"Szczęście do wzięcia" - Jason F. Wright

Nauczmy się pomagać innym!

   Są takie historie, które nie tylko pięknie wyglądają. Opowiadają piękną historię, wzruszamy się, ale potem następuje czas, kiedy fabuła się rozmywa i nie pamiętamy już jej wartości. Są jednak i takie historie, które się pamięta – bo nie tylko nas oczarowują, ale mają w sobie głęboki przekaz. I dziś mam dla Was taką oto książkę: „Szczęście do wzięcia” autorstwa Jasona F. Wrighta. To świetna opowieść, która zainspirowała wielu do niesienia pomocy innym. Jest czarująca, wzruszająca, ciepła i po prostu piękna! I chociaż moja przygoda z tą historią trwała niezwykle krótko, na pewno będę ją pamiętać przez naprawdę długi czas…

   Hope jest młodą dziennikarką, która marzy o byciu sławną. Zaintrygowana tajemniczą akcją, w której potrzebujący otrzymują podarek od nieznajomych, postanawia rozwikłać zagadkę i stworzyć reportaż życia. W tym czasie spotka niezwykłych ludzi, dowie się, że dobro zawsze powraca, ale przede wszystkim uświadomi sobie, że drobny gest wystarczy, aby uczynić człowieka najszczęśliwszym na świecie.

 „Dziękuję Ci, kimkolwiek jesteś, za ten hojny dar oraz za udzieloną nam lekcję. Pieniądze nie uratowały mi życia. Ale na pewno ocaliły moją wiarę w ludzi.” [str. 49]

   Jedna z najbardziej niesamowitych i wyjątkowych historii, jakie udało mi się przeczytać – tak krótko mogę podsumować swoje doświadczenie z tym tytułem. Mogę śmiało również powiedzieć, że spodziewałam się dobrej lektury, jednak zostałam totalnie acz mocno pozytywnie zaskoczona. Bo Jason F. Wright zrobił coś, czego nie udaje się wielu autorom – stworzył świetną, treściwą książkę, która w swej małej objętości mieści piękną fabułę i głębokie wartości. Ten tytuł uczy, pokazuje nam, w jak prosty sposób możemy zmienić życie innych i siebie samych. To niesamowite, jak wiele razy pomyślałam: kurczę, to przecież takie proste. Dlaczego by nie spróbować? Czytając „Szczęście do wzięcia” czułam nie tyle mocne zainteresowanie zawartymi w nim wydarzeniami, ale również otworzyła się we mnie ogromna chęć do pomocy i zrozumienia drugiego człowieka. To była wyjątkowa lekcja i z pewnością zapamiętam ją do końca życia.

„Możemy przypomnieć ludziom, że w świecie[…]jest wiele dobrych uczynków.”[str. 52]

    „Szczęście do wzięcia” jest opowieścią, która wzrusza, bawi i rozczula. Wiemy także, że głęboko zapada w pamięć. Ale w swojej prostocie potrafi również nieźle zaintrygować. Główna bohaterka, Hope, jest dziennikarką. Jej zmysł reporterski udziela się również czytającemu, dzięki czemu lektura wygląda jeszcze ciekawiej. To właśnie Hope próbuje rozwikłać zagadkę tajemniczych podarków; poprzez jej osobę, jej postępowanie i zmianę, jaka w niej zachodzi, dostrzegamy moc wartości, jakie zawarł w swej książce Wright. Prosto z serca, nienachlanie, trafiając w czuły punkt odbiorcy. Uwierzcie, to fantastyczne wrażenie.

   To niezwykłe, jak jedna historia potrafi namieszać w odczuciach czytelnika, zmienić jego tok myślenia. A przy tym najzwyczajniej w świecie być ciekawą lekturą, jakich nie brak na naszych półkach. „Szczęście to wzięcia”, mówiąc krótko, to wyjątkowa opowieść, którą każdy powinien poznać. Wzruszająca historia, jaka została zawarta w tym tytule, daje mocno do myślenia, w dodatku rozbudza w czytelniku chęć do szczerej pomocy. Bo taki właśnie niesie przekaz – szczery i prosty, ale trafiający do każdego. Naprawdę wyjątkowa lektura. Serdecznie polecam!

Autor: Jason F. Wright

Tytuł: Szczęście do wzięcia

Wydawnictwo: WAM

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 168

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kochani, pamiętacie wpis sprzed kilku dni o pewnej akcji charytatywnej, która ma na celu wesprzeć dzieci niewidome i niedowidzące? Warto przejrzeć go raz jeszcze przy okazji recenzji tej książki, bo obie kwestie się łączą. Kliknijcie w LINK i przeczytajcie szczegóły. Warto pomyśleć, przekazać i pomóc!

"Niech Ci się spełnią marzenia" - Barbara O'Neal

Życie zmienne jest...

