechę. Ja spieszę oglądać sezon 2. Wam polecam jak najszybciej obejrzeć 1... Naprawdę warto.

The best of BBC #4 - "Ripper Street"

   Uwielbiam kryminały.Co widać, jeśli przyjrzymy się ostatnim recenzjom. Przeglądając ostatnio biblioteczkę zauważyłam, że właśnie ten gatunek zaczął przeważać na liście najczęściej przeze mnie czytanych. Ale z tych pisemnych kryminałów zrodziła się również pasja do obrazowych. Seriale i filmy, jakie ostatnio obejrzałam, to również w dużej mierze kryminały. Powoli zaczyna się z tego rodzić obsesja, ale spokojnie - nikogo nie zamierzam zabić :P
   Skąd nawiązanie do tego gatunku? Otóż mam dla Was kolejną ciekawą propozycję od BBC, która nie dość, że wiernie odzwierciedla czasy XIX-wieczne, to jeszcze jest świetnie wykreowanym kryminałem. Mrocznym, wciągającym, realistycznym, krwawym kryminałem. Każdy odcinek stanowi odrębną historię, o której widz pamięta przez długi czas. Ale przede wszystkim stanowią świetną zagadkę kryminalną, której żaden inny wątek nie jest w stanie przyćmić!

   "To nie jest elegancki wysmakowany Londyn, to nie są romantyczni bohaterowie jakich znamy z ekranizacji słynnych powieści klasycznych."Ripper Street" to pełnokrwista, pełna realizmu i wyrazistych postaci, obfitująca w mocne wrażenia historia rozgrywająca się pod koniec XIX w.
Whitechapel – dzielnica Londynu, o której Bóg dawno zapomniał.... Najbrutalniejsze zbrodnie, wszechobecne ubóstwo i wciąż obecne w pamięci mieszkańców przerażające zbrodnie Kuby Rozpruwacza. Inspektor Edmund Reid - prześladowany wspomnieniami o nieudanych próbach schwytania tego pozbawionego skrupułów mordercy, wstępuje do słynnej dywizji H, która ma zadbać o porządek i bezpieczeństwo zbrukanych krwią ulic Whitechapel. Wraz ze swoimi ludźmi walczy przeciw bezprawiu. Jednak gdzieś za plecami wciąż czai się widmo Rozpruwacza. Czy powróci, żeby znów siać strach?" [źródło]

   Prawdą jest, że BBC robi świetne kostiumowe seriale. "Ripper Street" to również rewia mody XIX wieku, odzwierciedlona w każdym szczególe. Nie skupiajmy jednak uwagi na tym detalu, tutaj ważny jest kryminał. I to on przykuwa największą uwagę. Świetnie przemyślane odcinki, dobrze rozegrane, owiane tajemnicą do samego końca to receptura sukcesu. Producenci tego serialu trzymają się go przy każdej okazji - każdy epizod wygląda mrocznie, intrygująco, zbrodnie wywołują ciarki na plecach, ale nie można przestać ich oglądać. Co więcej - każdy główny bohater "Ripper Street" ma swoją historię, a jednak ich wątki praktycznie nie 'zasłaniają' istotnych szczegółów. Wszystko ze sobą współgra - fabuła, kostiumy, scenografia, aktorzy. Tutaj włącza się moja słabość do M. Macfadyen'a ("Duma i uprzedzenie" 2005, "Trzej muszkieterowie" 2011, "Anna Karenina" 2012), ale nie tylko on stanowi filar tego serialu :) Każdy aktor ma w sobie to "coś", dzięki którym zbudowali odpowiedni klimat.

   Całość, jak do tej pory, stanowią 3 sezony po 8 odcinków, dlatego fani kryminału - łapcie za odtwarzacze i oglądajcie! "Ripper Street" to fantastycznie wykreowany obraz, od którego nie sposób się oderwać. Sceneria przykuwa uwagę, wątki intrygują, mroczny klimat napawa grozą. Najlepiej obejrzeć odcinki wieczorami - klimat i realizm odczujemy bardziej! Z mojej strony ogromnie polecam - tak dobrej dawki kryminału na ekranie dawno nie widziałam....

The best of BBC #3 - "Miranda"

   Prawdą jest, że Brytyjczycy mają specyficzne poczucie humoru. Jednak w pewien sposób ten humor polubiłam, niekiedy wręcz uwielbiam się z niego śmiać. Nic więc dziwnego, że kolejna moja propozycja "The best of..." dotyczy komedii. Powiem nawet - wyjątkowej komedii:) "Miranda" to tytuł, który od pierwszego odcinka się pamięta. Od początku do końca niespełna 30-minutowego obrazu nie ma chwili, byśmy nie parskali śmiechem. To lekka, przesiąknięta humorem historia pewnej kobiety, której zmorą jest wysoki wzrost, jednak z entuzjazmem dziecka kroczy przez ten świat. Tylko innym (w tym matce) przeszkadza jest stan cywilny i podejście do świata. Ale, jak to mówią, lepiej być innym niż tacy jak wszyscy!

