"Umarli nie kłamią" - J.T. Ellison

Uważaj na swojego przyjaciela...

   Pora na powieść, której przewrotny tytuł bardzo wiele obiecuje. „Umarli nie kłamią” autorstwa J.T. Ellison to książka z gatunku thrillera i akcji. Mroczna okładka, ciekawy opis zwiastują bardzo wiele uciechy. Czy rzeczywiście tak właśnie jest? Po lekturze tejże powieści okazuje się, że wszelakie oczekiwania są jak najbardziej na miejscu. Historia toczy się w dobrym tempie, panuje aura tajemniczości a co więcej – schematyczność, która przejawia się w tego typu książkach, choć się zdarzyła, to nie rzuca się czytelnikowi w oczy. Pomimo kilku maleńkich minusów, można stwierdzić, że powieść udała się znakomicie.

   Detektyw Taylor Jackson wraca do zdrowia po ciężkim postrzale. Kiedy odzyskuje siły, spędzając czas u swojego znajomego w Szkocji, wpada na trop w sprawie, która budzi wiele wątpliwości. Czy żona jej przyjaciela naprawdę zginęła w wypadku? Kiedy kobieta próbuje dowiedzieć się prawdy, okazuje się, że i ona również staje celem dla „ukrytego” zabójcy. Z dala od cywilizacji, w wielkim i bogatym zamku, jest zdana tylko na siebie…

   Pierwszą zaletą tej książki jest to, że szybko i płynnie się ją czyta. Historia została nakreślona w bardzo ekspresywny sposób – nie sposób się od niej oderwać. Ciągle się coś dzieje, wciąż nadane tempo akcji nie zwalnia, dlatego z większym zaangażowaniem czyta się każdą stronę. Ponadto fabuła wciąż jest zagadkowa, nie wiadomo, kto jest kim, pozostają nam jedynie czytelnicze spekulacje. I to jest w tym najlepsze: coś wiemy, ale finał okazuje się zaskakujący. „Umarli nie kłamią”, choć jej narracja i ogólnie cała fabuła jest prosta, bez zbędnych szczegółów, to z pewnością należy do powieści bardzo dobrych.

   Jednak, jak w to amerykańskich historiach bywa, wszystko co idealne, wcale takie nie jest. Występuję również nadmierna skłonność do przesady. W tej powieści mamy do czynienia w pewnym sensie z niedopracowaniem detali. W drugiej połowie książki akcja przenosi się do Szkocji, do bardzo klimatycznego krajobrazu. Miałam ogromną nadzieję, że malownicze obrazy pojawią się i tutaj, jednak autorka popełniła spory błąd. Otóż skupiła się na samym zamku, który okazał się bogatszy niż wszystkie królestwa razem wzięte. Przepych tego miejsca był tak przytłaczający, ideał tego miejsca tak porażający, że w pewnym stopniu stłamsił całą akcję. Na szczęście aura mrocznej tajemnicy zdołała wyprzedzić całe to bogactwo, dlatego finał powieści okazał się dobrym zaskoczeniem. A było blisko, naprawdę blisko, aby wszystko skończyło się klapą…

   Lekkość pióra i dobra konstrukcja na szczęście wygrały. „Umarli nie kłamią” to powieść mocno wciągająca, gdzie akcja trzyma w napięciu do samego końca. Choć te wspomniane przesady do niektórych elementów ujawniły się kilkakrotnie, to w ogólnym rozrachunku wyszło to książce na korzyść. Nie brakuje jej wątków, tajemnic, zagadkowych postaci czy też dobrych miejsc akcji. Niektóre elementy zostały niedopracowane do samego końca, jednak są to detale, ledwo zauważalne. Dlatego warto zapoznać się z tą powieścią. Historia jest ciekawa, a wykonanie bardzo dobre. Nic dodać, nic ująć. Polecam!

Autor: J.T.Ellison

Tytuł: Umarli nie kłamią

Wydawnictwo: Mira/Harlequin

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 397

"Smak nadziei" - Sherryl Woods

Trzeba żyć nadzieją, ona czyni cuda...

   Kiedy czytamy dużo fantastyki czy też kryminałów i thrillerów, dobrym przerywnikiem w naszej lekturze okazują się proste, obyczajowe powieści.  Odstresowują, rozluźniają, ale przede wszystkim uspakajają myśli. Do jednych z nich śmiało można zaliczyć tytuł „Smak nadziei” autorstwa Sherryl Woods – powieści, która z jednej strony działa kojąco na zmysły, a z drugiej pozwala na przeżycie ciekawych przygód z główną bohaterką. Dla kobiet książka w sam raz. Ale czy panowie nie mogą czytać podobnych powieści?

