"Migdałowy aromat" - Anna Nejman

Nigdy nie wiesz, co cię spotka...

   Literatura obyczajowa to prosty gatunek. Ale, jak się okazuje, bardzo łatwo go sknocić. W ostatnim czasie ze zmiennym szczęściem znajduję tego typu książki – raz jestem zachwycona, raz totalnie rozczarowana. A w przypadku tytułu „Migdałowy aromat” niestety wygrało to drugie. Nie jest to z zupełności „zepsuta” historia, ma swoja lepsze strony, które pozwoliły mi na dokończenie lektury. Jest w niej jednak sporo chaosu, mocno przyspieszone tempo wydarzeń i niestety ani jednego momentu, który by sprawił, że zaangażuje się w lekturę tej książki.

   Eliza przylatuje do Ameryki w jednym celu – chce opisać i opublikować historię magicznego miejsca o nazwie „Ustronie”, z którym wiąże się ciekawa opowieść - jest to cichy zakątek, w którym czwórka przyjaciół u schyłku swojego życia zawiązała nietypowy pakt. Jednak kiedy Eliza przegląda materiały i próbuje stworzyć publikację na ten temat, spotyka tajemniczego sprzedawcę antyków i jej plany powoli zmieniają swoją wartość. Wystarczy kilka dni, by jej życie wywróciło się do góry nogami. Pytanie: co teraz? Czeka ją niebywale trudna decyzja.

   Mocną stroną tej książki jest sam pomysł: wydaje się niebywale intrygujący, można powiedzieć, że w lekturze dużo się dzieje. Tak też właśnie jest - autorka serwuje nam sporą dawkę wydarzeń, które od samego początku podkręcają nasze zainteresowanie. Z czasem jednak pojawia się problem: wkrada nam się w to wszystko chaos. I powoli koncepcja się sypie. Niby jest ciekawie, ale mamy wrażenie, że to wszystko dzieje się zbyt szybko, trochę to wszystko przesadzone. I weźmy na ten przykład romans dwojga bohaterów: Elizy i Larry’ego. Tempo ich znajomości jest zawrotne, ledwo się poznali i już czują tę prawdziwą miłość, oświadczają się, zakładają rodzinę. Fakt, mają swoje lata, ale ich relacja jest strasznie przesadna. Jakby w tych dwoje bohaterów próbowano nawsadzać jak najwięcej uczuć i emocji, ale jest ich zdecydowanie za dużo. Właśnie wtedy czytanie stało się naprawdę męczące, czasem nawet bardziej niż wtedy, gdy czytywałam kiedyś o przesłodkiej miłości dwojga nastolatków.

   W tego typu historiach cenię sobie prostotę. Bo ona najczęściej ujmuje czytelnika. I „Migdałowy aromat” ma w sobie nieco nieskomplikowanych elementów. Jest to m.in. język, dzięki któremu przyjemnie czyta się zawartą wewnątrz historię. Przynajmniej na początku. Bo i tutaj wkrada się pewien chaos: autorka za dużo uwagi skupia na mało istotnych rzeczach, który nic nie wnoszą do historii. Opisy, opisy, jeszcze więcej opisów. Tempo czytania zwalnia, bo nic ciekawego się nie dzieje. Trzeba naprawdę dużego samozaparcia, żeby dokończyć lekturę. Poza tym jest tu dużo kontrastów, raz czytamy prosty przekaz, taki zwyczajny tekst, a za chwilę wyskakuje nam zdanie z bardzo barwnym porównaniem…

„Zatopiła palce w jego włosach wiedziona nieoczekiwanym odruchem zmierzającym do wyhamowania ekspansji jego ust.” [ str. 113] 

„Zanim jeszcze przestała grać muzyka, gorąca lawa w wulkanie ich wzajemnego pożądania zbliżyła się niebezpiecznie do ujścia krateru.” [str. 145]

„Przymknąwszy powieki, delektowała się efektem bioprądu pożądania indukowanego raz po raz, gdy Larry testował jej wargi w powolnym preludium do wydarzeń, których biegu żadne z nich nie byłoby już w stanie odwrócić.” [str. 96]

Gdyby całość została ujęta w takim klimacie – okej, super, ciekawie by to wyglądało. Ale takie pojedyncze przebłyski po prostu nie pasują do reszty.

   Bardzo ciężko mi było dokończyć tę historię. Zbyt duża liczba opisów nużyła, a romans bohaterów okazał się chaotycznym i mało autentycznym uczuciem. Oczekiwałam intrygującej, ale prostej opowieści, a jednak nie udało mi się w ogóle wciągnąć w treść tej lektury. Jedynie śliczna okładka i dość ciekawy wątek grupy przyjaciół i ich pakt bronią się w zupełności. Niestety to nie wystarczy, aby powieść choć w małym stopniu mnie zachwyciła.

Autor: Anna Nejman

Tytuł: Migdałowy aromat

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 504

"W czasach, gdy ubywało światła" - Eugen Ruge

Wielka rodzina, wielka historia...

   Książki natury historycznej to jedne z moich ulubionych, ale równocześnie rzadko czytanych przeze mnie książek. Jednak dzięki Szmaragdowej Serii, wydawanej przez Wydawnictwo Czarna Owca, mam okazję przynajmniej na chwilę zerknąć w literacką przeszłość. Jak do tej pory nie czuję się zawiedziona tytułami, jakie wyszły w tej serii, ale byłam pewna, że ten stan kiedyś minie. A stało się to przy okazji lektury Eugena Ruge „W czasach gdy ubywało światła”. Ten tytuł nie jest do końca nieudany – to powieść złożona, gdzie przeszłość i teraźniejszość pewnej rodziny nakłada się na siebie, tworząc niezwykle interesujący kolaż. Ale sposób, w jaki zostały przedstawione, pozostawiają wiele do życzenia i to niestety budzi mieszane odczucia co do całej lektury…

   Alexander Umnitzer jest śmiertelnie chory na raka, dlatego decyduje się na podróż do Meksyku, o której marzył od dziecka. Ta wyprawa to wydarzenie dla niego szczególne – wyjazd w tak odległe miejsce to nie tylko chęć spełnienia marzenia, ale również chęć poznania historii rodzinnej, ale być może również rozliczeniem ze sobą samym. Ta podróż ukazuje dzieje jego rodziny, która na przestrzeni lat wyglądała zróżnicowanie. Nie tylko ze względu na polityczne zagrania i poglądy, ale także miłosne historie i osobiste przekonania.