   Z twórczością Barbary O’Neal miałam styczność po raz pierwszy przy okazji lektury „Recepty na miłość”. Wtedy po raz pierwszy również przekonałam się, że proste historie mogą być naprawdę fantastyczne. Jej książki mają to do siebie, że są ciepłe i prawdziwe, a dodatkowo pokazują pasję autorki, jakim jest gotowanie. „Niech ci się spełnią marzenia” to kolejny tytuł, który miałam okazję ostatnio poznać. I tym razem również byłam zachwycona. Chociaż przejawia wiele smutnych momentów i nie jest zakończona typowym literackim happy endem, to pozostawia po sobie same radosne wrażenia, a ja zyskałam pewność, że to nie ostatnia powieść pani O’Neal, po którą sięgnę…

   Cztery blogerki – Lavender, Ginny, Ruby i Valerie – poznały się w sieci i to tam narodziła się ich przyjaźń. Jednak urodziny jednej z nich staje się okazją do tego, by w końcu spotkać się twarzą w twarz. Lavender, która kończy przeszło osiemdziesiąt lat, postanawia zaprosić przyjaciółki na swoją farmę lawendy, gdzie będą miały możliwość bezpośredniego spotkania i świętowania. To wydarzenie okaże się dla każdej z nich zaskakującym doświadczeniem, bowiem w drodze na farmę, jak i na samej farmie, czeka ich wiele przygód i niespodzianek. A które z pewnością odmienią ich całe życie.

   „Niech ci się spełnią marzenia” to tytuł, który nie jest czymś zaskakującym, nie jest czymś odkrywczym, ale z pewnością warty naszej uwagi. Barbara O’Neal po raz kolejny udowadnia, że prostota może iść w parze z ciekawością. Historia, która ma miejsce na kartach tej powieści, urzeka już od pierwszych stron, niesamowicie wciąga i do końca nie pozwala czytelnikowi się oderwać. Autorka skonstruowała ją w ten sposób, aby przygody głównych bohaterek, które świetnie uzupełniają całą treść, wywoływały u czytelnika najróżniejsze emocje. To dzięki temu czytamy z nieskrywaną ciekawością każdy rozdział, kibicujemy bohaterkom w ich ciężkich chwilach, śmiejemy się razem z nimi, martwimy się. Powieść w pełni angażuje odbiorcę w przeżycia bohaterek, czytelnik tym samym staje się członkiem ich wydarzeń. Dlatego po skończeniu czujemy niedosyt i pragniemy jeszcze więcej.

   Książka zyskuje również na charakterze dzięki kulinarnej pasji naszych bohaterek. Jest to również pasja samej autorki, co widać w tekście na pierwszy rzut oka. Czytając powieść można śmiało poczuć kulinarnego ducha – wszystko wygląda bardzo realistycznie, kolorowo i pomysłowo. Bez względu na to, czy czytamy wpisy z blogów naszych bohaterek czy też zwykły opis tego, co i jak gotują. Wiele razy można złapać się na tym, że sami poczujemy chęć na coś dobrego. Dlatego nie radzę sięgać po książkę z pustym żołądkiem:) Autorka świetnie opisuje (choć nie rozpisuje się, co wpływa na jej korzyść) każdą sytuację i każdą czynność, wplatając w to wiele emocji, dlatego z łatwością oddajemy się tak przyjemnej lekturze.

   Czy czegoś jej brakuje? Nie sądzę. Chociaż może powiedziałabym , że więcej radości. Nie ma co jednak narzekać – powieść jest dobrze skonstruowana, przemyślana i napisana z sercem. To dobra historia, wyważona między szczęściem a smutkiem, pełna ciepła i pasji. Świetnie oddaje różnorodność emocji, jakie siedzą głęboko w człowieku. „Niech ci się spełnią marzenia”, powiedziałabym, to tego rodzaju książka, po którą może sięgnąć każdy i każdy odnajdzie w niej coś wartościowego. Serdecznie polecam!

Autor: Barbara O'Neal

Tytuł: Niech ci się spełnią marzenia

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 430

"Miseczka szczęścia" - Aneta Rzepka

Okruch szczęścia w małej miseczce

   Lubię literaturę obyczajową, jednak w ostatnim czasie rzadko trafiałam na tytuły, które potrafią mnie do siebie przekonać. A to wątek przesadzony, a to całkiem inna fabuła niż się można spodziewać, a nawet brak jakiegokolwiek powiązania z obyczajem. W końcu jednak trafiłam na spokojny i refleksyjny tytuł „Miseczka szczęścia” Anety Rzepki, który niedawno ukazał się na rynku księgarskim. Przyznam się bez bicia, że obawiałam się kolejnego rozczarowania, jednak niepotrzebnie, bowiem prócz lekkiej lektury zawiera w sobie trudny temat, który w ciekawy sposób został ujęty. Z pewnością będzie to bardzo dobra propozycja dla łasuchów literackich obyczajówek. I nie tylko.