   Maddie, główna bohaterka, wiedzie spokojne i poukładane życie. Nadchodzi jednak dzień, kiedy wszystko wywraca się do góry nogami. Jej mąż zostawia ją dla kochanki, a ona sama musi podjąć pracę, bowiem z porządków we własnym domu nie będzie w stanie się utrzymać. Przyjaciółki Maddie proponują jej otwarcie Spa dla kobiet. Ten krok pozwala kobiecie wyrwanie się z trudnych myśli i sytuacji, ale również sprawia, że w jej życiu znowu zacznie dziać się pozytywnie…

   Choć największa sympatią darzę powieści fantastyczne oraz kryminały, do powieści obyczajowych zawsze będę miała słabość. Są to książki, które z jednej strony opowiadają o zwyczajnym życiu, ale z drugiej chętnie poznajemy przygody bohaterów ze względu na to, że po prostu są jakie są. Często mają sporo ciekawych wątków, których pragniemy we własnym życiu. Takim tytułem jest oczywiście książka Sherryl Woods. „Smak nadziei” po części może przytłaczać ilością problemów bohaterki: odejście męża, samotność, zdrada, brak pracy i doświadczenia do jej podjęcia… Od tego wszystkiego może rozboleć głowa. Ale właśnie te problemy sprawiają, że chcemy poznać, w jaki sposób bohaterka sobie z nimi poradzi. W połączeniu z dobrym piórem autora, takie historie wręcz pochłania się w błyskawicznym tempie. I od razu chce się sięgać po kolejne, podobne jej powieści.

   „Smak nadziei” urzeka prostotą i lekkością historii. Z jednej strony istnieje ten natłok problemów bohaterki, z drugiej opowiedzenie ich nie sprawia autorce większych problemów. Czyta się je z ciekawością, intrygują, w jaki sposób bohaterka radzi sobie z ich rozwiązaniem. Co więcej, wątki miłosne, które przewijają się po fabule, nie są przedstawione z intensywnością, nie nachalnie, dlatego nie kolidują ze sobą rozterki oraz uniesienia głównej postaci. Mówiąc krótko historia jest wyważona i możemy przeczytać w niej o wszystkim, czego możemy oczekiwać od powieści obyczajowej. 

   O tej książce pewnie nie było i nie będzie zbyt głośno, ale mogę zapewnić, że warto po nią sięgnąć. Z jednej strony zapewnia miłe kilka godzin lektury, a z drugiej pozwala na oderwanie się od trudów codzienności. W szczególności tytuł ten przeznaczony jest do kobiecej części miłośników literatury, ale nie jest powiedziane, że panowie również nie odnajdą się w tej historii. „Smak nadziei” jest powieścią o „uniwersalnych” problemach i każdy czytelnik zdoła się z nimi utożsamić. Gorąco zachęcam do lektury. 

Autor: Sherryl Woods

Tytuł: Smak nadziei

Wydawnictwo: Harlequin/Mira

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 364

"Ukarać zbrodnię" - Erica Spindler

Morderca jest bliżej niż myślisz...

   Do tej pory nie spotkałam się z twórczością Erici Spindler, jednak jej nazwisko było mi znane. Dzięki książkom Alex Kavy czy też Tess Gerritsen, zdołałam przekonać się również do jej powieści. Na pierwszy rzut poszedł tytuł „Ukarać zbrodnię”, który jakiś czas temu ukazał się na polskim rynku. Muszę przyznać, że jestem usatysfakcjonowana fabułą, i chociaż pojawiły się elementy, które w pewien sposób rozczarowują, całość wygląda niezwykle efektownie. Jeśli więc jesteś fanem thrillerów i dobrego kryminału – czas na poznanie pióra pani Spindler.

   Na pozór spokojne miasteczko. Zmienia się to pod wpływem serii morderstw, jakie mają w nim miejsce. Policjantka Melanie May dostrzega w nich wspólny mianownik: zamordowani mężczyźni w przeszłości znęcali się nad kobietami, unikając przy tym kary. Kobieta rozpoczyna własne śledztwo, które doprowadza ją do ważnych faktów. Nic nie jest jednak łatwe, gdyż ktoś celowo próbuje zmylić jej trop. W końcu całe śledztwo przeradza się w niebezpieczną rozgrywkę między nią  a mordercą…

   Jeśli chodzi o kryminały i thrillery – nie trzeba mnie długo namawiać. Są pewne wyjątki, które powstrzymują mnie przed nowymi tytułami, jednak w tym przypadku nie miałam ochoty sobie odmawiać. I bardzo słusznie, bowiem książka „Ukarać zbrodnię” Erici Spindler to jedna z lepszych, jakie ostatnio miałam okazję poznać. Przyjrzałam się jej dokładnie nie tylko pod względem pomysłowości fabuły, ale również pod kątem jej pióra, z którym miałam do czynienia po raz pierwszy. I muszę przyznać, że styl pani Spindler wygląda co najmniej ciekawie. Pisze ona w sposób ekspresywny, z dokładnością (acz bez przesady) przedstawia każdy wymyślony przez nią wątek. Ponadto można wyczuć w nim pewną lekkość, która pozwala na swobodę w czytaniu. Chociaż czasem zdarzają się cięższe fragmenty w fabule, właśnie umiejętne przekazanie przez autorkę całej sprawy, pozwala na zrozumienie wszystkiego od początku do samego końca.