„[…]W Sławie kopali teraz kartofle, dymiły pierwsze ogniska, paliły się łęty, a kiedy palono już łęty, wtedy nieodwołalnie nadchodził ten czas: czas, gdy ubywało światła.” [s. 137]

   Ciężko jest dobrze ocenić ten tytuł. Z jednej strony mamy do czynienia z ciekawą historią pewnej rodziny, która została przedstawiona w często żartobliwym tonie, ale z drugiej czujemy chaos i niepoukładane, czasem niepowiązane ze sobą, wydarzenia. I to drugie mocno wpływa na odczucia po lekturze. Autor miał bardzo dobry pomysł, potrafi również fantastycznie pisać – nieprzypadkowo skończyłam ten tytuł w zaledwie jeden dzień. Czyta się go z przyjemnością, bardzo mocno wciąga, ale cóż z tego, skoro gdzieś po drodze ginie logika przedstawionych wydarzeń?  Wygląd tej powieści jest następujący: poznajemy historię rodziny na przestrzeni lat, począwszy od wczesnych lat wieku XX. Przez całe czterysta stron autor przeskakuje w relacji bohaterów z przeszłości w teraźniejszość i odwrotnie. I te ciągłe przeskoki niesamowicie denerwują, ale dodatkowo gubią czytelnika w całej opowieści. Na domiar złego wiele wątków zostało przedstawionych powierzchownie, jakby brakowało autorowi pomysłu na dopisanie paru szczegółów, lub gorzej – nie wiedział, jak to zrobić. Przyznam szczerze, że do tej pory nie wiem, jaki cel miała podróż Alexandra do Meksyku. Owszem, udał się tam, coś pozwiedzał, ale to by było na tyle w tym temacie. Brak tu istotnych szczegółów, punktów zaczepienia czy tez odnoszeń do całej historii. Ten wątek w ogóle nie funkcjonuje w tej książce.

   Jedynym plusem, który przypadł mi do gustu, jest sposób prowadzenia narracji. Jest on dopasowany do akurat opowiadanej historii, dlatego w łatwy sposób wczuwamy się w daną sytuację. Co prawda braki w opisach niektórych członków rodziny psuje ten charakter w pewien sposób, pozostawia czytelnikowi wiele pytań bez odpowiedzi, to jednak ociepla nieco wizerunek powieści. Dobre wczucie w daną postać oraz pełne humoru wypowiedzi to namiastka tego tytułu. I ten element wyszedł autorowi znakomicie.

   Być może znajdą się osoby, którym ta powieść się spodoba. Być może będą ją uwielbiać do końca. Ja jednak muszę powiedzieć, że autor w wielu elementach poniósł klęskę. Powieść zapowiadała się naprawdę fantastycznie, początek lektury również obiecywał wiele, jednak skończyło się szybko i bez emocji. Zbyt powierzchownie, zbyt chaotycznie i z lekka nudnawo. To tak w skrócie, żeby ująć istotę rzeczy. Miłośnikom tego typu literatury odradzam ze względu na brak różnych detali. Ale jeśli ktoś czuje się zaintrygowany, polecam spróbowania swych sił. A nóż okaże się im bardziej podobać…

Autor: Eugen Ruge

Tytuł: W czasach, gdy ubywało światła

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: wrzesień 2014

Liczba stron: 412

"Jej wszystkie życia" - Kate Atkinson

Niejedno życie wiodła...

   W swoim życiu trafiamy na różnego rodzaju książki. Jedne nas poruszają do głębi, pamiętamy o nich przez długi czas. Inne zaś dostarczają nam sporo przykrego rozczarowania. Współczesna literatura ma właśnie to do siebie, że autor stawia na modę, nie na jakość, o czym mogłam się wielokrotnie przekonać. Ale! Na szczęście pojawiają się tak zwane perełki, o których warto pomówić. I jedną z nich jest tytuł „Jej wszystkie życia” autorstwa angielskiej pisarki Kate Atkinson. Jej treść jest odmienna od typowych lektur, jakie mieliśmy okazje poznawać, a choć ma w sobie wątki takie, które są dobrze nam znane, to cała powieść jest nader oryginalna. Jednak jej bogactwo sięga znacznie głębiej, o czym przekonacie się, czytając poniższą recenzję…

   Pewnego dnia roku 1910 w Anglii, na świat przychodzi pewna dziewczynka. Jednak nim zdąży poznać świat, umiera. W tym samym czasie rodzi się ta sama dziewczynka i wiedzie swoje życie przez długie lata. Czy na pewno? Ta historia jest opowieścią dziewczynki, która wielokrotnie dostaje od losu drugą szansę na przetrwanie swojego życia. Ursula Todd przeżywa najtrudniejsze chwile w historii dwudziestego wieku. Z łatwością można dostrzec, że los nie oszczędzał życia młodej kobiecie, która z każdą podejmowaną decyzją zmieniała wersy swojego życiorysu…

   „Jej wszystkie życia” to powieść niezwykła. Tematyka, jaką porusza, z pewnością pojawiała się niejednokrotnie w literaturze, jednak Kate Atkinson potraktowała ją w bardzo ciekawy sposób. Nie tylko główna bohaterka i jej powtórne życia wyglądają bardzo intrygująco, ale również fakt, iż akcja dzieje się na przestrzeni lat XX wieku. Ta powieść to nie tylko koleje losu młodej Ursuli Todd, ale także historia, która na kartach tej książki ożywa wprost na naszych oczach. A co trzeba przyznać, autorka w umiejętny sposób przedstawia fakty historyczne. Wplatając w nie nietypowy dowcip stwarza niezwykła aurę, która urzeka już od pierwszej strony powieści.

