"Lato w Savannah" - Beth Hoffman

Przyjaźń ludzka nie zna granic.

   W tym roku udało mi się przeczytać wiele świetnych książek. Całe szczęście, że dobrzy pisarze wciąż jeszcze istnieją, a i niezłych kustoszy pióra wciąż nam przybywa. „Lato w Savannah” to debiutancka opowieść amerykańskiej pisarki Beth Hoffman, która jest kolejnym dowodem na to, że wciąż istnieją rzeczy, które mogą zaskoczyć oraz pisarze, którzy mimo debiutu radzą sobie z językiem bardzo dobrze. Ta historia urzekła mnie przede wszystkim prostotą jak i głębią uczuć, jakie zawiera treść.  Nie ma w niej miejsca na ckliwość, a przedstawiona historia wywołuje najcieplejsze emocje w czytelniku.

   CeeCee Honeycutt to dwunastolatka, która w swym życiu przeszła już wiele. Przez lata sprawowała opiekę nad własną matką, kobietą chorą psychicznie, która przez swoje ‘dziwne’ zachowanie stała się pośmiewiskiem miasteczka. Kiedy niespodziewanie matka CeeCee umiera, dziewczynka przeprowadza się do ciotki Tootie, która zabiera dziewczynkę w zupełnie inny świat – miasteczko Savannah. Tam poznaje wiele kobiet, z którymi nawiązuje przyjaźń. Dzięki nim w końcu CeeCee może zapomnieć o trudach przeszłości…

   Czytałam wiele obyczajowych książek, które zachwycały bądź nużyły od samego początku. „Lato w Savannah” okazało się, całe szczęście, czymś zupełnie innym, świeżym i delikatnym. Już dawno nie odczułam tylu różnorakich emocji podczas czytania zwyczajnej książki. Ta historia bogata jest w głębie ludzkich uczuć, które autorka pokazała ze wszystkich stron, obnażając ludzką naturę i ukazując jej najczulsze punkty. Szczerze przyznam, że początkiem obawiałam się, że fabuła będzie przewijać ckliwość i będzie to tak cukierkowa opowieść, że nie dam rady jej skończyć. Jednak okazało się inaczej – autorka pokazała, jaką siłę nosi w sobie przyjaźń, wiele wypowiedzi bohaterek składają się na ciekawą formę życiowej filozofii. Książka bogata jest w różne porównania, które mają swoje miejsca w prawdziwym życiu, dlatego tak gładko i szybko czyta się cały tekst.

 "Sposób, w jaki radzimy sobie z trudami życia, daje nam siłę i piękno"(str.340)

   Wspominając tą książkę, na pewno nie zapomnę o bohaterach, a dokładniej mówiąc - bohaterkach. Każda z nich jest świetna na swój sposób, barwna i niepowtarzalna. Dawno nie spotkałam się z tyloma różnymi, a tak dobrze wykreowanymi postaciami. Przez fabułę przewijają się dzięki temu różnorakie cechy osobowości: lojalność, przyjaźń, złośliwość, poczucie humoru, wrażliwość, ciepło i wiele, wiele innych. Mogłoby się wydawać, że taka ilość bogactwa może przytłaczać, jednak w książce „Lato w Savannah” działa to odwrotnie. Czytelnikowi robi się milej na sercu, widząc tak barwne postaci, które mogą być bardzo podobne do znajomych mu osób. Lub nawet do niego samego…

 "Mądrość bierze się z doświadczenia,z wiedzy, że każdy dzień jest darem, który trzeba przyjąć z radością"(str.327)

   „Lato w Savannah”, mówiąc krótko, to wspaniała opowieść obyczajowa, która wywołuje na ustach uśmiech niejednokrotnie. Ciepło, jakim emanuje treść, przechodzi na czytelnika, dzięki czemu na długo pamięta tą powieść. Mnie osobiście bardzo głęboko zapadła w pamięć i wiem, że wrócę do niej nie raz.  Bardzo gorąco polecam każdemu, bez względu na gust czytelniczy. Książka autorstwa Beth Hoffman bowiem pasuje do każdego, kto kocha czytać i podobnie, jak mi, nie powinna sprawić ani grama zawodu. Serdecznie zachęcam do czytania!

