"Błędny rycerz" - Brandon Mull

Magiczna wyprawa

   Brandon Mull to jeden z nielicznych pisarzy fantasy, który nieustannie czymś mnie zaskakuje. Być może wyrosłam już z jego opowieści, ale powiedzmy sobie szczerze: kto by się oparł tak licznym wspaniałym przygodom? W książkach Mulla jest bowiem jakaś magia, bo nie tylko młodsi czują się oczarowani, ale także starsi bawią się przy nich świetnie. Autor bestsellerowego „Baśnioboru” zabłysnął nie raz, podbił niejedno czytelnicze serce i robi to dalej, tym razem z nową serią „Pięć Królestw”. „Błędny rycerz” to już drugi tom tej fantastycznej serii i co muszę powiedzieć – poziom jest niezwykle wysoki. Brandon Mull co rusz podnosi sobie poprzeczkę, wymyśla coraz nowsze i coraz ciekawsze postaci, miejsca, moce...  Przygód i niespodzianek jest tak wiele, że aż strach pomyśleć, jak dobra będzie następna część. A uwierzcie mi, że taka będzie – choć dobra to z pewnością mało powiedziane.

    Kiedy Cole wraz z przyjaciółmi trafił na Obrzeża, wydawało się, że są straceni. Chociaż porwano przyjaciół chłopca, istnieje nadzieja, że uda mu się ich odnaleźć, uwolnić i razem spróbują wrócić do domu. Tymczasem Cole towarzyszy Mirze w poszukiwaniach jej siostry, której może grozić wielkie niebezpieczeństwo. Razem z nimi podróżują Drgawa i Jace. Gdy docierają do Elloweer, na swej drodze spotykają słynnego Błędnego Rycerza, jednak nie wiadomo, czy jest on ich wrogiem czy sojusznikiem. Kiedy przychodzi im zmierzyć się z ogromnym wyzwaniem, Cole będzie musiał wykazać się ogromną siłą i tajemniczą mocą, która głęboko w nim drzemie…

   Kiedy sięgam po książki Mulla, spodziewam się mnóstwa przygód i wciągającej akcji. Nie inaczej było w przypadku lektury „Błędnego rycerza”. Tym razem jednak odniosłam wrażenie, że w tej powieści dzieje się jeszcze więcej i bardziej intensywnie. Tytuł ten jest kontynuacją „Łupieżców niebios”, który fantastycznie otworzył serię. Nie dziwne więc, że wobec drugiego tomu oczekiwania były ogromne. I po raz kolejny autor udowodnił, że nie straszne mu tworzenie fantastycznej fabuły z charakterem.

   Czego się zatem spodziewać po „Błędnym rycerzu”? Z pewnością mnóstwa akcji, która nieprzerwanie trwa od pierwszej strony, wciągającej treści, która nie pozwoli nam się oderwać od książki oraz ciekawych bohaterów, którzy na pozór wydają się zwyczajni, a jednak na tle wydarzeń pokazują swoje prawdziwe, nieszablonowe oblicze. Jak na powieść przygodową przystało, autor powinien zadbać o to, by czytelnik nie mógł się nudzić. I to zadanie Mull spełnił – historia to ciągła przygoda młodych bohaterów, którzy napotykają na swej drodze mnóstwo wyzwań, mnóstwo przeciwności losu, z którymi walczą na różne sposoby. Są to często oryginalne pomysły; poznajemy  wiele ciekawych umiejętności, magicznych zdolności i kreatywnych działań. Przy takiej intensywności akcji i pomysłowości autora nie można się nudzić. I naprawdę łatwo zatracić się w takiej lekturze.

   W recenzjach innych powieści fantastycznych często można dostrzec porównania do innych książek czy też wytykania schematów, jakie są powszechnie znane. W przypadku Brandona Mulla zawsze mogę liczyć na oryginalność – chociaż temat magii wydaje się być mocno wykorzystany, to w jego historiach zawsze znajdzie się coś nowego. W obu pierwszych tomach tej serii magia jest kluczowym tematem, a pomysłowość  autora pozwala nam na ponowne poznanie tego aspektu z bardzo ciekawej strony. To, w jaki sposób została wykorzystana, czy też w jakiej formie występuje zostało nakreślone w sposób niezwykły. Dzięki temu przygody naszych bohaterów są jeszcze ciekawsze, bardziej barwne i ogromnie frapujące.

   To fantastyczna powieść przygodowa, która od początku do końca wydaje się być dobrze przemyślana i napisana w sposób niebanalny. Czytając  tę kolejną już książkę Mulla odnoszę wrażenie, że jego wyobraźnia nie zna granic i tak barwna historia to jeszcze nie koniec tego, co potrafi stworzyć. Świetni bohaterowie, świetne tło i mnóstwo świetnych przygód – to właśnie czeka na kolejnych czytelników, którzy zechcą oddać się lekturze „Błędnego rycerza”. Dodajmy do tego magię w kolejnej interesującej odsłonie i jeszcze więcej świetnych stworów – dobra zabawa gwarantowana. Gorąco polecam! Nie tylko młodym czytelnikom…

Autor: Brandon Mull

Tytuł: Pięć Królestw. Błędny rycerz

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 480

Seria Pięć Królestw:

 

"Wyspa zombie" - Øystein Stene

Tam, gdzie mieszkają zombie...

   Najpierw była moda na wampiry – pamiętacie: świecące, zabawne, krwiożercze, przystojne, zabójcze, odporne na to i owo. Ale przyszedł czas, że do akcji wkroczyły zombie. Nie tylko na ekranach, także w literaturze. Najczęściej zwane „żywe trupy” kojarzą nam się z potworami chcącymi pożreć mózgi żywych ludzi. Stereotyp jakich wiele. A czy zastanawialiście się chociaż raz, skąd się biorą zombie? Może to nie takie typowe pytanie, jak skąd się biorą dzieci, ale przynajmniej kilku osobom takie pytanie nasunęło się na myśl. Intrygującą koncepcję prezentuje Øystein Stene w swojej książce „Wyspa zombie”. Nietypowa opowieść, nieco nudnawa, ale przedstawia dość ciekawą historię wyspy, na której dzieje się wiele dziwnych rzeczy. I z pewnością rzucają zupełnie inne spojrzenie na stworzenia, jakimi są zombie…

   Gdzieś pośrodku Atlantyku leży wyspa Labofnia – miejsce, o którym nic nie wiadomo, nie ma swojego miejsca na mapach. Służby Ameryki i Europy starają się, by jej położenie ukryć przed oczami i uszami postronnych ludzi. Mieszkańcy tej wyspy są bowiem inni niż przeciętny człowiek – mają słaby puls, niską temperaturę ciała, poruszają się mozolnie i nie oddychają. Do tego dziwnego społeczeństwa trafia rozbitek Johannes van der Linden. Nie ma pojęcia, skąd się wziął, nie ma żadnych wspomnień. Musi dostosować się do panujących tam reguł, dopasować do środowiska. Wkrótce jednak odkrywa wiele tajemnic, które przyczynią się do jego przyszłości i przyszłości całej wyspy.

   Chociaż na co dzień nie gonię za tematyką podobną do zombie, to książka wydała mi się dość intrygująca. I nie pomyliłam się, ponieważ okazała się dość ciekawym doświadczeniem. Trudno było jednak przebrnąć przez pierwsze strony – akcja bowiem rozkręcała się z takim mozołem, że powoli traciłam jakąkolwiek nadzieję na coś wartego uwagi, coś bardziej wciągającego. Jednak po słabym początku nadeszła pora na mocniejsze brzmienie i każda kolejna strona była dla mnie nowym odkryciem. Po jakiś stu stronach fabuła wyglądała coraz ciekawiej: autor wplatał w nią coraz więcej intrygujących wydarzeń i tajemniczych doniesień; główny bohater stał się bardziej zdecydowany i bardziej zdecydowane były jego działania. Ale nie tylko akcja przybrała tempa, również coraz to nowsze i ciekawsze fakty pojawiały się w książce. Teoria autora na temat zombie zaczęła powoli nabierać sensu, a finał na szczęście okazał się dobry. Patrząc na całokształt to książka niestety jest lekko nudnawa, ale spojrzenie pisarza na topową ostatnio postać zombie rekompensuje w pewien sposób nasze oczekiwania. Potrzeba jedynie więcej cierpliwości, by poznać całkowity sens tej historii.