   Ten tytuł to również zbiorowisko różnego rodzaju gatunków. Począwszy od powieści historycznej, na którą składają się tutaj barwne obrazu minionego wieku (i nie tylko barwne, bowiem dotyczy to również obu wojen światowych), powieści obyczajowej – czyli życie głównej bohaterki oraz życie jej bliskich, a skończywszy na romansie – życie towarzyski Ursuli. To są oczywiście główne wątki tejże powieści. W środku znajdziemy znacznie więcej różnego rodzaju zapożyczeń, które tworzą niebywały efekt. Umiejętność autorki do kreowania fabuły sięga naprawdę wysoko i pozostaje nam tylko cieszyć się, że takich pisarzy wciąż można spotkać.

   Jak łatwo się można domyśleć, jej treść jest naprawdę obfita. Nic dziwnego, w końcu historia jest naprawdę obszerna. I tutaj można polemizować – czy to dobre dla książki czy też nie? Owszem, każdy wątek w podobnej historii musi zostać dobrze rozegrany, a co za tym idzie, potrzebuje słów, aby go przedstawić dobrej mierze. Jednak w przypadku „Jej wszystkie życia” sprawa nieco się komplikuje. Historia oczarowuje, wciąga i niebywale zachwyca. Ale po tylu powtórkach w życiu bohaterki treść zaczyna robić się nudna i z lekka się czytelnikowi przeciąga. Końcówka zatem nie jest do końca tym, czego możemy się spodziewać po takiej książce. A szkoda, bo w ten sposób zniszczyć się może cały pogląd na temat tej powieści…

   Pomijając jednak ten mały błąd, książkę można zaliczyć do jak najbardziej udanych. „Jej wszystkie życia” to książka niezwykła, aczkolwiek porusza niezwykłe treści. Kate Atkinson stworzyła powieść, która pod wieloma względami zachwyca, porusza do głębi, rozśmiesza do łez, a także nakreśla nam w sposób interesujący historię, która miała miejsce w ubiegłym wieku. Bogactwo tej książki nie zna granic, dlatego warto się przekonać o tym na własnej skórze. Mnie osobiście oczarowała. Liczę, że oczaruje również Was. Serdecznie polecam!

Autor: Kate Atkinson

Tytuł: Jej wszystkie życia

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: marzec 2014

Liczba stron: 563

"Ruth" - Elizabeth Gaskell

Kobieta uległa - kobieta upadła

   Elisabeth Gaskell – pisarka epoki wiktoriańskiej. W jej powieściach można dostrzec portrety życia różnych warstw społecznych tamtych czasów. Widać to również w jej powieści „Ruth”, o której będzie teraz mowa. Z pewnością wielu czytelników zdążyło usłyszeć, jeśli nie o tej książce, to o samej autorce, która znana jest z biografii Charlotte Brontë. Po przeczytaniu tego tytułu z pewnością będzie ona również kojarzona z nim samym. Wróćmy jednak do samej powieści. „Ruth”, jak się okazuje, ukazuje śmiały wygląd kobiety, która wdaje się w romans z mężczyzną, zauroczony jej urodą, oferujący pomoc. Spotkania z nim jednak doprowadzają do hańby, która okala ją całą, jednak nie doprowadza do całkowitego upadku. Gaskell, w mocnym obrazie XIX-wiecznym, pokazuje życie skromnej osoby, która walczy przeciwnościami losu. I wygląda to co najmniej interesująco.

   Tytułowa bohaterka, Ruth Hilton, to młoda dziewczyna, sierota, która zarabia na swe utrzymanie jako szwaczka. Kiedy traci posadę i dach nad głową, oczarowany jej urodą i skromnością dżentelmen, proponuje dziewczynie schronienie i pociechę. Szczęście nie trwa długo, zdruzgotana i zhańbiona Ruth otrzymuje jednak szansę na nowe życie pośród ludzi, którzy ofiarują jej miłość i szacunek. Kiedy Bellingham ponownie wkroczy w życie Ruth, dziewczyna zmuszona będzie dokonać niemożliwego wyboru pomiędzy akceptacją ze strony ogółu a osobistą dumą.*

   Tak podobnych powieści miałam okazję poznać już wielokrotnie, za każdym razem czułam podekscytowanie wykreowaną fabułą. W przypadku książki pan Gaskell również w pewien sposób odczułam dreszcz emocji, kiedy poznawałam każdy krok głównej bohaterki. To może oznaczać tylko jedno – powieść w dużym stopniu przypadła mi do gustu. Co najbardziej rzuca się w oczy podczas lektury? Przede wszystkim sama treść, która oddana została w najmniejszym szczególe. Czytając „Ruth” ma się wrażenie, jakby się oglądało dobrze nakręcony film kostiumowy, cała fabuła jest dobrze skomponowana i rozpisana, dzięki czemu podczas lektury widzimy całą akcję na własne oczy. Kiedy książka jest napisana z sercem, wtedy łatwo ją się przyswaja oraz dobrze można wyobrazić sobie akcję. „Ruth” z pewnością należy do tego typu powieści.

   Kolejnym pozytywnym aspektem książki pani Gaskell jest jej oryginalność. Kiedy słyszymy o powieściach wiktoriańskich, od razu kojarzymy to z nieprzyzwoitym romansem, mezaliansem czy nawet  hańbą samotnej matki. Ten schemat przeważnie buduje podobne powieści, przynajmniej jeden z nich zawiera się w podobnych tytułach. „Ruth” również posiada podobne elementy, może nawet te same, jednak sposób przedstawienia fabuły wygląda zupełnie inaczej. Jest w niej coś intrygującego, coś, co sprawia, że nie możemy skończyć lektury, dopóki nie dowiemy się, jak skończą się losy bohaterów. To naprawdę ważna cecha dobrej lektury i cieszę się, że powieść pani Gaskell również do nich należy.