    Spotkanie dwojga ludzi może okazać się przypadkiem lub przeznaczeniem. Nie zawsze jednak miłość idzie w parze z miłością. Na drodze bohaterów „Miseczki szczęścia” stają przeszkody w postaci nałogu alkoholowego, trudności w zaufaniu czy nawet braterska miłość. Patrycja i Radek oraz Renata i Piotr – te dwie pary muszą wiele przejść zanim staną się sobie bliscy. Potrzeba jednak trochę szczęścia, żeby do tego w ogóle doszło. Ale tutaj tego nie zabraknie…

   Często, kiedy czytamy podobne lektury, może nasunąć się pytanie: jak uchwycić na papierze ludzkie życie, aby zainteresowały one czytelnika? Coraz częściej można zauważyć, że powiększa się grono autorów, którym ta sztuka się udaje. I chyba można zaliczyć do nich Anetę Rzepkę, autorkę opisywanego właśnie tytułu. Pani Aneta z dozą rezerwy podeszła do tematu, ale nie przerysowała go. Nie wyidealizowała wątków ani bohaterów, nie mieszała zbytnio w fabule. Prosto i zwięźle – tak można określić krótko jej treść. I to właśnie jest zaletą tej książki: nie jest skomplikowana, a ludzkie losy bohaterów wprost przyciągają i mocno interesują. Choć historia jest z pozoru prosta, w trakcie lektury możemy się przekonać, że w życiu nic nie jest proste. Nawet, gdy ścieżka ku szczęściu jest w zupełności równą prostą.

   „Miseczka szczęścia” to nie tylko obyczajowe losy bohaterów, ich rozterki, ich uczucia, ale również skupisko trudnego tematu, jakim jest alkohol. Forma wpisów z forum o trudnym problemach, należy przyznać, wygląda całkiem ciekawie. Nie spodziewanie pojawiają się fragmenty wypowiedzi użytkowników, także głównej bohaterki, które wprowadzają czytelnika w sam środek problematyki. Może się wydawać, że wcale nie pasuje ten temat do fabuły tej książki, jednak po skończeniu lektury sprawa wygląda całkiem inaczej. Bardzo dobre połączenie lekkiej lektury z wątkiem, który daje czytelnikowi sporo do myślenia.

   Być może nie jest to książka wymagająca, być może nie jest ona idealna, jednak z całą pewnością należy powiedzieć o niej, że jest warta uwagi. Ciężko dziś dostać historię, która poruszy pewną strunę w czytelniku, gdzieś ukrytą głęboko, która będzie w stanie otworzyć mu oczy na świat. Przyznaję, tytuł ma swoje wady, m.in. trochę słabo rozwinięte niektóre wątki, męska część bohaterów nieco podkolorowana (trochę nie trzymają się „kupy”), ale co ważne, po skończeniu ostatniej strony żałowałam, że to już koniec. Naprawdę. Nie jest to wspaniała książka, jednak ma w sobie coś wyjątkowego, co pozwala na dobry odbiór fabuły. Dlatego warto spróbować swych sił z „Miseczką szczęścia”. Lektura długa nie jest, czasu nie potrzeba na nią zbyt wiele, ale zapewniam, że ten czas nie będzie w żadnym wypadku stracony. Lektura tej książki to sama przyjemność. Polecam!

Tekst stanowi recenzję dla wortalu webook.pl:

Autor: Aneta Rzepka

Tytuł: Miseczka szczęścia

Wydawnictwo: Replika

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 292

"Recepta na miłość" - Barbara O'Neal

Jaka jest recepta na miłość?

   Recepta na miłość: kilogram cierpliwości, duża łyżka poczucia humoru, serdeczność i otwartość – według uznania; dosłodzić do smaku.* Mniej więcej tak wygląda przepis Barbary O’Neal na słynne uczucie miłości. Jej nowa książka – „Recepta na miłość”  - skupia się na uczuciach, walce z przeciwnościami, ale również… na pieczeniu chleba. Ta romantyczna historia obyczajowa niesie w sobie mnóstwo ciekawych momentów, które przeplatają się z przepisami na wyśmienite wypieki. Dlatego powieść ta dużo zyskuje nie tyle na magii romantyzmu i zmysłowości, ale również doprawiona jest  aromatem smakowitych fragmentów, wypełnionych zapachem świeżego chleba, wyczuwalnego mocno z kart tej historii.