   Powiedziałam o niej „intrygująca”, bowiem swoją koncepcję autor nie buduje jedynie na opisie wyspy i jej mieszkańców. Książka zawiera częściowo wpisy historyczne, które splata z Labofnią i jej lokatorami. Tworzy tym samym archiwum, dzięki któremu nasza wiedza na temat tej wyspy jeszcze bardziej się poszerza. Poznajemy zatem punkt widzenia nie tylko mieszkańca Labofni w postaci Johannesa van der Lindena, ale zwykłych ludzi, którzy badają i odkrywają „nietypowe” ich zachowania; co czują, jak sobie z tym radzą i w jaki sposób doszli do określenia ich słowem ‘zombie’. Brzmi jak dobry wstęp do apokalipsy, ale z pewnością nadaje tej powieści charakter.

   „Wyspa zombie” to przez wielu określana niesamowitą książką, również przez sporą część została porzucona w środku lektury, określając ją gniotem i nieporozumieniem. Prawdą jest, że każdy z nich ma w tym trochę racji. Autor stworzył intrygującą historię, która na mnie osobiście zrobiła wrażenie, jednak trudno było od samego początku zapałać do niej sympatią. Akcja toczyła się w tempie powolnych mieszkańców Labofni, w której trudno było się odnaleźć. Jedynie cierpliwość i ogromna ciekawość pozwoliły mi dokończyć historię, która ostatecznie okazała się dobrym pomysłem. Jest zdecydowanie interesującym spojrzeniem na zombie, jednak polecam jedynie mocno zdeterminowanym czytelnikom. Zbyt wielkie oczekiwania mogą okazać się zgubą…

Autor: Øystein Stene

Tytuł: Wyspa zombie

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 328

"Wybrana" - Naomi Novik

Być wybraną...

   Polskie bajki i baśnie potrafią wykreować wyobraźnię, czego dowodem jest Naomi Novik, autorka powieści fantasy pt. „Wybrana”. To właśnie opowieści o Babie Jadze sprawiły, że mamy możliwość poznania niezwykłej historii, która nie tyle oczarowuje, co także pozwala cofnąć się w czasie do chwil naszego dzieciństwa, kiedy sięgaliśmy po najwspanialsze polskie opowieści. To niezwykle klimatyczna, wciągająca i czarująca książka, która z pewnością przypadnie do gustu najbardziej wytrawnym wielbicielom gatunku.

    W królestwie Polnii, położonej w sąsiedztwie z Rusją, mieszka Agnieszka, która jest mocno związana ze swoją cichą i spokojną wioską. Otoczenie jest piękne, jednak spokój zakłóca położony w pobliżu złowieszczy Bór, który pełny jest złych mocy i stworów. Pomocą dla mieszkańców jest jedynie samotny czarodziej zwany Smokiem, który mieszka w wysokiej wieży i pojawia się tylko wtedy, gdy jest to konieczne. Co więcej, co dziesięć lat wybiera jedną 17-latkę, którą zabiera do siebie, by była mu służącą. Kiedy zbliża się kolejny dzień wyboru, jedną z kandydatek jest Agnieszka, jednak jej obawy nie dotyczą niej samej, lecz jej przyjaciółki Kasi – pięknej i urodziwej panny. Nie dziwne więc, że czuje się zaskoczona, gdy czarodziej dokonuje zupełnie innego wyboru…

   Czułam, że ten tytuł może być dobry. Lecz nie sądziłam, że tak mocno mi się spodoba. „Wybrana” to czarująca opowieść, w której próżno szukać wad. Jest nie tylko dobrze przemyślaną historią, ale także magiczną i mocno klimatyczną opowieścią. Już od pierwszych stron aż czuć woń starej baśni – takiej, jaką mieliśmy okazję nie raz czytać w dzieciństwie. Narratorką jest główna bohaterka, Agnieszka, która fantastycznie sprawdza się w roli naszego przewodnika. Jej język, sposób przedstawienia sytuacji – dodajmy, że opisy są naprawdę obszerne i przeważają na całości (ale są świetne, naprawdę) – są charakterystyczne, jakby nie opisywała jedynie własne przygody, ale opowiadała nam bajkę. Przyznam szczerze, że przez cały odnosiłam wrażenie, jakbym czytała starą dobrą baśń, a nie współcześnie napisaną powieść fantastyczną. Jej urokliwa fabuła niemal przeniosła mnie w czasie do okresu dzieciństwa, kiedy to zaczynałam przygodę z czytaniem. Wtedy też nie było tak mrocznie i dojrzale jak w „Wybranej”, ale efekt z pewnością był ten sam. Niesamowita sprawa!

   Nie tylko z polskich baśni autorka zaczerpnęła inspiracji. Naomi Novik, chociaż urodzona w Nowym Jorku, ale wydana na świat przez rodowitą Polkę, zawarła w swej książce wiele innych polskich nazw, imion i tradycji. Dzięki temu historia wydaje się nam bliższa, bardziej taka „nasza”. W połączeniu z fantastyczną fabułą wyszło naprawdę ciekawie, a historia zyskała nie tylko na oryginalności; dopełniły całkowity wizerunek powieści. To bardzo ważne, bo samą akcją i ładnie brzmiącymi zaklęciami tak intrygującej fabuły być może nie udałoby się jej stworzyć. A tak mamy świetny tytuł naszpikowany oryginalnymi „dodatkami”, w wyniku czego „Wybrana” to nie tylko fantastyczna książka, ale opowieść, która na długo zapada w pamięć.

   Myślę, że mogę zaryzykować stwierdzenie, że to jedna z najlepszych powieści fantastycznych, jakie miałam okazję poznać w ostatnim czasie. Ma wszystko to, co najbardziej lubię: dobrego narratora, przemyślaną i sensowną fabułę, wciągającą i zaskakującą akcję, a także mnóstwo ciekawych elementów, które są tworem wyobraźni samego autora. „Wybrana” to mroczna acz klimatyczna opowieść, która oczaruje każdego, kto postanowi poznać ten świat. Jej baśniowy charakter i prostota nadają jej niecodziennego uroku, który trwa od samego początku do samiutkiego końca. Polski akcent i piękna okładka dopełniają całości. Całości, którą każdemu do poczytania polecam…

Autor: Naomi Novik

Tytuł: Wybrana

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 512

"Imperium robotów. Bunt człowieka" - Mark Stay

Wyjdź z domu, zostań bohaterem!

   Często oglądam filmy, które powstały na bazie książek. Tak dla porównania, z ciekawości. A jak to wygląda w przypadku, kiedy to książka powstaje na bazie scenariusza filmowego? Również wyznaję zasadę: najpierw książka, później film. „Imperium robotów. Bunt człowieka” to aktualnie przebój kinowy – ciekawy zwiastun zapowiada niezłą zabawę. Ale najpierw postanowiłam sięgnąć po powieść, która bazuje na historii filmowej; w końcu fabuła jest poszerzona o kilka wątków, więc na pewno więcej się dzieje. Przyznam szczerze, że takiej lektury się nie spodziewałam: prostej, lekkiej, młodzieżowej. Na pewno nie jest zła, bowiem czyta się szybko, fabuła wciąga, a bohaterowie mogą się podobać, jednak zabrakło mi w niej charakteru, przysłowiowego „pazura”. Bo historia ma potencjał, ale został stłumiony przez banalne rozwiązania…

   Ziemia zostaje opanowana przez robotów, które jasno przedstawiają swoje zasady: nie wychodzić z domu i przestrzegać zasad – inaczej czeka ich śmierć. W ciągu kilku lat ulice zostają wyludnione, a mieszkańcy zostają zamknięci w swoich domach. Do czasu, gdy grupie nastolatków udaje się wymknąć robotom i wyruszyć w miasto. Jeden z nich - Sean Flynn jest przekonany, że jego ojciec wciąż żyje i postanawiają go odnaleźć. Ta wyprawa okaże się przełomem i ogromnym wyzwaniem w walce z ogromnymi maszynami.