   Choć powieść ma w sobie wiele mocnych i pozytywnych akcentów, pojawiają się też minimalne wady. Nie są one istotne, jednak czasem po prostu rzucają się w oczy. To, co najbardziej mi przeszkadzało, na czym się zawiodłam (minimalnie, ale jednak) są zbyt długie opisy. Nigdy nie narzekam na nie, bowiem dzięki nimi powstaje wiele ważnych cech powieści, jednak w pewnych momentach „Ruth” po prostu… zanudzała. Styl pani Gaskell jest wyjątkowy, lekko poetycki, zawierający wspaniałe porównania. Jednak stosowanie ich w przesadzie po prostu męczy, a po pięciuset stronach potrafi czasem zanudzić. W tym przypadku kilkakrotnie otarłam się o męczące fragmenty, które zaważyły ostatecznie na końcowej ocenie.

    Tak czy inaczej, powieść ta zasługuje na miano ciekawej i wciągającej książki historyczno-obyczajowej. Elizabeth Gaskell stworzyła intrygującą i nawet oryginalną powieść, która może wyróżnić się spośród innych wiktoriańskich historii. Jeżeli ktoś lubuje się w podobnych książkach – „Ruth” idealnie spełni jego oczekiwania. Jest w niej wiele elementów, które przysporzą czytelnikowi sporo wspaniałych momentów. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki – warto nadrobić tę zaległość. Chwila wytchnienia z XIX-wiecznym obrazem z pewnością będzie miłym akcentem każdego dnia. Polecam!

*opis wydawcy

Autor: Elizabeth Gaskell

Tytuł: Ruth

Wydawnictwo: MG

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 532

"Córka wiedźmy" - Paula Brackston

Magia, która trwa przez lata...

   „Córka wiedźmy” to książka, która na pierwszy rzut oka intryguje. Choć w ostatnim czasie czytałam zróżnicowane opinie na jej temat, sądzę, że jednak ma w sobie to „coś”. Nie powiem, spodziewałam się wiele po jej treści. Otrzymałam dobrą dawkę fantasy, jednak czegoś w niej zabrakło. Paula Brackston stworzyła historię współczesną, która przeplata się z elementami historycznymi, dlatego tak mocno liczyłam na to, że przypadnie mi do gustu. Spodobała mi się, ale nie było to coś, co powaliło mnie na kolana…

   Elizabeth Hawksmith jest wiedźmą. Nie byle jaką, bowiem ma już przeszło trzysta lat, przeżyła zarazy, polowania na czarownice, a nawet wojnę. Współcześnie zajmuje się zielarstwem, któro pomaga innym ludziom w różnych potrzebach. Spotyka na swojej drodze nastolatkę, która odkrywa, kim jest naprawdę. Elizabeth postanawia ją uczyć czarów, jednak w tym czasie pojawia się ktoś, kto przez lata nie dawał jej spokoju. Musi podjąć radykalne środki, aby pozbawić w końcu świata panującego na nim zła…

   Uwielbiam, kiedy w książkach przeplatają się wątki historyczne z współczesnymi. Wygląda do naprawdę ciekawie, jednak, jak można zauważyć, nie każdemu autorowi udaje się sztuka oddania klimatu dawnych lat i obecnych. W powieści „Córka wiedźmy” ten element wygląda akurat całkiem interesująco: przedstawione lata, w których żyła Elizabeth, jej wędrówka od XVII wieku aż po czasy współczesne, opisane zostało w realistyczny i klimatyczny sposób. Przyznam, że bardziej przypadł mi do gustu sposób przedstawienia ubiegłych wieków aniżeli czasów współczesnych. W ten czas działo się dużo więcej, historia wyglądała mrocznie i nadawała tej powieści pewnego rodzaju dreszcz emocji i oczekiwania, co będzie dalej. Mamy tym samym wgląd w historię, jaka miała miejsce w ubiegłych latach. W połączeniu z całą historią Elizabeth, otrzymujemy kawał całkiem ciekawej powieści historycznej.

   Jak już wspomniałam, sposób przedstawienia ubiegłych wieków wygląda dużo lepiej niż współczesne czasy. Być może jest to zasługa sposobu, w jaki autorka go pokazała. Aktualny czas jest formą pamiętnika Elizabeth, która w skrócie opowiada, jak wygląda bądź będzie wyglądał jej dzień. Krótkie wpisy, czasem dłuższe, jednak w pewien sposób nie przekonują do swojej treści. Są w pewien sposób nudne. Choć posiadają cenne informacje na temat dalszych wydarzeń, to kiedy czytamy je, wolimy szybko przejść do wspomnień bohaterki. Jakoś nie łączą się spójnie obie formy zastosowane przez panią Brackston.

   Co należałoby jeszcze wiedzieć na temat tej powieści, to zaistniała w niej akcja. Sporo się w niej dzieje, nie tylko współcześnie, ale również we wspomnieniach głównej bohaterki. Nie powiem, wygląda to całkiem fajnie, coś się dzieje, nawet pojawia się nuta tajemnicy, jakieś intrygi. Jednak w niektórych zdaniach, w niektórych fragmentach, wkrada się pewien chaos, który miesza w całej fabule i w pewien sposób niszczy cały wizerunek tej książki. Weźmy na przykład ostatnie sceny, gdy Elizabeth ostatecznie chce rozwiązać swój niedoszły romans z jej nauczycielem, który przez lata ją prześladował. Akcja się rozpoczęła, chwila potrwała i nagle pojawia się chaos – i koniec. Zabrakło w tym momencie rozwinięcia i przede wszystkim dokładności. Urwana akcja nie wygląda za ciekawie.

   Pomimo swoich błędów, „Córka wiedźmy” to powieść, która potrafi zaciekawić, zaintrygować i nawet wciągnąć. Autorka nie postarała się zbytnio przy kreacji fabuły, akcja niekiedy się ciągnie, trochę przynudza, ale ma w sobie coś interesującego. Sam pomysł wydaje mi się trafiony w dziesiątkę, w ostatnim czasie nie spotkałam się z czymś podobnym. Jednak wykonanie go kuleje i pozostawia to niedosyt u czytelnika. Zwłaszcza u fana fantasy, który może spodziewać się po niej dużo więcej. Wybór lektury pozostawiam wolny – w końcu nie każdy będzie czuł się na siłach, aby przeczytać tę powieść. Jednak jeśli czujecie się zaintrygowani, to dobrze. Być może akurat wam przypadnie ona do gustu. Zachęcam, jednak nie namawiam. Sami zdecydujcie…

Autor: Paula Brackston

Tytuł: Córka wiedźmy

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 432

"Maria Antonina. Z Wiednia do Wersalu" - Juliet Grey

Trudne życie Marii Antoniny...

