"Policja" - Jo Nesbø

Prawda przychodzi zbyt późno... 

   Nie po raz pierwszy mam okazję pisać o Jo Nesbø i jego kryminalnej serii z Harrym Hole w roli głównej. Tym razem jednak skupię się na jego ostatniej książce „Policja”, która nie tak dawno ukazała się na naszym rynku. Jeżeli znamy serię, ten tom okazuje się nie lada niespodzianką, ale jakże miłą. Wspaniały śledczy powraca „zza grobu”, aby znów namieszać. Z czym tym razem mamy do czynienia? Z pewnością z nową i jakże duża ilością niespodzianek. Można rzec, że Nesbø zebrał wszystkie wyróżniające cechy poszczególnych tomów i wykorzystał je przy pisaniu ostatniego tomu. Jaki rezultat? Powieść do samego końca potwornie wciągająca, a co więcej, igrająca z intuicją czytelnika w potężnym stopniu. Gdyby można było przeprowadzić ranking najlepszych powieści kryminalnych, seria Nesbø, z „Policją” na czele, z pewnością stanęłoby na podium…

   W miejscu, gdzie niegdyś popełniono zbrodnię, ginie policjant. Okazuje się, że to śledczy, który pracował nad tą sprawą, jednak nie zdołał jej rozwikłać. Przypadek? Po tym wydarzeniu następuje seria morderstw kolejnych policjantów, których śmierć ma podobny charakter do pierwszej zbrodni. Czy zabójca chce tym samym pokazać słabość policji? Niewykluczone. Brak śladów na miejscach zdarzeń utrudnia złapanie przestępcy. Tymczasem w szpitalu leży mężczyzna, który walczy o życie. Ściśle objęty ochroną policyjną, stanowi zagadkę, jak ważną rolę odgrywa w ich świecie…

   Próbując przybliżyć fabułę, lepiej nie zdradzać najważniejszych wątków. Można by popsuć całą frajdę z lektury. A przy czytaniu „Policji” jej nie brakuje. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że ta powieść ukazała się całkiem niespodziewanie. Bo w końcu po zakończeniu „Upiorów” mamy niejako jasną sytuację, co się stało z głównym bohaterem. Jak zatem kontynuować serię bez jej bohatera? Tutaj Jo Nesbo faktycznie poszedł na całość. Ukartowanie tak wielkiej intrygi wprawia w mocne zaskoczenie. „Policja” jest splotem nie tylko nowej historii, ale również dawniejszych wątków. Ich różnorodność miesza się ze sobą, tworząc niesamowicie intrygującą fabułę. Ciągle coś się dzieje, nowe zabójstwo, nowe poszlaki, a jednak rozwiązania brak. Jak to rozstrzygnąć? Autor bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę, nie pozostawiając złudzeń, że finał okaże się spektakularny, a rozwiązanie zagadki dostaniemy dopiero na końcu.

   Przy każdej części serii o Harrym Hole mamy do czynienia z ciekawą intrygą, dobrym śledztwem i przede wszystkim z dobrym śledczym. To cechy, które wyróżniają każdą z nich. Jak zatem podsumować „Policję”? Otóż weźmy każdą część z osobna, zmieszajmy razem i tak powstanie nowa powieść. W stylu Jo Nesbø, a jednak tak dobrze napisana, że można odnieść wrażenie, iż to najlepsza książka tego pisarza. Nie brakuje jej wszelakiego rodzaju emocji, napięcie wzrasta z każdym rozdziałem, a co więcej – kryminalna zagadka ciągnie się od początku aż do końca. Jak wspomniałam, autor igra z czytelnikiem, zapewniając mu wiele dobrej zabawy. Bo przy rozgryzieniu całej tej sprawy potrzeba mnóstwo cierpliwości i intuicji godnej Sherlock’a Holmes’a.