   Skupmy się teraz na fabule. „Ukarać zbrodnię” to skupisko wszelakiego rodzaju wątków. Od zbrodni po sam romans. W tym, należy zaznaczyć, żaden nie dominuje całej powieści, dlatego tak dobrze można ja odebrać. Co więcej, chociaż w niektórych momentach można odczuć powiewy lekkiej nudy, to napięcie i zagadka trzymają czytelnika w swoich szponach do samego końca. Trudno stwierdzić, czy jest przewidywalna, bowiem z jednej strony łatwo dostrzec kolejne wydarzenia, lecz z drugiej często okazuje się, że niespodzianki zaskakują w najmniej oczekiwanym momencie. To zależy chyba od zaangażowania w lekturę. Jedno jest jednak pewne: „Ukarać zbrodnię” to dobrze skonstruowana historia, która powinna zaciekawić nawet największego fana kryminału.

   Pierwsze moje spotkanie z książką Erici Spindler mogę uznać za jak najbardziej udane. „Ukarać zbrodnię” to bardzo dobrze rozpisana historia, która wciąga do samego końca. Czasem zdarzają się mniej „atrakcyjne” momenty, jednak nie rzutują one na całą powieść. W tłumie tak ciekawych wątków można ich jednak nie dostrzec, dlatego nie warto się nimi przejmować. Dla fanów kryminału i thrillerów ta pozycja z pewnością będzie dobrym uzupełnieniem biblioteczki. Zachęcam do zapoznania się z historią policjantki Melanie May. Kilka godzin dobrej lektury gwarantowane.

Autor: Erica Spindler

Tytuł: Ukarać zbrodnię

Wydawnictwo: Mira

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 476

"Prawo krwi" - Tess Gerritsen

Niewyjaśniona sprawa...

   Tess Gerritsen należy do tego typu autorów, którzy piszą raz dobrze raz źle. Czytałam kilka jej powieści i na tą chwilę ciężko mi jest powiedzieć, czy jakakolwiek zdołała powalić mnie na kolana. Raz była za płytka, raz za krótka a jeszcze innego razu wątki były nierozwinięte i przewidywalne do bólu. Jest jednak coś ciekawego w jej twórczości, co sprawia, że chętnie sięgamy po jej nowe tytuły. Albo może mamy nadzieję, że kolejna będzie lepsza? W podobnej sytuacji znalazłam się, gdy usłyszałam o tytule „Prawo krwi”. Opis mnie zaintrygował i postanowiłam zaryzykować. I, fakt faktem, kilka stałych błędów się powtarza, ale tym razem Tess Gerritsen napisała książkę, która naprawdę wygląda ciekawie. I naprawdę taka jest.

   Willy postanawia wyruszyć do Azji, aby dowiedzieć się prawdy o śmierci swojego ojca. Zdarzenie miało miejsce przeszło dwadzieścia lat wcześniej, jednak do tej pory kobieta nie może uwierzyć w to, że zginął. Pojawiało się wiele nieścisłości wokół katastrofy samolotu, w którym leciał jej ojciec, dlatego kobieta pragnie odkryć, jaka jest prawda. Mimo upływu lat sprawa wciąż jest chroniona przez wpływowych ludzi, dlatego poszukiwania Willy mogą skończyć się dla niej tragicznie. Czyha na nią ogromne niebezpieczeństwo. Czy mimo wszystko pozna prawdę o ojcu?

   W książkach tej autorki zawsze ceniłam sobie swobodę i niewymuszone kwestie, jakie poruszał temat danej historii. Choć często były one mocno przewidywalne i czasem nawet banalne, to pani Gerritsen ukazywała go w taki sposób, że mimo wszystko potrafił przypaść do gustu. Są jednak elementy, które mocno denerwują czytelnika i zdarzają się one dość często w jej powieściach. Na szczęście tytuł „Prawo krwi” nie spotkał się z żadnym z nich. Chociaż ma swoje wady, to jest w stu procentach lepsza od jej poprzednich książek. Co można powiedzieć o tym tytule… Przede wszystkim jest w niej sporo akcji i napięcia, która zaczyna się już od pierwszej strony. Intrygujące wprowadzenie ma za zadanie zasiać ziarnko ciekawości w czytelniku, które kiełkuje i kiełkuje aż do samego końca. Tempo tej akcji ani trochę nie zwalnia, przeciwnie, wciąż narasta i przykuwa coraz większą uwagę. Pojawiają się nowe zagadki; tajemnice, które odkrywa bohaterka, szokują i, co lepsze - zaskakują, co rzadko zdarzało się w książkach tej pisarki. Mówiąc krótko, fabuła w tym tytule została skonstruowana ze swobodą i dopracowana do najmniejszego szczegółu, dlatego wpływa to na dobry odbiór całej historii.