   Maria Antonia, o której teraz będzie mowa, jest postacią historyczną. Dla dociekliwych chodzi o Marię Antoninę z rodu Habsburgów, późniejszą królową Francji. Lektura książki Juliet Grey nie jest jednak ponowną opowieścią o jej życiu. To fikcyjna historia, która choć opiera się na autentycznych faktach, w pełni odpowiadająca wyobraźni autorki. Zaintrygowała mnie ona, kiedy po raz pierwszy przeczytałam opis, po raz drugi, gdy obejrzałam okładkę, a po raz trzeci, gdy dowiedziałam się, że nie jest to drętwa lekcja historii. Luźna opowieść o szybkim dorastaniu i mocno politycznym życiu w młodym wieku powinna zatem przekonać do siebie nie tylko zwolenników powieści, skupiających się na minionej historii…

   Dziesięcioletnia Maria Antonia wiedzie spokojne życie do czasu, gdy dowiaduje się o planach swojej matki. Wkrótce ma poślubić ledwo dwa lata starszego chłopaka, który w przyszłości ma stać się królem Francji. Zanim to jednak nastąpi, Maria Antonina musi się wiele nauczyć, aby spodobać się swojemu przyszłemu ludowi. W swoich dążeniach będzie czujnie obserwowana i oceniana, czy nadaje się na godną objęcia tronu. Musi zatem szybko dorosnąć, aby móc w pełni świadomie przyjąć mnóstwo politycznych obowiązków…

   Wbrew obawom przez tak dramatycznym opisem, książka nie jest wcale tak ciężka. Autorka postarała się o to, aby oddać wszystkie wydarzenia z dozą rezerwy, z punktu widzenia głównej bohaterki, tudzież Marii Antoniny. I nie jestem do końca przekonana, czy ten zabieg wyszedł książce na dobre. Głównie spłaszcza to nieco fabułę i sprawia, że jest bardziej… dziecinna. Nie znam dokładnie losów Marii Antoniny, ale w powieści Juliet Grey wygląda ona ckliwie i okropnie dziecinnie. Faktycznie, ma dopiero dziesięć lat, jest rozpieszczona, ale prowadzenie narracji z punktu widzenia bohaterki jedynie nadaje powieści takiej słodkości, od której czasem mdli. Bardziej pasowałaby tutaj narracja trzecio osobowa, wtedy można by było lepiej ocenić postępowanie i zachowania przyszłej królowej Francji. Tymczasem, mimo że próbowałam przymknąć oko na jej wypowiedzi bądź zachowania, tłumaczyłam sobie nawet, że to faktycznie mogło tak być, wciąż czułam infantylność i ckliwość, która biła od bohaterki, ale również od sposobu, w jaki przedstawiła ją sama autorka.

   Nie chcę jednak zniechęcać przyszłych czytelników co do tej lektury. Choć jest to fikcyjna opowieść, jak podkreśla autorka, poparte są one rzetelnymi faktami historycznymi, więc można potraktować ją w pewien sposób jak powtórkę z historii czy też ciekawą powieść historyczną. Jest to bowiem opisana wędrówka Marii Antoniny z Wiednia do samego Wersalu, drogą pewną wybojów i niepewności co do dnia jutrzejszego. Choć często denerwował mnie punkt widzenia bohaterki, to same wydarzenia przypadły mi do gustu. Juliet Grey potraktowała swoją powieść łagodnie (może czasem nazbyt łagodnie), nie wymuszała dialogów, czuć było nawet często swobodę i lekkość w prowadzeniu kolejnych wątków. Może nie jest mocno wciągającą książką, jednak w wielu momentach niesamowicie ciekawi, co prowadzi do tego, że oczekuje się od historii jeszcze więcej.

   Zatem, jeśli ktoś jest zainteresowany zarysowaną tutaj historią bądź intrygują go poszczególne postaci minionych wieków, „Maria Antonia. Z Wiednia do Wersalu” autorstwa Juliet Grey jest idealną pozycją dla tych osób. Chociaż ma swoje wady (głównie chodzi o narracje i czasem nudnawe momenty), to tą historię warto by było jednak poznać. W pewnym stopniu czuję się rozczarowana wydarzeniami zaistniałymi na kartach powieści – a to nic się nie działo, a to znowu bohaterka potrafiła mnie zirytować, ale jednak coś w niej jednak mnie ujęło. Być może ta lekkość, być może mało wymagająca fabuła. Coś na pewno w niej jest. Niemniej jeśli ktoś czuje, że w pewien sposób może mu się spodobać, powinien po nią sięgnąć. Może to tylko moje odczucia, które mogą u innych wyglądać zupełnie inaczej po przeczytaniu tej książki. W tym przypadku ciężko mi jest stwierdzić, komu najlepiej spasowałaby jej tematyka i wykonanie. Tutaj z wyborem zostawię Was, czytelników, samych. Wybór należy całkowicie do Was…

Autor: Juliet Grey

Tytuł: Maria Antonina. Z Wiednia do Wersalu

Wydawnictwo: Bukowy Las

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 392

"Świat bez końca" - reż. Michael Caton-Jones

Mroczne oblicze średniowiecza

   Ken Follett to autor, który w specyficzny a jednak ciekawy sposób potrafi przedstawić fabułę w swoich książkach. Nic więc dziwnego, że ich treścią interesują się producenci filmowi. Ostatnimi czasy miałam okazję poznać ekranizację jednej z jego powieści, tj. „Filary ziemi”. Zrealizowana z rozmachem produkcja ujmuje nie tylko świetnym oddaniem klimatu średniowiecza, ale również rozmaitymi wątkami wszelakiej maści, przeniesione z kart powieści na ekran w sposób prawie idealny. Kolejną produkcję stworzoną na bazach twórczości Folletta, jaką miałam okazję obejrzeć, jest „Świat bez końca”, gdzie akcja rozgrywa się dwieście lat po wydarzeniach z „Filarów ziemi”. Czy również jest tak dobra jak jej poprzedniczka? Trudno stwierdzić, bowiem znów widać wielki rozmach w odtworzeniu krajobrazów minionej epoki oraz wiele rozmaitych wątków. Pojawiają się jednak różnice, o których mam zamiar tutaj wspomnieć.