   Ramona to 40-latka po przejściach. Prowadzi własną piekarnię, w której wypieka co dzień pyszne bochenki chleba, pozwalając tym samym przetrwać jej najtrudniejsze w życiu chwile. Jako 15-latka urodziła swoją córkę, Sophie, i wydawać by się mogło, że to był najtrudniejszy moment w jej życiu. Teraz jej córka ma własne życie – sama jest w ciąży i boryka się z trudami codzienności. Kiedy mąż Sophie zostaje ciężko ranny, Ramona musi zająć się jej pasierbicą, 13-letnią Katie. Nie jest to zadanie łatwe, gdyż dziewczynka jest nieufna i zasadniczo w ogóle jej nie zna. Jak Ramona poradzi sobie z opieką nad nastolatką i dodatkowo – z powracającą sprzed lat miłością?

   „Recepta na miłość” to powieść bardzo mocno przesiąknięta uczuciami. Doskonale spełnia swoją rolę lekkiej lektury, która wielu czytelniczkom przyniesie spokój i wytchnienie. Autorka w tej historii porusza wiele ciekawych aspektów życia – trudny codzienności, problemy rodzinne, miłość, pragnienie szczęścia oraz chęci i zaangażowanie w to, co kochamy robić. Wydawać by się mogło, że nic nadzwyczajnego w takiej historii się nie znajdzie i to oczywiście jest duży błąd. Powieść Barbary O’Neal to skupisko codzienności w niebanalny sposób opowiedziane historią czterdziestoletniej Ramony. Niby zwyczajnie, a czyta się z zapartym tchem, oczekując więcej i więcej, jak w dobrej powieści sensacyjnej. Tyle, że tą sensacją jest zwykłe życie kobiety po przejściach, które ukazane zostało w bardzo ciekawy sposób.

   To co sprawia, że powieść można wprost pokochać, jest jej prostota i brak koloryzacji. W książkach obyczajowych często zdarza się przeinaczać życie zwyczajnych ludzi w fantazje o bajkowym życiu. To niekiedy jest zbyt ckliwe i niestety zabija ducha lekkości, jaki powinien towarzyszyć lekturze. W przypadku „Recepty na miłość” taka sytuacja nie ma miejsca w ogóle, a przynajmniej w znacznej części tej książki. Bowiem nutka szczęścia musi się nadarzyć, to normalna kolej rzeczy. Historie przepełnia grad emocji bohaterów, od smutku i goryczy po strach, obawy, a także szczęście i nieskrywaną niczym radość. W wielu momentach robi się czytelnikowi cieplej na sercu, kiedy te negatywne uczucia zmieniają się w pozytywne, zmieniając cały obraz w nieco sielankowy, ale nie mdły obraz. Prosty, nieskomplikowany i bez przerysowanych sytuacji. Taki, jaki powinien być.

   Dzięki bohaterce, Ramonie, powieść zawiera wiele ciekawych przepisów na wypieki. Jako że sama zajmuje się pieczeniem chleba, można poznać tajniki powstawania pieczywa – od samego zakwasu począwszy na końcowym pieczeniu skończywszy. W połączeniu z całą historią wygląda to naprawdę świetnie. Same receptury są naprawdę ciekawe i z pewnością posłużą wielu czytelniczkom w przyszłości. „Muffinki jagodowe z kruszonką”? „Słoneczny chleb z miodem i bakaliami”? Do wyboru, do koloru.

   W dobie wielu lektur obyczajowych wydaje się, że żadna nowa powieść nie zdoła się niczym wyróżnić. Z tym stwierdzeniem można się zgodzić, jednak tylko po części, bowiem wiele z nich zawiera w sobie coś wartościowego. „Recepta na miłość” jest właśnie takim tytułem, który wykonaniem jak i pomysłem autorki zdoła przekonać do siebie wielu czytelników. Bez względu na to, czy jest nad wyraz zwyczajna. Czy też mocno przewidywalna. Powieść Barbary O’Neal to z pewnością lekka lektura, pełna uczuć i emocji, mająca  w sobie to „coś”. Historię stworzoną przez tą autorkę otacza aura ciepła i łagodności, co szczególnie jest ważne w książkach, przy których pragniemy się zrelaksować. W wypadku tej lektury możemy mówić również o atmosferze domowego ogniska, który napawa pozytywnymi wrażeniami. Oraz zapachem chleba, który emanuje z kart powieści…

   Wyjątkowa lektura. Gorąco polecam!

*fragment pochodzi z okładki

Autor: Barbara O'Neal

Tytuł: Recepta na miłość

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: luty 2013

Liczba stron: 526

"Miłość? bardzo proszę" - Aurelia Es

Miłość w kwiecistym wydaniu języka...