   Uwielbiam tego typu historie, nie tylko na papierze, ale również na ekranie. Tak właśnie zainteresowałam się tym tytułem – bo, nie powiem, zapowiadało się intrygująco. I, co muszę powiedzieć, w ogóle nie spodziewałam się takiej lektury. Nie mówię o rozczarowaniu, bo historia mnie wciągnęła, naprawdę świetnie się przy niej bawiłam. Ale oczekiwałam mrocznej fabuły, gdzie każda sytuacja wymagałaby trudniejszych rozwiązań. „Imperium robotów…” to lektura typowo młodzieżowa, gdzie młodzi bohaterowie stają się istotą sprawy. To oni ciągną historię, walcząc z przeciwnikiem ( oczywiście w swoim stylu). Wtedy też ich pomysły wydają się proste, czasem zbyt proste jak na trudną sytuację. Zabrakło mi w tym miejscu większej kreatywności ze strony autora – w końcu młody bohater nie oznacza, że nie może bardziej pomyśleć. Bo chociaż w życiu codziennym jestem zwolenniczką prostych rozwiązań, w fabule książki chciałabym jednak poczytać o czymś bardziej złożonym. Zwłaszcza, jeśli jest to inwazja robotów, które nie wahają się zabić człowieka…

   Chociaż fabuła wydała mi się zbyt banalna, nie mogę powiedzieć, że lekturę uważam za straconą. Tytuł ten okazał się mega wciągający, a nawet  zabawny. Zamysł inwazji robotów, ich wygląd, zachowanie, postawa – to wszystko, jeśli dobrze sobie wyobrazimy, wygląda mrocznie i przerażająco. To, co dzieje się przez całą lekturę z udziałem robotów można uznać - jak najbardziej - za rzecz intrygującą. Żałuję dlatego, że młodzi bohaterowie nieco podzielili ten obraz: ich zachowania można uznać za odważne, ale często również za komiczne. Z jednej strony stają się bohaterami, z drugiej wyglądają jak banda nastolatków, nie mających pojęcia o życiu. Fabuła okazała się zmienna, raz była lepsza, raz gorsza, na szczęście z przewagą tego pierwszego. Co nie zmienia jednak faktu, że zbyt wielkie oczekiwania mogą fatalnie rozczarować.

   „Imperium robotów. Bunt człowieka” mówiąc zatem krótko, to prosta i niewymagająca lektura dla młodzieży. Jest ciekawa, wciągająca, często intrygująca. Jednak pod powłoką dobrej lektury kryje się haczyk, czyli banalne rozwiązania, które mogą nie usatysfakcjonować wielu czytelników. Osobiście spodobała mi się, jednak zabrakło mi w niej wielu elementów – ostrzejszej akcji, więcej zaskakujących momentów, trudniejszych rozwiązań. Fabuła nie wygląda tragicznie, ale może rozczarować. Dlatego nie nakłaniam, a zachęcam zainteresowanych podobnymi historiami. Może akurat Wam spodoba się bardziej…

Autor: Mark Stay

Tytuł: Imperium robotów. Bunt człowieka

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 336

"Punkt zapalny" - Myke Cole

Zawsze walcz do końca...

   Tytuł ten, choć w dużej mierze wydaje się ciekawy, tak naprawdę wygląda zupełnie inaczej. Chociaż spodziewamy się po nim czegoś interesującego, dostajemy coś znacznie lepszego. I za to właśnie pokochałam tę książkę. „Punkt zapalny” autorstwa  Myke’a Cole’a – amerykańskiego żołnierza – to znakomita powieść fantastyczna. Osadzona we współczesnych realiach, magiczna, pełna zasad. Ale przede wszystkim nieźle opowiedziana, co skutkuje mocno wciągającym czytaniem. Do końca nie przestaje zaskakiwać, zwroty akcji przysparzają bóle głowy, ale satysfakcja jest tak ogromna, że na długo zatrzymuje się ona w pamięci…

   Świat opanowały magiczne siły. Nigdy nie wiadomo, kto zostanie ‘obdarowany’, ale najważniejsze, by pozbyć się buntowników. Porucznik Oscar Britton uczestniczy w misjach Korpusu Operacji Nadzmysłowych – jednostki zwalczającej magiczne siły. Nie podoba mu się sposób ich działania, więc kiedy sam zostaje obdarzony mocami, musi zniknąć. Problem w tym, że nie panuje nad mocami, a Korpus wie, jak zwalczać każdego magicznego przeciwnika. Cel trzeba wytropić i zniszczyć…

   Przyznam szczerze – trochę się obawiałam tej lektury. Wojsko to raczej nie moje klimaty. Ale w tym przypadku ciekawość była silniejsza i, jak się później okazało, ryzyko się opłaciło. Przede wszystkim brawa dla autora – pisze naprawdę świetnie. Potrafi stworzyć klimat, wykreować magiczny świat, a dodatkowo osadzić go w realiach wojskowych. Tutaj przydało się jego własne doświadczenie z bycia żołnierzem: wygląd, zachowanie i słownictwo bohaterów zaczerpnął z życia codziennego wojskowego. Poza tym z pewnością posiada on bujną wyobraźnię, bo cała reszta, wliczając w to magiczne stwory, to niezła bajka.

   „Punkt zapalny” to również spora dawka wciągającej akcji. Na jej brak oczywiście nie można narzekać, bowiem wciąż coś się dzieje – akcje Korpusu, pościgi, tajne szkolenia, walki z magicznymi stworzeniami. A to tylko przedsmak. Autor zafundował nam sporo frajdy, bowiem do końca nie oszczędzał fabuły – ciągłe zwroty akcji, ale również bohaterowie sprawiają, że od lektury nie sposób się oderwać. Co więcej, można z czystym sumieniem powiedzieć, że to jedna z tych książek fantastycznych, które się zapamiętuje poprzez to, jaka jest naprawdę, a nie jakie schematy powiela. Tutaj mamy do czynienia z magią, o której pisano już wiele razy, ale w takim wydaniu – praktycznie wcale. I to kolejna rzecz, która może się podobać. I to bardzo.

   To z pewnością powieść z charakterem. Uwielbiam powieści fantastyczne, ale nie interesuję się wojskiem, więc połączenie go z siłami magicznymi wydawało mi się lekką abstrakcją. Myke Cole udowodnił jednak, że taka mieszanka jest możliwa i może wyglądać świetnie. Jednocześnie postarał się o to, by w jak największym stopniu była to powieść fantastyczna, a nie wojenna. Zachował jednak sporo z militarnego żargonu, zachowania, dyscypliny i nie powiem, wyszło znakomicie. Fabuła stała się bardziej emocjonująca, bardziej drapieżna, a przy tym bardziej interesująca. Aż chce się więcej takich książek.

   Myślę, że każdy fan tego gatunku powinien przeczytać ten tytuł. „Punkt zapalny” to świetna powieść fantastyczna, która od samego początku nieźle wciąga. Wartka akcja, ciekawi bohaterowie, zaskakujący świat magii to tylko przedsmak tego, co znajdziemy na jej kartach. Miłośnicy militarnego środowiska również coś dla siebie znajdą – autor to amerykański żołnierz, który dużo wiedzy i własnych przekonań włożył w tę historię. Zadbał o to, by miała w sobie wiele magii, ale i wojskowego żargonu, co nadaje powieści niebywałego charakteru. Taka książka z „pazurem”. Naprawdę dobra. 

Autor: Myke Cole

Tytuł: Punkt zapalny

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 440

Ostatnio przeczytałam...#2 - "Hobbit"

"Hobbit" - J.R.R. Tolkien

   Pierwsza książka Tolkiena zdobyła tak ogromną popularność, że dziś trudno wręcz spotkać kogoś, kto nie słyszałby o hobbitach. Od 1937 roku jest nieprzerwanie wznawiana na całym świecie.
Tolkien napisał ją dla swoich dzieci, ale stała się klasyką i wstępem do Władcy Pierścieni.

   To właśnie w Hobbicie Tolkien po raz pierwszy odmalował wypełnioną przez smoki, czarodziei i magiczne przedmioty krainę, którą przemierzają niezwykli bohaterowie w odwiecznej walce dobra ze złem.   Hobbit to opowieść o niezwykłej podróży podjętej przez krasnoludy, które wyruszają wykraść strzeżone przez smoka złoto. Ich nieoczekiwanym partnerem staje hobbit Bilbo Baggins. Bilbo, jak wszyscy hobbici, bardzo sobie ceni dobre jedzenie, spokój i wygodę, ale jego udziałem staje się wielka przygoda... [wyd.]

