"Zakazane uczucie" - Sabrina Jeffries

"Zakazane uczucie" Sabrina Jeffries

"- Więc na tym polega miłość? serce wali jak oszalałe, biją na ciebie zimne poty, a sama myśl o możliwości utraty tej drugiej osoby prawie pozbawia cię przytomności?

- Tak mówią.

- W takim razie miałem rację, broniąc się przed uczuciami. Bóg mi świadkiem, nie wiem, czy drugi raz byłbym w stanie to wytrzymać."*

   Dwory, bale, debiutantki, suknie jak u królewny, wytworne damy i zacni kawalerowie… Życie w XIX wiecznym Londynie może uchodzić za bajkę, jednak wszystko to jest jedynie przykrywką dla obłudy i fałszu. Czytając „Zakazane uczucie” miałam posmak tego wykwintnego życia, które wcale a wcale nie wyglądało kolorowo. Sztywne zasady, kontrole i małżeństwa bez miłości… Czy to naprawdę jest czegoś warte?

   Emily Fairchild, córka pastora, słodka i niewinna przez przypadek znajduje się  w jednym powozie z aroganckim Jordanem Willisem, który igrał z uczuciami niejednej kobiety. Jeden pocałunek między nimi, który wywiązał się z tak nieciekawego położenia, sprawia, że od tamtego wieczoru żadne z nich nie będzie w stanie zapomnieć o tym zdarzeniu…

   Ich pozycje społeczne nie pozwalają na powtórne spotkanie. A jednak los chce dla nich inaczej. Emily zostaje wplątana w pewną intrygę, która ma zdemaskować tajemniczego kochanka jej przyjaciółki. Szantażowana przez ojca Sophie zmuszona jest udawać Lady Emmę, która na salonach jest zupełnym przeciwieństwem Emily. Do tego hrabia Jordan Willis wydaje się oczarowany jej osobą, która łudząco przypomina mu piękną kobietę, którą pocałował parę miesięcy temu. I niestety jest bliżej prawdy niż mu się wydaje. Czy tych dwoje pozwoli sobie na uczucie między nimi? I najważniejsze: czy to uczucie w ogóle się narodzi?

   Przyznam, że do książki podchodziłam z lekką rezerwą. Owszem, ostatnimi czasy bardzo lubowałam się w czytaniu romansów, jednak ta pozycja wydawała mi się dobra dla osób pokroju mojej mamy, które lubią taki typ literatury. Jednak to uczucie nikło z czasem, gdy czytałam każdy kolejny rozdział. Moje pierwsze spotkanie z autorką mogę uznać za jak najbardziej udane. Fabuła może nie jest idealna, jest bardziej przewidywalna niż może się wydawać, ale w romansach już tak niestety jest. Mimo to książkę przeczytałam bardzo szybko i wcale nie chcę powiedzieć, że się nudziłam w tym czasie. Otóż cała opowieść ma w sobie coś urokliwego, co nie pozwala czytelnikowi odrywać się od lektury. Wciąż chciałam poznać, co będzie później, jak bohaterowie poradzą sobie z daną sytuacją… I chociaż sama mogłam to wywnioskować, z chęcią brnęłam dalej.

   Autorka pisze bardzo dobrze. Jej styl nie jest ciężki, łatwo się go odbiera i przede wszystkim szybko pochłania. Lubię, kiedy książka nie składa się wyłącznie z nudnych opisów bądź rozciągających się w kółko dialogów. Tutaj pani Jeffries poradziła sobie bardzo dobrze, stopniując oba przypadki tak, że komponowały się ze sobą.

   Znalazły się owszem nieliczne przypadki, gdzie coś mi w książce nie pasowało. Głównie był to przeskok z jednego punktu widzenia do drugiego, z opisów wrażeń okiem Emily do punktu widzenia Jordana. Działo się to nagle, najpierw czytałam o Emily, zaraz widzę, że to raczej postrzeganie innego bohatera. To mnie trochę gubiło i denerwowało, ale na szczęście nie powtarzało się często. I zdołałam przeboleć do końca książki ten fakt.

   Czy komuś polecić tę książkę? Z pewnością fankom czystych romansów. Na pewno odnajdziecie się w świecie, jaki wykreowała pani Sabrina. Wątek miłosny w tej książce został dobrze opisany, nie nachalny, z dozą subtelności i pełni uczuć. Oraz mnóstwem intryg. Jeśli ktoś chciałby spróbować swych sił z tą powieścią, nie nalegam ani też nie neguję. Jest to lektura dla każdego, jednak nie każdemu może ona się podobać. Mi osobiście spasowała, chociaż szczerze powiedziawszy, czytywałam lepsze.

Za możliwość przeczytania, dziękuję serdecznie wydawnictwu Bis:

*str. 314

Autor: Sabrina Jeffries

Tytuł: Zakazane uczucie

Wydawnictwo: Bis

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 334

"Tam gdzie Ty" - Jodi Picoult

"Tam gdzie Ty" Jodi Picoult

Czasem, a nawet trochę częściej, o szczęście trzeba zawalczyć…

   Jak to jest pragnąć czegoś tak mocno, że jesteśmy gotowi zrobić wszystko? Jak to jest żyć w świadomości, że to, czego najbardziej pożądamy, jest poza naszym zasięgiem? Czy warto wtedy podjąć walkę? Walkę, w której możemy ostatecznie przegrać wszystko? Jeśli w grę wchodzi droga do szczęścia, odpowiedź jest twierdząca. Bo przecież każdy z nas ma do niego prawo.

