"Siskele" - Bartłomiej Biesiekirski

Mroczne sekrety ludzkiej egzystencji...

   Bartłomiej Biesiekirski to polski autor, być może dla wielu nieznany, dla mnie – mocno utalentowany. Jego kryminał „Jasnowidz” wspominam bardzo miło, jednak to jego najnowsza powieść sprawiła, że z pewnością będę śledzić jego pisarską karierę. „Siskele”, bo taki nosi tytuł, to książka, która na każdym kroku zaskakuje. Pełna magii opowieść nie tyle wciąga, ale zadziwia pomysłowością. Mroczna, ponura, zimna. Nieco poplątana, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Trochę dziwna, ale to dobrze. Jedna normalna rzecz popsułaby cały spektakularny efekt…

   Siskele – miejsce na Dalekiej Północy, zimne i pełne mrocznej magii. Jego mieszkańcy oczami obcego wydają się inni, niespełna ludzcy. Tomas, młody chłopak, który przybywa do Siskele z matką, próbuje odnaleźć się w tym ich świecie. Na każdym kroku spotyka jednak coś, co go przeraża i czego nie rozumie. Ale nie tylko on boryka się z przeszkodami. Morski rozbitek czy też młoda dziewczyna – wszyscy w tym miejscy próbują odnaleźć sposób, by zrozumieć zasady panujące w tym miejscu. A są one niebywale istotne, kiedy nie wiadomo, czy ktoś istnieje naprawdę czy jest tylko zwyczajną lalką…

   „Siskele” - intrygujący tytuł, ciekawy opis, skromna i szara okładka. Dla jednych coś intrygującego, dla innych – już nie. Mogę zatem wątpiących zapewnić, że za tym wszystkim stoi coś naprawdę wyjątkowego. A mówię oczywiście o ciekawej fabule. Przyznam szczerze, że nie spodziewałam się aż tak dobrej historii – z początku musiałam wczuć się w klimat, powoli zrozumieć, o co chodzi. Jednak z czasem wszystko nabierało wyraźniejszych kształtów – poznałam bohaterów, mniej więcej „ogarnęłam” akcję, więc można było kontynuować. I wtedy się zaczęło… Ta cała magia, o której mowa na okładce, ujawnia się w całej okazałości i historia nabiera rumieńców. Akcja zmienia kierunki z prędkością światła, bohaterowie okazują się kimś zupełnie innym, a koniec wydaje nam się czymś odległym. I tak bez przerwy. Czytamy sobie niby spokojny tekst, wciągamy się w te zimne i mroczne realia Siskele, a tu nagle się okazuje, że chodzi o coś zupełnie innego. Wiem, trochę to pogmatwanie brzmi, jednak – tutaj biję brawo autorowi – pan Bartłomiej zrobił to po mistrzowsku. Opisał wszystko w prosty sposób, mieszając nam jedynie w głowach. Sprawił, że daliśmy się nabrać na iluzję, skutecznie ukrywając cel powieści, jej prawdziwe oblicze. Po raz kolejny, choć to się ostatnio rzadko zdarza, przeżyłam wielkie zaskoczenie. Za co bardzo dziękuję autorowi.

   Czytając tę powieść po raz pierwszy spotkałam się z terminem „realizm magiczny”. Mówiąc w skrócie, jest to „określenie używane w odniesieniu do jednego z ważnych nurtów współczesnej literatury, [...]nawiązywał do wierzeń ludowych i magii, do codziennej rzeczywistości wprowadzając elementy irracjonalne, niezwykłe, tajemnicze” [klik]. To takie szybkie podsumowanie „Siskele”. Z pozoru zwyczajna historia, o zwyczajnych ludziach, tylko trochę innych. A jednak później się okazuje, że w to wszystko wmieszana jest magia, a ci ludzie są pełni zagadek. Fani mrocznych i fantastycznych historii nie powinni być nią zawiedzeni, zwłaszcza, że takich elementów jej nie brakuje…

   Kiedyś zasłyszałam powiedzenie, że nie trzeba znać wszystkiego, żeby dobrze kombinować. Poznałam tego autora przy kryminale, teraz spod jego pióra wyszła całkiem „inna” perełka. Czyli coś w tym musi być. „Siskele”, moi drodzy, to powieść zaskakująca i wciągająca, a przy tym mroczna, magiczna, pełna tajemniczości. Jeśli lubicie historie, w których nic nie jest pewne, a dziwne zjawiska są na porządku dziennym, to jest to książka dla Was. W niej nigdy nie wiadomo, co stanie się później, ani kogo lub co jeszcze spotkacie. Jedno jest jednak pewne: to świetnie skonstruowana powieść, od której ciężko się oderwać. Bardzo gorąco polecam!

Autor: Bartłomiej Biesiekirski

Tytuł: Siskele

Wydawnictwo: "b" (nakład własny autora)

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 380

"Jasnowidz" - Bartłomiej Biesiekirski

Najciemniej zawsze pod latarnią...