   Akcja "Świata bez końca" zaczyna się 200 lat po wydarzeniach z "Filarów Ziemi", w roku 1327. Na tle barwnej panoramy średniowiecza, w okresie wielkich przemian i dziesiątkującej społeczeństwo zarazy, toczy się epicka opowieść o walce o władzę, pieniądze i wpływy. O tajemnicach i zbrodniach, o nauce burzącej fundamenty wiary. Historia, w której ludzkie emocje - miłość, nienawiść, pragnienie zemsty - odgrywają wiodącą rolę.*

   W „Filarach ziemi” spodobało mi się to, że scenariusz jest mocno zbliżony do wydarzeń z powieści. Ponadto nie ma w nim skrępowania, aktorzy świetnie przyczynili się do sukcesu produkcji, w której nie ma miejsca na wstydliwość i nieśmiałość. „Świat bez końca” w pewien sposób naśladuje postępowanie pierwszej części – nic dziwnego, w końcu twórcy serialu są niezmienni. Jest odwaga, jest niczym nieskrępowana nagość, jednak zabrakło tym razem subtelności, która towarzyszyła „Filarom…”. Nie można mówić, że przez to film jest gorszy, bowiem nie psuje to ogólnego charakteru obrazu, jednak w pewien sposób, niektórych widzów, może to w pewien sposób… no nie wiem, zniesmaczyć. Nagość i sceny erotyczne są bardziej odważne i występują częściej, co niektórym może się podobać, ale za to niektórym wprost przeciwnie.

   Oglądając „Świat bez końca” mamy szansę ponownie przenieść się w świat średniowiecza. Po raz kolejny producenci postarali się o odtworzenie obrazu w najdrobniejszych szczegółach. Za to podziwiam kraje Wielkiej Brytanii czy Kanady, potrafią zbudować akcję w realiach zbliżonych mocno do tego, co było. Nie ma sztuczności w krajobrazach, nie ma wpadek przy kostiumach… Seans z serialem „Świat bez końca” i wcześniej „Filary ziemi” jest zatem świetną wędrówką po średniowieczu, dobra powtórka z lekcji historii, która w tym wydaniu wygląda dużo ciekawiej niż na kartach podręcznika.

   Prócz wydarzeń historycznych, które występują w serialu, występują również wątki poboczne, bardziej obyczajowe, które wprawiają w najróżniejsze emocje. Fabuła mocno wciąga, wciąż pozostawia niedosyt po każdym odcinku, a co więcej, po skończeniu serialu ma się ochotę na więcej. Ponadto nastraja muzyka, jaka płynie w tle, nie jest wymyślna, brzmi mile dla ucha. Również gra aktorska wydaje się być na wysokim poziomie, choć w przeciwieństwie do „Filarów ziemi” ten serial jest wypełniony aktorami mniej znanymi i nawet debiutantami. Mimo wszystko jednak należą się brawa za włożony wysiłek w tworzenie serialu, nie tylko producentom, ale właśnie też odtwórcom różnych ról.

   „Świat bez końca” to serial nieco gorszy od „Filarów ziemi”, niemniej jednak jest on warty uwagi. Jeśli ktoś lubi średniowieczne klimaty, ten moment w historii, gdzie wiek XIV wiedzie prym, lub zwyczajnie zna i podziwia twórczość Kena Folletta – ten serial jest właśnie dla nich. Bardzo dobrze zorganizowany obraz  wciąga już od pierwszych minut, ale również trzyma w napięciu do ostatniego odcinka. Nie jest idealny, może nawet ma swoje wady, jednak warto go obejrzeć. Polecam!

*opis wydawcy

Reżyseria: Michael Caton-Jones

Tytuł: Świat bez końca

W rolach głównych: Ben Chaplin, Peter Firth, Cynthia Nixon

Rok produkcji: Kanada/Niemcy/Wlk. Brytania 2012

Czas trwania:  4 x 90 min.

"W cudzym domu" - Hanna Cygler

Powrót do przeszłości...

   Coraz częściej można zauważyć, że autorzy książek w swoich powieściach wracają do minionych lat, minionych kultur i wydarzeń. Widać również, że cieszą się one dużym zainteresowaniem wśród czytelników. Podobną lekturą, której akcja toczy się w latach ubiegłych, jest książka Hanny Cygler „W cudzym domu”. Ta barwna opowieść jest mieszanką wszelakich gatunków, które tworzą intrygującą i bardzo wciągającą historię. I jest kolejnym dowodem na to, że nie trzeba być zagranicznym autorem, żeby stworzyć niebanalną, a co ważniejsze, bardzo dobrą powieść, która w Polsce odniesie sukces.