   "Przezabawny sitcom opowiadający o perypetiach bardzo wysokiej dziewczyny, która z determinacją szuka swojego miejsca w życiu. Miranda (Miranda Hart) ma 185 cm wzrostu i tak naprawdę nigdy nie potrafiła odnaleźć się w społeczeństwie. Prowadzi sklep ze śmiesznymi rzeczami, wciąż przyjaźni się z równie jak ona zagubionymi koleżankami ze szkoły z internatem i podkochuje w Garym (Tom Ellis), kucharzu z pobliskiej restauracji. Matka Mirandy (Patricia Hodge) chciałaby, aby dziewczyna znalazła w końcu porządną pracę i męża, jednak każda próba ingerencji w życie miłosne córki kończy się spektakularną porażką." [źródło]

   Wiele osób, z którymi rozmawiałam na temat tego serialu, porównywało Mirandę z Bridget Jones. Wiele osób, wiem, z tej racji z pewnością by się zraziły do tej postaci. Dlatego spieszę powiedzieć, że "Miranda" to zupełnie coś innego. Choć historia krótka, można ją wręcz pokochać. Miranda to taka postać, która z jednej strony wydaje nam się "dużym dzieckiem", a z drugiej mocno chcielibyśmy, aby w końcu jej się udało. Nic w tym dziwnego, w końcu serial nagrywany jest w ten sposób, że główna bohaterka wciąż ma kontakt z widzem. To zabawna, przesiąknięta humorem, lekka historia, która jednocześnie skupia się na różnych aspektach życia dorosłej kobiety. Wzloty i upadki w życiu zawodowym (tak, sklep ze śmiesznymi rzeczami to niezły biznes), miłosnym; konflikty na linii matka - córka... To wszystko zostało ukazane w żartobliwym tonie, którego nie sposób polubić. 

   Osobiście uwielbiam ten serial. Wszystkie odcinki i dialogi praktycznie znam na pamięć. Nie tylko "Rude" i "Such fun!", które zdarza mi się użyć w codziennym życiu :) To świetny serial również ze względu na to, że poprawia humor w każdej sytuacji. Lubię włączyć sobie odcinek "Mirandy", kiedy mam za sobą kiepski dzień lub nie najlepiej się czuję. Swoją rolę spełnia znakomicie - rozbawia aż do łez. Za każdym razem. Czego i Wam życzę, moi drodzy, kiedy zdecydujecie się ją obejrzeć. Naprawdę warto! :)

"The best of BBC" - wprowadzenie.

Witajcie,
niedawno pisałam o nowych cyklach, które chciałabym prowadzić na blogu i dziś pragnę rozpocząć jeden z nich. Mianowicie chodzi o serialowy cykl "The best of BBC", który będzie skupiał naszą uwagę na najciekawszych, tych małych i tych dużych, produkcjach brytyjskiej telewizji.

Dziś krótkie wprowadzenie. Jakiś czas temu recenzowałam filmy i seriale, linki do opinii na ich temat znajdziecie w zakładce "Kącik filmowy", ale żeby było prościej, udostępnię tutaj po kolei każdy z nich.
Na początek, jako że to pierwszy wpis, krótkie informacje na temat...

Te seriale już widziałam (lub na bieżąco śledzę) i recenzowałam na swoim blogu (kliknijcie w obrazek, przeniesie Was do recenzji) i każdy z nich mogę z czystym sercem polecić.Wyróżniają się dobraniem dobrej obsady, zbudowaniem świetnej scenerii, oddaniem szczegółu i stworzeniem fantastycznego klimatu. Do dziś chętnie wracam do każdego z nich i przyznam się, że chociaż znam niektóre odcinki na pamięć, mam ochotę obejrzeć je raz jeszcze:)
Czy polecam coś w szczególności? Koniecznie obejrzyjcie "Sherlocka" i "Luthera"! "Sherlock" to fantastyczny obraz znanej postaci Sherlocka Holmesa, przeniesiony do współczesnego Londynu. Duża akcja, moc zaskoczeń i mnóstwo dobrego humoru. A "Luther"? Dreszczowiec, którego mi brakuje. Po 3 sezonach wciągającej akcji przerwano produkcję i pozostaje nam jedynie obejść się smakiem. Ale nie ma tego złego - po kilku odcinkach pełnych emocji, intryg, zagadek i spraw kryminalnych, możemy czuć zadowolenie. W końcu nie ma tak wiele dobrych seriali kryminalnych...

