"Moja mroczna strona" - Gabrielle Zevin

Co w rodzinie, to nie zginie...

   Literatura młodzieżowa od dłuższego czasu niczym szczególnym się nie wyróżnia. Nie rozumiem zatem ciągłych rozczarowań i zaskoczeń, jakie przejawiają czytelnicy tego gatunku. O schematach, płytkich emocjach i przewidywalnym zakończeniu mówiło się już wiele, ale wciąż widuję nagłe rozczarowania w miejscu, gdzie widać na pierwszy rzut oka, jaki będzie finał. Owszem, pojawiają się przebłyski – tzw. perełki. Można też czasem sięgnąć po tego rodzaju książki, ot tak, na rozluźnienie. Nie szukałabym jednak fajerwerków, gdzie nawet petardy nie chcą strzelać… Tym samym sposobem trafiamy na tytuł „Moja mroczna strona” autorstwa Gabrielle Zevin. Już na pierwszy rzut oka widać, czego można się spodziewać, ale z drugiej strony -  ma w sobie coś intrygującego. I chociaż nie jest to powieść wysokich lotów, to muszę przyznać, że wrażenia pozostawia przyjemne…

   Nowy Jork, rok 2083. 16-letnia Ania żyje w świecie, gdzie czekolada i kawa są nielegalne. Ich dystrybucją zajmują się wyłącznie mafie, które podzieliły miasto na dystrykty. Ania sama pochodzi z mafijnej rodziny, dlatego gdy zostaje oskarżona o otrucie swojego [byłego] chłopaka smakołykami z czekolady, wszystko wskazuje na to, że jest winna. Do tego ojciec jej [obecnego]chłopaka nie chce, by ktoś taki jak ona, niszczył reputację jego rodziny. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy uświadamia sobie, że naprawdę kogoś kocha, ale by pomóc rodzinie i sobie samej, musi podjąć decyzję, czy wybrać uczucie czy zdrowy rozsądek…

   Do tej książki przemówiły do mnie dwa kluczowe słowa: mafia i czekolada. Tym drugim nie chciałam zbyt mocno się sugerować, dlatego liczyłam na przewagę pierwszego. I jak się okazało – wybór był dobry. „Moja mroczna strona” to tytuł, który aż krzyczy schematem ze znanych powieści (dystrykty, młodzieńcza lecz zakazana miłość, główna bohaterka, która mimo trudności staje się bohaterką), jednak mnie one nie rzucały się tak mocno w oczy. Jasne, większość wątków to jedynie rozterki i problemy głównej bohaterki, które klasycznie wpasowują się w schemat, jednak mroczny klimat, dobre tempo akcji  i ciągłe powracanie do mafii (czyli co najbardziej mnie zainteresowało) – czy to w powiedzeniach ojca Ani, czy w działaniu jej rodziny – to wszystko sprawiło, że czytało się lepiej. Sprawiło nawet, że zepchnięty został wątek miłości na dalszy plan. I od razu zrobiło się lżej.

   Ale, choć fabuła nie była trudna „do ogarnięcia” i przyjemnie się ją poznawało, kilka aspektów pozostawało wiele do życzenia.  Jednym z nich (wiem, trochę dziwne) – jest imię głównej bohaterki. Zdecydowanie do niej nie pasuje. Przebrnięcie przez tekst, gdzie wieje grozą, istnieje niezłe napięcie, i w którym znajdziemy kilka powtórzeń imienia „Ania”, jest naprawdę ciężkie. To było strasznie irytujące, może nawet bardziej niż posiadaczka tego właśnie imienia, która również ma sporo na sumieniu (niezdecydowana, drażniąca). Chociaż ogólnie nie wygląda najgorzej, to jej przemyślenia czasem sprawiały wrażenie, jakby brakowało jej jednej klepki. I kiedy cytowała słowa własnego ojca – nieżyjącego już bossa mafii – widać było wyraźną różnicę intelektualną. Końcówka historii jednak jest obiecująca, bowiem widać, że dziewczyna wzięła się w garść, jej myśli są bardziej dojrzałe, a słowa konkretne. Czyli klasyczna zmiana. Ale to daje również nadzieję, że kolejny tom będzie lepszy…

   …nie tylko ze względu na nią, rzecz jasna. Jako miłośnik kryminałów wręcz oczekiwałam z każdym rozdziałem rozwinięcia wątku mafii. Bo to ona nadaje tej powieści charakter, powiedzmy to szczerze. I chociaż przewijał się jak wąż między tymi młodzieżowymi ekscesami, bójkami, przemyśleniami (i wszystkiemu, co młodzieżowe), to i tak został on dobrze rozegrany. Bo, po pierwsze: wciąż pojawiają się wzmianki na temat czekoladowej mafii, w ogóle nie ginie, jest dobrym mrocznym tłem. Po drugie: bohaterka często cytuje słowa bossa mafii, które zawsze pasują do sytuacji i niosą ze sobą tę świadomość wszechwiedzy i mądrości przywódcy. A po trzecie – końcowe wydarzenia w tej części zapowiadają świetlaną przyszłość dla tego wątku. Już po końcowych rozdziałach widać, że to on będzie wiódł prym w kolejnych częściach. I mam taką nadzieję, bo wtedy z prostej młodzieżówki zrobi nam się całkiem ciekawa mafijna opowieść z dreszczykiem.

