"Joy" - Jonathan Lee

Każdy z nas czasem potrzebuje pomocy...

   Dziś będzie mowa o dość lekkiej fabule, która swoją dwutorową narracją tworzy ciekawą historię z humorem w tle. Mowa tutaj o „Joy” autorstwa Jonathana Lee, który swoim nietypowym pomysłem postanowił podzielić się ze światem. I słusznie, bowiem ta książka jest nie tylko lekką opowieścią, ale również zaskakująco dobrą. Z pewnością do świetności jej sporo brakuje, jednakże efekt pracy tego autora widać na pierwszy rzut oka – dobrze rozegrał akcję i świetnie ubrał to w logiczną całość. Czegoż więcej chcieć?

   Joy to kobieta sukcesu – atrakcyjna, błyskotliwa prawniczka u szczytu kariery. Jednak pewnego dnia młoda kobieta ginie, spadając z wysokiego tarasu. Czy ktoś jej pomógł czy było to samobójstwo? Nie wiadomo, choć jedno jest pewne – korporacja zadba o pracowników, aby nie „złapali doła” po tak traumatycznym wydarzeniu. Co takiego gnębiło Joy? I co takiego ciekawego mają do powiedzenia jej współpracownicy?

   „Joy” to książka lekko pokręcona. Z jednej strony wydaje się ona zbyt prostolinijna, nic nie warta. Jednak lektura okazuje się naprawdę zaskakująca. Autor napisał ją w dość ciekawy sposób. Jak wspomniałam, akcja dzieje się dwutorowo: relacja głównej bohaterki Joy sprzed wypadku oraz opowieści pracowników korporacji, którzy prowadzą rozmowę z terapeutą po tym jakże traumatycznym przeżyciu. I ta druga forma bardzo może się spodobać, bowiem autor potraktował sprawę w ten sposób, iż bohaterowie, którzy dzielą się swoimi wspomnieniami czy też spostrzeżeniami, traktują czytelnika jak terapeutę, któremu opowiadają swoje odczucia. Nie jest to tak dosłowne, jak wygląda, jednak czytając tę książkę widać wyraźnie ten ciekawy akcent. I to chyba dzięki niemu powieść jest tak dobra.

   Drugą ciekawą sprawą jest fakt, że autor wplótł w nią sporo dwuznacznego często humoru. Relacje bohaterów często mają wydźwięk komediowy, dzięki czemu czyta się szybciej i z większym zaangażowaniem. Czyta się lekko, to również jest ważne, ale do tej sprawy w dużej mierze przymierzył się styl pana Lee – zgrabny, nie chaotyczny i mocno chwytliwy. Jeśli kolejne jego książki będą w podobnym stylu, z pewnością będę jego stałą czytelniczką.

   Z pewnością wiele osób już miało styczność z tym tytułem, być może tylko słyszeli o niej kilka słów. Z mojej strony spieszę zapewnić, że „Joy” to powieść niby nieudoskonalona, a jednak bardzo dobra. W dużej mierze przysługuje się temu dobry styl, dobra komedia i ciekawy pomysł. Autor zrobił użytek ze swoich umiejętności oraz idei, i tak właśnie powstała ta książka. Dla niezdecydowanych radzę zastanowić się bardzo dobrze. Być może ta powieść Was czymś zaskoczy. A uwierzcie – to potraci zrobić. Polecam!

Autor: Jonathan Lee

Tytuł: Joy

Wydawnictwo: Muza

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 350

"Wysłanniczka" - Stephen Miller

W imię...?

    Są takie książki, o których wiemy dość wiele zanim jeszcze po nie sięgniemy. Być może zdradza wszystko sam opis, czyjeś opowieści lub po prostu mamy przeczucie, które w większości się sprawdza. Podobna sytuacja ma miejsce, jeśli chodzi o tytuł „Wysłanniczka” Stephena Millera. Nazwisko tego pana można skądś kojarzyć, bowiem, według biografii, jest znanym amerykańskim aktorem, a także autorem scenariuszy i sztuk teatralnych. Może się zatem wydawać, że pióro autora jest już dość wypracowane. To zdecydowanie prawda, gdyż z nieskrywaną przyjemnością czyta się cały tekst, tylko co z tego, że wszystko wydaje się proste i przewidywalne? Jak na thriller, mało w nim zaskoczenia, a co więcej – każdy ruch bohaterów jest z góry przesądzony. Dzieje się sporo, klimat jest, jednak czegoś z pewnością jej brakuje…

   Daria Vermiglio to z pozoru zwykła kobieta, dziennikarka, która przylatuje do Nowego Jorku pozbierać materiały do swojego artykułu. Nikt jednak nie wie, że to wysłanniczka terrorystów, która ma za zadanie zarazić mieszkańców zmodyfikowanym wirusem ospy. Jednym dotykiem zabija każdego, kto stanie na jej drodze. Epidemia rozprzestrzenia się z szybkością błyskawicy, co napawa zadowoleniem bezwzględnych zabójców. Czy kraj zdoła powstrzymać najgorsze? Czy jest coś, co będzie w stanie zatrzymać śmiercionośną kobietę?