   Jeśli ktoś przeczytał „Upiory”, a nie miał jeszcze w ręce „Policji”, może się zastanawiać, co dalej z głównym bohaterem? Czy wciąż jest? Czy nowa powieść obejdzie się bez niego? Skądże znowu. Choćbyśmy nie wiem, jak mieszane mieli uczucia, powrót bohatera w tej części jest nie tylko zaskakujący, ale również dość ciekawy. Nie podpowiem, w jaki sposób się on pojawi, jednak warto zaznaczyć, że po tak emocjonującym „odejściu” lepiej nie spuszczać naszego bohatera z oka. Ten nieprzewidywalny drań potrafi czytelnikowi nieźle utrzeć nosa. Ale za to go właśnie lubimy.

   Można by jeszcze sporo zalet tej książki wymieniać, nie pozostawia to jednak wątpliwości, że „Policja” to powieść naprawdę bardzo dobra. Stonowana, w pełni wątków, a jednak nie przeładowana. Dla fanów serii ze śledczym Hole będzie to nie lada gratka, bowiem ta część to pewien kulminacyjny punkt tego cyklu. Jest przepełniona intrygującymi wątkami, śledztwem, które nie daje spokoju naszej wyobraźni. Do samego końca czyta się ją z wypiekami na twarzy, a nawet w finalnej części autor igra z naszymi odczuciami. Nie brak jej emocjonujących chwil, przepełnionych śmiechem, ale też smutkiem. A przede wszystkim ma w sobie coś, co fani kryminałów lubią najbardziej: zagadkę, którą pamięta się przez długi czas. I z pewnością nie raz się do niej wróci. Serdecznie polecam!

Autor: Jo Nesbø 

Tytuł: Policja

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 472

"Upiory" - Jo Nesbø

Nie ufaj nikomu...

   Jo Nesbø to autor niemal doskonały. To on wykreował niebanalną postać, jaką jest komisarz Harry Hole. W serii książek poświęconych jego osobie możemy doświadczyć wiele nietuzinkowych spraw – z pozoru banalnych, a jednak mocno skomplikowanych. Wielu czytelników pokochało przygody norweskiego śledczego już od pierwszej części. „Upiory”, o którym będzie teraz mowa, to dziewiąta część serii i jak się wcześniej wydawało – ostatnia. Nie obyło się jednak bez zaskoczenia, którym był kolejny tom, ale to inna sprawa. Ważne jest, że po tylu książkach z udziałem Hole’a, czytelnik wciąż nie ma go dość. Z każdym kolejnym tomem przeżywamy ekscytację i lawinę zaskoczenia, co nielicznym udaje się osiągnąć. Bez względu na fabułę, każda powieść jest świetna. I nie ma w tym krzty przesady.

   Na ulicach Oslo dochodzi do zabójstwa, o których niewiele się słyszy. Lekka wzmianka o desperackich czynach ulicznych narkomanów nie zasługuje na nic więcej. Wszystko wydawałoby się proste, jednak nie w przypadku Harrego Hole’a. To on zagłębia się w sprawę, która okazuje się znacznie bardziej skomplikowana. Komisarz nie wierzy w winę oskarżonego, który z łatwością został schwytany, i dlatego otwiera własne śledztwo, które może doprowadzić do tragicznych komplikacji…

   Patrząc z boku na tytuł „Upiory”, niektórzy mogą wzdychać i mówić: „O, Boże, znowu ten Hole”. To prawda, w końcu dziewiąty tom mówi sam za siebie. Nie ma co jednak przesadzać w narzekaniu, bowiem Jo Nesbø serwuje swoim czytelnikom, za każdym razem, mnóstwo wrażeń i zagadek. Każdy, kto przynajmniej razem spotkał się z tym niebywałym komisarzem, wie, o czym mowa. Gdzie Harry Hole, tam nietuzinkowa zagadka i skomplikowane śledztwo. Niewiadoma do końca. Finalne zaskoczenie. „Upiory” to również bagaż pełen wątków, które niezwykle intrygują i nie pozwalają odciągnąć uwagi czytelnika. Poza tym autor serwuje nam niezwykle nerwową końcówkę, która pozostawia nas z wieloma wątpliwościami. I co dalej? Gdyby nie fakt, iż powstała kolejna część, można by pokusić się o niemały stres.