Nie znam osoby, która nie czytała, albo przynajmniej nie słyszała o Hobbicie. W ostatnim czasie przybyło więcej fanów, a to zasługa filmowej wersji tej książki, która podbiła serca wielu osób na świecie... Wstyd się przyznać, ale to moje pierwsze spotkanie z twórczością Tolkiena - do tej pory unikałam "Władcę pierścieni" jak ognia po tym, jak zobaczyłam fragment filmu. To był mój błąd, wiem, nie powinnam! Ale coś mi mówiło, żeby się wstrzymać. Do ostatniej wizyty w bibliotece, kiedy znalazłam się na przeciwko "Hobbita". Wtedy właśnie postanowiłam dać szansę autorowi. I wiecie co? Przepadłam. W życiu bym nie sądziła, że aż tak się wciągnę. Wiadomo, to nie jest jeszcze to, co powinnam poznać autorstwa Tolkiena, ale od czegoś trzeba zacząć.
Jak oceniam tę książkę? Jest świetna! Zupełnie inna (w dobrym tego słowa znaczeniu) niż to, co do tej pory czytałam. Chociaż poznałam wiele światów fantastycznych, ten jest zdecydowanie najfajniejszy. Spodobało mi się to, jak prowadzona jest narracja - jakby dziadek opowiadał nam bajkę na dobranoc, dbając o to, byśmy byli częścią tej historii. Potrafi zaciekawić i mocno wciągnąć w ten fantastyczny świat. Do samego końca czytałam jak zaczarowana, czując się jak małe dziecko, które chce poznać każdy szczegół opowieści jak najszybciej.  Do tego dodajmy piękne ilustracje autorstwa Alana Lee, które w tym wydaniu uświetniają lekturę - są niezwykle inspirujące i w dużej mierze oddają ducha tej opowieści. Nic dziwnego, że zainteresowały twórców filmu :)
Po skończeniu lektury ubolewałam jedynie nad tym, że pewne momenty zostały urwane w najlepszym momencie, albo że akcja zbyt szybko się kończyła (jak np. fragment z zabiciem Smauga). Ale później doszłam do wniosku, że właśnie taka historia - jej wygląd, prostota, narracja, szybkie przygody - to cały urok tej książki. Gdyby Tolkien postanowił sobie rozbudować trochę tę opowieść, dzisiaj nie mielibyśmy okazji zaczytywać się w tak ciekawej fabule - pełnej bajecznych postaci (elfów, krasnoludów, smoków, hobbitów - rzecz jasna), urokliwych zakątków i pięknego języka, ujętych w prostym przekazie. 
Jeśli zatem nie mieliście okazji poznać "Hobbita", szybko nadróbcie zaległości! Pan Bilbo i jego towarzysze z pewnością Was oczarują. Polecam!

Metryczka:
J.R.R. Tolkien, "Hobbit"
Wyd. Amber, ISBN: 978-83-241-4400-6
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 352

"Siskele" - Bartłomiej Biesiekirski

Mroczne sekrety ludzkiej egzystencji...

   Bartłomiej Biesiekirski to polski autor, być może dla wielu nieznany, dla mnie – mocno utalentowany. Jego kryminał „Jasnowidz” wspominam bardzo miło, jednak to jego najnowsza powieść sprawiła, że z pewnością będę śledzić jego pisarską karierę. „Siskele”, bo taki nosi tytuł, to książka, która na każdym kroku zaskakuje. Pełna magii opowieść nie tyle wciąga, ale zadziwia pomysłowością. Mroczna, ponura, zimna. Nieco poplątana, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Trochę dziwna, ale to dobrze. Jedna normalna rzecz popsułaby cały spektakularny efekt…

   Siskele – miejsce na Dalekiej Północy, zimne i pełne mrocznej magii. Jego mieszkańcy oczami obcego wydają się inni, niespełna ludzcy. Tomas, młody chłopak, który przybywa do Siskele z matką, próbuje odnaleźć się w tym ich świecie. Na każdym kroku spotyka jednak coś, co go przeraża i czego nie rozumie. Ale nie tylko on boryka się z przeszkodami. Morski rozbitek czy też młoda dziewczyna – wszyscy w tym miejscy próbują odnaleźć sposób, by zrozumieć zasady panujące w tym miejscu. A są one niebywale istotne, kiedy nie wiadomo, czy ktoś istnieje naprawdę czy jest tylko zwyczajną lalką…

   „Siskele” - intrygujący tytuł, ciekawy opis, skromna i szara okładka. Dla jednych coś intrygującego, dla innych – już nie. Mogę zatem wątpiących zapewnić, że za tym wszystkim stoi coś naprawdę wyjątkowego. A mówię oczywiście o ciekawej fabule. Przyznam szczerze, że nie spodziewałam się aż tak dobrej historii – z początku musiałam wczuć się w klimat, powoli zrozumieć, o co chodzi. Jednak z czasem wszystko nabierało wyraźniejszych kształtów – poznałam bohaterów, mniej więcej „ogarnęłam” akcję, więc można było kontynuować. I wtedy się zaczęło… Ta cała magia, o której mowa na okładce, ujawnia się w całej okazałości i historia nabiera rumieńców. Akcja zmienia kierunki z prędkością światła, bohaterowie okazują się kimś zupełnie innym, a koniec wydaje nam się czymś odległym. I tak bez przerwy. Czytamy sobie niby spokojny tekst, wciągamy się w te zimne i mroczne realia Siskele, a tu nagle się okazuje, że chodzi o coś zupełnie innego. Wiem, trochę to pogmatwanie brzmi, jednak – tutaj biję brawo autorowi – pan Bartłomiej zrobił to po mistrzowsku. Opisał wszystko w prosty sposób, mieszając nam jedynie w głowach. Sprawił, że daliśmy się nabrać na iluzję, skutecznie ukrywając cel powieści, jej prawdziwe oblicze. Po raz kolejny, choć to się ostatnio rzadko zdarza, przeżyłam wielkie zaskoczenie. Za co bardzo dziękuję autorowi.

   Czytając tę powieść po raz pierwszy spotkałam się z terminem „realizm magiczny”. Mówiąc w skrócie, jest to „określenie używane w odniesieniu do jednego z ważnych nurtów współczesnej literatury, [...]nawiązywał do wierzeń ludowych i magii, do codziennej rzeczywistości wprowadzając elementy irracjonalne, niezwykłe, tajemnicze” [klik]. To takie szybkie podsumowanie „Siskele”. Z pozoru zwyczajna historia, o zwyczajnych ludziach, tylko trochę innych. A jednak później się okazuje, że w to wszystko wmieszana jest magia, a ci ludzie są pełni zagadek. Fani mrocznych i fantastycznych historii nie powinni być nią zawiedzeni, zwłaszcza, że takich elementów jej nie brakuje…

   Kiedyś zasłyszałam powiedzenie, że nie trzeba znać wszystkiego, żeby dobrze kombinować. Poznałam tego autora przy kryminale, teraz spod jego pióra wyszła całkiem „inna” perełka. Czyli coś w tym musi być. „Siskele”, moi drodzy, to powieść zaskakująca i wciągająca, a przy tym mroczna, magiczna, pełna tajemniczości. Jeśli lubicie historie, w których nic nie jest pewne, a dziwne zjawiska są na porządku dziennym, to jest to książka dla Was. W niej nigdy nie wiadomo, co stanie się później, ani kogo lub co jeszcze spotkacie. Jedno jest jednak pewne: to świetnie skonstruowana powieść, od której ciężko się oderwać. Bardzo gorąco polecam!

Autor: Bartłomiej Biesiekirski

Tytuł: Siskele

Wydawnictwo: "b" (nakład własny autora)

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 380

"Mechaniczne pająki" - Corina Bomann

Zbrodnia wśród wynalazków...

   „Mechaniczne pająki” Coriny Bomann to powieść, która na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajna. Jedynie charakterystyczna okładka przykuwa większą uwagę. Czy ma zatem w sobie coś więcej, coś, co zainteresuje wielu czytelników? Steampunk to słowo intrygujące i w świecie książek coraz częściej powtarzane. Jeśli więc są osoby, które lubią ten nurt, na pewno tytułem nie będą rozczarowani. Szary i mroczny Londyn, który znika pod obłokiem pary i w tłoku maszyn – a pośród tego zbrodnia i wielka zagadka. Interesujące, prawda? Chociaż całość to ulepszona wersja wiktoriańskiego świata wynalazków i maszyn, na pewno nie pożałujecie. Ale ostrzegam – przygody Violet wciągają jak dobrze działające kółka zębate. Jak tylko zaczniesz, nie będzie odwrotu…

   Rok 1888, Londyn. Violet Adair to młoda dziewczyna, która szykuje się do debiutu w kręgach miejscowej arystokracji. Nie jest ona jednak typową przedstawicielką swojego wieku – Violet w tajemnicy przed wszystkimi oddaje się pasji konstruowania wynalazków, które ukrywa w swoim laboratorium. Kiedy podczas balu, który odbywał się w jej domu, dochodzi do przykrego incydentu – jeden z lordów umiera – Violet postanawia rozwikłać zagadkę tej śmierci. Chociaż sprawą zajmuje się sam Secret Service królowej, dziewczyna chce osobiście dowiedzieć się prawdy. Zwłaszcza, że zagrożone jest życie innych lordów i Violet  pragnie chronić swojego ojca…

