"Prawo krwi" - Tess Gerritsen

Niewyjaśniona sprawa...

   Tess Gerritsen należy do tego typu autorów, którzy piszą raz dobrze raz źle. Czytałam kilka jej powieści i na tą chwilę ciężko mi jest powiedzieć, czy jakakolwiek zdołała powalić mnie na kolana. Raz była za płytka, raz za krótka a jeszcze innego razu wątki były nierozwinięte i przewidywalne do bólu. Jest jednak coś ciekawego w jej twórczości, co sprawia, że chętnie sięgamy po jej nowe tytuły. Albo może mamy nadzieję, że kolejna będzie lepsza? W podobnej sytuacji znalazłam się, gdy usłyszałam o tytule „Prawo krwi”. Opis mnie zaintrygował i postanowiłam zaryzykować. I, fakt faktem, kilka stałych błędów się powtarza, ale tym razem Tess Gerritsen napisała książkę, która naprawdę wygląda ciekawie. I naprawdę taka jest.

   Willy postanawia wyruszyć do Azji, aby dowiedzieć się prawdy o śmierci swojego ojca. Zdarzenie miało miejsce przeszło dwadzieścia lat wcześniej, jednak do tej pory kobieta nie może uwierzyć w to, że zginął. Pojawiało się wiele nieścisłości wokół katastrofy samolotu, w którym leciał jej ojciec, dlatego kobieta pragnie odkryć, jaka jest prawda. Mimo upływu lat sprawa wciąż jest chroniona przez wpływowych ludzi, dlatego poszukiwania Willy mogą skończyć się dla niej tragicznie. Czyha na nią ogromne niebezpieczeństwo. Czy mimo wszystko pozna prawdę o ojcu?

   W książkach tej autorki zawsze ceniłam sobie swobodę i niewymuszone kwestie, jakie poruszał temat danej historii. Choć często były one mocno przewidywalne i czasem nawet banalne, to pani Gerritsen ukazywała go w taki sposób, że mimo wszystko potrafił przypaść do gustu. Są jednak elementy, które mocno denerwują czytelnika i zdarzają się one dość często w jej powieściach. Na szczęście tytuł „Prawo krwi” nie spotkał się z żadnym z nich. Chociaż ma swoje wady, to jest w stu procentach lepsza od jej poprzednich książek. Co można powiedzieć o tym tytule… Przede wszystkim jest w niej sporo akcji i napięcia, która zaczyna się już od pierwszej strony. Intrygujące wprowadzenie ma za zadanie zasiać ziarnko ciekawości w czytelniku, które kiełkuje i kiełkuje aż do samego końca. Tempo tej akcji ani trochę nie zwalnia, przeciwnie, wciąż narasta i przykuwa coraz większą uwagę. Pojawiają się nowe zagadki; tajemnice, które odkrywa bohaterka, szokują i, co lepsze - zaskakują, co rzadko zdarzało się w książkach tej pisarki. Mówiąc krótko, fabuła w tym tytule została skonstruowana ze swobodą i dopracowana do najmniejszego szczegółu, dlatego wpływa to na dobry odbiór całej historii.

   W książce występuje wątek romansu, który, podobnie jak w innych powieściach, rozwija się w tempie błyskawicznym. Przyznam, że po tylu książkach tego rodzaju zdążyłam się już przyzwyczaić do romansów „z przypadku” i romansów „błyskawicznych”, jednak za każdym razem zwracam na to uwagę. Tutaj pojawia się on już na początku, kiedy bohaterka poznaje w pierwszym rozdziale mężczyznę, który oferuje jej pomoc. Razem odkrywają brutalną prawdę, a w międzyczasie tworzy się między nimi chemia. I tak, w tempie szybszym niż parzenie zupki chińskiej, mamy gotowy romansik. Nie rzutuje to w żadnym wypadku na fabułę, jest jedynie urozmaiceniem, jednak jestem drobiazgowa i takie detale czasem potrafią zirytować. A już coś takiego jak banalnie nawiązana znajomość, naprawdę potrafi mnie zdenerwować…

   Czasem naprawdę się dziwię, że tak wiele wątków i akcji potrafi zmieścić się na niewielkiej objętości kartek, jakie zawiera powieść. „Prawo krwi” nie należy do obfitych, bowiem zawiera jedynie trzysta stron (czcionką większą niż zwyczajowo), jednak nie odczuwa się tego wcale, kiedy czytamy książkę. Przyznam, że przez ten czas, który zleciał dość szybko, nie odczułam tego, że czegoś brakuje, że fabuła jest za krótka. Ma w sobie tyle, ile trzeba, nie za dużo i nie za mało. To chyba znak firmowy autorki, ponieważ inne jej tytuły również nie są bardzo obszerne, a historia w nich zawarta zawsze jest do końca wypełniona. Choć mają swoje wady, to na ten element nie można w żadnym wypadku narzekać.