  Kiedy decyduje się na jakiś tytuł, nigdy nie jestem w stu procentach pewna, czy dana książka zdoła przypaść mi do gustu. Szanse są zawsze pół na pół – albo się spodoba, albo nie. W przypadku tytułu „Miłość? Bardzo proszę” autorstwa Aurelii Es było tak samo. Spodobał mi się pomysł, okładka i przez to nabrałam na nią chęci. Podczas lektury jednak szala przechylała się na niekorzyść książki. Dlaczego? Treść powieści nie przypadła mi do gustu. Zupełnie. I choć pojawiały się momenty pozytywne, nie zdołały zmienić mojego zdania.

   Szyszka, oficjalnie zwana Urszulą, w swoim życiu zawsze miała pod górkę. Nigdy jednak nie narzekała na brak pomocy – mieszkańcy kamienicy przy ulicy Krzywej zawsze byli skłonni ofiarować pomocną dłoń. Dzięki nim udało jej się skończyć studia i rozpocząć nową drogę w życiu. Kiedy poznaje Adama, wydaje się, że już zawsze będzie szczęśliwa. Mężczyzna jednak znika pewnego dnia, a na progu mieszkania Szyszki pojawia się kobieta, która ma związek z jej Adamem. Czy szczęście zdoła do niej wrócić?

   Po książki obyczajowe zawsze sięgam chętnie. Mają w sobie tą prostotę i ujmują nawet najbanalniejszymi wątkami. Miałam nadzieję, że tytuł „Miłość? Bardzo proszę” również zdoła mnie czymś ująć, tymczasem okazało się, że najzwyklej w świecie, tak po prostu, rozczarowała mnie. Z dobrej koncepcji ciepłej opowieści o miłości i szczęściu wyszło coś dziwnego, czego nawet nie potrafię nazwać. Autorkę za bardzo poniosła wyobraźnia, która w przypadku tego gatunku, a już zwłaszcza tej książki, niezbyt dobrze wygląda. Czytałam wiele tytułów o podobnej tematyce, jednak w żadnej nie znalazłam aż tylu pokręconych wątków.

   Głównym problemem tej powieści jest zbyt poplątana historia. Niby zaczyna się ciekawie – jest kobieta z problemami, poszukuje szczęścia, przez cały czas czytelnik ma ochotę poznać jej losy i dowiedzieć się, co będzie dalej z jej życiem. Potem zaczynają się schody. Pojawiają się elementy fantasy (inaczej tego nie ujmę), która tak gmatwają cały obraz, że, po pierwsze: zanikają wszelkie odczucia co do lekkiej historii, a po drugie: tworzą niezrozumiały portret fabuły. Przez długi czas zastanawiałam się, co to było, czemu to miało służyć. Bo wcale a wcale nie przysłużyło się to książce, przeciwnie, zabrało jej cały urok, jaki utworzył się na samym początku.

   Drugim, być może mniejszym, problemem, jest zbyt przerysowana narracja. Za dużo barwnych porównać, ot co. Jedni pewnie się zastanowią, dlaczego tak bardzo przeszkadzały mi porównania w narratorze, dlatego już tłumaczę. W narracji najbardziej lubię to, jak autor, za jego pomocą potrafi oddać całe piękno fabuły. W zależności od gatunku i rodzaju, aby było jak najprościej. Oczywiście nie mam nic przeciwko kwiecistym porównaniom, jakie zażywa narrator, ale nie strugajmy Orzeszkowej w prostej historii XXI wieku. Narrator „Miłość? bardzo proszę”  jest jak najbardziej poprawny, jednak często był również niezrozumiały. I to przeszkadza w zrozumieniu jak i dobrym odbiorze tekstu.

   Trudno mi powiedzieć, czy było coś wartego mojej uwagi w tej powieści. Ciężko było mi przebrnąć przez tak niewielką ilość stron, bowiem było wiele elementów, które przemawiają na jej niekorzyść. Zwłaszcza takich, które przeszkadzają mi rozkoszować się lekkością obyczaju. Jeśli jednak miałabym doszukiwać się pozytywów, byłby on jeden: bardzo ciekawi bohaterowie. Różnorodni, inni i pełni emocji. To chyba jedyna rzecz, jaka przytrzymała mnie przy opowieści do końca, pozwoliła na skończenie jej. W kreacji postaci autorka radzi sobie świetnie, dlatego jeśli popracowałaby nad językiem (głównie nad prowadzeniem narracji), jej kolejne książki byłyby znacznie lepsze. Jestem o tym przekonana.

   „Miłość? bardzo proszę”, mówiąc krótko, jest powieścią o wszystkim, tylko nie o tym, co trzeba. Treść nie odzwierciedla w pełni tego, czego od niej oczekujemy jako czytelnicy. Nie dajcie się zatem nabrać na intrygujący opis, jest on tylko ziarnkiem, który doprowadzi was do niezłej pustyni, jaką znajdziecie w środku. Jeśli ktoś czuje się na siłach i chce poznać pokręconą historię obyczajowo-podobną, zachęcam do sięgnięcia po ten tytuł. A nóż widelec to akurat wam się spodoba. Kto wie?

