"Cokolwiek uczyniliście" - PM Nowak

Kto tu jest winny?

   Czarna Seria zazwyczaj kojarzy nam się z literaturą skandynawską, prawda? Przez długi czas kojarzyłam ją jako serię najlepszych kryminałów, jakie ukazują się na naszym rynku. Teraz jest z nią trochę gorzej, ale wśród lektur Czarnej Serii znajdziemy nie tylko owoce pracy autorów z północy. Bardzo się cieszę, że do ich grona dołączyli polscy pisarze i, jak miałam okazję przekonać się do tej pory, zrobili to w świetnym stylu. „Cokolwiek uczyniliście” PM Nowaka to kolejny kryminalny tytuł, który zagościł na mojej półce. I muszę przyznać, że zrobił na mnie ogromne wrażenie. Nie tylko potrafił mnie niesamowicie zaciekawić i wciągnąć w fabułę, ale przede wszystkim wielokrotnie tak mocno mnie zaskoczył, że powoli zaczęłam wątpić w swoją  intuicję…

   W Warszawie dochodzi do serii napadów rabunkowych na duchownych. Według policji miejsca napadów tworzą kształt odwróconego pentagramu i wydaje się, że sprawa jest oczywista. Tymczasem do prokuratury zgłasza się mężczyzna, który twierdzi, iż w dzieciństwie został wykorzystany przez księdza. Prokurator Kacper Wilk odmawia wszczęcia śledztwa, obawia się jednak, że mężczyzna sam będzie dochodził sprawiedliwości. Czy obie sprawy się łączą? Kiedy dochodzi do nieciekawego zdarzenia, prokurator Wilk wraz z komisarzem Zakrzeńskim, który prowadził sprawę rabunków, wszczynają własne, nieoficjalne śledztwo. Ich działania mogą zapobiec większej tragedii...

   Chociaż znałam zarys fabuły, nie spodziewałam się, że tak mocno się wciągnę. „Cokolwiek uczyniliście” niesamowicie mnie pochłonęło. Ale po raz pierwszy od dłuższego czasu musiałam się nieźle nagłowić nad rozwiązaniem zagadki. Ciągłe pytania: kto, jak i dlaczego? w tym przypadku nie miały sensu, bo autor zupełnie poplątał sprawę. Choć na pierwszy rzut oka wydawało się, że wszystko jest oczywiste, opis sytuacji wskazywał jasno, kto może być winny i dlaczego tak postępuje, to w rzeczywistości nic nie jest tutaj proste. Raz podejrzenia spadały na jednego bohatera, zaraz pewniakiem był ktoś inny… I tak w kółko. Motyw również wydawał się prosty, a tu proszę – kolejna niespodzianka. Wielkie brawa i ukłon  stronę autora za stworzenie niebanalnej zagadki, która pod osłoną oczywistości stała się zgryzotą dla (mnie) czytelnika. Ale również niezłą zabawą.

    W tej książce wszystko wydaje się być przemyślane i dobrze rozegrane. Każdy opis, każda postać – wszystko dopracowane w najmniejszym szczególe. To ważne, bowiem czytelnikom nie tylko łatwiej odbiera się historię, ale przy tym wzrasta zaciekawienie i zaangażowanie w lekturę. Mnie urzekło tutaj praktycznie wszystko, jednak mam maleńkie zastrzeżenie co do postaci prokuratora Wilka. Z pewnością jest charakterystycznym bohaterem, ale osobiście nie lubię, kiedy facet w książce ma zadatki na fajtłapę. To bardziej prywatne uprzedzenie i nie powiem, przez całą lekturę trochę mnie to gryzło. Jego zachowanie było czasem irytujące, miałam ochotę dosłownie wyrwać go z tej książki i nim potrząsnąć. Ale z perspektywy czasu wydaje mi się, że w pewnym sensie go nawet polubiłam. I kiedy powrócę do lektur pana Nowaka, a zrobię to na pewno, być może moja reakcja wobec prokuratora Wilka będzie bardziej łagodna.