   Czym wyróżnia się ten tytuł od pozostałych? Ciężko stwierdzić. Chociaż jest to już dziewiąta część i można by się spodziewać, że po tylu tomach można znudzić się tą postacią (co, podobnie jak w moim przypadku, nie miało owszem miejsca), to jednak jest to całkiem odwrotne. Harry Hole jest jak ulubiony owoc – choć można się nim przejeść, to nigdy nie będziemy go mieli dość. Za każdym razem lubimy go bardziej, choć i czasem jest odwrotnie. „Upiory” to tytuł, w którym Hole daje się poznać od kolejnych stron, a pewne wydarzenia sprawiają, że mamy przez niego gęsią skórkę. Wywołuje wiele emocji: od wzburzenia po szok i ekscytację. Czasem chcemy wypić z nim piwo, czasem mamy ochotę palnąć go w łeb. Taki zwykły komisarz, który przez dziewięć tomów niezmiennie zyskuje nowe grona wielbicieli.

   Fabuła „Upiorów” jest nieskomplikowana, dlatego zbytnie rozpisywanie się na jej temat może zdradzić wiele elementów zaskoczenia, jakie przygotował Nesbø dla swoich czytelników. Nie oznacza to jednak, że łatwo wszystko przewidzieć – w żadnym wypadku. Jest prosta, a jednocześnie motywy i cele są głęboko ukryte między wierszami. To podsyca ciekawość i niesamowicie wciąga. I chociaż muszę powiedzieć, że w jednym momencie zostałam totalnie rozczarowana (nie zdradzę szczegółów), to nie miałam serca gniewać się ani na autora ani na samego bohatera. Zbyt dobrą robotę odwalają przez wszystkie części tej serii, aby móc postąpić w ten sposób.

   No cóż, jeśli chodzi o ścisłość, „Upiory” to obowiązkowa lektura dla fanów Harrego Hole’a, ale również dla miłośników dobrego kryminału. Jo Nesbø to autor mocno utalentowany – potrafi nie tylko dobrze pisać, ale również umiejętnie rozgrywać fabularną akcję. Nie brakuje mu werwy i oryginalności, co przy tylu powieściach jednej serii jest bardzo potrzebne. I dlatego warto to docenić. Nie tylko „Upiory” zasługują na uznanie, ale również cała seria. Bo aby dobrze się bawić, trzeba mieć czym… Polecam!

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Upiory

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 432

"Trzeci klucz" - Jo Nesbø

Harry Hole na tropie Ekspedytora

   Jeśli ktoś lubi kryminały, z pewnością zna lub przynajmniej kojarzy nazwisko Jo Nesbø. Jego cykl powieści z komisarzem Harry’m Hole niejednego czytelnika zdołał zainteresować. Nic w tym dziwnego – prosta postać, jakim jest śledczy, wzbudza pewne zaufanie i nadaje całej historii swego rodzaju realność. „Trzeci klucz” to kolejna część serii, dokładnie czwarta. W tym momencie można się zastanowić, czy nadal panuje w cyklu dobry poziom i charakter. Odpowiedź prosta – jak najbardziej. Można dodać nawet, że z każdą kolejną częścią lubimy autora i jego książki coraz bardziej. To dobre uczucie. Zwłaszcza, że do końca zostało całkiem sporo tytułów…

   W jednym z norweskich banków dochodzi do napadu. Z rąk bandyty ginie młoda kasjerka. Do akcji wkracza komisarz Harry Hole, który wraz z nową partnerką próbuje rozwikłać zagadkę, kim jest tajemniczy Ekspedytor. Nie jest to jednak proste, kiedy ginie również dawna znajoma śledczego – Anna. Będąc w kręgu nieoficjalnych podejrzeń Hole musi zaczerpnąć wszelkich środków, aby zapobiec kolejnym napadom oraz odsunąć od siebie podejrzenia. Nawet, jeśli oznaczałoby to spółkę z przestępcą. Naprawdę groźnym i skazanym przestępcą…