   Przyznam szczerze, że najbardziej do lektury zachęcił mnie wątek kryminalny – jako miłośnik tego gatunku wprost nie mogłam odpuścić. Czasem miewałam również styczność ze steampunkiem, a poza tym – uwielbiam wiktoriański Londyn. Mimo wszystko jednak do tego tytułu potrzebna jest niejaka rezerwa, bo chociaż wszystko wygląda interesująco, a fabuła niesamowicie wciąga, to zbyt wielkie wymagania mogą popsuć nam wrażenia i co nieco nas rozczarować…

    Przede wszystkim należałoby jednak zaznaczyć, że autorka świetnie wczuła się w klimat – szarość, mrok, pełno maszyn, sztywne zasady… Czuć wyraźnie pasję i zainteresowanie tym nurtem. Fabuła została nakreślona w sposób dobrze przemyślany, intrygujący i w dużej mierze przypominający XIX-wieczny Londyn. A chociaż większość wynalazków i wygląd otoczenia to w większej mierze jedynie wyobraźnia pisarki, wcale a wcale to nie przeszkadza. Mało tego – dostajemy powieść, w której wiele się dzieje, mamy do dyspozycji sporo elementów, które przykuwają naszą uwagę i tym samym lektura staje się dużo bardziej interesująca. Jedynie najwierniejsi fani i znawcy tematu mogą mieć pewne „ale” – ale to nic, w końcu to tylko książka. I bez trzymania się kanonu może powstać coś naprawdę dobrego.

   Warto również przyjrzeć się wątkowi kryminalnemu. Mamy tu do czynienia ze zbrodnią, tajemniczą dodajmy i od razu czujemy, że będą tego konsekwencje. I tak to się właśnie zaczyna – niepozornie, tajemniczo i podejrzanie. Częściej czytuję współczesne kryminały, ale ten wątek wcale nie był od nich gorszy – autorka poprowadziła sprawę w dobrym kierunku, dozując fakty i przedstawiając je w dobrym tempie, podsycając przy tym niesamowicie ciekawość czytelnika. Nie powiem, niespodzianek było sporo i chociaż pod koniec nieco szybko nadchodzi rozwiązanie zagadki, to warto przeczytać tę historię. Ten cały wątek został świetnie wkomponowany w całość, dlatego powieść wydaje się spójna, intrygująca i od początku do końca ciekawa. Tajemniczy zabójca i ciekawe wynalazki? Kto by się nie skusił!

   „Mechaniczne pająki”, mówiąc pokrótce, to świetna i wciągająca powieść, która porwie niejednego czytelnika. Bije od niej czysta pasja autorki, dlatego historia wydaje się być bardziej realistyczna i zobrazowana. Fajnie wygląda wątek kryminalny, świat wiktoriański i wymyślone bądź ulepszone przez pisarkę wynalazki – całość ciekawie się łączy, tworząc intrygującą opowieść. Nie jest to może idealna i wyjątkowa książka, jednak ma w sobie to „coś”. I to „coś” z pewnością Was urzeknie. Polecam serdecznie!

Autor: Corina Bomann

Tytuł: Mechaniczne pająki

Wydawnictwo: Uroboros

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 416

"Lot sowy" - Mercedes Lackey, Larry Dixon

"[...]pisklę stanie się mistrzem we wszystkim, czego spróbuje."*

   Swoją przygodę z czytaniem rozpoczęłam od fantastyki i po dziś dzień uwielbiam sięgać po ten gatunek. Zaczarowane światy, magiczne stworzenia, niebywale urokliwe i wciągające przygody wielkich bohaterów… to tylko przedsmak tego, co znajdziemy w takich książkach. Ale dawniej wybór lektury okazywał się dużo łatwiejszy niż dzisiaj. Wiele osób mówi, że współcześnie praktycznie o wszystkim już napisano. Czyżby? Okazuje się, że wciąż można znaleźć coś „świeżego”. Jednym z tytułów, który pozytywnie mnie zaskoczył, jest „Lot sowy” autorstwa Mercedes Lackey i Larry’ego Dixona. Chociaż z początku trudno było się do niej przekonać, to z czasem odkryłam, że to naprawdę ciekawa historia. Dobrze przemyślana i napisana z sercem. W każdym calu fantastyczna historia.

   Młody chłopiec o imieniu Darian nie miewa w życiu szczęścia. Najpierw stracił rodziców, którzy nigdy nie powrócili z Lasu Pelagirskiego, a teraz pobiera nauki u starego czarodzieja Justyna. Jednak chłopak nie jest zainteresowany magią, czuje się wyobcowany i dlatego samotnie przeżywa swą żałobę wśród leśnych drzew. Pewnego dnia ze swej leśnej kryjówki widzi, jak nieznani osobnicy barbarzyńsko atakują jego rodzinne strony. Zmuszony jest uciec. Nie wie jednak, że na swej drodze spotka Jastrzębich Braci, i że to spotkanie okaże się kluczowe dla jego przyszłości…

   „Lot sowy” od początku wydaje się interesujący. Ciekawy opis, skromna acz klimatyczna okładka przykuwają uwagę czytelnika. Od razu chce się przeczytać taką książkę. Czy faktycznie jest warta naszej uwagi? Z pewnością. Chociaż ma swoje wady, to z pewnością zachwyci niejednego fana fantastyki. Przede wszystkim ogromne brawa dla autorów za włożone serce w tę historię – jest naprawdę dobrze przemyślana i rozpisana w każdym szczególe. W całej książce przeważają opisy, mamy więc wersję bez zbędnego gadania. Ale w tym układzie sprawdza się znakomicie – obraz rzeczywistości w fabule jest klarowny, z łatwością można wyobrazić sobie Dariana [głównego bohatera] oraz otaczające go osoby i miejsca. W tych wszystkich opisach łatwo się zatracić, czuć ten charakterystyczny klimat fantasy. Autorzy skoncentrowali się na prostym, lecz jednocześnie magicznym przedstawieniu historii. I to wyszło im naprawdę dobrze.

   Ta powieść to z pewnością historia dla cierpliwych. Jeśli ktoś poszukuje książki z dużą dawką akcji, która już na początku wbija w fotel – z pewnością tutaj jej nie znajdzie. „Lot sowy” to opowieść z charakterem, jednak do konkretnych celów dochodzimy z czasem. Początek spokojnie wprowadza czytelnika w klimat, pozwala zapoznać się z bohaterami i ich historiami. Dopiero później zaczyna się konkretna akcja, która prowadzi do kolejnych naszych [czytelników] odkryć. To nieco wolne tempo ma dwie strony – z jednej mamy czas, aby wszystkie wątki poukładać w głowie, „ogarnąć” nieco cały ten system. Z drugiej zaś nie sprzyja to naszemu czytaniu: możemy łatwo się znudzić (jeśli nie lubimy zbyt długich opisów) i w konsekwencji często odkładać książkę. Cierpliwość zatem popłaca – z czasem fabuła nabiera szybszego tempa, są emocje i większa ciekawość. I naprawdę obiecujące (choć szybkie) zakończenie.

   Trudno mi jednoznacznie ocenić tę książkę. Cenię sobie dobrą fantastyczną historię, a do takich z pewnością mogę zaliczyć „Lot sowy”. Zaintrygowała mnie, zaczarowała swym światem, a podczas lektury, z każdą stroną przypominałam sobie, dlaczego tak bardzo lubię ten gatunek. Jednak troszeczkę się przy niej zmęczyłam. Z reguły jestem cierpliwą osobą, jednak tutaj nieco podkręciłabym tempo akcji. Uwielbiam też opisy, jednak w tej powieści doprowadziły mnie do zbyt szybkiego końca – stąd rozczarowanie, bo przy takim rozwoju wypadków liczyłam, że to wydłuży nieco historię, a nie odwrotnie. Ale to dopiero początek trylogii, dlatego liczę na rozwinięcie. A przy takim piórze i wyobraźni, jaką posiadają autorzy, jest na co liczyć…

* str. 356

Autor: Mercedes Lackey, Larry Dixon

Tytuł: Lot sowy

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 356

"Łupieżcy niebios" - Brandon Mull

Niezwykła przygoda!

   Brandon Mull to pisarz, który pod każdym względem zachwyca niejednego czytelnika. Potrafi świetnie operować słowem, a jednocześnie wymyślać coraz to nowsze i ciekawsze historie, które wciągają kolejno każdego, kto postanowi przeczytać jego książki. Tym razem mamy okazję poznać jego najnowszą powieść, która otwiera nowy cykl świetnie zapowiadającej się serii – „Łupieżcy Niebios”. To z pozoru prosta przygodowa historia dla młodzieży, która być może niczym szczególnym się nie wyróżnia. Ale wystarczy po nią sięgnąć, zacząć czytać i z miejsca ją pokochamy. Po raz kolejny autor stworzył coś, co od początku do końca jest energiczne i wciągające, gdzie główny bohater z miejsca staje się naszym przyjacielem, a na koniec historii zdajemy sobie sprawę, że chcemy dużo, dużo więcej.