Tekst stanowi oficjalną recenzję dla wortalu webook.pl:

Autor: Aurelia Es

Tytuł: Miłość? bardzo proszę.

Wydawnictwo: Replika

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 276

"Siła" - Rhonda Byrne

"Siła" Rhonda Byrne

   Tytuł „Siła” autorstwa Rhondy Byrne trafił do mojej biblioteczki całkowicie niespodziewanie. Nazwa książki wydała mi się intrygująca, a już sam opis wystarczył, abym mogła zastanawiać się, o czym ona będzie. Spodobało mi się również bardzo ładne wydanie, cała oprawa wygląda estetycznie i efektownie. Po zapoznaniu się z treścią mam trochę mieszane uczucia co do jej wartości, z lekka mnie zaskoczyła, ale również nieco rozczarowała. Niemniej jednak książka ma w sobie to „coś”, co pozwala na wewnętrzne poznanie własnej osoby.

   „Siła” to książka, która opowiada czytelnikowi o nim samym, o tym, co zrobić, aby w życiu osiągnąć pełne szczęście. Według autorki nie potrzeba żadnych zewnętrznych czynników, bowiem w nas samych znajduje się tajemna ‘siła’, która odpowiednio wykorzystana jest w stanie zdziałać cuda. Dzięki niej można poznać tajniki ‘siły’, za pomocą których ułatwisz sobie życie i uszczęśliwisz nie tylko siebie, ale również swoich bliskich…

   Przez długi czas zastanawiałam się, pod jaką kategorię zaliczyć książkę pani Rhondy Byrne. Po części odczuwałam ją jako dobry poradnik, informator, a nawet, kiedy pewne zdania nieco irytowały, jak broszurka od nowo założonej sekty. Treść tej książki wydaje się nieco kontrowersyjna, dziwna, ale z drugiej strony trzeba przyznać autorce, że potrafi być przekonująca oraz posiada talent oratorski. Kiedy sięgnęłam po „Siłę” miałam nadzieję, że nie będzie to zlep porad żywcem wyjętych z jakiejś zwyczajnej gazety dla nastolatków (chyba nie trzeba podawać przykładu), tylko ciekawe i konkretne informacje, które rzetelnie zostaną przedstawione przez autorkę. W tej kwestii moje obawy na szczęście nie zostały potwierdzone, chociaż nie powiem, czasem odnosiłam takie wrażenie…

   Już od pierwszych stron widać, że słowa oprawione są w bardzo charakterystyczne wydanie. Spodobał mi się fakt, że tekst nie jest zapisany na zwyczajowym papierze, na nudnych białych kartkach, ale znajduje się wśród kolorów, ilustracji, które bardziej przemawiają do czytelnika. Muszę przyznać, że w ten sposób szybciej i dogłębniej przyswajałam każde zdanie, a porady pani Byrne lepiej zakodowałam w pamięci. Również, do sporych plusów książki, można zaliczyć wszechobecne cytaty sławnych ludzi (pisarzy, filozofów etc.), które stanowią podporę kolejnych słów. Dzięki nim nie miałam ciągłego wrażenia, że „Siła” to zwyczajny psychologiczny poradnik. Czułam, że to coś ‘więcej’.

   Trudno mi stwierdzić, czy i jak bardzo podobała mi się „Siła”. Z jednej strony, kiedy ją czytałam (bardzo szybko, zaledwie dwie godziny) czułam, że niezbyt jest ciekawa. Niektóre zdania wydawały mi się irracjonalne, dziwaczne, niezbyt przekonujące. Jednak z drugiej strony było to bardzo ciekawe doświadczenie. Część spraw, o którym mówiła autorka, z perspektywy zwyczajnego człowieka zdawały się przyziemne, znajome. Przedstawienie ich w tak pojętny a zarazem „magiczny” sposób nadają całej książce charakteru, dzięki któremu chętniej czyta się kolejne strony. I łatwiej zignorować pewne niedociągnięcia.

   Ogólnie rzecz biorąc „Siła” to interesujący psychologiczny poradnik dla każdego czytelnika, który posiada swoje wady i zalety. Nie chcę nikogo zniechęcać do przeczytania tej książki, bowiem ma ona swój urok i jeśli spojrzeć na nią pod innym, mniej wymagającym kątem, można dostrzec kawał całkiem ciekawej plecionki porad z życia wziętych. Chociaż nie porywa, to intryguje. I również wprawia w dobry nastrój, do którego dokłada się także kolorowe wydanie. Polecam poczytać w chwili czasu, szybko się czyta i łatwo przyswaja. Dobra lektura na nudne momenty. I dobry poradnik dla naprawdę poszukujących kierunku w życiu. 