   W książce występuje wątek romansu, który, podobnie jak w innych powieściach, rozwija się w tempie błyskawicznym. Przyznam, że po tylu książkach tego rodzaju zdążyłam się już przyzwyczaić do romansów „z przypadku” i romansów „błyskawicznych”, jednak za każdym razem zwracam na to uwagę. Tutaj pojawia się on już na początku, kiedy bohaterka poznaje w pierwszym rozdziale mężczyznę, który oferuje jej pomoc. Razem odkrywają brutalną prawdę, a w międzyczasie tworzy się między nimi chemia. I tak, w tempie szybszym niż parzenie zupki chińskiej, mamy gotowy romansik. Nie rzutuje to w żadnym wypadku na fabułę, jest jedynie urozmaiceniem, jednak jestem drobiazgowa i takie detale czasem potrafią zirytować. A już coś takiego jak banalnie nawiązana znajomość, naprawdę potrafi mnie zdenerwować…

   Czasem naprawdę się dziwię, że tak wiele wątków i akcji potrafi zmieścić się na niewielkiej objętości kartek, jakie zawiera powieść. „Prawo krwi” nie należy do obfitych, bowiem zawiera jedynie trzysta stron (czcionką większą niż zwyczajowo), jednak nie odczuwa się tego wcale, kiedy czytamy książkę. Przyznam, że przez ten czas, który zleciał dość szybko, nie odczułam tego, że czegoś brakuje, że fabuła jest za krótka. Ma w sobie tyle, ile trzeba, nie za dużo i nie za mało. To chyba znak firmowy autorki, ponieważ inne jej tytuły również nie są bardzo obszerne, a historia w nich zawarta zawsze jest do końca wypełniona. Choć mają swoje wady, to na ten element nie można w żadnym wypadku narzekać.

   „Prawo krwi” to krótka, lecz treściwa książka, która powinna spodobać się nie tylko wielbicielom twórczości Tess Gerritsen. W tym wypadku nie ma mowy o porażce literackiej, jaką zaliczyła autorka w kilku innych swoich powieściach, bowiem wszystkie elementy w niej zawarte współgrają ze sobą, dając efekt porywającej i intrygującej historii. Czasem przejawia momenty słabsze, jak lekka przewidywalność, czy też nie do końca udany romans między bohaterami, jednak na tle ogółu wcale nie robią one większego bałaganu. Przeciwnie, można nawet powiedzieć, że w ten sposób jest bardziej przyziemna i łatwiej się do niej przywiązać. Historia wciąga i nie pozwala się oderwać na długie godziny. Dlatego polecam serdecznie – książka idealna na wiosenne popołudnia.

Autor: Tess Gerritsen

Tytuł: Prawo krwi

Wydawnictwo: Mira

Rok wydania: marzec 2013

Liczba stron: 300

"Śladem zbrodni" - Tess Gerritsen

"Śladem zbrodni" Tess Gerritsen

   Jestem miłośniczką literatury kryminalnej, co większość otaczających mnie ludzi zdołała już zauważyć. Nic więc dziwnego, że skusiłam się na lekturę książki „Śladem zbrodni” Tess Gerritsen. Ale to nie był jedyny powód. Do twórczości tej autorki przymierzałam się już od dawna, kiedy to koleżanka poleciła mi jej książki. Muszę przyznać, że jak na pierwszą powieść, jej twórczość zdołała mnie do siebie zachęcić, i choć odnalazłam w niej kilka minusów, jestem skora do sięgnięcia po kolejne tytuły pisarki.

   Mija dwadzieścia lat od śmierci rodziców Beryl Tavistock. Kobieta po tylu latach dopiero dowiaduje się o prawdziwym przebiegu zdarzeń. Nie jest w stanie uwierzyć, iż jej ojciec i matka, agenci wywiadu brytyjskiego, zmarli w wyniku morderstwa i samobójstwa. Beryl postanawia odkryć, jak było naprawdę, dlatego wyrusza do Paryża wraz z bratem. Na miejscu, z pomocą zaprzyjaźnionego agenta CIA, rusza śladem zbrodni, przez co jej życie stanie w obliczu wielkiego zagrożenia…

   Do powieści pani Gerritsen byłam nastawiona optymistycznie. Na pierwszy rzut oka widać, iż posiada wszystkie cechy dobrego kryminału, cechy, które wysoko cenię. Po przeczytaniu jednak odczułam lekki zawód z dwóch powodów: pierwszy – zbyt szybko się skończyła, drugi – niektóre elementy zniszczyły potencjał tej książki. Zacznę jednak od plusów. Główną zaletą książki, powiedziałabym, jest dobry pomysł i ciekawe poprowadzenie wątków. Mimo niezbyt obszernego tekstu, krótkich rozdziałów, powieść wygląda na zajmującą i w rzeczywistości tak jest. Dobre dialogi, uogólnione opisy, które zawierają podstawowe informacje z nutą wyszczególnionych zdań, stanowią ciekawe połączenie z całym konceptem fabuły. Łatwo jest się w niej odnaleźć, wszystko jest zrozumiałe, dobrze zobrazowane, co owocuje szybkim i pochłaniającym czytaniem.