   Cole wraz z przyjaciółmi niefortunnie trafia w tajemnicze miejsce zwane Obrzeżami – miejsce, gdzie nic nie wydaje się realne. Kiedy powrót do domu okazuje się trudnym zadaniem, musi zrobić wszystko, aby przetrwać. Nie będzie to jednak łatwe w miejscu, gdzie wszystko rządzi się swoimi magicznymi prawami. Cole jednak nie daje za wygraną – kiedy trafia do Łupieżców Niebios, nadarza się okazja, by sprawdzić własne siły i obmyślić plan ucieczki…

   To nie pierwsze moje spotkanie z tym autorem i nie powiem, miałam spore wymagania wobec tego tytułu. Po raz kolejny jednak udowodnił, że ma niesamowitą wyobraźnię i fantastycznie kreuje wciągającą opowieść. „Łupieżcy niebios” to kolejna książka Mulla, która od początku wydaje się niepozorna, po to, by z każdą stroną niesamowicie wciągnąć czytelnika. Akcja rozpędza się, z każdym nowym rozdziałem odkrywamy coraz to nowsze fakty, które nie raz mocno zaskakują, a pod koniec wprost pragniemy poznać ciąg dalszy. Autor zadbał o to, abyśmy my – odbiorcy – nie nudzili się podczas lektury, dlatego co rusz możemy napotkać w fabule coraz to nowsze przeszkody, bohaterowie zmagają się z coraz trudniejszymi zadaniami, a w międzyczasie mamy okazję „zwiedzić” świat, do którego trafiła główna postać. Wszystko to wygląda naprawdę niesamowicie – barwnie, dynamicznie i szczegółowo. Łatwo zatracić się w takiej lekturze.

   Brandon Mull to pisarz, któremu nie straszne wymyślenie nowych miejsc i postaci oraz ich skomplikowanych nazwy i wyglądów. „Łupieżcy niebios” to opowieść, w której również mamy okazję poznać nowe ‘stwory’, niesamowite miejsca, nietypowe urządzenia i zupełnie odmienne priorytety (dryfdyski, chmuromur, niebolot, Formiści). Dzięki temu historia wygląda bardzo bogato, przygody głównego bohatera i jego przyjaciół śledzimy z nieskrywaną ciekawością (co dalej?) i oczywiście ogromną przyjemnością. Tytuł zyskał na tym dużo charakteru, powieść wygląda oryginalnie, a czytelnicy odczuwają nieskrywaną satysfakcję. To naprawdę świetny początek serii.

   Mówiąc zatem krótko: „Łupieżcy niebios” to fantastyczna powieść przygodowa dla każdego miłośnika wciągającej i charakterystycznej książki. Ma w sobie wszystko, czego możemy od niej oczekiwać: dobre tempo akcji, zaskakujące momenty, ciekawe tło i interesujących bohaterów. Brandon Mull zadbał, aby czytelnik miał sporo frajdy przy lekturze – co rusz możemy spotkać coraz to nowsze i bardziej intrygujące miejsca, postaci i wydarzenia. A wszystko to oprawione w energiczną fabułę, od której nie sposób się oderwać. Jak najmocniej polecam. Wszystkim i każdemu z osobna!

Autor: Brandon Mull

Tytuł: Pięć królestw. Łupieżcy niebios

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 440

"Saga o kotołaku: Ksin. Początek" - Konrad T. Lewandowski

Aby stać się człowiekiem...

   „Ksin. Początek” to pierwsza części znanej już niektórym sagi o Kotołaku. Aktualne wydanie to nie tylko świetna okładka, która mocno przykuwa uwagę, ale również sporo nowych wątków i ciekawy bestiariusz – tak przynajmniej wyczytamy w informacji. Jest to moje pierwsze spotkanie z tym tytułem i niestety nie mam porównania z poprzednią wersją książki, ale na ile udało mi się poznać aktualną treść, mogę powiedzieć, że trudno jest się do niej przekonać. Bo choć pomysł mocno mnie zaintrygował, uwielbiam tego typu historie, to jednak ta opowieść wydała mi się nieco męcząca. Relacje między bohaterami wyglądały zanadto sztucznie, a historia Ksina – mało przekonująca…

   Zacznę jednak od pozytywnych cech. Najbardziej w tej powieści urzekł mnie pomysł na stworzenia bardzo oryginalnych postaci i stworów. Chociaż w fantastyce znajdziemy wiele wampirów, strzyg, magików i tym podobnych, to tutaj można dostrzec coś zupełnie ciekawszego. W każdym zakamarku fabuły znalazło się miejsce dla każdej postaci (mnie lub bardziej ważnej, mniej lub bardziej strasznej) i każda miała jakąś rolę do odegrania. Kiedy poznajemy kolejno każdą z nich, powoli również odkrywamy cechy głównych bohaterów, co najbardziej tyczy się samego Ksina. I to połączenie fajnie wygląda. Jedynym minusem jest fakt, że tych stworów jest niezliczona ilość, łatwo się pogubić. Dlatego bestiariusz jest bardzo przydatną rzeczą. I nie powiem, bardzo ciekawie opisaną.

   Dalej jednak nie mogę powiedzieć, że było super. W trakcie lektury pojawiały się kolejne wątki, coraz więcej akcji i nowe, niezbyt ciekawe niespodzianki. Z każdym rozdziałem zalewała mnie nowa fala treści, która często nie pozwalała na spamiętanie poprzednio przeczytanej części. Początek był bardzo efektywny, jednak później akcja sporo zwolniła i przez to dużo wolniej szła lektura. W dużej mierze obserwowałam same wędrówki, rozmowy i czasem jakąś walkę. Zdecydowanie za mało się dzieje, a jeśli już – za szybko się kończy.

   Podobnie jest z relacjami między bohaterami. Może nie zawracałabym sobie tym głowę, jednak w przypadku tej książki dużo razy rzucają się w oczy. Samych cech charakteru postaci nie ma co krytykować – są one wyraziste, ostre i nadają tej książce smaku. Jednak w porozumieniu się z innymi radzą sobie gorzej. Ich odczucia są z lekka sztuczne, drętwe; ich wypowiedzi czasem nie mają logicznego związku z aktualną sytuacją. Nie wspomnę już o chwilach „namiętności”, które pojawiają się dość często. To również nie powinno aż tak przeszkadzać, jednak ich częstotliwość jest spora, i często pojawiają się w mało stosownym czasie. Zwłaszcza jeśli chodzi o relację Ksin-Hanti. Połączenie kotołaka i byłej prostytutki – to raczej mało romantyczne…

   Być może wersja oryginalna, bez żadnych dodatków i nowych wątków, wygląda ciekawie, jednak ta wersja nie bardzo przypadła mi do gustu. A szkoda, bo z początku wydała mi się bardzo interesująca i byłam bardzo jej ciekawa. Tymczasem okazała się mało porywająca, sztuczna i czasem przekombinowana. Nie twierdzę, że autor pisać nie potrafi – potrafi i to bardzo ciekawie, czego dowodem jest sama konstrukcja bestiariusza i fakt, że ponownie wydano tę powieść. Jednak mam wrażenie, że przy poszerzaniu historii po prostu przedobrzył. Być może pierwsza wersja jest lepsza. O tym zamierzam dowiedzieć się w przyszłości. Tymczasem radzę przemyśleć dwa razy lekturę tego tytułu. Nie gwarantuję, że się spodoba.

Autor: Konrad t. Lewandowski

Tytuł: Saga o kotołaku: Ksin. Początek

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2014 (II)

Liczba stron: 368

"Krwawy szlak" - Moira Young

Wyprawa w nieznane...