   Dopasowując pewne powiedzenie można powiedzieć, że dobry kryminał poznamy nie po tym, jak się zaczyna, ale po tym, jak się skończy. Zakończenie w tej powieści jest co najmniej wyborne, więc śmiało można stwierdzić, że cała książka również. Ale w tym przypadku nie tylko finał zasługuje na uznanie. „Cokolwiek uczyniliście” to wciągająca historia, która od samego początku intryguje. Wydaje się banalna i oczywista, jednak kolejno wszystkie rozdziały pokazują, że nic nigdy nie jest oczywiste. Świetna zagadka, która do końca trzyma w napięciu. I mnóstwo zwrotów akcji, które mieszają nam w głowach. Przy takiej lekturze wręcz nie można się nudzić. Gorąco polecam!

Autor: PM Nowak

Tytuł: Cokolwiek uczyniliście

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 344

"Infekcja" - Graham Masterton

Na zemstę nigdy nie jest za późno...

   Graham Masterton to autor, którego nie trzeba przedstawiać. Angielski mistrz horroru, jak zwykle o nim mówią, ma na koncie ponad sto tytułów, co, trzeba przyznać, robi wrażenie. Nie zawsze jednak jego powieści były dobre. Częsty przerost formy nad treścią sprawiał wrażenie, jakby sam autor nie mógł zdecydować się, o czym pisać – o romansach, o horrorach, czy też innych gatunkach. Ostatnio na naszym rynku pojawiła się kolejna książka Mastertona – „Infekcja”. Jest to czysty horror, gdzie wyobraźnia może zanieść czytelnika w naprawdę okropne i krwawe krajobrazy. I chociaż przez całą lekturę trzyma w napięciu i niesamowicie wciąga, to finał niestety kompletnie rozczarowuje.

   Dwie postaci: Anna Grey, epidemiolog szpitala St. Louis oraz Harry Erskine, beztroski chłopak i wróżbita, są dla siebie kompletnie obce. Wkrótce jednak ich drogi przecinają się, kiedy to w Ameryce panuje śmiertelna epidemia i to oni jedynie będą w stanie powstrzymać jej działanie. Okazuje się, że to duchy Indian fundują mieszkańcom krwawą jatkę w ramach zemsty za wymordowanie ich przed wiekami. Czy uda im się powstrzymać nieuchronną apokalipsę?

   Tak jak w przypadku innych książek Mastertona i tutaj dzieje się bardzo wiele. Od samego początku jest intrygująco, od samego początku niesamowicie wciąga. Pojawiają się nawet przebłyski humoru. Jednak wszystko to prowadzi do jednego – banalnego finału. Na ponad trzystu stronach dzieje się istna krwawa jatka, horror w prawdziwego zdarzenia, i tylko po to, aby wszystko rozwiązać na ledwie dwóch stronach. Naprawdę? Czytelnik z niecierpliwością czeka na ekscytujący koniec, a dostaje tak proste rozwiązanie, że nie sposób się wkurzyć. Bo chyba nie po to brnie się przez całą fabułę tylko po to, aby wszystko skończyło się szybko i bez żadnych dodatkowych atrakcji. To chyba jedna z najgorzej zakończonych powieści tego pisarza.

   Na szczęście wewnątrz fabuły wszystko inaczej wygląda. Jak na horror przystało, dzieje się sporo i naprawdę krwawo. Masterton posiada pewną przydatną cechę – potrafi dobrze zobrazować sytuację. I to widać w „Infekcji”. Wątki wyglądają naprawdę realistycznie, niektóre w dużym stopniu przerażają aż do szpiku kości. I dzięki jego umiejętnościom da się to poczuć. Czasem aż nadto. Ale ma to również swoje złe strony. Pewne momenty przerażają, ale niektóre mogą zniesmaczyć. Gdzieniegdzie autor przesadził w swojej relacji, zapominał się, co sprawiało wrażenie, jakby na siłę próbował wprowadzić grozę. Zupełnie niepotrzebnie. Sama historia aż nadto posiada w sobie ciemne strony, mroczne aspekty, dlatego taka przesadzona reakcja niszczy całokształt fabuły. Doszczętnie.