  Historia toczy się w wieku XIX. Bohaterowie – Joachim von Eistetten, Louise de Sokolowski, Dmitrij Szuszkin – trafiają do Warszawy, gdzie każdy z nich pragnie rozpocząć nowe życie. Los jednak nie sprzyja im szczęściu, w ich życiu pojawiają się wzloty i upadki, które kończą się dla nich różnie. Joachim przez fałszywe oskarżenie trafia do Cytadeli, może zostać zesłany na Sybir. Jego sprawą zajmuje się radca Szuszkin, który nie darzy sympatią wszystkiego, co polskie. Louise zaś, po ucieczce z rodzinnego domu, zmaga się z trudami życia i być może, niespełnioną miłością, co doprowadza ją do nietrafnych i ciężkich decyzji…

   Książkę Hanny Cygler czyta się w bardzo przyjemny sposób. Dobrze poprowadzony narrator sprzyja lekturze, której towarzyszą niczym nieskrępowane przemyślenia oraz barwne porównania. Należy przyznać, że często nadmiar takich poetyckich porównań potrafi denerwować, ale w przypadku tej powieści wszystko wygląda zupełnie inaczej. Ten fakt sprawia, że tło nie tylko historyczne, patrząc ze względu na wiek, w którym toczy się akcja, wygląda bogato i realistycznie. Wzbogaca również charaktery postaci, dodajmy, że skonstruowanych na bazie „coś z niczego”, wyglądających bardzo ciekawie na tle wydarzeń, które mają swoje miejsce w powieści. „W cudzym domu” wyraźnie odznacza się grą pozorów, które serwuje nam autorka. Z czasem możemy odkrywać prawdziwe zamiary i zasiane intrygi, które niesamowicie potrafią wciągnąć i zaciekawić. Wątki mieszają się ze sobą, na pierwszy rzut oka są różne, jednak okazuje się, że wszystko jakoś się ze sobą łączy. To również jest na swój sposób ciekawa metoda, która ma na celu zaintrygować i zaskoczyć swoim finałem.

   W książkach, w których występuje wiele gatunków na raz, często się zdarza, że fabuła jest mieszanką wybuchową, w ostateczności nie prowadzącą do niczego. Powieść Hanny Cygler ma w sobie kilka osobliwych rodzajów, m.in. sensację, romans, czy też obyczaj. Jednak nie są one wyodrębnione, w pewien sposób się ze sobą łączą, przez co mamy spójną powieść historyczną, z mnóstwem elementów, pochodzących od innych gatunków. Może zatem zaciekawić wielu czytelników, nie tylko zagorzałych powieści historycznych czy też romansów, bądź też lektury obyczajowych. Można zaryzykować stwierdzenie, że jest to historia dobra dla każdego.

   „W cudzym domu” to bardzo ciekawa powieść z tłem bogato historycznym. Muszę przyznać, że dawno nie bawiłam się tak dobrze, czytając jakąkolwiek historię. Czytając powieść Hanny Cygler towarzyszyło mi wrażenie, iż oglądam ciekawy film kostiumowy, w którym intrygi i tajemnice wprost przyciągają przed swój obraz. Troszkę jestem zawiedziona końcówką, w którą wkradł się lekki chaos i w ostateczności historia zakończyła się bardzo szybko. Wyglądało to niczym nagłe urwanie w jednym miejscu, jakby brakło autorce pomysłu. Mimo to jednak całość odebrałam bardzo przyjemnie. Powieść Hanny Cygler jest tego typu książką, którą pamięta się prze dłuższy czas, dlatego mam nadzieję, że w przyszłości będzie mi dane wrócić do dworku Lubeckich i jego ciekawych lokatorów. Zachęcam gorąco do poznania tej opowieści, bowiem jest ona ciekawym powrotem do naszej ubiegłej historii, dzięki autorce równie ciekawej na papierze jak i naszej wyobraźni. Polecam!

Autor: Hanna Cygler

Tytuł: W cudzym domu

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 360

"Filary ziemi" - reż. Sergio Mimica-Gezzan

Świat średniowiecza bez cenzury.

   Zazwyczaj to książka przekonuje mnie do tego, bym obejrzała jej ekranizację, rzadko odwrotnie. Tymczasem po raz kolejny miałam okazję obejrzeć, w tym przypadku serial, który zachęcił mnie do sięgnięcia po książkę. „Filary ziemi”, które powstały na podstawie powieści Kena Folletta, to przygotowana z rozmachem adaptacja, która wciąga i ciekawi od samego początku. Choć rzecz dzieje się w średniowieczu, z pewnością wciągnie nie tylko miłośników minionej historii…

   Anglia XII w. Na tle budowy monumentalnej katedry Kingsbridge rozgrywa się bezkompromisowa walka o władzę, wpływy i chwałę. Losy władców, lordów, duchownych i zwyczajnych ludzi. Wojna domowa, konflikty na tle religijnym, spór o tron - sensacyjno-przygodowa akcja pełna jest intryg, mrocznych tajemnic i zbrodni, aktów nienawiści, miłości i seksu.*

   Obejrzenie „Filarów ziemi” było niebywałą przyjemnością. Po raz kolejny spotkałam swoich ulubionych aktorów (Eddie Redmayne’a oraz Matthew Macfadyen’a), ale również poznałam niebywale porywającą historię, wcześniej stworzoną przez Kena Folletta. Przyznam szczerze, że od dawna intrygował mnie ten serial, jednak do niedawna wciąż się wahałam, czy jednak go obejrzeć. Obawiałam się przede wszystkim zbyt przesadzonych scen, które będą krzyczały, jak bogaty był budżet produkcji, tłamsząc wiarygodny wizerunek średniowiecznych realiów. Tymczasem, dzięki dobrze dobranej obsadzie, dobremu scenariuszowi czy też dobrej reżyserce serial przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.

   „Filary ziemi” to niebywała historia, do której od początku należałoby przyjrzeć się z uwagą, aby dobrze wszystko zrozumieć. Są one bowiem gromadą wielu wątków, które w całości i osobno wyglądają świetnie. Istnieje ich tak dużo, iż należy być pod wrażeniem, że aż tyle udało się zmieścić w czteroodcinkowym serialu. Jeśli zrozumiemy historię, seans będzie jak najbardziej udany, a jeśli dodatkowo znamy powieść Kena Folletta, możemy porównać różnice i podobieństwa.

   Na dodatkowe uznanie zasługuje również odwaga i umiejętność przedstawienia obrazów śmiałych, scen seksu i przejawów nienawiści ludzkiej. Serial nie zawiera cenzury, która w wielu filmach ma swoje miejsce. To również sprawia, obraz jest bardziej wyrazisty i przyziemny, lepiej trafia do widza. Jestem pod wrażeniem przede wszystkich grą aktorów, która w tych sytuacjach pokazywała, jak wiele jest warta.

