"Polowanie" - Andrew Fukuda

Wampiry też chcą mieć "igrzyska"...

   Temat wampirów w literaturze to chleb powszedni. Jeżeli ktoś na bieżąco śledzi rynek księgarski, z pewnością dostrzeże multum tytułów, jakie dotąd powstały. Świecące, pachnące, gryzące czy też przystojne – to tylko przedsmak tego, co może nas spotkać, kiedy zdecydujemy się na tego rodzaju książkę. Przyznajcie – ta tematyka już dawno zdążyła się przejeść. A jednak wciąż powstają nowe i nowe książki. Jedną z nich jest „Polowanie” Andrew Fukudy. Z pozoru ciekawa, niebanalna i być może oryginalna, jednak lektura okazuje się zwyczajna i przewidywalna do bólu. Ale chociaż zawód czai się na każdej stronie, to czyta się ją z nieskrywaną ciekawością. Dziwne, nieprawdaż?

   Gene to nastolatek, który różni się od swoich rówieśników. Nie potrafi szybko biegać jak reszta, słońce nie szkodzi jego skórze, a sam nie odczuwa łaknienia… krwi. Jest człowiekiem i musi się ukrywać, co nie jest łatwe, kiedy otaczają go krwiożercze drapieżniki. Jest jednym z niewielu ocalałych. W świecie, gdzie ludzie stanowią przysmak, to nie lada wyzwanie, dlatego Gene musi radzić sobie w skrajnie trudnych sytuacjach…

   „Polowanie” to z pozoru intrygująca książka. Kiedy po raz pierwszy o niej usłyszałam, nawet nie spodziewałam się, że jest to powieść o wampirach, które swoją drogą zdołały się już nieco przejeść. Ale szansę należy dać każdej książce. I w tej chwili nie wiem, jak dokładnie opisać tę książkę. Ciekawa? Na początku – owszem. Intrygująca? Z lekka nawet bardzo. Śmieszna? Zdarza się, nawet często. Ale żeby była dobra… cóż, to ciężko stwierdzić. Czytając tę powieść, można dojść do wniosku, że to połączenie pomysłów Stephenie Meyer (nietypowe, nieco tempawe wampiry) i Suzanne Collins. Takie wampiryczne igrzyska śmierci. Nie ma w tym krzty przesady, bowiem od początku takie porównanie przychodzi czytelnikowi do głowy. Losowanie, treningi w specjalnym ośrodku i późniejsza walka czy też nietypowe wampiry, które były zbyt „głupie”, aby dostrzec wśród nich człowieka, którego, swoją drogą, mogli zjeść do ostatniej kosteczki. Wiele można wybaczyć, jednakże takie banalne błędy aż rażą po oczach.

   Nie ma jednak wątpliwości, że jej treść potrafi mocno wciągnąć. Osobiście skończyłam ją w jeden dzień, gdyż wciąż czułam pragnienie poznania zakończenia. I choć skończyło się tak, jak przewidziałam, to z końca lektury jestem zadowolona. Nie pasował tu jednak wątek romansu, jaki autor wykorzystał w swojej książce. Nie mam nic przeciwko miłości bohaterów, ba, one są nie raz ważne, jednakże w tym przypadku wyraźnie widać, że umiejętność autora do tworzenia przedziwnych cudów w swojej powieści, została wykorzystana również w romansie dwojga głównych bohaterów. Lekko niedopracowany i dlatego ciężko za nim nadążyć…

   Chociaż sam pomysł był dobry, wykonanie go wyszło niekoniecznie na wysokim poziomie. „Polowanie” to powieść z serii wampirycznej, gdzie wszystkie wątki miały swoje miejsce w wielu innych książkach tego typu. Niby ciekawie, ale jednak takie wrażenie dejavu pojawia się na każdej stronie. Andrew Fukuda to pisarz zdolny, bowiem pisać dobrze potrafi i ciekawe pomysły posiada, jednak do świetności potrzebuje jeszcze wiele praktyki. Sugerowałabym więcej własnej inwencji aniżeli czerpania weny z twórczości kolegów po fachu. To czasem pomaga, ale rzadko służy literaturze. Jeśli więc lubicie banalne i proste historie – śmiało zachęcam. Jednak dla bardziej wymagających radzę odłożyć lekturę na długi czas.

Autor: Andrew Fukuda

Tytuł: Polowanie

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Rok wydania: marzec 2014

Liczba stron: 356

"Miasto kości" - Cassandra Clare

Czy dostrzeżesz to, co ukryte?

   Seria „Dary anioła” to kolejna seria, która zawładnęła młodymi czytelnikami. Obok znanej Sagi „Zmierzch”, Trylogii „Igrzysk Śmierci” czy też „Akademia wampirów”, powiedzmy, została wyróżniona przez swoich fanów, zyskując na ogromnej popularności. Przeglądając wiele opinii na jej temat, można odnieść wrażenie, że seria ta jest wręcz wyjątkowa. Często zastanawia mnie taka masowa fascynacja, która po bliższym zapoznaniu książek, wydaje się wręcz… dziwna. Zwłaszcza wtedy, gdy tytuły okazują się nijakie, wręcz w żadnym stopniu nie obrazują tego, o czym mówią opinie innych. Tak stało się przy okazji lektury „Szeptem” Becci Fitzpatrick, która okazała się zdziecinniałą i niedojrzałą lekturą, ale blisko było również przy spotkaniu „Miasta kości” Cassandry Clare. Choć z jednej strony mocno wciąga, to z drugiej mało zachwyca. Czy na pewno wszyscy myśleli o tej samej lekturze, pisząc o niej własną opinię?

   Clary Fray to nastolatka jakich wiele. Jednak pewnego dnia okazuje się, że widzi coś, czego inni nie mogą zobaczyć. Na jednej z imprez dostrzega, jak zostaje zabity człowiek. I tylko ona jest tego świadkiem. Później okazuje się, że to nie był człowiek, a demon, którego zabił Nocny Łowca. Z czasem Clary odkrywa, że jej zdolność „widzenia” łączy ją z Mrocznym światem, o którym nic nie wiedziała, a jednak była z nim związana odkąd się urodziła. Kiedy zostaje porwana jej matka, wszystko się zmienia. Musi zaufać jednemu z nich, Jace’owi, jednak nie jest to takie proste, jak się może wydawać…

   „Miasto kości” jest pierwszą częścią serii „Dary anioła”. Dzięki popularności, jaką zyskała, niedawno mogliśmy obejrzeć jej ekranizację, która niestety niezbyt dobrze wyszła. Ale to po części zasługa samej książki, która, wybaczcie że to powiem, jest nijaka. Z jednej strony, owszem, potrafi wciągnąć, zaciekawić, rozbawić. Jednak to jedyne jej pozytywne cechy. Czytając historię Clary widzimy mocno schematyczną ścieżkę: zwykła nastolatka, odkrywa w sobie zdolności i dzięki temu wszystko w jej życiu się zmienia. Jest wyjątkowa. Ale czy na pewno? Jeśli przyjrzymy się wielu seriom/pojedynczym historiom, zauważymy, że ta ścieżka została już niejednokrotnie przebyta. Autorzy coraz częściej serwują nam tak schematyczne powieści, że naprawdę zastanawiający jest fakt, dlaczego stają się one tak popularne i lubiane. Czy podjęcie ryzyka stworzenia czegoś „innego” jest naprawdę tak wielkie?

   Wielokrotnie można się natknąć na wiernych fanów Clary i Jace’a. To prawda, są oni na swój sposób wyjątkowi. Nie zawsze jednak przejawia się to pozytywnie. Weźmy na przykład Jace’a. Został on stworzony po to, aby zyskał fanki. I tak się stało. Zastanawiające jest jednak to, czy bardziej przekonywujący był jego przypadkowy, mało śmieszny humor czy też „urok”, jaki rozsiewał wokół. Jest oryginalną postacią, jednak jego oryginalność ogranicza się do bycia irytującym w ogromnym stopniu. I jest strasznie mało wiarygodny. Już ostatnie momenty, kiedy Valentine zdołał go przekonać do tego, kim naprawdę jest… Serio? To ma być nasz „bohater”?