   Trudno ocenić tę powieść. Z jednej strony to naprawdę wciągająca i przerażająca historia. Z drugiej – tak banalna, że aż straszna. Masterton pisze zmiennie, jakby raz wiedział, czego chce, a raz zapominał, że chce stworzyć dobrą historię. Takie wahania źle wpływają na całą książkę i to widać na przykładzie finału, który można określić najkrótszym i najbardziej płytkim rozwiązaniem we współczesnej literaturze. I nie ma w tym krzty przesady. I chociaż przerażająco nie można się od niej oderwać, takiego obrotu spraw łatwo się nie wybacza. Polecam wytrwałym. I gotowym na wszystko…

Autor: Graham Masterton

Tytuł: Infekcja

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 340

"Świat bez końca" - reż. Michael Caton-Jones

Mroczne oblicze średniowiecza

   Ken Follett to autor, który w specyficzny a jednak ciekawy sposób potrafi przedstawić fabułę w swoich książkach. Nic więc dziwnego, że ich treścią interesują się producenci filmowi. Ostatnimi czasy miałam okazję poznać ekranizację jednej z jego powieści, tj. „Filary ziemi”. Zrealizowana z rozmachem produkcja ujmuje nie tylko świetnym oddaniem klimatu średniowiecza, ale również rozmaitymi wątkami wszelakiej maści, przeniesione z kart powieści na ekran w sposób prawie idealny. Kolejną produkcję stworzoną na bazach twórczości Folletta, jaką miałam okazję obejrzeć, jest „Świat bez końca”, gdzie akcja rozgrywa się dwieście lat po wydarzeniach z „Filarów ziemi”. Czy również jest tak dobra jak jej poprzedniczka? Trudno stwierdzić, bowiem znów widać wielki rozmach w odtworzeniu krajobrazów minionej epoki oraz wiele rozmaitych wątków. Pojawiają się jednak różnice, o których mam zamiar tutaj wspomnieć.

   Akcja "Świata bez końca" zaczyna się 200 lat po wydarzeniach z "Filarów Ziemi", w roku 1327. Na tle barwnej panoramy średniowiecza, w okresie wielkich przemian i dziesiątkującej społeczeństwo zarazy, toczy się epicka opowieść o walce o władzę, pieniądze i wpływy. O tajemnicach i zbrodniach, o nauce burzącej fundamenty wiary. Historia, w której ludzkie emocje - miłość, nienawiść, pragnienie zemsty - odgrywają wiodącą rolę.*

   W „Filarach ziemi” spodobało mi się to, że scenariusz jest mocno zbliżony do wydarzeń z powieści. Ponadto nie ma w nim skrępowania, aktorzy świetnie przyczynili się do sukcesu produkcji, w której nie ma miejsca na wstydliwość i nieśmiałość. „Świat bez końca” w pewien sposób naśladuje postępowanie pierwszej części – nic dziwnego, w końcu twórcy serialu są niezmienni. Jest odwaga, jest niczym nieskrępowana nagość, jednak zabrakło tym razem subtelności, która towarzyszyła „Filarom…”. Nie można mówić, że przez to film jest gorszy, bowiem nie psuje to ogólnego charakteru obrazu, jednak w pewien sposób, niektórych widzów, może to w pewien sposób… no nie wiem, zniesmaczyć. Nagość i sceny erotyczne są bardziej odważne i występują częściej, co niektórym może się podobać, ale za to niektórym wprost przeciwnie.

   Oglądając „Świat bez końca” mamy szansę ponownie przenieść się w świat średniowiecza. Po raz kolejny producenci postarali się o odtworzenie obrazu w najdrobniejszych szczegółach. Za to podziwiam kraje Wielkiej Brytanii czy Kanady, potrafią zbudować akcję w realiach zbliżonych mocno do tego, co było. Nie ma sztuczności w krajobrazach, nie ma wpadek przy kostiumach… Seans z serialem „Świat bez końca” i wcześniej „Filary ziemi” jest zatem świetną wędrówką po średniowieczu, dobra powtórka z lekcji historii, która w tym wydaniu wygląda dużo ciekawiej niż na kartach podręcznika.