   Zoe Baxter wraz z mężem Maxem od kilku lat starają się o dziecko. Niestety każda próba kończy się fiaskiem. Nadchodzi więc dzień, kiedy postanawiają się rozstać. Każdy z nich odchodzi w swoją, różną od siebie, stronę. Zoe staje się szczęśliwa u boku kobiety, Vanessy, a Max wkracza do Kościoła, oddając się życiu w wierze.

   Ich ścieżki jednak znów się krzyżują, kiedy Zoe i Vanessa pragną mieć dziecko. W tym celu miałyby użyć zamrożonych zarodków, do których również prawo posiada Max. Tym samym rodzi się konflikt między społeczeństwem mniejszości a Kościołem, który ląduje w sądzie, a jego sporną kwestię mogą rozstrzygnąć ludzie sprawiedliwi i tolerancyjni. Ale czy tak się stanie?

   Nie od dziś wiadomo, że kwestia tolerancji na świecie podlega dyskusji. Z czasem wydawać by się mogło, że stereotypy przemijają, a jednak towarzyszą nam przez cały czas. Tematyka, jaką poruszyła pani Picoult, nie jest ani łatwa ani przyziemna. Jest dzisiejsza, trudna i jakże prawdziwa. Zoe, główna bohaterka, pragnąca mieć potomstwo, a przede wszystkim pragnąca być szczęśliwa, staje się osobą szkalowaną za to, kim była i kogo kochała. A głównym „oskarżycielem” w tej sprawie był Kościół, który tak naprawdę powinien być najbardziej tolerancyjny. Jednak w dzisiejszych czasach rzeczy oczywiste stają się najbardziej absurdalne…

   Powieść pani Picoult ukazuje walkę kobiety o prawa do szczęścia. Przez długi okres, kiedy wraz z mężem starała się o dziecko, nieudanie oczywiście, zachodzi w niej wiele istotnych zmian, ale wciąż jest tą samą kobietą, która pragnie dziecka i pragnie szczęścia u boku osoby, która ją kocha. Nie ważne jest to, jakiej jest orientacji, wszyscy jesteśmy ludźmi, każdy z nas zasługuje na namiastkę radości w życiu. Dlatego dziwi mnie fakt, że osoby, które również pragną czegoś takiego, nie pozwalają innym na marzenia. W grę oczywiście wchodzą różne uprzedzenia i przekonania, ale w większości przypadków nietolerancja jest z góry narzucana, jakoby nie chcieli najpierw poznać bliżej osób, do których owe uprzedzenia mają. Nie rozumiem, jak można krytykować osoby za coś, co jest równym prawem dla wszystkich. To, podkreślam, nigdy nie dawało mi spokoju.

   „Tam gdzie Ty” mimo swojej trudnej tematyki, jest przemiłą i wciągającą lekturą. Od początku zagłębiamy się w informacjach podanych przez autorkę, przeżywamy trudne i radosne chwile w bohaterami, możemy śmiało postawić się w ich sytuacji i dobrze ich zrozumieć. Pani Picoult szczegółowo pokazuje nam, jak wygląda proces starania o dziecko, jak i proces walki o nie. To naprawdę przejmujące, kiedy z wielką ciekawością śledzimy poczynania bohaterów, ucząc się jednocześnie świata i jego praw. Oprócz rzeczy oczywistych możemy odnaleźć zaskakujące nas wątki, które zostają z nami do końca. Wielki plus dla autorki za to, że ukazując problematykę w swej książce, nie zgubiła po drodze tej fascynującej nutki, towarzyszącej nam podczas czytania. Dzięki niej nie odtrącamy książki, chcemy znać, co nastąpi dalej.

   Główni bohaterowie są zwyczajnymi ludźmi, którzy pragną szczęścia. Jednak gdzieś pośrodku bałaganu, jaki wytworzył się w ich życiu, nie potrafią się odnaleźć. Każdy z nich radzi sobie jak może, lepiej lub gorzej, ostatecznie ucząc się na własnych błędach. I to właśnie sprawiło, że ich polubiłam. Byli zwyczajni, niekoloryzowani, nieidealizowani, po prostu normalni. To sprawiło, że lepiej mogłam zrozumieć ich decyzje, lepiej odczuwałam ich emocje, wiedząc, że to mogłabym być ja na ich miejscu.

   W stylu Jodi Picoult można odnaleźć lekkość i sprawność posługiwania się językiem. Widać wyraźnie, że pisanie nie jest przymusem, a jedynie sprawia jej przyjemność. Da się to odczuć już po pierwszej stronie, kiedy bez przymusu ciągnie nas do kolejnych stron, chcąc poznać, co będzie dalej. Wciąga i trzyma przy sobie – tak można określić styl autorki krótko i zwięźle.

   Na pewno „Tam gdzie Ty” odtąd stanie się moją ulubioną i nieostatnią książką pani Picoult. Gorąco polecam jej przeczytanie, nie tyle żeby sprawdzić, czy mam rację, ale dlatego, że powieść pokazuje jacy tak naprawdę jesteśmy. Poucza, ale nie do niczego nie zmusza. Dlatego tak bardzo się z nią zakolegowałam.

Tekst stanowi oficjalną recenzję dla portalu nakanapie.pl

Autor: Jodi Picoult

Tytuł: Tam gdzie Ty

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 567