   Ciężko określić ten tytuł jako wybitny i zasługujący na ogromną sławę. Choć zyskał miano bestsellera, to jego treść w małym stopniu oddaje jego wysoką wartość. Już nawet ekranizacja, która miała dodatkowo napędzić zysk i popularność, nie wyszła tak, jak należy. Widząc tak marną adaptacje od razu powinniśmy się zastanowić, czy czegoś w tym nie ma. Prawda, że książka zawsze będzie lepsza, jednak gdy widzimy „Miasto kości” to stwierdzenie należałoby podwójnie przemyśleć… 

   Ile czytelników, tyle opinii. Z tym należy się zgodzić. Chociaż „Miasto kości” i cała seria „Dary anioła” zjednała sobie wielu czytelników, muszę z bólem stwierdzić, że mnie nie zdołała przekonać. Być może jestem już za stara bądź zbyt późno sięgnęłam po ten tytuł, jednak nie zmienia to faktu, że porządnie się rozczarowałam. Schematyczność, niekiedy banalność oraz wątłe postacie – tak można nakreślić w skrócie jej wady. Jest obszerna, potrafi wciągnąć i zaintrygować niektórymi wątkami, ale to tyle, jeśli chodzi o pozytywy. Choć próbowałam ją polubić, to jednak zbyt mało otrzymałam w zamian, aby to zrobić. „Dary anioła” to kolejna seria, której wartość jest w stu procentach przeceniana. Niestety, taka jest prawda…

Autor: Cassandra Clare

Tytuł: Miasto kości

Wydawnictwo: MAG

Rok wydania: 2013 (II)

Liczba stron: 510

"Złota lilia" - Richelle Mead

Trzeba zaufać sercu i wybrać właściwie...

   Richelle Mead to autorka znanej i popularnej serii „Akademia Wampirów”. Śledząc na bieżąco informacji z sieci, można zauważyć, jak w zaawansowanym stopniu trwają zdjęcia do jej ekranizacji. Wspominam o tym, bowiem ta autorka, bazując na swojej słynnej serii o wampirach, stworzyła kolejne powieści, z tym, że zmieniła się ich główna bohaterka. Mamy do czynienia z morojami, dhampirami, strzygami, jednak na pierwszym planie mamy alchemików, a dokładniej alchemiczkę – Sydney. To ona jest motywem przewodnim nowej serii. Jedni pomyślą – czy Richelle Mead postanowiła pójść za ciosem sukcesu i dalej ciągnąć przygody swoich bohaterów? A może nie potrafiła rozstać się ze swoimi bohaterami i zechciała utrwalić ich żywot na papierze? Czytając kolejno powieści można dojść do różnych wniosków. Jednak kluczowym pytaniem w tym miejscu jest przede wszystkim pytanie o to, czy stworzenie takiej serii w ogóle miało sens…

   Sydney po raz kolejny zmierza się z trudami, jakie nakłada na niej zawód alchemika. Ma pod opieką morojską księżniczkę, co jest podwójnie trudnym zadaniem. Kiedy do Sydney dołącza Dymitr, sprawy się komplikują. Na drodze alchemiczki i jej „przyjaciół” staje wiele wyzwań, które skłaniają Sydney do trudnych wyborów: czy działać w imię dobra przyjaciół czy też trzymać się zasad własnej organizacji. Nie wie, w jaki sposób może pozwolić sobie na tworzenie więzi między jej podopiecznymi, a nią samą. A zwłaszcza nią a samym Adrianem…

   Nie ukrywam, że darzę sympatią autorkę. Bardzo polubiłam jej serię „Akademię wampirów”, która jako jedna z nielicznych w swoim gatunku jest naprawdę wyjątkowa. Bohaterowie, sama akcja – wszystko było napisane bardzo dobrze i z ciekawie stworzonym rozmachem. O kolejnej serii Richelle Mead niestety powiedzieć tego nie można. Czuć owszem sentyment do bohaterów, którzy pojawili się w zakończonej już „Akademii…”, jednak to nie jest już to samo. Przygody alchemiczki Sydney ciekawią, nie można powiedzieć, że jest nudno. Ale w pewien sposób fabuła jest nieco naciągana. Można odnieść wrażenie, że autorka nie do końca spożytkowała swoje pomysły na poprzednią serię bądź nie chciała rozstać się ze swoimi bohaterami. My czytelnicy, fani Rose i Dymitra, również tęsknimy za tymi postaciami, ale jeśli chcielibyśmy do nich wrócić, sięgnęlibyśmy po „Akademię Wampirów”, każdą jej część, raz jeszcze. I to sprawiłoby większą potęgę tego cyklu. Niestety powstały „Kroniki krwi” i sprawa się rypła.

   Powiem szczerze, że nieco dziwnie czułam się, czytając o Adrianie, o Rose, o Dymitrze, o Sonii w nieco innej odsłonie. To już nie to samo, chciałoby się rzec. Odnieść można wrażenie, jakby główna bohaterka, czyli Sydney, stała się tłem dla tych postaci. Niby epizodycznie pojawiają się niektórzy z nich, ale wyraźnie czuć, kto jest na pierwszym planie. Brakuje tej książce przede wszystkim stanowczości, więcej energii, która byłaby przekonywująca. Jeśli jest to książka o alchemiczce, niech tak zostanie, niech wiedzie prym Sydney. Nie czuć jej w ogóle, jest, a jakby jej nie było. Niech nie rozmazuje się w całej tej historii postać kluczowa, która jest naprawdę ważna dla serii. 

   Pomijając te wszystkie fakty, które przemawiają na niekorzyść książki, warto zaznaczyć, że styl autorki jest niezmienny i wciąż potrafi swoim piórem wiele osiągnąć. Mówiąc szczerze, gdyby pomysły szły w parze ze stylem Mead, z pewnością wyszłaby z tego fascynująca seria. Ale wyszło jak wyszło i nie ma co gdybać. „Złota lilia”, druga część serii „Kronik krwi” można, podobnie jak poprzednią część, zaliczyć do naprawdę nieudanych. Mających potencjał, ale jednak w pewien sposób nieudanych. Dla miłośników twórczości Richelle Mead z pewnością będzie to zawód. Po tylu świetnych książkach, jakie zaserwowała nam autorka, aż czuć w powietrzu zaduch, który wywołują „Kroniki krwi”. Słowa brutalne, ale jednak prawdziwe. Dlatego radzę zastanowić się nad lekturą tej, poprzedniej i następnej części…

Autor: Richelle Mead

Tytuł: Złota lilia

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 423

"Cierpienia młodego wampira" - Tim Collins

Wampiry też cierpią...

   Autorzy książek fantastycznych bardzo często wykorzystują motyw wampiryzmu. Wizerunek wampira został już przedstawiony na wszelakiego rodzaju sposoby: od świecącej się skóry po wampirki wegetarianki oraz jegomości, którzy boją się szczurów (pamiętajmy jednak, jak jest naprawdę). Tim Collins w swojej książce również zamieszcza portret wampira, tym razem nawiązując tytułem do książki Goethe’go. „Cierpienia młodego wampira”, bo taki tytuł ma ta książka, jest swego rodzaju ironicznym przekazem, który w pewien sposób ośmiesza wampiry. Poczucie humoru, owszem, jest, jednak nie wiadomo, czy ten rodzaju śmiechu jest w stanie przekonać wszystkich. Mówiąc jednak krótko: książka niezła, śmieszna i pełna aluzji. Sami sprawdźcie.