   Prócz wydarzeń historycznych, które występują w serialu, występują również wątki poboczne, bardziej obyczajowe, które wprawiają w najróżniejsze emocje. Fabuła mocno wciąga, wciąż pozostawia niedosyt po każdym odcinku, a co więcej, po skończeniu serialu ma się ochotę na więcej. Ponadto nastraja muzyka, jaka płynie w tle, nie jest wymyślna, brzmi mile dla ucha. Również gra aktorska wydaje się być na wysokim poziomie, choć w przeciwieństwie do „Filarów ziemi” ten serial jest wypełniony aktorami mniej znanymi i nawet debiutantami. Mimo wszystko jednak należą się brawa za włożony wysiłek w tworzenie serialu, nie tylko producentom, ale właśnie też odtwórcom różnych ról.

   „Świat bez końca” to serial nieco gorszy od „Filarów ziemi”, niemniej jednak jest on warty uwagi. Jeśli ktoś lubi średniowieczne klimaty, ten moment w historii, gdzie wiek XIV wiedzie prym, lub zwyczajnie zna i podziwia twórczość Kena Folletta – ten serial jest właśnie dla nich. Bardzo dobrze zorganizowany obraz  wciąga już od pierwszych minut, ale również trzyma w napięciu do ostatniego odcinka. Nie jest idealny, może nawet ma swoje wady, jednak warto go obejrzeć. Polecam!

*opis wydawcy

Reżyseria: Michael Caton-Jones

Tytuł: Świat bez końca

W rolach głównych: Ben Chaplin, Peter Firth, Cynthia Nixon

Rok produkcji: Kanada/Niemcy/Wlk. Brytania 2012

Czas trwania:  4 x 90 min.

"Czerwone gardło" - Jo Nesbø

Ludzie bywają mściwi i pamiętliwi...

   „Czerwone gardło” to już drugie moje spotkanie z twórczością Jo Nesbø oraz z Harry’m Hole – bohaterem serii tego autora. Na jego książkę trafiłam dość przypadkowo, a jej treść przekonała mnie do tego, aby w przyszłości kontynuować serię o zdolnym śledczym. Norweski pisarz, jak zdążyłam zauważyć, nie jest może kimś nader wybitnym, jednak widać wyraźnie, że konsekwentnie podchodzi do pisania fabuły. Dzięki temu mamy sieć zawiłych intryg, zagadkę goniącą zagadkę i wiele ciekawych postaci, wiążących się bezpośrednio z poprzednimi czynnikami. Jo Nesbø, mówiąc więc krótko, jako psiarz kryminałów, spisuje się bardzo dobrze.

   Śledczy Harry Hole, mimo swoich problemów z alkoholem, jest świetnym policjantem. Tym razem ma przed sobą sprawę przemycanego do Norwegii karabinu snajperskiego Märklin. Wszelkie tropy prowadzą go do neofaszystów,  a co więcej, według przypuszczeń Harry’ego, sprawa może mieć swój początek już podczas trwania drugiej wojny światowej. Hole jest bliski rozwiązania, jednak morderca wciąż mu umyka…

   W powieściach Jo Nesbø można odnaleźć wiele fascynujących czytelnika elementów. Nie są one typowe, pisarz często dzieli je na wiele rozdziałów, przeskakując z jednego punktu widzenia, do drugiego, ukazując po kolei każdy rozpatrywany punkt fabuły. Często wraca do odległych wydarzeń, wplata retrospekcje, które mają za zadanie pomóc odbiorcy w zrozumieniu aktualnego wątku. Ponadto mimo licznych wątków, jakie mają swoje miejsce w powieści, wszystko jest czytelne, dobrze rozpisane. Ale to zasługa umiejętności norweskiego pisarza, który te elementy oznaczył jako swój znak rozpoznawczy. W powieści „Czerwone gardło” również zauważymy wszystkie te elementy, cały ten schemat powtarza się, jedynie pomysł, idea pisarza się zmieniły. Wygląda to równie interesująco, jak w poprzedniej książce, którą czytałam („Wybawiciel”) oraz zachęca do tego, aby sięgać po więcej książek Nesbø.