   „Prawo krwi” to krótka, lecz treściwa książka, która powinna spodobać się nie tylko wielbicielom twórczości Tess Gerritsen. W tym wypadku nie ma mowy o porażce literackiej, jaką zaliczyła autorka w kilku innych swoich powieściach, bowiem wszystkie elementy w niej zawarte współgrają ze sobą, dając efekt porywającej i intrygującej historii. Czasem przejawia momenty słabsze, jak lekka przewidywalność, czy też nie do końca udany romans między bohaterami, jednak na tle ogółu wcale nie robią one większego bałaganu. Przeciwnie, można nawet powiedzieć, że w ten sposób jest bardziej przyziemna i łatwiej się do niej przywiązać. Historia wciąga i nie pozwala się oderwać na długie godziny. Dlatego polecam serdecznie – książka idealna na wiosenne popołudnia.

Autor: Tess Gerritsen

Tytuł: Prawo krwi

Wydawnictwo: Mira

Rok wydania: marzec 2013

Liczba stron: 300

"Śladem zbrodni" - Tess Gerritsen

"Śladem zbrodni" Tess Gerritsen

   Jestem miłośniczką literatury kryminalnej, co większość otaczających mnie ludzi zdołała już zauważyć. Nic więc dziwnego, że skusiłam się na lekturę książki „Śladem zbrodni” Tess Gerritsen. Ale to nie był jedyny powód. Do twórczości tej autorki przymierzałam się już od dawna, kiedy to koleżanka poleciła mi jej książki. Muszę przyznać, że jak na pierwszą powieść, jej twórczość zdołała mnie do siebie zachęcić, i choć odnalazłam w niej kilka minusów, jestem skora do sięgnięcia po kolejne tytuły pisarki.

   Mija dwadzieścia lat od śmierci rodziców Beryl Tavistock. Kobieta po tylu latach dopiero dowiaduje się o prawdziwym przebiegu zdarzeń. Nie jest w stanie uwierzyć, iż jej ojciec i matka, agenci wywiadu brytyjskiego, zmarli w wyniku morderstwa i samobójstwa. Beryl postanawia odkryć, jak było naprawdę, dlatego wyrusza do Paryża wraz z bratem. Na miejscu, z pomocą zaprzyjaźnionego agenta CIA, rusza śladem zbrodni, przez co jej życie stanie w obliczu wielkiego zagrożenia…

   Do powieści pani Gerritsen byłam nastawiona optymistycznie. Na pierwszy rzut oka widać, iż posiada wszystkie cechy dobrego kryminału, cechy, które wysoko cenię. Po przeczytaniu jednak odczułam lekki zawód z dwóch powodów: pierwszy – zbyt szybko się skończyła, drugi – niektóre elementy zniszczyły potencjał tej książki. Zacznę jednak od plusów. Główną zaletą książki, powiedziałabym, jest dobry pomysł i ciekawe poprowadzenie wątków. Mimo niezbyt obszernego tekstu, krótkich rozdziałów, powieść wygląda na zajmującą i w rzeczywistości tak jest. Dobre dialogi, uogólnione opisy, które zawierają podstawowe informacje z nutą wyszczególnionych zdań, stanowią ciekawe połączenie z całym konceptem fabuły. Łatwo jest się w niej odnaleźć, wszystko jest zrozumiałe, dobrze zobrazowane, co owocuje szybkim i pochłaniającym czytaniem.

   Do plusów zaliczyłabym dodatkowo całe opisane śledztwo. Nie jest może szczególne, mega absorbujące, jednak ma w sobie coś charakterystycznego, coś, co pozwala czytelnikowi śledzić całą historię, całe postępowanie i jednocześnie snuć domysły, co też może stać za takim a nie innym podejrzeniem. I gdyby w fabule nie było wątków, które łatwo przewidzieć, ten fakt stałby się podstawowym czynnikiem, który skłoniłby innych do lektury.

   Jak już wspomniałam, powieść ma swoje minusy. W kryminałach zawsze zwracam uwagę na oryginalność pomysłu, wykonanie, poprowadzenie wątków oraz, przede wszystkim, jak bardzo jestem w stanie ją przewidzieć. W przypadku „Śladem zbrodni” przewidywalność jest spora, niemniej nie dominuje. Pojawia się dopiero podczas śledztwa w Paryżu, kiedy bohaterka próbuje dociec prawdy. Wkrada się w tym momencie nieco chaosu, autorka z lekka gubiła się w połączeniu wątków kryminalnych z wątkiem romansowym. Łatwo też przewidzieć, co stanie się dalej, co z jednej strony jest denerwujące, choć z drugiej można potraktować to jako momenty niewymagające wysiłku w czytaniu.

   Książka, choć ma swoje słabsze momenty, nie jest zła. Miło się ją czyta, szybko w dodatku, a co najważniejsze cała historia wydaje się być dobrze skonstruowana. Kolejnym plusem jest fakt, że autorka, Tess Gerritsen, pisze bardzo ciekawie, zwięźle i prosto, potrafi zobrazować daną sytuację. I jeśli przymknie się oko na niedociągnięcia w fabule, jeszcze lepiej odbiera się sens tekstu. „Śladem zbrodni” polecam jako niewymagającą, lekką książkę, kiedy ktoś poszukuje czegoś na kilka godzin wytchnienia. Z pewnością ta historia spełni swoje zadanie w stu procentach.

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Mira/Harlequin:

Autor: Tess Gerritsen

Tytuł: Śladem zbrodni

Wydawnictwo: Mira/Harlequin

Rok wydania: wrzesień 2012

Liczba stron: 304