   Do plusów zaliczyłabym dodatkowo całe opisane śledztwo. Nie jest może szczególne, mega absorbujące, jednak ma w sobie coś charakterystycznego, coś, co pozwala czytelnikowi śledzić całą historię, całe postępowanie i jednocześnie snuć domysły, co też może stać za takim a nie innym podejrzeniem. I gdyby w fabule nie było wątków, które łatwo przewidzieć, ten fakt stałby się podstawowym czynnikiem, który skłoniłby innych do lektury.

   Jak już wspomniałam, powieść ma swoje minusy. W kryminałach zawsze zwracam uwagę na oryginalność pomysłu, wykonanie, poprowadzenie wątków oraz, przede wszystkim, jak bardzo jestem w stanie ją przewidzieć. W przypadku „Śladem zbrodni” przewidywalność jest spora, niemniej nie dominuje. Pojawia się dopiero podczas śledztwa w Paryżu, kiedy bohaterka próbuje dociec prawdy. Wkrada się w tym momencie nieco chaosu, autorka z lekka gubiła się w połączeniu wątków kryminalnych z wątkiem romansowym. Łatwo też przewidzieć, co stanie się dalej, co z jednej strony jest denerwujące, choć z drugiej można potraktować to jako momenty niewymagające wysiłku w czytaniu.

   Książka, choć ma swoje słabsze momenty, nie jest zła. Miło się ją czyta, szybko w dodatku, a co najważniejsze cała historia wydaje się być dobrze skonstruowana. Kolejnym plusem jest fakt, że autorka, Tess Gerritsen, pisze bardzo ciekawie, zwięźle i prosto, potrafi zobrazować daną sytuację. I jeśli przymknie się oko na niedociągnięcia w fabule, jeszcze lepiej odbiera się sens tekstu. „Śladem zbrodni” polecam jako niewymagającą, lekką książkę, kiedy ktoś poszukuje czegoś na kilka godzin wytchnienia. Z pewnością ta historia spełni swoje zadanie w stu procentach.

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Mira/Harlequin:

Autor: Tess Gerritsen

Tytuł: Śladem zbrodni

Wydawnictwo: Mira/Harlequin

Rok wydania: wrzesień 2012

Liczba stron: 304

"Sekrety Los Angeles" - Susan Crosby

"Sekrety Los Angeles" Susan Crosby

   Wiele razy spotkałam osoby, które na słowo ‘romans’ kręciły nosem, mówiąc, że takich lektur nie czytają. Ja jednak wyznaję zasadę, że raz na jakiś czas dobre romansidło kobiecie nie zaszkodzi. Ostatnimi czasy nadeszła kolej na „Sekrety Los Angeles” autorstwa Susan Crosby, która dodatkowo skusiła mnie wątkami detektywistycznymi, należącymi do jednego z moich ulubionych gatunków literackich. Wydawać by się mogło, że połączenie lekkich opowiastek romansowych z tłem kryminalnym może wypaść blado, jednak po zapoznaniu się z lekturą pani Crosby zanikają wszelkie uprzedzenia, a sama książka wydaje się bardziej charakterystyczna niż może się wydawać.

   Nate, Sam i Arianna to trójka przyjaciół, którzy prowadzą agencję detektywistyczną w Los Angeles. Sprawy, które prowadzą, nieuchronnie łączą się z ich życiem osobistym, co doprowadza do diametralnych zmian. Każde z trzech opowiadań, tj. „Zadanie dla dwojga”, „Listy bez podpisu” oraz „Zmowa milczenia” opowiada o jednym z trójki wspólników, którzy przeżywają miłosne rozterki, ciekawe przygody oraz wdrażają mnóstwo życiowych zmian. Wszystkie historie kończą się szczęśliwie, chociaż nic nie wydało się takie proste…[więcej]

    „Sekrety Los Angeles” z miejsca wpadły mi w oko, wątek detektywistyczny skutecznie do mnie przemówił. W dodatku planowałam przeczytać lekką i niezobowiązującą lekturę, przy której będę mogła zrelaksować się w ostatnie dni wolnego. Susan Crosby, choć na pierwszy rzut oka wydaje się, że stworzyła cos banalnego, dodała tło zagadek i działań detektywistycznych, co wyszło lekturze na plus. Bardzo przyjemnie czytało się opowieści romansowe, które przeplatały się z działaniami głównych bohaterów, pracujących w agencji detektywistycznej. Przypuszczałam, że być może wyjdzie z tego poplątana fabuła, która nijak będzie do mnie przemawiać, tymczasem okazało się, że każde z trzech opowiadań bardzo przyjemnie się czytało. Poza tym, choć romanse dominują (jak na typ książki przystało), to nie są one wysunięte na pierwszy plan, przeplatają się przez inne wątki, co dało estetycznie ciekawy efekt.