   Ważną zaletą powieści jest jej nieprzewidywalność. Wskaźnik zaskoczenia również jest na wysokim poziomie, co w połączeniu z intrygującą fabułą wprost wciąga czytelnika. Pojawiają się owszem momenty słabsze, kiedy pewien fragment sieje zwątpienie, jednak na tle ogółu jest to jak najbardziej wybaczalne. „Czerwone gardło”, określając całościowo, jest powieścią bardzo dobrze skonstruowaną, gdzie aura tajemniczości trwa od początku do końca, zagadka goni zagadkę, a co więcej, mimo banalności bohaterów i niektórych wydarzeń, fabuła jest równie wciągająca, jakby te elementy były bardziej bogate.

   Ta książka z pewnością będzie świetnym dodatkiem na półce fana kryminałów i powieści z dreszczykiem. Jo Nesbø jest bowiem autorem dążącym do perfekcji poprzez konsekwentne pisanie tajemniczych i mrocznych historii, realizując swoje ciekawe pomysły. Korzystając z banałów potrafi zbudować coś interesującego i naprawdę wciągającego. „Czerwone gardło” również należy do tych powieści, które norweskiemu pisarzowi wychodzą bardzo dobrze, mimo kilku wpadek i błędów. Polecam serdecznie zapoznać się nie tylko z tym tytułem, bądź książką „Wybawiciel”, ale również z innymi powieściami serii o Harry’m Hole. Ten uzdolniony śledczy nie raz z pewnością namiesza nam, czytelnikom, w głowach, zapewniając przy tym świetną rozrywkę. I zaskakujący koniec.

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Czerwone gardło

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 424

"Księżycowa przysięga" - J.R. Ward

"Księżycowa przysięga" J.R. Ward

   Od dłuższego już czasu nie zabieram się za serie książkowe, w których główną rolę odgrywają wampiry. Również pojedynczych książek o tej tematyce staram się nie ruszać. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Ten temat zdążył się już wypalić w literaturze, nie ma już nic takiego, co zdołałoby zachwycić i zaskoczyć czytelnika. Jednak wciąż z wielką chęcią podchodzę do serii J. R. Ward „Bractwo Czarnego Sztyletu”, bowiem mimo oklepanej już tematyki wampiryzmu oraz wciąż kontynuowanej serii nie czuć nudy ani powielanych schematów, bohaterowie wciąż zaskakują, a co najważniejsze: humor w fabule pozostaje świetny i niezmienny.

   Xhex, uwolniona spod niewoli Lahsera, dochodzi do siebie w siedzibie Bractwa. Kobieta miewa złe wspomnienia i koszmary, które łagodzi obecność Johna. Oboje w równej mierze chcą zemścić się za to, co zrobił jej syn Omegi, co ułatwia im działalność jego ojca. Podczas wspólnych działań oboje dowiadują się nieco więcej o sobie. Odkrywają również, że są sobie przeznaczeni. Kiedy postanawiają wyprawić zaślubiny, okazuje się, że jeszcze jest wiele rzeczy, o których nie wiedzą, a te, które wychodzą na jaw, są w stanie zaskoczyć każdego…