   Mimo wszystko, jak widać, książkę mogę zaliczyć do przyjemnych doświadczeń. „Moja mroczna strona”  to historia dobra, lecz z jeszcze większym potencjałem na przyszłość. Mieści w sobie ciekawą opowieść, która bogata jest w klasyczne „młodzieżowe wątki”, ale ma również ciekawą kryminalną stronę. Zapewne wielu czytelników uniknie czytania tego tytułu, jednak spieszę zapewnić, że na wiele sposobów jest on wart naszego czasu. Czyta się lekko, szybko, czasem nawet mocno wciągająco, a wydarzenia w tej historii zapewne nie raz nas zaintrygują. Nie jest to na pewno powieść wysokich lotów, ale przez chwilę można naprawdę nieźle się „pobawić”.  Zachęcam do lektury.

Autor: Gabrielle Zevin

Tytuł: Moja mroczna strona

Wydawnictwo: YA!

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 380

"Przepis na miłość" - reż. Jean-Pierre Améris

"Przepis na miłość" 

   Usłyszałam niegdyś wiele dobrego o francuskich filmach, zwłaszcza o komediach romantycznych, które mają swój urok i delikatność. Rzadko miałam okazję obejrzeć filmy francuskiej produkcji, jednak mogę w stu procentach zgodzić się z tą opinią. Ostatnio nadarzyła się okazja, aby ponownie zagłębić się w ich filmie, a ściślej mówiąc, „Przepisie na miłość” w reżyserii Jean-Pierre Améris’a. Rzadko trafiam na dobre komedie romantyczne, ale w tym przypadku mogę śmiało stwierdzić, że seans był wyjątkowo udany. Świetna obsada oraz pomysłowa fabuła dało ciekawy efekt pasjonującej komedii romantycznej. Po takich filmach znikają wątpliwości, a wiara w naprawdę godne obejrzenia produkcje wzrasta z dwukrotną siłą.

   On jest właścicielem upadającej fabryki czekolady, który umiera ze strachu, na myśl o rozmowie z kimś obcym. Ona zna jeden z najlepszych przepisów na czekoladki, ale jest zbyt nieśmiała, żeby wyjawić swój sekret. Tych dwoje mogłoby stanowić idealną parę. Gdyby tylko któreś z nich odważyło się zrobić pierwszy krok…*

   Jeśli miałabym ocenić film najkrócej jak potrafię, powiedziałabym, że jest on nadzwyczaj prosty, ale dzięki temu nadzwyczaj urokliwy. Fabuła nie jest specjalnie wymyślna, jak na zwykłą komedię romantyczną przystało, ale to właśnie stanowi atut filmu. Ogląda się go z przyjemnością, częste śmieszne sceny wywołują niejeden uśmiech, a zabawne perypetie bohaterów zyskują sympatię widza. Nie ma w niej ckliwych momentów, brak również ociekających banałem dialogów. Dodajmy jeszcze do tego barwny język francuski, który mile pieści uszy, a uzyskamy naprawdę ciekawy i warty obejrzenia film dla niejednego konesera sztuki filmowej.

   Warto też wspomnieć obsadę głównych ról, Isabelle Carré oraz Benoît Poelvoorde, którzy swoimi umiejętnościami dopełnili całego obrazu. Bardzo dobrze poradzili sobie z odegraniem roli nieśmiałych ludzi, wstydliwych i skromnych. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z ich twórczością ekranową, jednak mogę zaryzykować stwierdzenie, że oboje pasują do tych ról idealnie. Swoje umiejętności wnieśli do całej fabuły, która zyskała na tym naprawdę wiele.

   Film, jako całokształt, wypadł świetnie. Każdy element został dopracowany do końca, co oczywiście przekłada się na jakość obrazu. Choć nie jestem do końca zwolenniczką komedii romantycznych, tak „Przepis na miłość” zdołał przekonać mnie do tego filmowego gatunku. Barwne postacie, wartka akcja i urocza fabuła oraz słodki motyw czekolady – to wszystko daje rezultat przyjemnego filmu dla każdego, kto poszukuje czegoś ciekawego na (nie tylko) wakacyjne wieczory. Szczególnie polecam każdemu zwolennikowi komedii romantycznych oraz filmów francuskich. Chociaż, tak naprawdę, nie ma znaczenia, co kto lubi. Ten film jest dobry dla każdego, bowiem każdy odnajdzie w nim coś dla siebie. Nawet największy łasuch czekolady...:)

Za możliwość obejrzenia filmu dziękuję firmie BestFilm:

*opis wydawcy

Reżyseria: Jean-Pierre Améris 

Tytuł: Przepis na miłość

W rolach głównych: Isabelle Carré, Benoît Poelvoorde

Rok produkcji: Francja 2010

Czas trwania: 80 min.