   Ponadto do lektury skusiłam się ze względu na fakt, że wszystkie opowiada zostały napisane przez jedną autorkę, czyli Susan Crosby. Ostatnio czytałam książkę z tej serii, gdzie każda historia miała swojego autora i trochę ciężko było mi ocenić całokształt. W tym przypadku zdanie wyszło jednoznaczne, mogę jedynie napisać, które opowiadanie podobało mi się najbardziej. Wszystkie bynajmniej zostały napisane prostym, zwięzłym i lekkim stylem, co oczywiście pozwala na szybki odbiór tekstu oraz łatwe zrozumienie (chociaż, co tutaj byłoby niezrozumiałe). Podobało mi się to, że autorka nie skupiła się na skrupulatnych opisach scen miłosnych, skupiła się na ogólnikach. Podobnie jak w przypadku innych fragmentów, pani Crosby postawiła na zwięzłe informacje, bez zbędnych szczegółów, co wpłynęło na jakość historii. W przypadku innego gatunku literackiego, brak takich detali mógłby zaszkodzić fabule, tutaj jednak przemawia to na korzyść lektury.

   Podsumowując, jeśli ktoś nadal nie jest przekonany do lekkich romansideł, może warto zmienić swoje uprzedzenia? Nie wszystkie książki są aż takie złe, większość jest bardzo ciekawa i sprawia wiele frajdy czytelniczkom (i nie tylko). „Sekrety Los Angeles” zaliczają się właśnie do niewymagającego typu książek, ale jednocześnie pozwalają na świetne zajęcie czasu, który wcale nie będzie odczuwany jako zmarnowany. Ciekawe historie połączone z wątkiem detektywistycznym sprawią, że nie tylko fanki romansów oraz kobiecej literatury mogą zainteresować się tym tytułem. Ja poleciłabym ją każdemu, kto poszukuje lekkiej i wciągającej fabuły, zwłaszcza tym, którzy na wakacjach chcą czegoś prostego i interesującego. Lektura pani Crosby plasuje się bowiem dość wysoko w kategorii romansideł. A dodatkowo jest bardziej charakterystyczna niż typowe przedstawicielki tego gatunku…

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Mira/Harlequin:

Autor: Susan Crosby

Tytuł: Sekrety Los Angeles

Wydawnictwo: Mira/Harlequin

Rok wydania: sierpień 2012

Liczba stron: 448

"Tamtego lata" - Susan Stephens, Jane Porter, Maggie Cox

"Tamtego lata" - Susan Stephens, Jane Porter, Maggie Cox

   Słońce, plaża, morze… Szum fal, gorący piasek i żar z nieba… Czego więcej potrzebuje kobieta w piękne wakacyjne dni na wyspie, na której spędza czas? Miłości. I mężczyzny. Która kobieta nie marzy o przystojnym mężczyźnie, który w czasie wakacyjnych dni zapewni jej mnóstwa emocji? O takich chwilach duma z pewnością niejedna z nas. Opowieści trzech autorek: Susan Stephens, Jane Porter oraz Maggie Cox, zgromadzone w książce „Tamtego lata” pobudzają wyobraźnie czytelniczek i pozwalają właśnie na takie romantyczne oderwania się od teraźniejszości. Idealne na wakacyjne dni…

   Na książkę „Tamtego lata” składają się trzy opowiadania: „Rybak z greckiej wysypy”, „W cieniu i słońcu” oraz „Odnaleźć dom”. Wszystkie trzy opowieści łączy pobyt na greckich wyspach, gdzie w słońcu i gwarze tawern odnajdują się ludzie poszukujący spokoju w życiu, odpoczywający na urlopach bądź ukrywający się przed chaosem w ich życiu. Bohaterów łączą romanse, na pozór typowe, jednak są one mocniejsze i owocują czymś więcej niż przelotną znajomością. Chociaż dojście do upragnionych celów wcale nie jest takie proste, jak się wydaje. Tak więc, czy dziennikarce Charlotte Clare powiedzie się romans z przystojnym rybakiem? Czy Elizabeth Hatchet poradzi sobie z przystojnym, acz wymagającym pacjentem? I czy Ianthe odnajdzie wreszcie prawdziwą siebie?