   To już dziesiąty tom serii „Bractwa czarnego Sztyletu”. W przypadku innej serii z pewnością zaczęłabym się zastanawiać, jak długo jeszcze przyjdzie mi czytać o wampirach. Jednak w książkach pani Ward wciąż panuje niezmienny styl i humor bohaterów, które przekładają się na rzeszę fanów, jakich posiada cały cykl. Przyznam szczerze, że obawiałam się, co jeszcze uda się wymyślić autorce w dziesiątym już tomie, jednak na szczęście obawy prysły już po pierwszym rozdziale. Świetnie skomponowana fabuła, oplatana wartkim i charakterystycznym stylem dała ciekawy efekt kolejnej wspaniałej części. Co więcej, wciąż przepełniona jest poczuciem humoru, świetnymi powiedzonkami oraz lekkim podejściem bohaterów do różnych spraw. Książka posiada również wiele dokładnych opisów walk oraz akcji, co przekłada się na dobre wyobrażenie czytelnika, łatwo jest wciągnąć się w wir ciosów, które wywołują dreszcz emocji. Pod względem bogactwa treści „Księżycowa przysięga” stoi na bardzo wysokim poziomie.

   Każda część serii „Bractwa…” opowiada głównie o losach dwojga bohaterów, w tym tomie mowa jest o Xhex i Johnie. Za każdym razem, kiedy czytałam o poszczególnych postaciach, lepiej je poznawałam i od razu lepiej się z nimi sympatyzowałam. Wiadomo, każdy znajdzie gdzieś swojego faworyta, jednak w przypadku bohaterów BCS, moim zdaniem, każdy zasługuje na sympatię z naszej strony. Wszyscy są bowiem charakterystyczni, ciekawi i inni, niepowtarzalni. Również mowa tu o Xhex i Johnie. Tym razem można przyjrzeć się dwóm równym sobie osobom, bardziej komplikują sobie ich wspólne życie, w końcu ona i on pragną tego samego. Miłość i przeznaczenie jest jednak silniejsze, przełamie wszystkie bariery między nimi. Nawet problemy w komunikacji niemowy i wiecznie nadpobudliwej symphatki.

   Zawsze mam problem z ogólną oceną poszczególnych części całego cyklu. Każda z nich jest ciekawa i inna, co charakteryzuje właśnie tą serię. „Księżycowa przysięga”, mimo iż jest to już dziesiąty tom, zaskakuje w wielu momentach, czuć świeżość w kartkach tej historii. Poczucie humoru bohaterów pozostaje niezmienne , autorka bardzo dobrze nimi pokierowała. Dodatkowo świetny, beztrosko lekki styl pani Ward wciąż pozostaje ten sam, cały czas pozostawia pozytywne wrażenie po skończeniu lektury. Szczególnie polecam ją fanom serii, ale również każdemu oddanemu fanowi fantastyki. Nie warto kierować się w tym przypadku uprzedzeniem do wampiryzmu (jaki trwa przy mnie od jakiegoś czasu), ponieważ wampiry Bractwa skupiają się głównie na walkach, ich tradycjach oraz ciekawych akcjach. Często można zapomnieć, że czyta się właśnie o tych mrocznych postaciach. Poza tym ciekawe oddanie humoru retuszuje niedoskonałości, i zamiast skupiać się na nich, czytelnik świetnie się bawi podczas czytania. Dlatego polecam wszystkie części, łącznie z „Księżycową przysięgą”. Osobiście, uprzedzona do tej tematyki, wciąż oczekuje nowych części. Uwierzcie, że naprawdę warto.  

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Videograf:

Autor: J.R. Ward

Tytuł: Bractwo czarnego Sztyletu. Księżycowa przysięga

Wydawnictwo: Videograf II

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 304

"Czerwony hotel" - Graham Masterton

"Czerwony hotel" Graham Masterton

   Z pewnością większość czytelników kojarzy nazwisko Grahama Mastertona, autora wielu powieści grozy. Pisarz, jak niejeden raz można się o tym przekonać, potrafi nastraszyć odbiorcę swoją fabułą, jednak czasem zdarzają mu się małe wpadki, jakie miałam okazję zaobserwować przy okazji lektury „Dwóch tygodni strachu”. „Czerwony hotel”, nowy tytuł Mastertona, który niedawno wyszedł nakładem wydawnictwa Rebis, ma w sobie wiele ciekawych wątków, sporo interesujących momentów, ale zdarzają się w nim niewielkie potknięcia autora. Zatem, czy warto sięgnąć po nowość angielskiego mistrza grozy?