   W literaturze młodzieżowej od dłuższego czasu nic ciekawego się nie dzieje. Czasem jakaś powieść wybije się ponad inne, ale po pewnym czasie i o niej łatwo zapomnieć. Wydawać by się mogło, że już nic nie będzie w stanie nas pozytywnie zaskoczyć. A jednak miałam okazję przekonać się na własnej skórze, że taka sytuacja może mieć miejsce. „Krwawy szlak” autorstwa Moiry Young, to książka, która niedawno ukazała się na naszym rynku. Od razu zebrała dobre opinie, jednak opis powieści wcale nie wskazywał na sukces. Ale to jeden z elementów zaskoczenia, bowiem po lekturze okazuje się, że było to coś, czego nie oczekiwaliśmy. I to chyba dobra wiadomość dla fanów tego gatunku…

   Życie Saby nie należy do najpiękniejszych. Wraz z bratem bliźniakiem, młodzą siostrą i ojcem mieszka w miejscu, gdzie głód zagląda ludziom w oczy. Wszystko się zmienia z dniem, kiedy jej brat Lugh zostaje porwany przez najeźdźców, którzy również zabijają jej ojca. Dziewczyna postanawia go odnaleźć, co wiąże się z długą i trudną wędrówką. Saba spotyka po drodze wiele trudności, z którymi musi borykać się sama. Z pomocą przychodzą jej jednak niestrudzony śmiałek Jack oraz grupa walczących dziewcząt o dumnej nazwie Wolne Jastrzębie. Czy uda jej się osiągnąć zamierzony cel?

   „Krwawy szlak” to pierwsza część kolejnej młodzieżowej serii. Z jednej strony, co trzeba powiedzieć szczerze, historia nie wydaje się być interesująca. Opis zdradza, że będzie to wręcz powtórka z rozrywki, bowiem podobnych historii czytać można było nie raz. Ale coś w tej powieści również intryguje i przyciąga, co oczywiście kończy się nie lada zaskoczeniem. Dlaczego? Po przeczytaniu tej historii można odczuć przyjemną niespodziankę. No bo w końcu miało być patowo i schematycznie. A jak było naprawdę? Przede wszystkim intrygująco i ciekawie, i mocno wciągająco. Akcja dzieje się tu w bardzo dobrym tempie, od początku do końca mamy do czynienia z przygodami głównej bohaterki, które nie dają nam spocząć na laurach. Wciąż pragniemy przeczytać o tym, co wydarzy się dalej, jak postąpi Saba, kogo spotka, i oczywiście – czy odnajdzie brata. W wielu momentach mamy wrażenie, że wiemy, jak skończy się dana sytuacja. Ba! Odnosimy wrażenie, że skończyła się zbyt prosto. Jednak autorka pokierowała każdy wątek w taki sposób, że za każdym rogiem czyha jakaś nowa niespodzianka. I to właśnie sprawia, że wciąż pragniemy lektury więcej i więcej.

   Ponadto bohaterowie również mają w sobie to „coś”. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście postać Saby, bo to ona dominuje w całej powieści. To ona postanawia ratować brata bliźniaka z rąk nieznanych najeźdźców. To ona wyrusza na ciężką wyprawę, w której robi wszystko, aby zbliżyć się do upragnionego celu. Wtedy właśnie poznajemy jej siłę, jej mocny charakter, ale również mocne strony. Z jednej strony, nie powiem, mocno denerwuje, ale z drugiej – nie da się jej nie lubić. Podobnie jak jej młodszą siostrę, z którą Saba nie ma zbyt dobrego kontaktu. Ta ledwie dziesięcioletnia osóbka powala na kolana hartem ducha i stanowczością. Ich relacja nie wygląda najlepiej, ale wydarzenia, jakie zaistniały, zmieniają to. I ta zmiana wygląda również ciekawie. Kolejny pozytywny aspekt tej powieści.

   „Krwawy szlak” to bogactwo nietypowych cech. Wiele jej aspektów zaskakuje, ale może również denerwować. Mnie osobiście lekko wymęczył sposób zapisu dialogów – bez interpunkcji. Cała powieść zapisana jest prozą, bez wyznacznika, gdzie i kto coś mówi w danym momencie. Z początku trudno jest się połapać, później można się przyzwyczaić. Jednak w książce, gdzie dużo się dzieje, ta forma może nieco przeszkadzać. I lekko zaniżyć tempo naszego czytania.

   Jak widać jednak, powieść warto przeczytać. „Krwawy szlak” to z pozoru typowa książka fantastyczna dla młodzieży, jednak po jej lekturze można dojść do całkiem innych wniosków. Moira Young stworzyła obraz bardzo ciekawy, gdzie i bohaterowie są wartościowi i cała otaczająca ich rzeczywistość: akcja, napięcie i finał. Wszystko układa się w jedną całość, którą można krótko określić: świetna i oryginalna historia. I chociaż ma w sobie coś z typowych młodzieżówek (zachowania i emocje bohaterów oraz nieodłączny romans) to jednak każdy może ją przeczytać. I każdemu powinna przypaść do gustu. Czy polecam? Oczywiście. Nawet bardzo mocno!

Autor: Moira Young

Tytuł: Krwawy Szlak

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 400

"Dreszcz 2. Facet w czerni" - Jakub Ćwiek

Pierun ciulnął i "bohater" gotowy...

   Super-bohaterów na świecie wielu. Taka prawda. Ze świecą jednak szukać takiego, który ma w sobie tyle mocnego charakteru, co siły do ratowania świata z opresji. Tym samym zachęcam do poznania Dreszcza vel Ryśka Zwierzchowskiego – polskiego bohatera wprost ze Śląska. Wielu się zastanawia, czy super, czy anty? Bo dziadyga z prądem w ciele może zastanowić każdego. Co jest pewne – drugiego takiego nie ma. I raczej nie będzie. Nietypowi przyjaciele, żulerskie otoczenie czy też rockowy styl życia (rock ponad wszystko!) to tylko powierzchowny opis tego, kim naprawdę jest Zwierzu. Niezbyt dobry materiał na super-bohatera. Ale co się dziwić. Jaki kraj, taki bohater…

   Wydawać by się mogło, że kryzysy zażegnane. Muzyka gra, kebsy są, hajs się zgadza. Żyć nie umierać. Dreszcz jednak musi się zmierzyć nie tylko z mikołowską mafią czy też atakiem węglowych zombie. Czeka na niego o wiele trudniejsze zadanie. Sytuację pogarsza utrata najlepszego kumpla, którego Rysiek zamierza pomścić. Bo rodziny Zwierza się nie tyka, taka prawda. Z pomocą przychodzi mu emerytowany kumpel i paru innych herosów. Między innymi najprawdziwszy z prawdziwych Polaków – Zawisza Czarny. Z naciskiem na czarny. To nie może się dobrze skończyć. Zwłaszcza, jeśli nie jesteś w teamie Dreszcza.

   Jakub Ćwiek powraca ze swoim nowym bohaterem. W pierwszej części działo się sporo, był humor i ciężkie granie. Jak było tym razem? Podobnie, może tak samo. A nawet lepiej. Co należy docenić, to fakt, że dzieje się sporo, ale i w różnych kontekstach. Nie mamy tu do czynienia z fabuła jednostajną, gdzie wszystko zmierza ku wyjaśnieniu jednej zagadki, ale z akcją, w której dzieje się wiele zdarzeń w ogóle ze sobą nie powiązanych (węglowe zombie, walka z rzeźnikiem z Sosnowca). Kilka różnych wątków, które wieńczy ostry finał. I to dość niespodziewany. Mówiąc więc krótko: jest moc.

   Bohater również nie zawodzi. Jego nietypowe podejście do życia i super moce, jakim obdarowało go uderzenie pioruna, ciekawie współgrają z całą fabułą. Raczej przykładu z niego brać nie radzę, ale w innych okolicznościach warto przyjrzeć się jego osobie. Lubi dobre brzmienie (rock rządzi!), przyjaźń ceni ponad wszystko, no i pomaga innym (chociaż w tej kwestii dyskusji nie byłoby końca). Można rzec, że to taki bohater kontrastowy. Z jednej strony bohater, z drugiej, nie oszukujmy się, żul. Ale nie lubić się go nie da. Jego postać pozytywnie nakręca, a  teksty powalają na kolana. Dosłownie.

   Wielu osobom pewnie ten typ osobowości nie przypadnie do gustu. Mimo wszystko powiem: warto. Dreszcz to postać oryginalna, która na tle innych fantastycznych bohaterów, wyróżnia się szczególnie. Jego przygody wciągają, ale przede wszystkim bawią, bo obie części okraszone są sporą dawką humoru. Powiem więcej: on nie opuszcza historii ani na krok. Wciąż coś się dzieje, oczywiście w nietypowy dla tej serii sposób, nie brakuje zaskoczeń i dobrego brzmienia, który wypełnia każdą stronę. „Dreszcz” był świetny, „Dreszcz 2” – również, jeśli nawet nie ciut lepszy. Czegóż chcieć więcej? Polecam!

Autor: Jakub Ćwiek

Tytuł: Dreszcz 2. Facet w czerni

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Rok wydania: czerwiec 2014

Liczba stron: 280

"Ars Dragonia" - Joanna Jodełka

Dwa światy, które połączyć się nie mogą...