"Siła" jest kontynuacją "Sekretu".

Za książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Nowa Proza:

Autor: Rhonda Byrne
Tytuł: Siła
Wydawnictwo: Nowa Proza
Rok wydania: 2012

Liczba stron: 264

"Mimo wszystko Wiktoria" - Renata Kosin

"Mimo wszystko Wiktoria" Renata Kosin

   Coraz częściej można zauważyć na rynku książkowym lektury, które poruszają najprawdziwsze oraz dotkliwe aspekty naszego życia. Autorzy starają się przekazać krótką historię, zawierając w niej prawdę jak i nieco swojej fantazji, dzięki czemu powstają naprawdę ciekawe tytuły. Wbrew pozorom nie są one ciężkie w odbiorze, a perypetie bohaterów oprócz tego, że uczą poprzez swoje błędy to często rozbawią czytelnika. Dowodem na to jest książka Renaty Kosin „Mimo wszystko Wiktoria”, w której oprócz ciekawej fabuły o losach zwyczajnych kobiet znajdziemy nutkę tajemniczości oraz wiele innych ciekawych, zwłaszcza poruszających wątków…

   „Mimo wszystko Wiktoria” to opowieść o czterech przyjaciółkach, którym różnie poukładało się w życiu. Gabriela to kobieta o silnym charakterze, zdystansowana do życia. Edyta roztargniona, młoda mama, ale ambitna. Zuzanna to szczęśliwa posiadaczka Domu Otwartego dla Pań. A także Michalina, otaczana ciągłą opieką męża, którego dotyk tak ostatnio ją drażni. Wszystkie starają się zaznać jak najwięcej szczęścia, walcząc z przeciwnościami na drodze. I poniekąd im się to udaje. Skąd więc ta sukienka w groszki? Dlaczego pewien mężczyzna pragnął zapisać się na kurs frywolitkowy? I kim jest Wiktoria (a może kim będzie)?

   Do przeczytania składnia nie tylko dający do myślenia opis książki, ale również miła dla oka okładka. Całe szczęście treść jest równie interesująca, co zewnętrzna warstwa lektury. Z początku może się wydawać nudna i przewidywalna, jednak z czasem akcja nabiera rozpędu, a cała fabuła, skierowana na wszystkie bohaterki powieści, staje się ciekawa i naprawdę wciągająca. Autorka sprytnie pokierowała wątkami, wplatając w nie nutkę tajemniczości, dzięki której czytelnik od początku do końca może z napięciem śledzić kolejne strony. Właśnie to sprawia, że książka jest tak dobra – mimo swojej zwyczajnej tematyki to charakterystyczne wykorzystanie zagadek, których rozwiązanie znajdujemy na końcu, nadaje jej nieco inny, ciekawszy wyraz.

   Co można powiedzieć więcej o fabule? Na pewno to, że przedstawia ona obraz poszukiwania szczęścia w różnych etapach życia. Na podstawie głównych bohaterek mamy możliwość poznania zmagań o lepsze jutro, o to, aby ich bliscy byli równie szczęśliwi co one. Autorka ukazała w miarę wiarygodny obraz, który pozwala na bardziej rzeczywisty odbiór treści. Nic nie jest przerysowane, przekoloryzowane. Po prostu samo życie.

   Pani Renata pisze dość ciekawie, potrafi zainteresować czytelnika. Nie stosuje żadnych skomplikowanych zdań, budowa treści jest prosta i łatwa w odbiorze. Ponadto często stosuje w dialogach slangi potoczne, które ubarwiają rozmowy, a jednocześnie nie psują efektu całej książki. Czasem dodaje również humorystyczne wątki, które wmieszane w cały tekst dają świetny efekt. Krótko mówiąc: z odbiorem tekstu czytanego nie powinno być żadnych problemów.

   „Mimo wszystko Wiktoria” to ciekawa pozycja na rynku wydawniczym. Potrzebne są książki, które mimo swojej jakże zwyczajnej tematyki, porywają czytelnika w świat taki, w jakim sam się znajduje. Owszem, większość koneserów literatury pragnie przenieść się w całkiem inny świat, lecz obyczajowe książki również dostarczają sporo emocji. Czasem nawet więcej, niżby się mogło wydawać. Dlatego myślę, że warto spróbować swych sił w taką lekturą. Może być to jak najbardziej powieść Renaty Kosin, która dostarcza naprawdę różnorakich doznań.