   „Wysłanniczka” to typowa lektura, która dużo zapowiada, ale to, co ma nastąpić, wiemy już od samego początku. Nie trzeba czekać na sam koniec, aby poznać finał akcji, ale sama jej lektura jest przyjemnością. Nie jest skomplikowana, dużo się dzieje, dlatego płynnie przechodzimy z wątku na wątek. Jeśli można do ją do czegoś porównać, to z pewnością do typowego amerykańskiego filmu, w którym wszystko kończy się happy endem, a cała akcja jest lekko zbyt dramatyczna. To z pewnością wynik pracy autora, który związany jest z amerykańskim kinem. Ale nie ma co narzekać. Jeśli mamy ochotę na niewymagającą lekturę, ponadto lubimy thrillery, to z pewnością „Wysłanniczka” spełni swoje zadanie.

   Mimo wszystko również mamy tu do czynienia z dwupoziomową akcją. Obserwujemy wydarzenia z punktu widzenia Vermiglio – kobiety terrorystki, ale również lekarza, który bierze udział w działaniach, mających na celu poskromić wirusa. Obie te formy nie kolidują ze sobą, są spójne, dlatego czytanie całej powieści nie sprawia kłopotu. I to one jedynie sprawiają małe pojęcie intrygi – z początku w jednej mamy do czynienia z oczywistością, a z drugiej strony wprowadzony jest niewielki chaos, który wzbudza w czytelniku wątpliwości. Tak niestety jest tylko na początku, bo gdy oba „światy” połączą się ze sobą, powstaje oczywista oczywistość.

   O tej książce można by jeszcze sporo mówić, jednak wszystko sprowadza się do tego, że ten thriller mało ma w sobie odpowiedniej i reprezentatywnej dla tego gatunku akcji. Chociaż całą historię czyta się z przyjemnością, fabuła momentami mocno wciąga, to jednak patrząc na nią całościowo, można dojść do wniosku, że niewiele nas zadziwiła. Jak na atak bioterrorystyczny, o którym mowa od samego początku, „Wysłanniczka” niczym szczególnym się nie wyróżnia. Dobrze została napisana, nie można się przyczepić do jej budowy pod względem stylistycznym, ale czuć ogromny niedosyt po jej przeczytaniu. Finał nie zaskakuje, kilkakrotne „zrywy” fabularne, w których dzieje się coś niespodziewanego, nie pojawiają się zbyt często, a bohaterzy również nie reprezentują zbyt dobrze. W sumie: szału nie ma. Nie chcę jednak nikogo zniechęcać do lektury. „Wysłanniczka” jest bowiem powieścią dość prostą i jeśli szukacie czegoś spokojnego, sięgnijcie po ten thriller. Ominie was mrożąca krew w żyłach akcja, ale będziecie zadowoleni…

Autor: Stephen Miller

Tytuł: Wysłanniczka

Wydawnictwo: MUZA

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 446

"Książę Mgły" - Carlos Ruiz Zafón

"Książę Mgły" Carlos Ruiz Zafón

Tajemnice bywają niebezpieczne. Zagadki potrafią zabijać. Więc lepiej uważaj na to, co chcesz odkrywać…

   Rodzina Carver przeprowadza się do starego domu nad Atlantykiem, którego wcześniejszymi właścicielami była rodzina Fleischmanów, których syn zmarł w wieku 9 lat. Od początku ich pobytu w nowym miejscu dzieci państwa Carverów, tj. Alicja, Max oraz Irina, zauważają dziwne rzeczy. Kot, którego Irina zabiera ze stacji, zdaje się śledzić każdy ich krok, co wzbudza niemałe podejrzenia.

   Max i Alicja poznają Rolanda, miejscowego chłopaka, który oprowadza ich po okolicy i zapoznaje ze swoim dziadkiem. Starszy mężczyzna opowiada im pewna historię o Kainie, zwanym też Księciem Mgły, który spełnia życzenia każdego człowieka, jednak w zamian za pewną przysługę. Jak się okazuje, historia ta ma powiązanie z dawną rodziną, mieszkającą w ich domu oraz ogrodem posągów i tajemniczym zatonięciem okrętu o nazwie „Orfeusz”. Grupa przyjaciół zostaje wciągnięta w niebezpieczną w skutki grę, która może skończyć się tragicznie…

   Kim jest rzeczony Książę Mgły? Co się stanie w rocznicę zatonięcia okrętu? Czy młodzi przyjaciele poradzą sobie z trudami wydarzeń? Jak wpłynie na nich spotkanie z Kainem?