   Joanna Jodełka to polska autorka, która udowodniła, że potrafi pisać nie tylko w jednym gatunku: począwszy od kryminału, a skończywszy na młodzieżowej fantastyce. Treści jej książek przemawiają do czytelników w każdym wieku, co do tego nie ma wątpliwości. Czy są jednak tak idealne, jak się wydają? Kryminał „Kamyk” z pewnością należy do fantastycznych powieści, jednak „Ars Dragonia” to niestety lekko chaotyczna historia, której wartość została zbytnio przereklamowana. Chociaż niezwykle oryginalna fabuła i świetny język na pewno kreują obrazek idealny, to niezliczona ilość różnorodnych postaci przytłacza, a klęskę wieńczy tylko ciągły przeskok w narracji…

   Szesnastoletni Sebastian przyjeżdża do Poznania na pogrzeb dziadka, który umiera w niewyjaśnionych okolicznościach. Szybko okazuje się, że jego przyjazd nie jest przypadkowy. Komuś wyraźnie zależało, aby chłopak znalazł się w tym miejscu i o tym czasie. Kiedy poznaje tajemniczą Lunę, pojawia się wiele znaków zapytania: kim są ludzie, których spotyka? Czy grozi mu niebezpieczeństwo? I najważniejsze: czym jest organizacja Ars Dragonia?

   Jeśli chodzi o tę autorkę, to z pewnością brałabym każdą jej książkę w ciemno. Uwielbiam jej styl i charakter kreowania fabuły. Jednak w przypadku „Ars Dragonii”, mogę śmiało stwierdzić, poczułam lekki zawód. Nie chodzi być może o coś wielkiego, ale osobiście cenię sobie dokładność w tych dwóch szczegółach. Po pierwsze: bohaterowie. Pojawia się ich naprawdę sporo, co nieco przytłacza. Ponadto w kilku przypadkach pojawiają się oni znienacka, za bardzo nie wiadomo, skąd i tutaj łatwo idzie się pogubić. Jest to książka fantastyczna, dlatego kolejność faktów i postaci warto mieć poukładane w głowie. Tutaj pojawia się lekkie zamieszanie, kiedy w grę wchodzą również ci bohaterowie fantastyczni. Kiedy się zgubimy, szybko tracimy także wątek.

   Po drugie: narracja. Do jej prowadzenia i przekazu nie ma co się przyczepić. Jednak ciągły przeskok z jednego punktu widzenia do drugiego wprowadza tutaj niewielki chaos. W ostatnim czasie często spotykam tego rodzaju zabieg i większości przypadków nie sprawdza się to dobrze. Tutaj dodatkowo nie jest to czytelnikowi na rękę, ponieważ niektóre fragmenty są naprawdę krótkie,  a ciągłe przeskakiwanie lekko miesza mu w głowie. Często naprawdę ciężko się skupić na samej fabule, na tym, co istotne. Dużo czasu zajmuje przyswojenie danego fragmentu, który właśnie czytamy. A że pojawia się tu wiele fantastycznych elementów (żywe postaci na kamienicach), skupienie by się przydało.

   Wróćmy jednak w te dobre strony. „Ars Dragonia” to nie tylko treść, w której się zaczytujemy, ale również ciekawe dodatki, jakie w niej znajdziemy. Prócz szkiców, które pomagają czytelnikowi w zobrazowaniu wielu szczegółów, odnajdziemy w niej ciekawe wstawki, jakimi są wydruki, wzorowane na stare dokumenty. Wygląda to naprawdę efektywnie, poprawia jakość wydania, ale sprzyja również ciekawej lekturze. Nic dodać, nic ująć.

   Chociaż wiele osób zachwyca się tą powieścią, przyszłym czytelnikom radziłabym ostudzić zapał. „Ars Dragonia” to w rzeczy samej lektura na wysokim poziomie, jednak traci nieco na swojej wartości przez dwa istotne elementy – chaotycznej narracji oraz dużej ilości występujących postaci. Te dwa szczegóły nie powinny wadzić innym osobom, jednak warto podkreślić, że te dwa detale psują po prostu odbiór. Po pewnym czasie pojawia się pewien problem ze zrozumieniem, a mimo dobrej i ciekawej akcji wieje nudą i koniec jest mocno wyczekiwany przez odbiorcę. I choć końcówka zwiastuje wiele nowych interesujących przygód, to do kolejnego tomu podejście będzie trudniejsze. Zdecydowanie. Dlatego polecam tylko osobom, które naprawdę czują się mocno zainteresowane. Ostrzegam jednak – fajerwerków nie będzie. Niestety…

Autor: Joanna Jodełka

Tytuł: Ars Dragonia

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 280

"Chłopaki Anansiego" - Neil Gaiman

Rodziny się nie wybiera...

    Moje pierwsze spotkanie z twórczości Neila Gaimana nie należał do udanych. Zbiór opowiadań pt. „Dym i lustra” był zbyt zróżnicowany jak na mój gust. Trochę nudnawy, z lekka niedopracowany. Kolejne lektury tego pana okazały się jednak całkiem niezłym zaskoczeniem. Powieść „Chłopaki Anansiego” to jedna z tych książek, które sprawiły całkiem miłą niespodziankę. Fantastyczna historia z ciekawym wątkiem mitologicznej opowieści i sporą dozą poczucia humoru to, jak się okazuje, recepta na sukces. Fani tegoż właśnie gatunku nie powinni czuć się rozczarowani.

   Gdy umiera ojciec Grubego Charliego, Pan Nancy, który w bardzo oryginalny sposób żył (takowo również zmarł), pozostawia synowi wiele różnych rzeczy w spadku. Nie spodziewał się jednak, że jedną z nich będzie szczupły i przystojny mężczyzna, który stanie na progu jego drzwi. Kim jest? Twierdzi, że jego utraconym bratem. To zdarzenie zmienia życie Grubego Charliego w… koszmar? Być może. Tak różny od niego brat zamierza zmienić wszystko, co dotychczas działo się w jego życiu. I to dosłownie. Z nudnej i szarej egzystencji zostaje wyrwany w aż nazbyt rozrywkowy szał. Bo w końcu jego ojciec był bogiem-oszustem. A on za wszelką cenę chce upodobnić go do pana Nancy’ego…

   Trudno zmieścić się w kilku zdaniach, aby opisać, o czym jest powieść. „Chłopaki Anansiego” to złożona historia, gdzie dzieje się wiele i na różnych płaszczyznach. Przede wszystkim jednak jest to dość obszernie kraszona humorem powieść, gdzie nic nie jest takie, jakim się wydaje. Ale po pierwsze: postaci. Tutaj autorowi należą się brawa. Dwaj skrajnie różni bohaterowie dominują powieść. Nie w sposób nachalny, skądże znowu. Dwie różne osobowości przełamują każdy wątek i charakteryzują całą historię. W pewnym sensie są oni filarem całej fabuły. I chociaż wiele innych aspektów zasługuje na centralną uwagę, to właśnie ci dwaj bracia wysuwają się na pierwsze miejsce. Dlaczego? Bo właśnie ich życiorysy przewijają się od początku do końca, ich dialogi nieustannie bawią do łez oraz kreują pewnego rodzaju obraz sytuacji. A także są tak oryginalni, że nie sposób ich przeoczyć.

   Druga sprawa: humor i wątek fantastyczny. To dwie cechy, które również są ważne, ale i splatają się ze sobą. Humoru tutaj jest gruntowną cechą, co dodaje powieści dobrego tempa. Zaś wątek fantastyczny po prostu oczarowuje. Autor potraktował magię bardzo szczególnie. Do opowieści o magicznych zdolnościach dodał nieco elementów mitologicznych (opowieści o Anansim – pająku), co dało efekt naprawdę intrygujący. Jest tu tak wiele mieszanek wszelakiej maści, że nie sposób ich wszystkich wymienić. Ale uwierzcie na słowo – naprawdę wygląda to efektywnie. I jakże zabawnie…

   Po ułożeniu wszystkiego w całość powstaje nam powieść niebanalna i nader ciekawa. „Chłopaki Anansiego” taka właśnie jest – oryginalna i mocno intrygująca. Chociaż za piórem tego autora osobiście nie przepadam, to ten tytuł z miejsca przypadł mi do gustu. W tej powieści udowodnił, że potrafi pisać dobrze, z werwą i humorem. I ma naprawdę niezłe pomysły. Oby więcej podobnych historii. Polecam!

Autor: Neil Gaiman

Tytuł: Chłopaki Anansiego

Wydawnictwo: MAG

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 368