   „Trzeci klucz” to kolejna już część z cyklu o Harry’m Hole. Zawsze w przypadku serii kryminalnych, z jednym śledczym w roli głównej, czytelnik musi być ostrożny – nigdy bowiem niewiadomo, czy gdzieś po drodze nie zepsuje się cały charakter nie tylko bohatera, ale również jego otoczenia. Jo Nesbø jednak bardzo dobrze dba o to, aby jego bohater wciąż pozostawał niezmienny, cały czas normalny i przede wszystkim prawdziwy. Bo Harry Hole właśnie taki jest – nieidealizowany, zwyczajny człowiek z problemami. Jedyną jego pozytywną cechą, to dobry zmysł śledczego. Za grosz szczęścia. Mnóstwo pechowych związków. I pije na umór, Jim Beam to jego dobry kumpel Jak to wygląda? Mrocznie, niechlujnie, ale zwyczajnie. I prawdziwie. I to właśnie w dużej mierze przyczynia się do dużego sukcesu całej serii.

   Jo Nesbø po raz kolejny udowadnia, że zagadka kryminalna nie musi być mocno skomplikowana, ale za to dobrze ukryta. „Trzeci klucz” właśnie pokazuje ten przykład – popełniono zbrodnię, więc poszukiwany jest przestępca. Poszlaki, tropy, podejrzani, a między tym wszystkim – igranie z czytelnikiem. Nic nie jest bowiem tak proste, jak zakładamy na początku. Wydaje nam się, że już mamy pod nosem rozwiązanie, aż chce się krzyczeć: „no przecież to takie proste!”. Ale jak się okazuje, zostajemy totalnie zaskoczeni. I to nie raz. Bowiem zagadek kryminalnych jest tu dużo więcej, niż w zwyczajnej powieści sensacyjnej czy czysto kryminalnej. Sam główny bohater wplatany jest w brudną sprawę, co nadaje tej powieści jeszcze ciekawszego wyrazu. 

   O tej książce można dużo powiedzieć, pytanie tylko: w jakim celu? Aby przekonać się o jej wartości, należy samemu zaczerpnąć lektury. Bo prócz podstawowych zalet, które wymieniłam, są różnego rodzaju detale, które dla jednych będą ważne, dla niektórych mniej istotne. Ironiczny humor, dużo akcji, poszlak co nie miara, grono podejrzanych, czy też policjant alkoholik z nosem do spraw kryminalnych – tego nie da się prosto i logicznie opisać. Jo Nesbø to pisarz z wielkim talentem i to widać na pierwszy rzut oka. Wystarczy przeczytać, na ten przykład „Trzeci klucz” i już wiadomo, o co chodzi. Zachęcam gorąco do lektury. Naprawdę warto.

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Trzeci klucz

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 424

"Człowiek nietoperz" - Jo Nesbø

Komisarz Hole na tropie 'człowieka nietoperza'

   Jo Nesbø jest autorem cyklu kryminalnych powieści z komisarzem Harry’m Hole w roli głównej. „Człowiek nietoperz” rozpoczyna tę serię o norweskim śledczym, który walczy nie tylko z przestępcami ale również z własnymi problemami. Stwierdzenie „ambitna i oryginalna powieść kryminalna” jest jak najbardziej trafnym określeniem tej książki, można dodać również, że spełnia najbardziej wygórowane oczekiwania wielbicieli tego śledczego gatunku. Ciekawy bohater, intrygująca zagadka i zaskakujące zwroty akcji to tylko przedsmak tego, co dzieje się na kartach powieści…

   Harry Hole, norweski komisarz, trafia do Sydney, gdzie ma pomóc w wyjaśnieniu sprawy zabójstwa swojej rodaczki, Inger Holter. Wraz z miejscowym policjantem przebywa ulice miasta wśród narkomanów i dewiantów seksualnych. Natłok brudnych spraw nakładają się na siebie i nie tworzą logicznej całości. Hole na rozwiązanie zagadki wpada zbyt późno, czym naraża na niebezpieczeństwo niewinną kobietę…