   Sissy Sawyer ma zdolności parapsychiczne, za pomocą kart potrafi odczytać czyjąś przyszłość. Kiedy jej bratanek przywozi do niej swoją dziewczynę, T-Yon, Sissy musi pomóc jej odgadnąć, dlaczego nękają ją koszmary z udziałem jej brata. W międzyczasie w Czerwonym hotelu, którego właścicielem jest brat T-Yon, dzieją się dziwne rzeczy. Pracownicy znajdują dużą czerwoną plamę w jednym z pokoi, ginie jedna z pokojówek, a w łazience leży poćwiartowany policjant. Słychać też różne dźwięki, o nieznanym źródle. Sissy dochodzi do wniosku, że miejsce to nawiedzają duchy, które pragną zemsty. Nie wie jednak, dlaczego i jak je może powstrzymać…

   Bardzo cenię sobie autora za jego świetne powieści, chociaż czasem wyraźnie popełnia gafy w swoich książkach. „Czerwony hotel” to któraś z kolei historia, jaką czytałam i muszę stwierdzić, że tym razem nie zawodzi. Ma w sobie kilka nieścisłości, ale można potraktować je z przymrużeniem oka. Graham Masterton po raz kolejny wzbudza ciekawość i grozę, jaka panuje od samego początku historii. Fabuła obfituje w różnego rodzaju wątki, każdy z nich jest przemyślany i bogaty w budujące napięcie sytuacje. Są wyraziste i pełne emocji, można z łatwością poczuć je na własnej skórze. W tego typu książkach potrzebne jest sporo akcji i w „Czerwonym hotelu” można uświadczyć jej aż nadto. Autor jednak wykazał się zręcznością w stopniowaniu działań, akcja raz zwalnia, raz przyspiesza, nie ma jej ani za dużo ani za mało. Dzięki temu łatwo odnaleźć się w fabule, która wciąga i wciąż nie ma się jej dosyć.

   Łatwo jednak zniechęcić się do niej w niektórych momentach. Chociaż cała konstrukcja fabuły wyszła świetnie, nie jest ani przerysowana ani zbyt przeforsowana wymyślnymi wątkami, to poszczególne fragmenty wydają się zbyt „niesmaczne”. Wiadomo, że nie każdemu pasuje czytanie nadto krwawych i ociekających flakami momentów, dlatego „Czerwony hotel” może stanowić dla niektórych zbyt odrażającą lekturę. Nie mówię tu o sobie, bowiem przyzwyczaiłam się do czytania horrorów i thrillerów, wszelkiego rodzaju kryminałów, w których występuje multum krwawych wątków i wiem, że bez nich fabuły straciłyby na atrakcyjności. Wolę jednak uprzedzić nazbyt wrażliwych na takie fragmenty, nie pojawiają się aż tak często, jak się może wydawać, jednak kulminacja ich w jednym wątku rozdziału może niektórym być w niesmak.

   Masterton po raz kolejny udowodnił, że, mimo słabszych momentów, potrafi zbudować fabułę pełną grozy i napięcia. Jego niezmienny styl wciąż zachwyca, lekko i z dozą dystansu przedstawia historię, jaką podsuwa mu wyobraźnia. Co więcej, w jego pomysłach wciąż widać świeżość, po tylu napisanych książkach ciężko zauważyć powielające się schematy, jakimi posługują się pisarze w swoich książkach. „Czerwony hotel” stanowi właśnie coś nowego, co dla niejednego fana horrorów może uchodzić za nie lada gratkę.  Czyta się go bardzo szybko, doskonała akcja wciąż zaskakuje i wielokrotnie wzbudza wiele emocji. I choć nie zaliczyłabym tej książki do IDEALNYCH (przez kilka niedociągnięć), to z czystym sercem i wielką chęcią polecam zapoznać się z tym krwawym hotelem. Mnóstwo wrażeń i wiele godzin strachu – gwarantowane.

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Rebis:

Autor: Graham Masterton

Tytuł: Czerwony hotel

Wydawnictwo: Dom wydawniczy Rebis

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 272