   Nigel Mullet to zwykły nastolatek. Z wyjątkiem tego, że jest wampirem. Został zmieniony w wieku 15 lat, dlatego do końca zostanie pryszczatym chłopcem, który zmaga się z różnymi problemami. Kiedy poznaje Chloe, wpada po uszy. Zakochuje się w niej bez pamięci, jednak problem w tym, że Nigel nie potrafi do niej zagadać. Nie pomaga w tym wstyd za rodziców i fakt, że trzyma się z gotami. W końcu sam podobnie wygląda. Nastolatek prowadzi swój pamiętnik, w którym spisuje swoje cierpienia i katusze. I nie dotyczą one tylko tego, jak bardzo marzy zatopić kły w szyi Chloe…

    Po książce Tima Collinsa można spodziewać się wiele, ale również nie wiadomo czego. Tytuł „Cierpienia młodego wampira” w pewien sposób intryguje, z drugiej strony kojarzy się ze szkolną lekturą Goethe’go, za którą wiele osób nie przepada. W pewien sposób nawiązuje swoją treścią do tego tytułu – w końcu bohaterowie cierpią z powodu miłości. Tutaj jednak, w przypadku powieści Collinsa, chodzi o młodego wampira, który nie wie, jak zagadać dziewczynę ani jak zwrócić jej uwagę na siebie. I szczerze – wygląda to naprawdę zabawnie. Poczucie humoru autora da się wyczuć na każdej stronie, choć, co należy zauważyć, czasem bywa fajne, ale czasem dziwne. Śmiesznie jest, kiedy bohater rysuje dziewczynie serce… ludzkie, albo próbuje się golić. Chociaż nie ma wąsów. Ale kiedy pisarz robi z wampirów tak nieporadne postaci… Aż odechciewa się czasem czytać. Chociaż czego chcieć więcej od takiej parodyjnej wersji wampirów.

   Książka utrzymana jest w formie pamiętnika, co pozwala na szybkie czytanie. Treści również nie jest długa, dlatego łatwo wpasować się w rytm wydarzeń. Z początku wydaje się, że to zbyt mało i zbyt krótko, jednak mogę zapewnić, że fabuła jest wypełniona wątkami do końca. Krótko, zwięźle i na temat, a w dodatku z humorem i ironią. Dodatkowym plusem jest również zilustrowanie niektórych scen. Bardzo fajnie to wygląda i wzbudza jeszcze więcej śmiechu aniżeli sama treść. Dlatego duże uznanie w kierunku pomysłowości wydania.

   „Cierpienia młodego wampira” to nic innego jak lekka i humorystyczna historia, która rozbawi wielu czytelników. Nie jest jakoś specjalnie rozpisana ani mocno rozwinięta stylistycznie, jednakże wygląda naprawdę interesująco. Autor książki również postanowił napisać o wampirach, jednak poszedł w innym kierunku i postanowił je sparodiować. I to wyszło mu naprawdę ciekawie. Nie jest to może książka idealna, może nie należy do wybitnych, jednak potrafi rozśmieszyć i zapewnić kilka godzin dobrej zabawy. A to jest w tym przypadku najważniejsze. Jeśli ktoś czuje się zainteresowany tym tytułem – warto do niego zajrzeć. Nic nie straci, a być może zyska – dawkę dobrego, ironicznego humoru. Polecam. 

Autor: Tim Collins

Tytuł: Cierpienia młodego wampira

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 192

Przedpremierowo: "Wilk w owczej skórze" - Aneta Jadowska

   Bohaterkę Dorę Wilk oraz jej kreatorkę – Anetę Jadowską – poznałam jakiś czas temu, dzięki lekturze „Złodzieja dusz”. Ta polska powieść fantastyczna z miejsca przypadła mi do gustu nietypowym poczuciem humoru jak i oryginalnym pomysłem na fantastyczny światek umiejscowiony w polskim mieście Toruń. Jeśli więc ktoś polubił książkę tak jak ja, polecam zapoznać się z nowym dodatkiem do książki, tj. opowiadaniem, które łączy ją z kolejną częścią, pt. „Wilk w owczej skórze”. Krótka historia napawa ciekawością i podsyca oczekiwanie na kolejny tom serii.

   Dora Wilk, jedna z magicznych istot Thornu, była policjantka, obecnie detektyw. Dostaje zlecenie od zrozpaczonej matki, która nie wie, gdzie podziewa się jej nastoletnia córka. Dora obiecuje znaleźć dziewczynę, jednak poszukiwania schodzą na dalszy plan, kiedy Witkacy, jej przyjaciel, znajduje trupa. Dziewczynę. I to wyssaną do cna przez wampira. Sprawy przybierają nieoczekiwany obrót, kiedy wraz z innym, doświadczonym wampirem, natrafia na ślad sprawcy. Co z tym wspólnego może mieć zaginiona nastolatka? Czy Dorze uda się tego dowiedzieć?

" Pani jest Dorą Wilk? — upewnił się.
— Na pewno nie wielkanocnym króliczkiem — odparłam,
tracąc cierpliwość."

   Do przeczytania „Wilka w owczej skórze” nie trzeba było mnie długo namawiać. Nie tyle opis, ale poprzedzająca je świetna powieść „Złodziej dusz” zdołała mnie skutecznie zachęcić do lektury. Nieco obawiałam się, jak przyjmę tak krótką formę ulubionej serii, jednak obawy minęły po pierwszych stronach. Odczułam lekki niedosyt pod koniec, jednak nie da się ukryć, iż pomysł na napisanie małego łącznika między dwoma częściami serii wyszedł autorce zawodowo. W krótkich formach, tj. opowiadaniach (przynajmniej tych bardzo dobrych), zawsze podziwiałam talent autorów do przekazywania masy informacji w małej ilości tekstu. Swego czasu zaczytywałam się w opowiadaniach, jednak żaden nie spodobał mi się tak, jak „Wilk w owczej skórze”. Pani Aneta zdołała z dokładnością zastosować opisy, dialogi, które stworzyły logiczne i ciekawe wątki. Co więcej, to krótkie opowiadanie czyta się z zachłannością i wielką ciekawością, łatwo zapomnieć, iż czyta się opowiadanie a nie książkę. Dopiero, gdy kończy się nam tekst, czujemy rozczarowanie, iż losy bohaterów zatrzymały się w takim miejscu…

" — Hej, chyba nie zamierzasz świecić jak kryształki Svarovskiego?
— zapytałam zaskoczona.
Przystanął i obrócił się, bardzo wolno, w moją stronę.
— Jeszcze jeden żart lub porównanie do Zmierzchu, a nie
będzie co z ciebie zbierać."

   Trudno mi się do czegokolwiek przyczepić w tym tekście. Z dokładnością można wyłapać pozytywne strony, które z powieści „Złodziej dusz” trafiły na strony opowiadania „Wilk w owczej skórze”. Mamy więc dawkę nietypowego humoru istot nadprzyrodzonych, oryginalnych bohaterów, świetne dialogi oraz Thorn – czyli miejsce magiczne w polskich realiach. Do tego trochę akcji, śledztwo Dory Wilk i mamy bardzo wciągające opowiadanie, które dla wielbicieli twórczości Anety Jadowskiej (oraz serii z tą właśnie bohaterką, tj. Dorą) staje się lekturą więcej niż obowiązkową.

" — Wpraszasz się na podwieczorek? — zapytał z uśmiechem,
kiedy dotarliśmy przed drzwi. — Tylko uprzedź mnie
z góry: czy jako dawca, czy biorca... żebyśmy uniknęli nieporozumień."