   Jako zwolenniczka kryminalnych historii często poszukuje nowych tytułów do swojej kolekcji. Przeważnie wybieram zagranicznych autorów, głównie skandynawskich, jednak w ostatnim czasie coraz częściej sięgam również po polskich pisarzy. W ostatnim czasie miałam okazję poznać kolejnego autora kryminału, Bartłomieja Biesiekirskiego, którego książka „Jasnowidz” trafiła do mnie jakiś czas temu. Z lektury jestem zadowolona, prawie czterysta stron satysfakcjonuje pełnią akcji i intryg, jednak bardzo często odnosiłam wrażenie, jakby czegoś jej zabrakło. Mówiąc jednak ściśle i krótko: powieść ma w sobie coś ciekawego, co z pewnością urzeknie wielu zwolenników kryminalnych historii.

   Czasem potrzebujemy ludzi, których szczerze nienawidzimy… Właśnie w ten sposób główny bohater, Joachim Grefer, zostaje zamieszany w  morderstwo nieznanej kobiety. Mężczyzna nie zdaje sobie sprawy, że właśnie on jest głównym podejrzanym. Śledczy Seweryn, który prowadzi sprawę morderstwa, nie wierzy jednak w winę Grefera, znanego również jako „Jasnowidz”.  Wykorzystuje sytuacje i w trakcie śledztwa próbuje dowiedzieć się, kim naprawdę jest zabójca. Na światło dzienne wychodzi wypadek, który ma coś wspólnego z owym wydarzeniem. W jaki sposób łączą się wszystkie sekrety?

   Kiedy książka jest skomplikowana –to dobrze. Wtedy możemy długo polemizować, co może stać się później. W przypadku „Jasnowidza” ta komplikacja sięga bardzo głęboko. Przez cały czas, od kiedy zaczniemy czytać i dopóty nie skończymy, nie wiemy, co dokładnie się dzieje. Autor dokłada co rusz nowe zagadki, wywleka na światło dzienne coraz to nowsze zbrodnie i wypadki sprzed lat i… nijak to do siebie pasuje. Dopiero, gdy kończy się fabuła, czytelnik poznaje prawdę. I w tym momencie z pewnością wielu krzyknie: „No fakt, to przecież o to chodziło!”. No przynajmniej ja tak miałam. Ale bynajmniej o to chodzi, że książka ma w sobie tyle intryg, tyle fałszywych poszlak, że musielibyśmy być lepsi od Sherlocka Holmesa, aby poznać prawdę przed zakończeniem. Jeszcze nie spotkałam takiego tytułu, który tak długo pozostawiał mnie w niepewności. To oczekiwanie, ta adrenalina – tych emocji nie da się w pełni opisać.

   W sieci intryg, jakie serwuje nam autor, można się pogubić, to fakt. Wszystkiego jest tak wiele, że czasem można odnieść wrażenie przesytu. Mnie nie przeszkadzają skomplikowane opisy, dwuznaczne dialogi, czy też zagadkowe przesłania. Jednak skupienie ich kilku w jednym miejscu może nieco namieszać w głowie. Ale nie tylko. Czasem odnosiłam wrażenie najzwyklejszej nudy, jakby fabuła nieznacznie zwalniała, jakby chciała mnie uśpić. To nieco dziwnie brzmi, jednak tak właśnie się czułam. Raz nie mogłam się oderwać od lektury, a raz po prostu przysypiałam. Coś zmiennego znajduje się w stylu polskiego autora, który na niektórych może wpłynąć różnie. Niemniej jest na dobrej drodze do pisania świetnych kryminałów, godnych konkurować z najlepszymi ze Skandynawii.

   Odniosę się może jeszcze do samego stylu, jaki reprezentuje autor książki. Kiedy czytałam „Jasnowidza”, wszystkie sceny miałam zobrazowane z szczególną dokładnością. Nie miałam żadnych trudności z ich rozpoznaniem, z ich wyobrażeniem. Ponadto w jego piórze czuje się jakby nutę czegoś zagranicznego, jeśli wiecie, o czym mówię. Stylem przypominał mi nieco kilku autorów skandynawskich, których miałam okazje już poznać. To oczywiście jest ogromną zaletą, którą pewnie doceni wielu miłośników kryminałów. Ja już wiem, że po kolejne tytuły tego autora sięgnę bez wahania.

   Podsumowując, „Jasnowidz” to świetnie napisany kryminał, który wielu, ale to wielu osobom przypadnie do gustu. Zwłaszcza takim, które kochają zawiłe historie i uwielbiają rozwiązywać zagadki fabuły. Książka Biesiekirskiego ma ich w sobie multum i nie sposób je szybko rozgryźć. Chociaż ma w sobie słabsze momenty, bowiem fabuła czasem się ciągnie i zaczyna przynudzać, to w ogólnym rozrachunku jest godna największej uwagi czytelnika. Kryminalnych historii powstało już wiele, jednak TAKICH kryminałów, gdzie nic nie jest proste, jest bardzo mało i miejmy nadzieję, że powstanie ich więcej. Wielkie podziękowania należą się autorowi za wykonanie ciężkiej roboty. Bo teraz my, czytelnicy, mamy co robić, czyli łamać sobie głowy, jak rozwiązać zagadkę „Jasnowidza”. Warto przeczytać. Polecam!

Autor: Bartłomiej Biesiekirski

Tytuł: Jasnowidz

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 392