Na dziś to tyle:) Zaznaczyłam, że wpisy będą krótkie, a z racji, że te propozycje zostały zrecenzowane, dodałam zaledwie kilka dodatkowych słów. Już za tydzień nowy tytuł, który, zdradzę, jest kolejnym kryminałem, do którego chętnie wracam:) Zatem wpadnijcie niedługo! Mam dla Was sporo ciekawych propozycji.

Do napisania!

Jadźka

"Z pamiętnika położnej" - reż. Philippa Lowthorpe

[Nie]zwyczajna historia położnej

   Każda produkcja BBC ma to do siebie, że jest ona dopracowana i choćby jej temat powielał istniejące już schematy, to wciąż czuć w nich świeżość i oryginalne momenty. Okazji do obejrzenia filmów i seriali brytyjskiego pochodzenia miałam już wiele i za każdym razem jestem równie zadowolona, a często również zachwycona. Nie ważne, czy są to współczesne adaptacje czy też obrazy kostiumowe, których nie brakuje na koncie BBC. Warto również dostrzec ich wersje ekranizacji różnych powieści, które w dużej mierze oddają treść danych tytułów. Jednym z nich, o którym będzie dziś mowa, jest serial „Z pamiętnika położnej”, produkcji, która powstała na motywach pamiętników Jennifer Worth – brytyjskiej pielęgniarki, która w latach 50-tych ubiegłego wieku pracowała jako położna w dotkniętej ubóstwem dzielnicy Londynu. Samych pamiętników nie miałam okazji poznać, jednak obraz, jaki powstał na ich podstawie, wygląda naprawdę zachwycająco. Z pewnością ucieszy każdego fana produkcji BBC.

   Młodziutka położna, Jenny Lee, przybywa do Nannatus House – klasztoru w jednej z najbiedniejszych dzielnic Londynu. Zostaje miło przyjęta przez zakonnice i zaprzyjaźnia się z innymi położnymi – rozrywkową Trixie, wrażliwą Cynthią i kolejną nowicjuszką, pochodzącą z bogatej rodziny i zagubioną w nowym środowisku Chummy. Poznajemy miejscową społeczność z perspektywy młodej pielęgniarki, która na rowerze odwiedza swoje kolejne pacjentki. Chociaż świat, do jakiego trafia Jenny jest całkiem różny od tego, do którego przywykła, dziewczyna szybko zanurza się w życiowej plątaninie narodzin, śmierci, romansów i intryg społeczności, którą nauczy się kochać.*

   „Z pamiętnika położnej”, jak sam tytuł wskazuje, skupia się na pracy młodej Jenny, która pracuje w zawodzie położnej. Jednak nie trzeba martwić się o to, że każdy odcinek skupia się na samym odbiorze porodów. To oczywiście jest motyw przewodni, jednakże każdy odcinek opowiada inną historię, która kształtuje charakter postaci. Na ekranie można zobaczyć więc miłość, współczucie, złość, niesprawiedliwość, biedę oraz mnóstwo innych uczuć i relacji, które towarzyszą bohaterom. Dodatkowo zaznaczmy, że bohaterowie, a raczej obsada, która ich tworzy, jest niezwykle dobrze dopasowana do scenariusza. Kilku aktorów można spotkać po raz kolejny, innych po raz pierwszy, jednak wszyscy razem tworzą zgraną ekipę. I to jest zaleta, którą można dostrzec nie tylko w tym serialu.

   Oglądając produkcję można zwrócić uwagę na świetną scenografię, która w najmniejszym detalu

odtwarza lata 50-te i późniejsze. Z resztą, tego można było się spodziewać po BBC. „Z pamiętnika położnej” przenosi nas w ubiegłe lata i pozwala na dokładne zapoznanie się z tamtymi realiami. Widać to na każdym kroku, w każdym ujęciu, jakie zawiera serial: od kostiumów po różnego rodzaju sprzęty (głównie lekarskie) czy też same krajobrazy starego Londynu. Zawarta w niej muzyka, jaka towarzyszy odcinkom, wieńczy jedynie całość świetnie zgranej produkcji.

   Mówiąc krótko „Z pamiętnika położnej” to kolejny udany produkt BBC. Nie ma co się oszukiwać – ich produkcje biją na kolana wiele innych światowych obrazów. Wszystko w niej wygląda zachwycająco – od obsady po scenografię oraz scenariusz, który tworzy wspaniałe odcinki. Ktoś może pomyśleć, że ta tematyka nie jest dla niego – a dla kogo miałaby ona być? Nie ma określonego profilu odbiorcy. To serial dla wszystkich, bez względu na wszystko. Poruszający, wzruszający i mega wciągający  - tak podsumowuję sezon pierwszy. Warto go obejrzeć, uwierzcie. Polecam gorąco!

*opis wydawcy

Reżyseria: Philippa Lowthorpe

Tytuł: Z pamiętnika położnej

W rolach głównych: Jessica Raine, Jenny Aqutter, Pam Ferris, Miranda Hart

Rok produkcji: Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 6 x 50 min.