   Jedyną rzeczą, która była dla mnie lekkim minusem, to brak akcji. Nie chodzi o to, iż tam się nic nie dzieje, skądże znowu, jednak brakowało mi nieco ‘ruchu’, że tak powiem. Dodatkowo wciągająca lektura skończyła się zbyt szybko jak dla mnie, ale nie wymagajmy od opowiadania nie wiadomo ile stron. Tyle, ile jest, w zupełności wystarczy, zostawia czytelnikowi odczucie niedosytu, ale jednocześnie kusi go do kolejnej części serii, więc  jednocześnie można potraktować to jako rzecz pozytywną:)

   Gdybym miała krótko określić całe opowiadanie, byłoby to słowo: rewelacja. Nie chce przesadzać zbytnio i przesładzać, jednak w przypadku „Wilka w owczej skórze” inaczej nie mogę. Świetnie rozegrana fabuła daje czytelnikowi wiele satysfakcji i nadziei na kolejną fantastyczną część serii. Te kilkadziesiąt stron pochłania się w zawrotnym tempie, co może powodować rozczarowanie, ale i radość z pozytywnych wrażeń po lekturze. Mnie pozostają same korzystne wspomnienia i wiem, że do opowiadania wrócę nie raz. Serdecznie polecam! 

Za możliwość przeczytania opowiadania dziękuję serdecznie portalowi Gavran.pl:

Autor: Aneta Jadowska
Tytuł: Wilk w owczej skórze
Rok wydania: 22 listopada 2012
Liczba stron: 73
 

E-book do kupienia za symboliczną cenę już od 22 listopada, później będzie można go przeczytać na stronie autorki:)

"Księżycowa przysięga" - J.R. Ward

"Księżycowa przysięga" J.R. Ward

   Od dłuższego już czasu nie zabieram się za serie książkowe, w których główną rolę odgrywają wampiry. Również pojedynczych książek o tej tematyce staram się nie ruszać. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Ten temat zdążył się już wypalić w literaturze, nie ma już nic takiego, co zdołałoby zachwycić i zaskoczyć czytelnika. Jednak wciąż z wielką chęcią podchodzę do serii J. R. Ward „Bractwo Czarnego Sztyletu”, bowiem mimo oklepanej już tematyki wampiryzmu oraz wciąż kontynuowanej serii nie czuć nudy ani powielanych schematów, bohaterowie wciąż zaskakują, a co najważniejsze: humor w fabule pozostaje świetny i niezmienny.

   Xhex, uwolniona spod niewoli Lahsera, dochodzi do siebie w siedzibie Bractwa. Kobieta miewa złe wspomnienia i koszmary, które łagodzi obecność Johna. Oboje w równej mierze chcą zemścić się za to, co zrobił jej syn Omegi, co ułatwia im działalność jego ojca. Podczas wspólnych działań oboje dowiadują się nieco więcej o sobie. Odkrywają również, że są sobie przeznaczeni. Kiedy postanawiają wyprawić zaślubiny, okazuje się, że jeszcze jest wiele rzeczy, o których nie wiedzą, a te, które wychodzą na jaw, są w stanie zaskoczyć każdego…

   To już dziesiąty tom serii „Bractwa czarnego Sztyletu”. W przypadku innej serii z pewnością zaczęłabym się zastanawiać, jak długo jeszcze przyjdzie mi czytać o wampirach. Jednak w książkach pani Ward wciąż panuje niezmienny styl i humor bohaterów, które przekładają się na rzeszę fanów, jakich posiada cały cykl. Przyznam szczerze, że obawiałam się, co jeszcze uda się wymyślić autorce w dziesiątym już tomie, jednak na szczęście obawy prysły już po pierwszym rozdziale. Świetnie skomponowana fabuła, oplatana wartkim i charakterystycznym stylem dała ciekawy efekt kolejnej wspaniałej części. Co więcej, wciąż przepełniona jest poczuciem humoru, świetnymi powiedzonkami oraz lekkim podejściem bohaterów do różnych spraw. Książka posiada również wiele dokładnych opisów walk oraz akcji, co przekłada się na dobre wyobrażenie czytelnika, łatwo jest wciągnąć się w wir ciosów, które wywołują dreszcz emocji. Pod względem bogactwa treści „Księżycowa przysięga” stoi na bardzo wysokim poziomie.

   Każda część serii „Bractwa…” opowiada głównie o losach dwojga bohaterów, w tym tomie mowa jest o Xhex i Johnie. Za każdym razem, kiedy czytałam o poszczególnych postaciach, lepiej je poznawałam i od razu lepiej się z nimi sympatyzowałam. Wiadomo, każdy znajdzie gdzieś swojego faworyta, jednak w przypadku bohaterów BCS, moim zdaniem, każdy zasługuje na sympatię z naszej strony. Wszyscy są bowiem charakterystyczni, ciekawi i inni, niepowtarzalni. Również mowa tu o Xhex i Johnie. Tym razem można przyjrzeć się dwóm równym sobie osobom, bardziej komplikują sobie ich wspólne życie, w końcu ona i on pragną tego samego. Miłość i przeznaczenie jest jednak silniejsze, przełamie wszystkie bariery między nimi. Nawet problemy w komunikacji niemowy i wiecznie nadpobudliwej symphatki.

   Zawsze mam problem z ogólną oceną poszczególnych części całego cyklu. Każda z nich jest ciekawa i inna, co charakteryzuje właśnie tą serię. „Księżycowa przysięga”, mimo iż jest to już dziesiąty tom, zaskakuje w wielu momentach, czuć świeżość w kartkach tej historii. Poczucie humoru bohaterów pozostaje niezmienne , autorka bardzo dobrze nimi pokierowała. Dodatkowo świetny, beztrosko lekki styl pani Ward wciąż pozostaje ten sam, cały czas pozostawia pozytywne wrażenie po skończeniu lektury. Szczególnie polecam ją fanom serii, ale również każdemu oddanemu fanowi fantastyki. Nie warto kierować się w tym przypadku uprzedzeniem do wampiryzmu (jaki trwa przy mnie od jakiegoś czasu), ponieważ wampiry Bractwa skupiają się głównie na walkach, ich tradycjach oraz ciekawych akcjach. Często można zapomnieć, że czyta się właśnie o tych mrocznych postaciach. Poza tym ciekawe oddanie humoru retuszuje niedoskonałości, i zamiast skupiać się na nich, czytelnik świetnie się bawi podczas czytania. Dlatego polecam wszystkie części, łącznie z „Księżycową przysięgą”. Osobiście, uprzedzona do tej tematyki, wciąż oczekuje nowych części. Uwierzcie, że naprawdę warto.  

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Videograf:

Autor: J.R. Ward

Tytuł: Bractwo czarnego Sztyletu. Księżycowa przysięga

Wydawnictwo: Videograf II

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 304

"Cena krwi" - Tanya Huff

"Cena krwi" Tanya Huff

   Wampiry… W literaturze XXI wieku zostały one już przedstawione na różne sposoby, opisane wzdłuż i wszerz jako demony nocy, czuli kochankowie lub zbawiciele złego świata. Praktycznie nic już nie jest w stanie zaskoczyć czytelnika, nawet najbardziej wymyślny wampir jest po prostu tym, czym jest. „Cena krwi” jest kolejną książką, wykorzystującą motyw wampiryzmu. Muszę stwierdzić, że jako tako niczym nie zaskakuje, chociaż fabuła wygląda ciekawie i wciągająco. Nic dziwnego, w końcu stała się inspiracją dla twórców serialu „Więzy krwi”, który powstał na podstawie książek pani Huff. Ale niestety nie dowodzi to temu, że książka jest niewiadomo jak dobra…

   Detektyw Vicki Nelson, dawniej policjantka, znajduje w metrze ciało z dziurą w gardle. Jest w stanie jedynie okryć je własnym płaszczem, jednak od tamtej chwili wie, że została wciągnięta w sprawę, które ma za zadanie wykryć pałającego żądzą mordu zabójcę. Okazuje się, że sprawa nie jest prosta, morderca wciąż grasuje po mieście, a Vicki nie może temu zapobiec. Jedyną osobą, która może pomóc jej w wytropieniu sprawcy, jest równie niebezpieczny Henry Fitzroy, pięćsetletni wampir, nieślubny syn Henryka VIII. Czy razem rozwiążą sprawę?