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Grupy Publicat:

Autor: Beth Hoffman

Tytuł: Lato w Savannah

Wydawnictwo: Książnica

Rok wydania: luty 2012

Liczba stron: 344

"Kraina życia" - Nicci French

Kiedy otacza cię ciemność i chrapliwy szept oprawcy...

   Thrillery psychologiczne mają to do siebie, że łączą w sobie emocjonujący wątek dreszczowca z rozważaniem na temat zachowania bohaterów. Zawsze, kiedy wybieram książki o tej tematyce staram się nie skupiać na prostych wątkach, jedynie na rozwinięciu całej akcji. Tytuł „Kraina życia” autorstwa Nicci French, trafił do mnie niespodziewanie i tym razem owa niespodzianka udała się znakomicie. Nie dość, że wciągnęła mnie na długie godziny, to w dodatku sprawiła wiele zaskakujących chwil i emocjonujących wrażeń. Można więc śmiało zaliczyć ją do kręgu ciekawych lektur z cyklu dreszczowców, które nieodwracalnie pochłaniają czytelnika.

   Abbie Deveraux pewnego dnia budzi się w ciemnym miejscu, związana, przetrzymywana przez szalonego mężczyznę. Po kilku dniach niewoli Abbie udaje się jednak uciec i zawiadomić policję. Nikt jednak nie wierzy w jej historię, na którą brakuje dowodów. Nie pomaga również fakt, że w pamięci ma wielką lukę, której za nic nie może wypełnić brakującymi wspomnieniami. Zaczyna swoje życie praktycznie od nowa, które znowu stanie w obliczu zagrożenia, kiedy poczuje się obserwowana…

    Przez jakiś czas zastanawiałam się, czy ta książka spełni moje wymagania. Widziałam zróżnicowane opinie na jej temat, jedne zachwalały powieść, inne już nie. Przede wszystkim przeszkadzało im jednostajne prowadzenie akcji, która powiewa nudą… W tym przypadku nie mogę się zgodzić. Jednostajna akcja, owszem pojawia się, jednak w przypadku psychologicznej książki coś takiego zdarza się praktycznie zawsze. Zastosowanie tego rodzaju tempa pozwala na dokładną analizę bohaterów, ich zachowań i całej fabuły razem wziętej. Akcja toczy się spokojnie, a w niektórych momentach pojawia się napięcie i więcej emocjonujących chwil. To sprawia, że ciekawość w nas rośnie z każdą kolejną stroną. Dlatego radzę nie kierować się uprzedzeniami, bowiem dla jednych będzie to korzystna strona książki, a dla innych – błaha i nudna.

   Jak dotąd rzadko wybierałam książki, które zostały napisane przez dwóch autorów. Rządzi mną bowiem uprzedzenie (być może niesłuszne, nie wiem, ale tak mam), które odrzuca takie książki z obawy, iż dwoje autorów może bardziej namieszać w fabule i wyjdzie z niej coś mega chaotycznego. Nicci French, jak się okazało, to para małżeńska, która publikuje powieści pod wspólnie dobranym nazwiskiem (połączenie imienia i nazwiska: Nicci Gerard i Sean French).  Zaskoczył mnie ten fakt, ale wielce pozytywnie, bowiem moje uprzedzenie gdzieś zniknęło. Po lekturze „Krainy życia”, która okazała naprawdę bardzo dobra, zaczynam na poważnie wystrzegać się swoich wcześniejszych uprzedzeń i częściej myślę o literackich duetach.

   „Kraina życia” jak najbardziej należy do ciekawych lektur ostatnich lat. Jako przedstawicielka gatunku thrillerów psychologicznych spisuje się na piątkę, a dla wymagających stanowi ona świetny tytuł na kilka wolnych godzin. Ciekawie poprowadzona fabuła z zaskakującymi wątkami wygląda estetycznie, ale równie wciągająco. Czasem pojawiają się elementy, które hamują akcję i wydają się monotonne, jednak są to sporadyczne sytuacje, które łatwo się wybacza. Lekturę polecam głównie fanom ciekawych dreszczowców, thrillerów, kryminałów i sensacji wszelako rozumianej. Wrażenia po przeczytaniu są jak najbardziej pozytywne i pozostają z czytelnikiem na długi czas. Serdecznie polecam.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Grupie Publicat:

Autor: Nicci French

Tytuł: Kraina życia

Wydawnictwo: Książnica

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 408