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Replika oraz wortalowi webook.pl, gdzie również ukazała się ta recenzja:

Autor: Renata Kosin

Tytuł: Mimo wszystko Wiktoria

Wydawnictwo: Replika

Rok wydania: kwiecień 2012

Liczba stron: 328

"Szczęściarz" - Nicholas Sparks

"Szczęściarz" Nicholas Sparks

Nie szukaj szczęścia, ono odnajdzie cię samo…

   Przygoda z książką „Szczęściarz” była moim pierwszym spotkaniem z jej autorem. Wcześniej dużo słyszałam na temat jego książek, jednak nie wiedzieć czemu, nigdy nie miałam odwagi czy tez chęci na przeczytanie ich. Jednak kiedy koleżanka podrzuciła mi „Szczęściarza”, postanowiłam w końcu sięgnąć po twórczość Sparks’a.

   „Szczęściarz” jest opowieścią o Loganie Thibault, który w swoim życiu miał naprawdę sporo szczęścia. Będąc na misji w Iraku znajduje zdjęcia kobiety, po które jednak nikt się nie zgłasza. Dziwnym trafem owe zdjęcie trafia do jego kieszeni i z miejsca okazuje się, że jest dla niego talizmanem szczęścia. Początkowo Logan nie wierzy w to, jednak jego najlepszy przyjaciel Victor zapewnia go, że coś w tym musi być.

   Po niefortunnym wypadku, gdzie ginie jego przyjaciel, Logan postanawia odszukać kobietę ze zdjęcia. Wyrusza w pieszą wyprawę ze swoim owczarkiem Zeusem i razem docierają do Hampton. Na miejscu poznaje bliżej Elizabeth, znaną bardziej jako Beth, która okazuje się mieć syna i niezdrowego na umyśle byłego męża. Logan zatrudnia się u babci Beth i z czasem nawiązuje się między nimi uczucie. Jednak tym razem szczęście mężczyzny może zakłócić konflikt z Claytonem, który wciąż czuje coś do swojej byłej żony, nie chce dopuścić do niej żadnego obcego mężczyzny. A już zwłaszcza kogoś, kto zdążył zaleźć mu za skórę…

   Po przeczytaniu ostatniej strony byłam po prostu mile zaskoczona, a także zawiedziona, że tak późno zaczęłam czytać twórczość Sparksa. Udało mu się mnie przekonać do siebie. Fabuła „Szczęściarza” okazała się dosyć zwyczajna, a jednak posiadała w sobie coś, co sprawiało, że nie można się było oderwać. Mnóstwo opisów, retrospekcji z udziałem głównego bohatera wydały mi się na początku nudne, jednak z czasem okazały się nie dość, że przydatne, to tak ciekawe, że zaczęłam je lubić. Były one potrzebne, żeby zrozumieć punkt widzenia bohatera. Autor postarał się bardzo dobrze, dzięki czemu nie powstawały żadne konflikty w czytaniu. Wszystko szło płynnie.

   Bohaterowie również na pierwszy rzut oka są zwyczajni. A jednak każdy w nich miał w sobie coś, co sprawiało, że czytelnik po prostu z miejsca sympatyzuje się z nimi. Osobiście polubiłam Logana za jego upór i praktyczne podejście do świata, Beth za cierpliwość i delikatność, Nanę (babcię Beth) za ciekawe komentarze i cięte riposty. Wszyscy posiadali ciekawe cechy, które nadawały im wyrazistości, nie koniecznie pozytywne. Na przykład taki Clayton… Jego rozumowanie doprowadzało mnie niekiedy do białej gorączki,  wkurzał mnie i to dosłownie. Bo jak taki dorosły facet, w dodatku policjant, myślał jak pięciolatek? Uch…

   W stylu Sparksa można dopatrzeć się wielu pozytywnych elementów. Jednym z nich są barwne opisy, niezbyt długie, ale za to często występujące. Ja osobiście lubię, kiedy autor nieprzesadzenie stosuje sporo opisów, wtedy mam dokładne rozeznanie w otoczeniu, bohaterach i całej fabuły. W końcu to one budują książkę. Poza tym ten styl ma w sobie coś różnorodnego: z jednej strony czytam zwyczajny opis, a z drugiej czytam go tak zaciekle, jakbym chciała go pochłonąć. Ma w sobie ten magnetyzm, który przyciąga mnie do siebie w każdej wolnej chwili. Dzięki temu przeczytałam „Szczęściarza” w jeden dzień i kawałek poranka.

   Podsumowując, książka naprawdę godna polecenia. Historia niebywała, ciepła, pełna mniej lub bardziej zaskakujących momentów. Końcówka ostatecznie zaskakuje, ja do ostatniego zdania nie byłam pewna, który z panów zginął. Trzyma w napięciu. Myślę, że nie tylko miłośnicy Sparksa odnaleźliby się w tej historii. Ja zaryzykowałam, nie znając autora. A teraz mam pewność, że nie raz jeszcze spotkam się z nim i jego książkami. A w szczególności z „Szczęściarzem”.

Autor: Nicholas Sparks

Tytuł: Szczęściarz

Wydawnictwo: Albatros

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 405