   Szczerze powiedziawszy, to ostatnio odrzucam każde nowe książki z wampiryzmem w tle. Po tylu tytułach, jakie miałam okazję czytać, mam po prostu przesyt treści, a wiadomo, że co za dużo, to nie zdrowo. Po „Cenę krwi” zgodziłam się jednak sięgnąć, ale tylko dlatego, że jest w niej rozwinięty wątek detektywistyczny, oraz miałam nadzieję, że wampir nie będzie znowu super boskim ciachem, na widok którego każda kobieta mdleje. Po części się sprawdziło, ale po kolei. Fabuła już na pierwszy rzut oka wydaje się znajoma, przewidywalna i w rzeczywistości tak jest. Jest wampir, śmiertelna kobieta, ona mimo wszystko łatwo wierzy w to kim jest, on jak nikogo innego ją szanuje, coś się dzieje i można powiedzieć, że mają się ku sobie. Taki schemat, przyznam, nieco gryzie w oczy, często ma się efekt deja vu. Wątki się powtarzają, dlatego często zanika wrażenie ciągłej akcji. Brakuje jej przede wszystkim jednej ważnej rzeczy, która odróżniałaby ją od pozostałych książek, która sprawiłaby, że na tle innych byłaby znacznie lepsza. Tymczasem jedynie wątek detektywistyczny wydaje się najbardziej interesujący, prowadząca sprawę Vicki Nelson dopełnia go swoimi cechami, co w połączeniu maskuje widoczne jej niedoskonałości. Dlatego niektórzy błędnie mogą ocenić jej wartość…

   Zabrakło w niej dodatkowo napięcia, które, owszem, pojawiało się, jednak nikło szybko jak pamięć o zeszłorocznym śniegu. W momentach, kiedy akcja przyspieszała, pani Huff za bardzo skupiała się na opisie elementów towarzyszących sytuacji, zabrakło tych emocji, które wywarłyby dreszcz na skórze. A w tego typu książkach powinno być ich aż nadto. Poza tym znów uderzający jest fakt, że bohaterka z łatwością przyjmuje do wiadomości, że jej kompan jest wampirem. Jak na dorosłą i inteligentną osobę to trochę dziwne, od razu kojarzy mi się to w łatwowiernością Belli Swan, znaną jakże dobrze z Sagi „Zmierzch”. Gdzieś zawsze powinno być to ziarenko zwątpienia, lecz w tym przypadku go nie uraczymy.

   W ogólnym podsumowaniu, książka nie jest najgorsza. Fakt faktem, że zbyt dużo w niej powielanych schematów, jednak dla zapewnienia sobie trochę rozrywki z wampirami można z przyjemnością sięgnąć po „Cenę krwi”. Jest lekka, z dozą humoru, z mnóstwem poszczególnych wątków, i jeśli ominąć te kilka nieścisłości, to można powiedzieć o niej, że na swój sposób jest urokliwa. Ciekawy i przystępny język autorki dodatkowo urozmaica tekst czytany, co jest kolejnym jej atutem. Dlatego myślę, że z pewnością jest to nie lada gratka dla fanów fantastyki, gdzie główne skrzypce grają wampiry. Ja myślę, że dam szansę całej serii i z ciekawości przeczytam kolejne części cyklu o Vicki Nelson. A nóż widelec będą lepsze od otwierającej serię książki…

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Fabryka Słów:

Nowe wydanie serii o Vicki Nelson bazuje na posterach serialu "Więzy krwi", który powstał na podstawie książek pani Huff:

Autor: Tanya Huf

Tytuł: Cena krwi

Wydawnictwo: Fabryka słów

Rok wydania: 2012 (II wydanie)

Liczba stron: 400

"Złodziej dusz" - Aneta Jadowska

"Złodziej dusz"Aneta Jadowska

Teoretycznie powinni być wrogami. Ale nie lubią sztywnych zasad. Zatem są przyjaciółmi.

   Nigdy nie byłam wielbicielką polskiej fantastyki. Częściej czytywałam zagraniczną literaturę tego gatunku, omijając szerokim łukiem autorów polskich. Dlaczego? Sama dokładnie nie wiem, jakoś obca literatura fantasy bardziej do mnie przemawiała. Postanowiłam to jednak zmienić i zaczęłam swoją małą rewolucję od książki Anety Jadowskiej „Złodziej dusz”. To pierwszy tom opowieści o wiedźmie Dorze Wilk, która mieszka w… Toruniu i jest jedną z magicznych istot społeczeństwa w tym mieście. Lekkie podejście do tematu z przezabawnymi tekstami oraz świetnymi postaciami z miejsca przypadły mi do gustu, co oczywiście zaowocowało przekonaniem do polskiej strony gatunku fantasy…

   Dora Wilk mieszka w Toruniu i jest policjantką. Bardzo dobrą policjantką. Poza tym jest złośliwą wiedźmą, która przyjaźni się z diabłem Mironem, diabelsko przystojnym czarcim pomiotem. Kiedy w magicznym świecie nadnaturalnych stworzeń Torunia grasuje morderca, Dora zostaje wysłana, aby powstrzymać go przed zabijaniem i wysysaniem mocy ofiar. Poluje na niego z Mironem oraz z niewielką pomocą  anioła, Joshua’y. Wbrew pozorom nie będzie to łatwa sprawa, musza bowiem zahaczyć o miejscówkę wampirów, skopać tyłki paru wilkołakom oraz przekonać nastolatkę, że życie w piekle to nie tylko sex, drugs and rock’n’roll…

„[…]To jest moja wersja męskiej drzemki po seksie. Kiedy mnie i mojemu brzuchowi jest dobrze, zapadam w śpiączkę.”

   Po przeczytaniu „Złodzieja dusz” miałam pretensje do siebie, że tak szybko go przeczytałam. Historia tak mnie wciągnęła, że w zaledwie jeden dzień uporałam się z przeczytaniem całości. Czas płynął tak szybko i nim się obejrzałam, dostrzegłam koniec. Ale od początku. „Złodziej dusz” ma w sobie wiele wątków, które bardzo chętnie wykorzystywane są przez pisarzy fantasy. Można w nim znaleźć wampiry, wilkołaki, wiedźmy, anioły, cyklopy i wiele innych magicznych stworzeń. Coś, co zdążyło się już porządnie przejeść niektórym czytelnikom. Jednak w tej książce jest wiele pozytywnych i ciekawych elementów, które zaskakują i bawią. Z przewagą tego drugiego. Podejście autorki do fabuły z lekką dozą swobody i poczucia humoru sprawiły, że magiczny Toruń wygląda zjawiskowo, co oczywiście owocuje jeszcze większym zaangażowaniem w czytanie. Bohaterowie intrygują i rozśmieszają, nie tyle, co swoim zachowaniem, ale podejściem do życia oraz swoimi rozmowami. Wielu z nich z pewnością zdobędzie sympatię niejednego czytelnika.

„- Czy przejdziemy do sedna, czy nadal będziecie wpatrywać się w moje nogi? Wiem, że są niezłe, ale bez przesady.”

   Świetnie wykreowane postacie uzupełniają cały obraz. Zwłaszcza główna bohaterka, wredna jędza, wiedźma znana z ciętego języka. Jej teksty powalają na kolana, sądzę nawet, że można by z nich utworzyć niezłą bazę cytatów. Ale oprócz umiejętności konwersacyjnych, Dora w ciekawy sposób dobiera sobie przyjaciół. Jednym z nich jest Miron, diabeł, nieziemsko przystojny. Wnuczek słynnego Lucyfera, na którego wołają per ‘Luc’. Oraz Joshua, anioł, wnuk Archanioła Gabriela „Gabe’a”. Cała trójka tworzy obraz niepospolitych więzi i zgranej paczki przyjaciół. Świetnie się dogadują, a uszczypliwość Dory nie przeszkadza wymienionym panom. Ich dialogi często doprowadzają do łez, co oczywiście przemawia na duży plus. Napędzają każdą akcję w książce, zapewniając czytelnikowi same interesujące chwile…

„I tak dobrze, że nie było z nami Joshui… Ona jedna, a ich dwóch, Ikea nie przewidziała tego scenariusza, projektując meble.”