   Książka ta jest debiutem literackim C.R. Zafóna. I można śmiało stwierdzić, że jak najbardziej udanym. Jako fanka z ogromnym entuzjazmem podeszłam do lektury i oczywiście nie zawiodłam się. Fabuła jest przesycona tajemnicami, zagadkami, napięciem i sporą dawką podejrzanych zdarzeń. Wszystko to rodzi poczucie strachu i grozy. Czytelnik z zapartym tchem śledzi poczynania bohaterów, a kiedy pod koniec książki wszystko się rozwiązuje, wyjaśnia, nadal ma mało i ma ochotę sięgnąć po kolejną książkę tego autora.

   Bohaterowie są młodzi, jeszcze niedoświadczeni przez życie. Jednak wydarzenia wpływają dosyć mocno na ich psychikę, to widać. Sami pewnie bylibyśmy wstrząśnięci po takiej dawce emocji. Życie po takich zdarzeniach nigdy nie będzie normalne. Szkoda, że nie miałam okazji poznać bliżej losów naszych bohaterów po tym wszystkim, co się stało.

   Całość została napisana w pięknym języku, łatwym i przejrzystym, barwnym w różnorodne opisy. Dzięki temu przeczytałam ją w zaledwie jeden dzień. Teraz trochę żałuję, ponieważ mogłam na dłużej zostać z bohaterami i ich przygodami. Wszystko co dobre, szybko się kończy jednak. Ale zawsze można do tego wrócić. Ja tak z pewnością zrobię.

Autor: Carlos Ruiz Zafón

Tytuł: Książę Mgły

Wydawnictwo: MUZA S.A

Rok wydania: listopad 2010

Liczba stron: 200

"Światła września" - Carlos Ruiz Zafón

"Światła września" Carlos Ruiz Zafón

Nadzieja umiera ostatnia… Nie powinniśmy porzucać jej. Przecież w każdej chwili może się okazać, że dzięki niej coś nam się udaje. Jednak nawet z nią trzeba obchodzić się ostrożnie. Bo nigdy nic nie wiadomo…

  Akcja powieści rozgrywa się w latach 30 – tych XX wieku we Francji. Simon i jej dzieci, po śmierci ukochanego męża i ojca, popadają w ciężkie kłopoty finansowe. Z czasem brakuje im pieniędzy na czynsz. Jednak nadchodzi dzień, kiedy Simon otrzymuje propozycję pracy od Lazarusa, właściciela fabryki zabawek. W zamian za pracę zagwarantował jej mieszkanie, pensję, oraz opłatę szkolnictwa jej dzieci: Irene i Doriana. Kobieta zgadza się i wraz ze swymi pociechami przeprowadza się w nowe miejsce.

  Lazarus okazuje się wesołym i dowcipnym mężczyzną. Jednak jego fabryka napawa niedużymi obawami. Mimo wszystko zaprzyjaźnia się z rodziną Simon, łatwo nawiązując z nimi kontakt. Wydaje się, że wszystko powoli zaczyna się układać. Każdy z nich przystosowuje się do nowego życia: Simon pracuje w fabryce, Dorian realizuje swoje hobby, a Irene poznaje przyszłą przyjaciółkę Hannah oraz jej kuzyna. Między nimi po pewnym czasie rodzi się głęboka więź.

Kiedy wydawało im się, że ich życie wróciło do normy, ginie Hannah. Po jej śmierci zaczyna krążyć dziwny cień, który wprawia ludzi w ogromny strach. Lazarus okazuje się wiedzieć co nieco na jego temat, lecz prawdopodobnie są to jedynie bajki. Czy na pewno?

Kim tak naprawę jest Lazarus i co ukrywa? Czym jest cień, który sieje postrach? Jaka historia kryje się za tym wszystkim?

   Osobiście jestem fanka twórczości Zafóna, więc gdy tylko ta książka ukazała się, musiałam ją mieć. Przeczytałam ją w zaledwie w jeden dzień i po prostu czuje się oczarowana. Tak jak za każdym razem. Książka ta ma w sobie wiele ciekawych elementów, fabuła została świetnie skonstruowana. Pełno zagadek, tajemnic i mrocznych sekretów. Kiedy wszystko wydaje się normalne, nagle okazuje się, że nawet najmniejszy pozór ma swoją własną historię, która wbija człowieka w fotel. Opisy otoczenia, przedmiotów sprawiały wrażenie realnych wizji. Dzięki temu czytelnik nim się obejrzy, kończy oczarowany czytać wspaniały „obraz”, jaki utworzył autor.

   Styl Zafóna jest naprawdę wybitny. Nazwę go kustoszem pióra, ponieważ potrafi opisywać tak barwnym językiem, że czuję się jak zaczarowana. W życiu nie byłam pod takim wrażeniem jakiegoś pisarza.

Na koniec dodam, że warto przeczytać. Nie tylko młodzieżowi fani literatury, ale wszyscy, którzy kochają książki. Obok twórczości C. R. Zafóna nie należy przechodzić obojętnie…

Autor: Carlos Ruiz Zafón
Tytuł: Światła września
Wydawnictwo: Muza
Rok wydania: październik 2011
Liczba stron: 256