   W zwyczaju mam omijać książki, które składają się z opowiadań, jednak tym razem postanowiłam dać szansę autorom, tworzącym te historie. Trzy słoneczne opowiadania składanki „Tamtego lata” ciekawie rokowały, zwłaszcza na czas wakacji, które trwają. I nie powiem, jestem mile zaskoczona rezultatem końcowym, po przeczytaniu opowieści pań Stephens, Porter oraz Cox odczułam miłą satysfakcję, mimo że jest to typowe romansidło. Krótka forma opowiadań wcale nie jest odczuwalna jako krótka historia, płynne opowiedzenie wszystkich trzech opowieści daje wrażenie trzech dobrze skrojonych fabuł, które czyta się w ekspresowym tempie. Zbudowana akcja świetnie działa na czytelnika, łatwo odnaleźć się w greckim świecie, który barwnie został przedstawiony przez każdą z autorek. Opisy jawią się tak żywo i kolorowo, iż krajobraz łatwo odtwarzany jest w wyobrażeniu odbiorcy. Bardzo duży plus do kreacji całej fabuły.

   Co do bohaterów, obawiałam się, że będą płytcy i banalni, jak to często bywa w tego typu książkach, jednak i tutaj spotkało mnie miłe zaskoczenie. Co prawda nie byli szczególnie wyróżniający się, często nawet wkurzało mnie ich zachowanie i sposób myślenia, jednak ostatecznie wszyscy okazali się dość ciekawymi postaciami. W każdym opowiadaniu przynajmniej jeden bohater wydawał się godny uwagi czytelnika, jego historia, osobowość oraz to, w jaki sposób postępuje, sprawiały, że łatwo zyskiwał sympatię odbiorcy.

   Mimo że wszystkie trzy opowiadania są różnego autorstwa, to wszystkie trzymają poziom stylistyczny. Autorki tych historii w ciekawy i rzeczowy, a zarazem prosty sposób potrafiły zbudować fabułę lekką i przyjemną, a nawet wciągającą czytelnika. Szczerze powiedziawszy styl, jakimi posługuje się każda z pań nie różnią się zbytnio od siebie, toteż ciężko odróżnić, czy opowiadania zostały napisane przez jedną czy więcej osób. To ułatwiało wczytanie się w kolejną opowieść, zanikało wrażenie, że jest to zupełnie coś innego.

   Książkę mimo wszystko warto przeczytać. Może historie nie są wymagające, stanowią banalny zarys opowieści romantycznych, jednak świetnie nadają się na letnie dni, kiedy pragniemy oderwać się na chwilę od rzeczywistości. Historie „Tamtego lata” emanują ciepłem, romantycznym nastrojem i ciekawym obrazem miejsca, w jakim toczą się fabuły. Stanowią świetną rozrywkę w każdy letni dzień, zwłaszcza dla czytelniczek, które łakną romansów i jednorazowych przygód. Chociaż każdy może odnaleźć się w tym greckim światku, w końcu raz na jakiś czas romans nikomu nie zaszkodzi, prawda? 

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Mira/Harlequin:

Autor: Susan Stephens, Jane Porter, Maggie Cox

Tytuł: Tamtego lata

Wydawnictwo: Mira

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 400

Stos czerwcowo-wakacyjny 9/2012

Witajcie kochani!:)
Korzystając z błogiego lenistwa wakacyjnego, który obejmuje mnie już od piątku (w czwartek zdane ostatnie egzaminy!) pochwalę się nowymi książkami, jakie zagościły na mojej półce;) Jest to stos iście recenzyjny, z którego opinie książek ukażą się w najbliższym czasie;D Niedługo wybieram się również do biblioteki, być może na małe zakupy, więc z pewnością będzie co czytać w nadchodzących miesiącach. Nie wiem, co na to moje półki, które już powoli pękają w szwach (najwyższy czas porozglądać się za nowym regałem), ale nie mogę powstrzymać się przed wyborem nowych tytułów:P
Nie przedłużając, oto stosik, drugi już w tym miesiącu:

Od góry:

1. "Luther" - kolejny serial na DVD do recenzji, od firmy BestFilm

2. "Złodziej dusz" Aneta Jadowska - od wyd. Fabryka Słów. Właśnie czytam, kawał niezłej polskiej fantastyki.

3. "Brama Zdrajców" Edgar Wallace - od wyd. Damidos, owoc nowo nawiązanej współpracy;)

4. "Kwiaciarka" Ksawery de Montepin - j.w

5. "Kwiaciarka cz. 2" Ksawery de Montepin - j.w

6. "Miasteczko Niceville" Carsten Stroud - od wyd. Prószyński i S-ka

7. "Żona piekarza" Marcel Pagnol - od wyd. Esprit

8. "Tamtego lata" S. Stephens, J. Porter, Maggie Cox - od wyd. Harlequin/Mira

9. "Pokoje do wynajęcia" Valerio Varesi - od wyd. Rebis, owoc nowo nawiązanej współpracy;)

10. "Czerwony hotel" Graham Masterton - j.w

11. "Uległa i posłuszna" Shirlee Busbee - od wyd. Bellona, również nowo nawiązana współpraca.