   Pani Aneta świetnie poradziła sobie z tworzeniem całej historii, co nie jest łatwe w dzisiejszych czasach, gdzie fantastyka miała już wiele odmian i aby zaciekawić czytelnika, pisarz musi natrudzić się przy tworzeniu pomysłu. Oraz jego realizacji. Autorka „Złodzieja dusz” osadziła akcję w polskim mieście i polskich realiach i wyszło jej to świetnie. Magiczne stwory w Toruniu? W Trójmieście? Owszem, w tej książce można uświadczyć ich aż nadto. I wcale nie jest to coś zwyczajnego. Świetna fabuła, z mnóstwem fantastycznych wątków i ciekawych zwrotów akcji zapewnia sporo wrażeń. To wszystko w połączeniu z rewelacyjnym poczuciem humoru i lekkim stylem pani Jadowskiej dało efekt jednej z wielu bardzo dobrych pozycji gatunku fantasy. I co z tego, że to polska fantastyka, książka ta udowadnia, że w Polsce mamy wielu zdolnych pisarzy. Ja z pewnością zwrócę uwagę na polskich autorów, nie tylko fantasy, ale również innych gatunków literackich. Ale jeśli chodzi o „Złodzieja dusz” – na pewno wrócę do tej książki wielokrotnie. Już zacieram ręce na kolejne tomy, które mam nadzieję, będą równie ciekawe i „śmieszne” jak otwierający ta serię tom o Dorze Wilk…

Za książkę dziękuję wydawnictwu Fabryka Słów:

Autor: Aneta Jadowska

Tytuł: Złodziej dusz. Tom I

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 448

"Droga przeznaczenia" - J. R. Ward

"Droga przeznaczenia" J.R Ward

   Serię „Bractwa Czarnego Sztyletu” zapewne każdy zna, albo przynajmniej o niej słyszał. Kultowa, kilkutomowa opowieść o losach członków tajnego bractwa od samego początku zachwycała czytelników czymś nowym, z każdą kolejną częścią zyskując coraz szersze grono fanów. „Droga przeznaczenia” to już dziewiąty tom polskiej wersji tej serii, która skupia się tym razem na losach Johna Mathew i Xhex. Autorka po raz kolejny, nasączając fabułę swoistym poczuciem humoru, stworzyła coś godnego uwagi każdego wybrednego konesera literatury.

   John Mathew jest pełen niepokoju. Podczas akcji odbicia Mordha z rąk sympathów zaginęła jego ukochana, Xhex. Lahser, odwieczny wróg Johna, pragnie zmienić ją w uległą mu reduktorkę.  Xhex nie chce do tego dopuścić, gotowa jest nawet poświęcić swoje życie. Powstrzymują ją jednak miłe wspomnienia chwil z udziałem Johna. Chłopak za wszelką cenę chce odbić swoją ukochaną, jednak powodzenie tej akcji nie należy do najłatwiejszych…

   Każdy tom serii skupia się na losach jednego z członków Bractwa. Tym razem mamy do czynienia z Johnem Mathew, który jeszcze za czasów pretransa trafił do siedziby tajnego zgromadzenia wampirów. Od dziecka sierota i niemowa, po przejściu przemiany stał się rosłym samcem, godnym reprezentowania swojej rasy. Jak i godnym oczu płci przeciwnej. Z cherlawego chłopaka stał się w pełni mężczyzną. Dzięki temu w końcu mógł znaleźć kobietę dla siebie. Mógł, ale nie chciał. Bo od początku był zadurzony w półsympathce – Xhex. Ich losy różnie się układały, każde czuło „coś” do drugiej osoby, jednak aby to okazać potrzeba było do tego więcej… odwagi.

   Od początku książki autorka znów powoli wprowadza czytelnika w fabułę, przypominając czasem istotne informacje z poprzednich tomów. Jest to bardzo przydatna czynność, gdyż po dłuższej nawet przerwie między kolejnymi częściami nie trzeba sięgać po ostatni tom, aby domyśleć się, o co chodzi. Ponadto pokierowanie akcji tak, aby skupiało się na losach owej głównie występującej dwójki a jednocześnie nie tracąc kontaktu z pozostałymi postaciami, wyszło autorce celująco. Główny motyw miłości i tęsknoty za ukochaną osobą nie zdominował całej opowieści, jest wszechobecnie panującym wątkiem, jednak z przyjemnością można spostrzec, że pozostałe wątki, te poboczne, zostały wkomponowane w taki sposób, że nie tracą na wartości. I tym samym fabuła nie nudzi.

   Akcji jak zwykle było sporo, jednak autorka dozowała ją w każdym rozdziale, aby nie wyszła z tego pogoń za jakąkolwiek przygodą bohaterów. Wartko płynie do przodu, nie pozwalając czytelnikowi się nudzić, ale przede wszystkim nie pozwala oderwać się od książki. Każdy rozdział, a zwłaszcza jego koniec zwiastował coś ciekawego, co tylko podsycało ciekawość odbiorcy. Dzięki takiemu obrotowi sprawy lekturę można pochłonąć w naprawdę ekspresowym tempie.

   Styl pani Ward jak zwykle emanuje świeżością i lekkością w pisanym słowie. Czyta się go szybko, a zwłaszcza zrozumiale. Prosty język pozwala na odbiór tekstu czytelnikowi w każdym wieku. Ponadto specyficzne poczucie humoru autorki odbija się na kreowanych postaciach, dzięki czemu powstają komediowe, pełne śmiechu momenty, jak i ciekawi bohaterowie.

   „Droga przeznaczenia”, tak jak i pozostałe części serii, są naprawdę godne polecenia. W dobie mody na książki o wampirach, ta zdecydowanie odbiega od stosowanych często przez autorów schematów. Owszem, są wampiry, tak popularne ostatnimi laty, jednak są całkiem „inne”, a przede wszystkim osadzone w zupełnie ciekawszym świecie przedstawionym. Do przeczytania zachęca również język autorki, który przemawia do każdego. Czytając serię pani Ward nie można trafić na „trudne” do rozczytania momenty. I choć zawierają liczne wulgaryzmy i sceny erotyczne, których z każdą częścią ubywa, nie odstraszają tak jak inne książki. Nie odbierają przyjemności z czytania. Dlatego zachęcam gorąco do przeczytania tej części fanom serii, którzy jeszcze tego nie zrobili oraz osobom, które przygodę z Bractwem dopiero rozpoczną. Naprawdę warto.

Autor: J. R. Ward

Tytuł: Droga przeznaczenia

Wydawnictwo: Videograf II

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 296

"Nieumarła i niedoceniona" - Mary Janice Davidson

"Nieumarła i niedoceniona" Mary Janice Davidson

Bycie nieumarłą wcale nie jest fajne. Ciągle tylko cię wkurzają, nie masz ani chwili spokoju. Ba, nawet Twój facet nie daje ci ani chwili wytchnienia, denerwuje cię. I co z tego, że jest najseksowniejszą istotą na ziemi?!

   To już trzecia odsłona Królowej Betsy. Tym razem musi zmierzyć się z demonem swojej rodziny, gdzie słowo „demon” jest chyba najtrafniejszym określeniem tego, kogo spotka. Kiedy Betsy, świeżo upieczonej wampirzycy (w tym królowej!) żywot nieśmiertelnej wydaje się być stabilny, na światło dzienne wychodzą coraz to nowe sprawy, z  którymi musi się borykać. Jej podwładni buntują się, nie chcąc uznać jej za swoją królową, nowy klub źle prosperuje, a do tego dowiaduje się, że ma… siostrę. I to nie byle jaką. Dziewczyna jest idealnym narzędziem do zwalczania wampirów. I co z tym fantem zrobić?