   Powieści Jo Nesbø mają swój indywidualny charakter. Należą do kryminałów, które intrygują i wciągają bez reszty. Sam bohater, wykreowany przez norweskiego pisarza, nadaje klimat swoim zacięciem i poczuciem humoru. „Człowiek nietoperz” jest tomem otwierającym serię kryminałów z Harry’m Hole, serię, w której dopatrzymy się wielu intrygujących spraw. Wydawać by się mogło, że pierwsza powieść cyklu jest takim wstępem do całości, w którym wydarzenia wolno nastają po sobie, gdzie wszystko po kolei jest wyjaśnianie. Tymczasem autor poszedł w innym kierunku. Rozpoczął historię z „grubej rury”, od razu wciągając czytelnika w wir śledztwa, gonitw i domysłów. Jednocześnie nie zapomniał o wyjaśnieniach, niezbędnych opisach i wielu dodatkowych wątkach, składających się na życie prywatne głównego bohatera. Krótko rzecz biorąc, historia z miejsca rozpoczyna długotrwałą akcję, która wciąga, ale również potrafi uzależnić.

 "Ludzka dusza to głęboki ciemny las i wszelkich wyborów człowiek dokonuje sam [str.340]

   W przypadku kryminałów często można trafić na komisarzy, którzy są ambitni i zdolni, którzy potrafią rozgryźć zagadkę w precyzyjny i szybki sposób. Często autorzy popełniają błąd, aż nadto szpikując ich zdolnościami godnymi super bohaterów. Harry Hole, bohater stworzony przez Nesbø, to zupełnie coś innego – mieszanka wybuchowa, złożona z dobrej intuicji i dobrego umysłu oraz nieszczęścia i problemów z alkoholizmem. Czytając „Człowieka nietoperza” można prześledzić nie tylko poczynania Hole’a w policji ale również jego zmagania z demonami przeszłości i powracającymi złymi wspomnieniami. Z jednej strony może to nieco psuć efekt dobrego kryminału, jednak z drugiej można poczuć, że bohater jest bardziej ludzki i bardziej „swój”.

   Co jeszcze można powiedzieć o „Człowieku nietoperzu”? No właśnie, jak to w dobrym kryminale, zagadka dobra powinna być… i jest. Intryga goniąca intrygę – również jest. Akcja, napięcie i wzrastająca adrenalina – są jak najbardziej na miejscu. Dodajmy do tego szczyptę humoru i wyjdzie nam fabuła wykreowana przez Nesbø. Ciekawie, prawda? Podejście tego pisarza z dystansem do pisanej historii wyszło powieści na zdrowie, a elementy dobrego kryminału wyraźnie odznaczają się swobodą, a co za tym idzie: daje obraz bardziej przystępny czytelnikowi.

   Kto nie czytał jeszcze powieści Jo Nesbø, powinien nadrobić tę zaległość. Książki tego norweskiego pisarza odznaczają się ciekawą intrygą i niebanalnym opisem, a co więcej – zagadka jest tak zawiła, że snucie domysłów nic nie da. Czytelnik zostaje wykiwany. „Człowiek nietoperz” również należy do powieści, gdzie tajemnica idzie w parze z porywająca historią i nietuzinkowym bohaterem. Ale przede wszystkim jest napisana w sposób przystępny i porywający. Z pewnością przypadnie ona do gustu wielbicielom kryminalnych historii – nie dość, że zaspokoi głód czytelniczy to sprawi wielką frajdę. Ale ten tytuł, jak i pozostałe powieści Nesbø są również dobrym startem dla osób, które po raz pierwszy sięgną po nowy gatunek. Dlatego polecam. Naprawdę warto.

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Człowiek nietoperz

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: październik 2012(II)

Liczba stron: 344

"[...]kiedy mamy do czynienia z niepoważnym ekshibicjonizmem?
-Kiedy ktoś ma 18 lat, jest pijany i pokaże goły tyłek przejeżdżającemu patrolowi policji w dniu święta narodowego Norwegii.
[...]-W tym patrolu była jedna policjantka - wyjaśnił w końcu. - Powiedziała mi potem komplement, że mam bardzo jędrne pośladki." [str. 138]

"Czerwone gardło" - Jo Nesbø

Ludzie bywają mściwi i pamiętliwi...