12. "Krzyk pod wodą" Jeanette Øbro Gerlow, Ole Tornbjerg- od wyd. Insignis i wortalu webook.pl Przedpremierowa RECENZJA

Za wszystkie książki i film bardzo dziękuję!

Uff, nazbierało się troszkę ostatnio. Wciąż czekam na kilka przesyłek, może trafi się niespodzianka, także lekturę na wakacje mam zapewnioną. Jeszcze wypad do biblioteki, zakupy... Ach, żyć nie umierać;)

Znaleźliście coś dla siebie? 

Pozdrawiam i trzymam kciuki za tych, którzy jeszcze muszą się trochę pomęczyć!

"Fałszywy krok" - Alex Kava

"Fałszywy krok" Alex Kava

Jeden fałszywy krok może odmienić Twe życie...

   Alex Kava to znana i ceniona autorka thrillerów. W swym dorobku ma naprawdę sporo wciągających czytelnika tytułów. Jednym z nich jest „Fałszywy krok”, który mimo swoich słabszych momentów, tak jak inne książki pani Kavy potrafi zaciekawić, a przede wszystkim pochłonąć bez reszty. Mocny styl, charakterystyczny dla autorki wzbudza dodatkowe zainteresowanie.

   Melanie Starks i jej syn żyją z drobnych kradzieży. Dzięki nim udaje im się w miarę spokojnie żyć. Jednak do akcji wkracza jej brat, który właśnie wyszedł z więzienia. Planuje napad na bank, w którym musi pomóc mu Melanie i jej syn, Charlie. Kobieta godzi się na to, chcąc spłacić u niego dług wdzięczności. Ale napad niestety nie idzie po ich myśli. Zamiast rabunku zostawiają za sobą kilka ofiar. Za wszelką cenę muszą wywinąć się policji, co jednak nie jest proste. Dlatego tak ważne są właściwe decyzje, aby nie popełnić więcej fałszywych kroków…

   Przyznam, że oprócz opisu do przeczytania książki zachęciła mnie sama autorka, znana bardzo dobrze w czytelniczym środowisku. Słyszałam o niej bardzo wiele, przeważnie sam pochlebstwa, więc kiedy natrafiłam w końcu na jej książki w bibliotece, od razu wzięłam kilka tytułów. Na pierwszy rzut poszedł „Fałszywy krok” i choć większość czytelników twierdzi, że to najsłabsza powieść tej autorki, muszę przyznać, że zdołała mnie do siebie przekonać. Od początku powieści czytelnikowi towarzyszy napięcie, akcja i tajemne motywy działania bohaterów. Poziom napięcia utrzymywany jest przez cały czas, dzięki czemu nie ma miejsca na nudę, a ciekawość zostaje z nami do końca.

   Ciekawym faktem jest to, że ta historia po części została oparta na prawdziwym zdarzeniu z udziałem autorki. Pisząc swoją kolejną powieść w miejscu, które jest dla niej zaciszem, nagle znalazła się w samym środku wydarzeń. Napad na bank, a później ucieczka i pogoń – te wątki okazały się prawdziwe. W ten sposób narodziła się historia, którą pani Kava ubarwiła swoją dodatkową wiedzą, jak i ciekawymi pomysłami.

   Na początku krótkie rozdziały nieco mnie przeraziły. W końcu lubię, kiedy akcja dzieje się przez dłuższy czas, a rozdziały liczą sobie kilka stron. Jednak po paru rozdziałach zapomniałam całkiem o tym defekcie, który okazał się słuszny w tym przypadku. Dzięki tak krótkim częściom akcja nieustannie rodziła ciekawość i napięcie, wciąż chciałam czytać i czytać. Końcówki rozdziałów zaskakiwały i przyciągały do kolejnych. Nie często trafiam na takie książki.

   „Fałszywy krok” ma swoje słabsze strony, ale nie ma ich wiele. Przede wszystkim jest nieco przewidywalna, łatwo domyśleć się co będzie dalej, jak się skończy. Owszem, były elementy zaskoczenia, jednak nie przeważały szali. Prosta fabuła, krótkie rozdziały, wątki kryminalne jak i motywy zbrodni, a także pościgi, działania sądowe i prawnicze – tak można podsumować budowę książki.

   Niemniej polecam zapoznać się z tą powieścią. Jest dobra na małą odskocznię w jeden wieczór dla fanów tego typu literatury, jak również dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z twórczością Alex Kavy. Mimo tej słabostki autorka potrafi przekonać do siebie czytelnika, przygarnąć go do swoich książek. Których, mam nadzieję, uda mi się przeczytać jak najwięcej. 

Autor: Alex Kava

Tytuł: Fałszywy krok

Wydawnictwo: Mira

Rok wydania: 2005

Liczba stron: 320