   Na domiar wszystkiego kłótnie i niedopowiedzenia między nią a jej małżonkiem sprawiają, że Betsy gubi się w swoich uczuciach. Bo jak może kochać tak zarozumiałego wampira, który podstępem stał się jej wiecznym towarzyszem? I co z tego, że ma najlepszy tyłek w całym nieumarłym świecie? Widać wyraźnie, że jej temperament kłóci się z rozsądkiem. I uczuciami. Więc czy dojdzie do porozumienia ze swoim wampirem? A co z jej przesłodką i „niewinną” siostrą? Przekonaj się;)

  Polubiłam serię pani Davidson od pierwszej części. Nie jest może najwyższych lotów, ale uwielbiam się śmiać, a w tych książkach humor naprawdę przeważał. Poza tym świat wampirów wygląda podobnie do wszystkich, a jednak coś nowego się pojawiło. I to oczywiście sprawiło, że postanowiłam kontynuować czytanie serii.

   Fabuła wciąga. Od początku do końca towarzyszy nam napięcie, które wzrasta z każdym rozdziałem. Czasem jednak zanika, ale to dlatego, że wybuchamy śmiechem na jakieś powiedzonko Betsy. Albo sytuację, w której się znalazła. Niektóre wątki wydawały się nudne i oklepane, ale pani Davidson obróciła sprawę tak, że nawet nie można się nad tym długo rozwodzić. Czytanie idzie dalej, znowu porywając nas przygodami bohaterki.

   No a teraz czas na Betsy. Nasza główna bohaterka, dodajmy: nietuzinkowa, po prostu bawi i czasem zadziwia. Jej rozumowanie godne 5-latka zwala z nóg, chociaż zdarzały się momenty, kiedy jej inteligencja przewyższała wszystko. I to w niej polubiłam. Jest kobietą zmienną, potrafi pokazać pazur, kiedy każdy uważa ją za głupią.  Ma w sobie charyzmę i upór, co pozwala dotrzeć jej do upragnionego celu. Nawet, kiedy tego nie chce. Co do innych bohaterów, to raczej żaden mnie tak nie porwał jak Betsy. Sinclair, jej mąż, niby jest przystojnym wampirem, ale powiedzmy sobie szczerze: ile ich już nie było w książkach? Jakoś ten argument u bohatera mnie nie przekonuje.

   Pani Davidson posługuje się lekkim i prostym w odbiorze stylem. Czyta się szybko, może nawet czasem za szybko. Ale lubię, kiedy akcja wartko płynie, nie nudzę się wtedy. To przemawia na duży plus. Mogę ją polecić fanom nie tylko fantastyki, gdzie wampiry górują, ale też każdemu, kto lubi często się śmiać. Może nie jest to typowa komedia, gdzie ronisz łzy śmiechu na każdym kroku, jednak myślę, że w ramach wieczornego czasoumilacza w takie pogody jak ta za oknem, można pozwolić sobie na przygody z Betsy. Ja z chęcią zobaczę, co kryje w sobie kolejna część...

Autor: Mary Janice Davidson

Tytuł: Nieumarła i niedoceniona

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: listopad 2011

Liczba stron: 320

"Wampirze serce" - J.R. Ward

"Wampirze serce" J.R. Ward

Miłość zwycięża wszystko…

   Czwarty tom kultowej serii „Bractwa Czarnego Sztyletu” opowiada o losach Butcha, policjanta i człowieka, który jako jedyny został dopuszczony do spraw tajnego Bractwa wampirów. Historia zaczyna się od tego, jak Butch ratuje pre-transa z rak Reduktorów. Zostaje ciężko ranny i naznaczony ciemną mocą Omegi. Tylko dzięki „pomocnej dłoni” Vhrednego zostaje częściowo uleczony.

   Odkąd Butch znalazł się w posiadłości Bractwa, pała silnym uczuciem do Marissy, wampirzycy wywodzącej się z kręgów arystokratycznych. Po wielu rozterkach, niewyjaśnionych sprawach, w końcu się do siebie zbliżają. A kiedy okaże się, że jest dla nich szansa, znów staną przed trudnym wyborem. Tylko ich silne uczucie zdoła przetrwać wszystko oraz wiara w powodzenie ich związku. 

   Lecz czy uda im się przetrwać wszystko? Czy ostatecznie będą razem? Co się stanie z Butchem? Czy Bractwo zechce go u siebie?

   Kolejna już część mojej ulubionej serii. Do tej jednak książki podeszłam z lekką rezerwą, w końcu miała być o losach człowieka. A ja polubiłam wampiry z Bractwa. Z czasem, kiedy czytałam, owe dziwne wrażenie zniknęło i wciągnęłam się na całego. Autorka znów pokierowała całą fabułą w bardzo dobry sposób, rozważny. Nie ma w niej nieprzemyślanych wątków, wszystkie mają swój określony cel. Akcja w pewnych momentach zadziwia, wprawia w strach i obawy, a niekiedy w śmiech aż do łez. I jak tu nie polubić takiej książki?

   Bohaterowie jak zwykle świetni. Marissę polubiłam za jej upór w działaniu, nie odpuściła żadnej sprawy, która dotyczyła Butcha. Stawiał sprawę jasno. I nie była typową arystokratką, bardziej nowoczesną kobietą. Sam Butch czasem mnie wkurzał, jego myślenie było typowo męskie. Chyba wiecie, co mam na myśli? ;P

   Jak już podkreślałam kiedyś, styl autorki, lekki i swobodny pozwala czytać w zatrważająco szybkim tempie. Można tu mówić o dobrym tłumaczeniu. Za niedługo sięgnę po kolejne części, ciekawa jestem, czy też pani Ward mnie czymś zaskoczy…

Autor: J.R. Ward

Tytuł: Wampirze serce

Wydawnictwo: Videograf II

Rok wydania: listopad 2010

Liczba stron: 480

"Nieumarła i bezrobotna" - Mary Janice Davidson

"Nieumarła i bezrobotna" - Mary Janice Davidson

Największym koszmarem kobiety jest bycie nieumarłą. Nie, poprawka. Bycie bezrobotną. Bo przecież jak to możliwe, żeby kobieta w tym wieku nie miała swojej pracy?! No i co z tego, że jest królową?

   Jest to druga część cyklu „Królowej Betsy”. Nasza główna bohaterka, po tym jak została królową wampirów, a wkurzający ją mężczyzna „przypadkiem” stał się jej królem, wcale nie zamierza żyć jak nieumarła. Postanawia kontynuować swoje przerwane życie i znajduje pracę. Szczęśliwym trafem jest to posada sprzedawczyni w sklepie… z obuwiem. Nic jednak nie chce ułożyć się po jej myśli.

   Okazuje się, że w jej nowym świecie znów zapanował chaos. A ona jako królowa wampirów powinna zaangażować się w te sprawy. Co z tego, że nie chce tego robić, skoro obowiązkiem jej jest pomóc swoim poddanym. Na dodatek Sinclair, jej rzeczony mąż, pragnie udowodnić, że między nimi istnieje pewna więź…

   Co zrobi Betsy? Co takiego czeka ją w przyszłości? Jak zareagują na nią nowi poddani? Przeczytaj, a się przekonasz.

   Po pierwszej części byłam po prostu zauroczona postacią Betsy. Jej nietuzinkowe przygody, rozumowanie godne pięciolatka oraz dziwne poczucie humoru sprawiły, że polubiłam jej osobę. Nie wiem, dlaczego, ale takie niby banalne postacie zawsze największe wywierają na mnie wrażenie.

   Na brak nudy nie możemy narzekać w książce. Fabuła leci szybko, obfituje w wiele ciekawych wątków i przygód bohaterów. Mimo wielu komediowych scen, znajdziemy również w niej chwile grozy, morderstwa, to, co w świecie wampirów jest na porządku dziennym. Ale bez nutki sarkazmu i humoru żadna scena nie wyszłaby udanie.