   W ostatnim czasie widziałam wiele filmów i seriali i szczerze muszę przyznać, że „Filary ziemi” są jedną  z lepszych produkcji, jakie obejrzałam. Wszystkie elementy ze sobą współgrają, tworząc obraz doskonały. Być może czegoś brakowało, jednak ja tego nie dostrzegłam, ale lektura powieści Kena Folletta dopiero przede mną, więc ciężko o tym mówić. Jedno jest jednak pewne: średniowiecze przedstawione w tym serialu wygląda zupełnie inaczej niż w książkach historycznych  – dużo barwniej, wyraźniej i przystępniej. Dla każdego. Nawet dla nie-miłośników minionej epoki. Serdecznie polecam!

Za możliwość poznania serialu dziękuję firmie Best Film:

*opis wydawcy

Reżyseria: Sergio Mimica-Gezzan

Tytuł: Filary ziemi

W rolach głównych: David Barkes-Jones, Matthew MacFadyen, Alison Pill, Eddie Redmayne

Rok produkcji: Kanada/Niemcy 2009

Czas trwania: 409 min (ok. 4x102min)

"Africanus. Wojna w Italii" - Santiago Posteguillo

"Africanus. Wojna w Italii" Santiago Posteguillo

   Książek historycznych jest wiele, jednak nie każda potrafi zaciekawić i wciągnąć czytelnika swoim wykonaniem. Osobiście nie darzę tego typu literatury sympatią, jednak dla książek Santiago Posteguillo postanowiłam zrobić wyjątek. Za sprawą pierwszej części „Africanusa” przełamałam niechęć do historii i powoli zaczęłam przekonywać się do gatunku. A to z kolei zaowocowało lekturą kolejnej części, zatytułowanej „Wojna w Italii”. Nie ukrywam, że po raz kolejny przeżyłam interesującą lekcję, ale również spędziłam miłe godziny z lekturą.

   216 rok p.n.e. Rzym szykuje się do ostatecznej bitwy z nadciągającymi wojskami Hannibala. Do walki rusza także młody Publiusz Korneliusz, Scypion Afrykański, syn rzymskiego konsula, świeżo mianowany trybunem. Niestety nic nie idzie po myśli Rzymian, to, co miało stać się ostatnią walką, przeciąga się w czasie, w którym kartagińskie wojska sieją spustoszenie. Aby pokonać żołnierzy Hannibala, potrzebna jest skuteczna strategia, która zapewni zwycięstwo Rzymowi. Dlatego tak ważny staje się młody Scypion Afrykański…

   Opowieści Santiago Posteguillo są bardzo charakterystyczne, nie skupiają się jedynie na faktach historycznych, ale równoważą się z fikcją literacką. To właśnie ten element, obok dobrze rozwiniętej narracji, zdołał mnie do siebie przekonać. Czytając książki tego hiszpańskiego autora można śmiało zagłębić się w historię, ale również przeżyć ją. Cenne w tej kwestii są opisy, które przeważają w całej książce. Nie są to jednak jakieś szczególnie długie, mętne i rozbudowane opisy, skupiają się na ukazaniu danej przestrzeni, sytuacji bądź osoby. W połączeniu ze stylem, jakim posługuje się autor, wyglądają one jeszcze lepiej, a przedstawiony obraz – jeszcze barwniej. Dlatego każda ukazana bitwa, strategia lub zwyczaj jest nadzwyczaj „żywa”, łatwo ją sobie wyobrazić, a później jeszcze lepiej zapamiętać.

    Co najbardziej przyciągnie nie-miłośników historycznych książek do opowieści Santiago Posteguillo? Z pewnością fakt, iż autor poświęcił fabułę nie tylko na same bitwy, walki oraz strategie, ale również na sztukę, miłość i normalne ludzkie życie. Nie ważne, że wszystko oblepia się otoczką historii, jeśli odpowiednio podejdziemy do lektury odbierzemy ją jako zwykłą książkę, w której łączy się wiele wątków (poprzez romans do obyczaju oraz dobrą przygodówkę). Łatwo jest odnaleźć się w fabule, która na pozór wydaje się ciężka; zapewnić mogę, że to faktycznie jedynie pozór. Opisana historia wciąga niesamowicie, a ponadto wywiera ogromne wrażenie na czytelnika z dobrze rozwiniętą wyobraźnią.

   „Wojna w Italii”, tak jak wspomniałam, to nie tylko opowieść o samej wojnie. W tej części mamy do czynienia z teatrem, który był bardzo ważny dla bohaterów. Autor w swojej książce zdołał ukazać tą pasję, potrafił również umiejętnie połączyć ten wątek z wątkiem głównym tak, aby nie kolidowały ze sobą. Dzięki temu tekst jest wyraźny, łatwo się go czyta i czerpie z niego ogromną przyjemność.

   Myślę, że po lekturze „Africanusa” (nie tylko drugiej części, ale również pierwszej) będę częściej skłaniała się do czytania lektur historycznych. Choć nie pałam do nich sympatią, być może uda mi się odnaleźć coś podobnego do historii Santiago Posteguillo. Jego książki nie tyle, co uczą, przywołują wspomnienia lekcji historii, ale przede wszystkim zapewniają wiele godzin spędzonych na pasjonującej lekturze. Wbrew pozorom łatwo jest się zatracić w ich barwnych opisach oraz polubić narratora prowadzącego, który na czas czytania staje się naszym kompanem i przewodnikiem po całej Italii i jej okolicach. Ta sztuka nie udaje się każdemu autorowi, dlatego warto jest docenić ten szczegół. Podobnie jak i całą książkę, którą bardzo gorąco polecam. Uprzedzenia wyrzucamy w kąt i sięgamy po „Africanusa”. Naprawdę warto.

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję wydawnictwu Esprit:

Autor: Santiago Posteguillo

Tytuł: Africanus. Wojna w Italii

Wydawnictwo: Esprit

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 590