   „Czerwone gardło” to już drugie moje spotkanie z twórczością Jo Nesbø oraz z Harry’m Hole – bohaterem serii tego autora. Na jego książkę trafiłam dość przypadkowo, a jej treść przekonała mnie do tego, aby w przyszłości kontynuować serię o zdolnym śledczym. Norweski pisarz, jak zdążyłam zauważyć, nie jest może kimś nader wybitnym, jednak widać wyraźnie, że konsekwentnie podchodzi do pisania fabuły. Dzięki temu mamy sieć zawiłych intryg, zagadkę goniącą zagadkę i wiele ciekawych postaci, wiążących się bezpośrednio z poprzednimi czynnikami. Jo Nesbø, mówiąc więc krótko, jako psiarz kryminałów, spisuje się bardzo dobrze.

   Śledczy Harry Hole, mimo swoich problemów z alkoholem, jest świetnym policjantem. Tym razem ma przed sobą sprawę przemycanego do Norwegii karabinu snajperskiego Märklin. Wszelkie tropy prowadzą go do neofaszystów,  a co więcej, według przypuszczeń Harry’ego, sprawa może mieć swój początek już podczas trwania drugiej wojny światowej. Hole jest bliski rozwiązania, jednak morderca wciąż mu umyka…

   W powieściach Jo Nesbø można odnaleźć wiele fascynujących czytelnika elementów. Nie są one typowe, pisarz często dzieli je na wiele rozdziałów, przeskakując z jednego punktu widzenia, do drugiego, ukazując po kolei każdy rozpatrywany punkt fabuły. Często wraca do odległych wydarzeń, wplata retrospekcje, które mają za zadanie pomóc odbiorcy w zrozumieniu aktualnego wątku. Ponadto mimo licznych wątków, jakie mają swoje miejsce w powieści, wszystko jest czytelne, dobrze rozpisane. Ale to zasługa umiejętności norweskiego pisarza, który te elementy oznaczył jako swój znak rozpoznawczy. W powieści „Czerwone gardło” również zauważymy wszystkie te elementy, cały ten schemat powtarza się, jedynie pomysł, idea pisarza się zmieniły. Wygląda to równie interesująco, jak w poprzedniej książce, którą czytałam („Wybawiciel”) oraz zachęca do tego, aby sięgać po więcej książek Nesbø.

   Ważną zaletą powieści jest jej nieprzewidywalność. Wskaźnik zaskoczenia również jest na wysokim poziomie, co w połączeniu z intrygującą fabułą wprost wciąga czytelnika. Pojawiają się owszem momenty słabsze, kiedy pewien fragment sieje zwątpienie, jednak na tle ogółu jest to jak najbardziej wybaczalne. „Czerwone gardło”, określając całościowo, jest powieścią bardzo dobrze skonstruowaną, gdzie aura tajemniczości trwa od początku do końca, zagadka goni zagadkę, a co więcej, mimo banalności bohaterów i niektórych wydarzeń, fabuła jest równie wciągająca, jakby te elementy były bardziej bogate.

   Ta książka z pewnością będzie świetnym dodatkiem na półce fana kryminałów i powieści z dreszczykiem. Jo Nesbø jest bowiem autorem dążącym do perfekcji poprzez konsekwentne pisanie tajemniczych i mrocznych historii, realizując swoje ciekawe pomysły. Korzystając z banałów potrafi zbudować coś interesującego i naprawdę wciągającego. „Czerwone gardło” również należy do tych powieści, które norweskiemu pisarzowi wychodzą bardzo dobrze, mimo kilku wpadek i błędów. Polecam serdecznie zapoznać się nie tylko z tym tytułem, bądź książką „Wybawiciel”, ale również z innymi powieściami serii o Harry’m Hole. Ten uzdolniony śledczy nie raz z pewnością namiesza nam, czytelnikom, w głowach, zapewniając przy tym świetną rozrywkę. I zaskakujący koniec.

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Czerwone gardło

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2010

Liczba stron: 424