   Tak jak wspomniałam, Betsy jest moją ulubioną bohaterką. Ale także Sinclair, jej przyjaciółka, mama oraz inne osoby jej bliskie są nader ciekawe. Są po części zwyczajne, tak jak prości ludzie, lecz każdy z nich ma swoje dodatkowe cechy, które się im chwali.

   Autorka pisze naprawdę dobrze. Jej styl pozwala na szybkie i efektowne czytanie. Dzięki temu pochłaniam przygody Betsy w niespełna jeden dzień, co niestety bywa trochę złe, gdyż zawsze czuje mały niedosyt. A z Betsy najlepiej spędzać więcej czasu. Bo nawet największą chandrę przegoni.

Autor: Mary Janice Davidson

Tytuł: "Nieumarła i bezrobotna"

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: lipiec 2011

Liczba stron:  256

"Nieumarła i niezamężna" - Marry Janice Davidson

"Nieumarła i niezamężna" Marry Janice Davidson

Co zrobić, kiedy nasze życie kończy się nagle i nieprzewidywalnie? I kiedy budzimy się w dzień naszego pogrzebu? Czym najlepiej się przejąć: co się stało z nami czy też co się stało z naszymi… butami?

   Betsy Taylor (proszę się nie śmiać z nazwiska) pokąsana przez dziwne stworzenia kilka dni później ginie w wypadku samochodowym. Budzi się w dzień swojego pogrzebu i pierwsze, co zauważa… to jej zły i tandetny ubiór. Zostawiając za sobą kondukt pogrzebowy i rodzinę próbuje ustalić, co się stało. Kilkakrotne popełnienie samobójstwa w niczym nie pomaga, jedynie utwierdza ją w przekonaniu, że jest istota nadprzyrodzoną: wampirem. Pierwszą rzeczą, jaką zrobi będzie… chęć odzyskania swoich markowych butów z rak macochy.

   Betsy po wstępnej prezentacji, udowadniającej tezę: „ja wciąż żyję!” wpada w ręce najmocniejszego i potencjalnego władcy wampirów. Jak się okazuje, Betsy nie jest typowym wampirem: nie działają na nią krzyże, może spokojnie się modlić, a przez wodę święconą jedynie kicha. Staje się tym samym istnym „okazem”. Kobieta mimo swojej nowej natury nie chce się pchać w sprawy wampirów, jednak pewna przepowiednia zmusza ją do innego zdania…

Kim naprawdę stała się Betsy? Czy pogodzi się ze swoją wampirze naturą? Co zrobi, kiedy okaże się, że musi zrobić coś wbrew jej woli? Czy pozna kogoś na swej nowej drodze?

   Książka ta ewidentnie nadaje się na półkę ulubionych i najbardziej komediowych historii. Czytając jej opis spodziewałam się śmiesznych sytuacji, ale zachowanie Betsy przeszło moje najśmielsze oczekiwanie. Wartka akcja i wciągająca fabuła pozwoliła mi na dobra chwilę zatopić się w lekturze. Dzięki poczuciu humoru bohaterki nie raz śmiałam się na głos, a jej powiedzonka specjalnie zapisałam sobie w moim notesie.

   Bohaterowie są jak najbardziej ciekawi. Oczywiście najbardziej barwną postacią jest Betsy. Jej tok myślenia czasem zwalał z nóg, dziecinne tezy i rozumowanie blondynki dało jej opinię szalonej kobiety. Nietypowe zachowania zaraz po odkryciu nowej natury wskazywały na jednocześnie pokręcone i szalone myśli. Poza tym była naturalna, mimo tego, że stała się wampirem, wciąż nie kryła się ze swoim charakterem. To mi się naprawdę podobało.

   Styl pani Davidson jest naprawdę dobry. Dobrze skonstruowane zdania i prosty język dociera do każdego czytelnika. Bardzo szybko można pochłonąć książkę i czytelnik ma ochotę sięgnąć po kolejne części. Ja tak na pewno zrobię.

Autor: Mary Janice Davidson

Tytuł: "Nieumarła i niezamężna"

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: marzec 2011

Liczba stron: 304

"Wieczna miłość" - J.R. Ward

"Wieczna miłość" J. R. Ward 

Miłość lekarstwem na wszystko. Dosłownie. Czy jednak działa on na wszystkich? Czy miłosny urok potrafi dopaść nawet największego gbura?

   To już trzeci tom bestselerowej serii „Bractwa Czarnego Sztyletu”. Historia zaczyna się od poszukiwań porwanej przez reduktorów Belli, wampirzycy, przyjaciółki Mary. Niespodziewanie w poszukiwania najbardziej zaangażowany jest Zbhir – oziębły, z mroczną przeszłością członek Bractwa. Kiedy w końcu udaje się odbić Bellę z rąk wroga, on, na przekór swojej naturze, opiekuje się nią, na co Bella chętnie przystaje. Od dłuższego czasu miała na niego oko, kusiła ją jego mroczna aura. On jednak ciężko podchodzi do swojego zadania.

   Pech jednak chce, że na ich drodze staje wiele przeszkód. Furiath, brat bliźniak Zbhira, mimo swojego stuletniego celibatu, wyraża swoje zainteresowanie Bellą. Wszyscy wiedzą, że z nim byłaby bardziej szczęśliwa. I bezpieczna. A najbardziej przekonany o tym jest właśnie Zbhir. Mimo swoich uczuć, jego pełna nieszczęść przeszłość daje o sobie znak i nie potrafi otwarcie dzielić z kimś serce.

Jak poradzą sobie z uczuciem między nimi? Z kim ostatecznie zwiąże się Bella? Jakie tajemnice skrywa przeszłość Zbhira? I czy w końcu zdoła zapomnieć o tym, co go spotkało?

   Jak dotąd ta część najbardziej mi się podobała. Nie dość, że akcja, nowa, lepsza i ciekawa się pojawiła, to uczucia emanujące z fabuły wprost zawładnęły moim sercem. Historia przeszłości Zbhira mimo swojego dramatycznego wyglądu, wprawiła mnie w osłupienie. Dosłowne. Podziwiam J. R. Ward za coś zupełnie innego i dobrego w dobie mody na wampiryzm. Bractwo jest dowodem na to, że wampir nie musi być zgoła zły, żywić się ludzką krwią i zabijać ludzi. Oni maja swoich wrogów, z którymi muszą walczyć. Muszą bronić swoich.

   Jeśli chodzi o postacie, to oczywiście okropnie polubiłam Zbhira. Jego metamorfoza zaskoczyła mnie, ale na końcu, kiedy uczył się pisać, aż miałam łezkę w oku. Taki zimny drań, a potrafił uwolnić się o ducha przeszłości. I dzięki czemu? Miłości do kobiety oczywiście. Bella, arystokratka z pochodzenia, była inna niż jej rodzina. Polubiłam ją za to, jak traktowała Zbhira, wiedziała, jak do niego dotrzeć. To dzięki niej się zmienił na lepsze.

   Lekki styl i czysto zrozumiały pozwolił na ekspresowe czytanie. Naprawdę ekspresowe. Po części to oczywiście zasługa wciągającej fabuły, jednak styl jest równie ważny. Cenię sobie J. R. Ward, ponieważ potrafiła stworzyć coś nowego, coś, co chwyta za serce i pozwala na zaspokojenie czytelniczych wymogów. Powiedzmy sobie szczerze: w dzisiejszych czasach trudno o naprawdę dobrą książkę fantasy. Pani Ward jednak udało się takową napisać. A nawet nie książkę, a serię. Brawo.

Autor: J.R. Ward

Tytuł: "Wieczna miłość"

Wydawnictwo: Videograf II

Rok wydania: lipiec 2010

Liczba stron: 448